Tagarchief: camper

Bekentenis

Ik ga het gewoon bekennen. Ik dacht namelijk dat ik de enige was. Maar in de krant stond afgelopen week dat er anderhalf miljoen mensen zijn die het ook doen. Naar omroep MAX kijken. Naar ‘We zijn er bijna’…

 

caravan cartoon

Het gaat om een serie afleveringen waarin de kijker meereist met een groep van zo’n 45 pensionada’s. Deze groep begeeft zich met eigen camper of caravan op een gezamenlijk vakantie. Dit jaar begon de route in het Italiaanse Florence met als einddoel, 5000 kilometer verderop, Palermo in Sicilië te bereiken. De route staat van te voren vast, evenals de campings die worden aangedaan, het aantal dagen dat er op die campings wordt doorgebracht en de excursies. De rest wordt bepaald door de aanwezigen. Martine van Os maakt met diverse reizigers een praatje en zo leren we de mensen een beetje kennen.

Of dit boeiende tv oplevert? Ik vergaap me er aan, maar waarschijnlijk omdat het hele kampeergebeuren ver van me af staat. Om de zoveel dagen wordt het hele ritueel van inpakken en wegwezen herhaald. Het luifeltje wordt eerst afgestoft en dan pas ingerold. De stoeltjes worden ingeklapt en op hun speciale plekje gestopt, vloerkleedjes worden gezamenlijk uitgeklopt en gezamenlijk opgevouwen, emmers worden geleegd, de was wordt binnengehaald, de pootjes worden ingedraaid en de caravan wordt met de afstandsbediening van zijn plekje gehaald. Dat wil zeggen; hij roept dan ‘links!’ of ‘rechts!’ en zij drukt op het knopje ‘links’ of ‘rechts’. De leeftijd is dusdanig dat hier geen geruzie meer plaatsvindt; de geoliede machine drijft op pure routine. Op naar de volgende camping en daar herhaalt zich het hele proces  in omgekeerde volgorde.

Gebeurt er nog iets? Er worden marktjes bezocht, in drie talen hilarisch afgedongen, eten en cadeautjes gekocht. Er zijn groepsexcursies. Meestal onder leiding van een Nederlands sprekende gids komen de grijsaards op de mooiste plekjes en horen de bijbehorende verhalen. Ik, nog steeds op de bank, zie dan ook het indrukwekkende Pompeï, de baai van Napels of de Tempelvallei in Zuid Sicilië. Op de kraterwandeling bij de Etna was ik in eerste instantie jaloers: wat een uitzicht en wat een machtig natuurgegeven. Maar toen het weer opeens omsloeg en ik de oudjes bibberend van de kou,  geen hand voor ogen meer konden zien, zag balanceren op een kraterrandje dacht ik er subiet anders over.

Natuurlijk heb ik zitten grinniken om de kneuterigheid van met een toilettas onder de arm over de camping lopen en twintig keer ‘Mogge!’ roepen, Nederlandse pindakaas meenemen, bonte avonden met salades, maître de jeu de boules mogen zijn, met de krulspelden in het haar voor de caravan zitten, het recept van Emmy’s havermout uitwisselen, ’s avonds zitten zuchten achter een laptopje ‘hoe werkt dat ook alweer’… Maar ik heb bewondering voor de vitaliteit en ondernemingslust van deze generatie, de gemoedelijke sfeer die al die weken gehandhaafd blijft, het aanpassingsvermogen als iets anders loopt als gepland. Om een voorbeeld aan te nemen!

Het enige wat me echt stoort aan dit programma is de naam…dit is toch niets voor een programma met mensen in de herfst van hun leven…!

Advertenties