Tagarchief: cadeau

Zuur

Na een flink aantal weken ziek binnen gezeten te hebben verwen ik mezelf met een kopje thee buiten de deur. En vooruit, een klein puntje appeltaart erbij, fruit is tenslotte gezond. Gezellig tafeltje bij het raam. Alle tijd en ruimte om mij weer te laven aan mijn soortgenoten.

Aan de grote tafel in het midden van de zaak zit een bonte verzameling. Na enig afluisterwerk, hoewel dat niet echt moeite kostte, ben ik er achter dat de mevrouw in het pied de poule jasje de Oma is, die vandaag haar 94ste verjaardag viert. Heur haar zit keurig, nagels zijn gelakt en ze is mooi opgemaakt. Hoewel ze zich niet helemaal op haar gemak voelt ziet ze er onberispelijk uit. Dan is daar de oudste zoon, te roze overhemd, te lichtblauwe scheerwollen trui, te harde lach, te kakkerig, zal mij niet verbazen als hij een boot heeft. Hij moet toch rond de 70 zijn maar gedraagt zich in bijzijn van moeder nog steeds kinderlijk. Ook zijn er twee dochters. Zwarte coltrui, geruite pantalon, te veel gouden kettingen, te bruine make-up, te blond haar te ‘nonchalant’ opgestoken. Moeten in de 60 zijn maar willen dit voor geen goud bekennen. Als broer weer eens te hard lacht rollen zij met hun ogen naar elkaar. Ze klagen dat de wijn te zuur is, het broodje te droog en hele tent te druk. Tja, wat wil je op zaterdagmiddag… Tussen deze drie zit allerlei nageslacht in verschillende stadia van enthousiasme. Het varieert van ‘hoera, oma is jarig’ tot ‘hoera, gratis broodje’. Stuk voor stuk gericht op hun eigen bord of telefoon. Degene die dicht naast Oma zit is de oudste en liefste kleindochter van het stel, opgeschoren haar, twee ringetjes in haar neus en op elke vinger een tatoeage. Oma kijkt haar af en toe vriendelijk aan, ze wil haar lief vinden maar wordt zo afgeleid door die ringetjes.

Als ik halverwege mijn taartje ben vindt de zoon het de hoogste tijd voor de overhandiging van het cadeau. Het pak staat al die tijd opvallend te zijn naast zijn stoel. Het is een groot pak, zeker een meter lang en zo’n 20 cm doorsnede. Met een air alsof hij het zelf ter wereld heeft gebracht geeft hij het aan zijn moeder, hij helpt gedienstig met het afwikkelen van het papier. Dan ziet moeder niet veel meer dan bubbeltjesplastic. Omdat het gevaarte op tafel staat kan ze er ook helemaal niet bij. Zoon staat op en verwijdert het bubbeltjesplastic en dan… gebeuren er zoveel dingen tegelijk! De moeder weet niet waar ze kijken moet, roept angstig: ‘Ja, heel mooi…’, de kleinkinderen proesten het uit en de zussen sissen van woede. ‘Het is van ons allemaal hoor moeder en het komt uit een echte wereldwinkel!’, gooit zoon er nog achteraan. Op tafel prijkt een foeilelijke vogel van metaal die er behoorlijk angstaanjagend uit ziet. Moeder verrekt bijna haar oude nek van het omhoogkijken en zegt dan: ‘Goh, 1 vogel van 12 mensen?!’ Kennelijk was de vogel iets goedkoper uitgevallen want zoonlief duikt nog een tas in en haalt er twee pakjes uit, die zonder veel moeite te herkennen zijn als stompkaarsen. ‘Dit hoort er ook nog bij hoor!’ De zussen vallen zowat onder tafel van schaamte en ik heb zomaar het vermoeden dat het eerstvolgende berichtje in de familie-app wel héél zuur zal zijn.

Maar ik was weer echt even lekker onder de mensen J

Buitenland

 

(België organiseert ook wel eens schrijfwedstrijden en aangezien je natuurlijk gewoon Nederlandse bijdragen kunt inzenden doe ik ook daar aan mee. Soms lukt het: sinds vandaag staat mijn kinderverhaal ‘Olivier wil koning worden’ als voorleesverhaaltje op http://www.voorleestuin.be ! Yeah!! En soms lukt het niet. Onderstaand verhaal heb ik ingezonden voor de Columnwedstrijd van Thisishowwweread, een Belgisch platform voor literatuur en lifestyle, voor de ondernemende lezer. Het thema was vrij, lengte ongeveer 500 w., het werd ietsje langer. Dit verhaal heeft het niet gered, toch maar hier plaatsen dan ;-))

Roze wolk

Kijk naar me! Zie je het? Nee? Nog steeds niet? Ik ben blij! En niet zo’n klein beetje ook. Na al die maanden van spanning kwam vanmorgen eindelijk het verlossende telefoontje: “Mam! Je bent Oma geworden!” Van pure vreugde sprong ik uit mijn stoel en gooide daarbij de veel te dure leeslamp om. Scherven brengen geluk toch? Slik, dit wordt wel heel veel geluk.

Ik laat de boel de boel en huppel naar de stad voor een cadeau. Bij de speelgoedwinkel voel ik mij een kind, zoveel moois en schattigs is er te zien. Kijk nou, een roze beer die kan zingen. Even proberen. Ik druk op haar buikje. Nog eens. Toe nou! Ik schudt haar zachtjes heen en weer. O jee, ze begint keihard te huilen! Waar zit die uitknop! Houd op, stomme beer! Ik stop het roze kreng in de plastic roze Barbie-caravan en doe alsof er niets aan de hand is. Niets aan de hand. Wat is dit? Een roze opwindautootje. Wat lief. Even proberen. O jeetje, het ding zit vast aan mijn sjaal en draait zich steeds vaster in de wollen franje. Wat nu weer. Ik trek en ruk maar het voertuigje zit moervast. Ik kijk wat onbeholpen rond. Aha, daar is de oplossing: met een kleuterschaartje bevrijd ik het wagentje. Dan valt mijn oog op een dartspel met zachte pijlen die met klittenband aan het bord vastzitten. Hier kan niets mis mee gaan. Ik gooi een pijltje naar het bord. Mis, op de grond. Als ik het wil oprapen blijkt het wel erg goed aan de vloerbedekking te hechten. Ik laat me niet kennen en trek resoluut aan de pijl. De vloerbedekking besluit los te laten op een moment waar ik niet op bedacht ben en ik val plat op mijn gat. Met de pijl in mijn hand, dat wel.

Ik gooi het over een andere boeg en besluit kleertjes te kopen. Ik aai rekken vol met roze tule, ik gooi stapels minihemdjes met roze flamingo’s om, ik woel met twee handen in een bak vol witte ienieminisokjes met roze hartjes, roze haarbandjes met witte roosjes gebruik ik als katapult, ik jongleer met drie pluchen roze ballen, ik…weet het niet meer. Help! Ik zeg dit niet hardop maar straal het kennelijk wel uit. Een winkeljuf komt op mij af en vraagt zuur: “U zoekt?” Betrapt stop ik beide handen in mijn zakken en vraag naar een roze cadeautje. “Uw eerste?” Ik knik trots en laat me een pakket aanpraten. Ik heb het lef niet meer om tegen te spreken en verlaat de winkel met twee tassen vol en een snikkende bankpas.

De details over mijn reis naar het ziekenhuis zal ik je besparen. Laten we het erop houden dat ik een slangenmens ben. Vele routes en afdelingen later ben ik dan toch daar waar ik zijn moet. Ach kijk nou! Ik vergeet iedereen en ren op mijn doel af. De stoelpoot is echter langer dan ik denk en ik smak bijna naast mijn verse kleinkind in het lelijke ziekenhuiswiegje. De baby schrikt en zet het direct op een huilen. “Oma is binnen, het huilen kan beginnen!”, grap ik nog. Mijn dochter toont direct haar moederkwaliteiten en heeft haar nazaat in twee tellen stil. Sorry hoor. Met de nodige felicitaties zet ik de twee volle tassen op het bed. De jonge ouders duiken er enthousiast in om er al snel weer beteuterd uit te komen. Hè? Iets niet goed? “Mam, weet je hoe ons kindje heet?” Verrek, vergeten te vragen. “Joost! Mam, je hebt een kleinZOON!”

 

 

 

Cadeautje bedankt

(Bijdrage voor de besloten facebookgroep Het Verhaal Achter de Foto. Wat is er gebeurd bij deze foto in een verhaal van niet meer dan 200 woorden)

Hij voelt een duw in zijn rug en daarna niets meer. Zijn ademhaling gaat onregelmatig, zijn bewegingen gaan ongecontroleerd. Hij knijpt zijn ogen stijf dicht om ze vervolgens weer snel open te doen. Fijne vrienden heeft hij.

Wat hadden Jan, Piet en Joris een lol toen ze hem dit cadeau deden voor zijn verjaardag. Ze sloegen hem kameraadschappelijk op de rug tijdens het feliciteren. Ze verrasten hem met een heuse parachutesprong. Terwijl hij hoogtevrees heeft. Maar om dit toe te geven? Nooit. Na een slapeloze week ging het vandaag gebeuren. Een tochtje met een klein vliegtuig waarin hij nog even snel instructies kreeg. Hij knikte maar wat, zijn stem was hij kwijt . En toen werd hij zomaar naar buiten geduwd!

Met grote ogen ziet hij de aarde steeds sneller op hem af komen. In paniek trekt hij aan allerlei touwtjes! De parachute gaat niet open! Wat nu! Help!

En dan, als in een slechte film, doemt er opeens een toren op, met bovenop een soort stenen vogelnest.  Zomaar binnen handbereik. In een flits landt hij precies  middenin het nest. Als het trillen van zijn handen gestopt is en zijn hartslag bijna normaal is, appt hij zijn vrienden ‘Bedankt, Corneel’.

Schrijfhandje 11/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Soms kom ik een typisch last minute bord tegen. Haastig geschreven, verschillende handschriften door elkaar, twee soorten ‘n’ , twee soorten ‘d’, twee soorten ‘s’, losse letters en aan elkaar. En diverse lettergroottes, van grote ‘aankoop’ tot kleine ‘liedjes’. Fonetische spelling van ‘cadeau’. Het woord ‘sinterklaas’en ‘snoepgoed’ lijken wel door twee verschillende mensen geschreven te zijn. ‘sinter’ en goed’ zijn een slag kleiner dan ‘klaas’ en ‘snoep’ . Wel in opvallend rood!

sinterklaas

Maar nu de zin… Oké ik geef toe dat er van ‘snoepgoed’ geen meervoudsvorm is maar ‘2 snoepgoed’ klinkt toch wel raar. Door het ontbreken van interpunctie kan er bedoeld worden dat je bij aankoop van 2 sinterklaas, snoepgoed, een sint washand of een liedjesboek een heel mooi kado krijgt. Of krijg ik een sintwashand of een liedjesboek kado bij aankoop van 2 sinterklaas snoepgoed? Waarom is het wel ‘sinterklaas snoepgoed’ maar niet ‘sinterklaas washand’ ? En trouwens, wil ik wel weten wat een sint washand is?

Maar ja, nog drie dagen dan moet toch echt alles op zijn, dus zo’n winkel moet toch wat…

Ken je mij?

Trijntje Oosterhuis, die zich steeds maar afvraagt waarom ze meedoet aan het songfestival met het lied ‘Waiaiaiaiaiai?’, die Trijntje dus, heeft ook een prachtig lied in haar repertoire dat heet ‘Ken je mij?’.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Na het lezen van allerlei moederdagblogs ben ik er van overtuigd dat deze tekst alles is waar het om draait. Op you tube zijn tips te vinden hoe je een simpel cadeautje heel moeilijk kunt inpakken. In de folders kom je cadeaus tegen die je moeder onmiddellijk op het idee van onterven brengen. Met behulp van internet kun je via spoedbestellingen hele pakketten laten bezorgen. Terwijl moeders helemaal niet zo veeleisend zijn hoor. Al wat ze willen is een beetje aandacht, een beetje resultaat willen zien van alle zorg die ze overal in stoppen, en vooral iets persoonlijks. Ja, dan nemen ze de beschuitkruimels in bed voor lief, de scheve plakwerkjes voor kunst en de papieren kettingen voor goud. In mijn eigen omgeving zijn ze te groot voor plakken en kleuren maar wat kennen ze mij goed….

DSCN2860

Eén grote voor op schoot en een kleintje voor in de tas!

Bestemming bereikt

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de Libelle schrijfwedstrijd waarbij de eerste zin gegeven werd. Hoe maak je er een verhaal van? Geen prijs maar wel een leuke uitdaging.)

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint. Zelfs als je heel goed keek kon je niet zien dat het al open was geweest. Op zoek naar zoiets simpels als een paperclip bracht me naar zijn kamer en daar lag het. Niet eens verstopt in een la of zo maar gewoon open en bloot op onze aller eerste eettafel die hij nu als bureau gebruikt. Toen kon ik de verleiding niet weerstaan. Ook wel gemeen van hem hoor want hij weet hoe nieuwsgierig ik ben. Ik heb er echt maar heel eventjes in gekeken en ik moet zeggen hij heeft zich overtroffen deze keer!

Regelmatig verrast hij me met onverwachte dingen en vaak ook nog eens zonder aanleiding. Hij verzint gewoon zelf een reden! Zo kreeg ik eens een zilveren armband omdat het dinsdag was, een paar vreselijk mooie en veel te dure laarzen omdat het al drie dagen mooi weer was of hij neemt me mee voor een etentje in Parijs omdat ik zei trek te hebben in een heuse franse croissant. Dit cadeau zal vast bedoeld zijn voor onze dertiende trouwdag aanstaande vrijdag.

Nadat ik het matgouden papier er uiterst zorgvuldig afgewikkeld had vond ik een doosje met bovenop de tekst ‘Vrijdag 15 maart, 17.00 uur’. In het doosje lag een navigatiesysteem met maar één bestemming ingevoerd. Spannend! Ik hoefde alleen maar te volgen en zou dan uitkomen bij Sparrenweg 14 in Soeren. Natuurlijk heb ik het adres meteen gecheckt op internet en er blijkt zich een superromantisch kasteeltje te bevinden! Met torentjes en kleine raampjes, ruime kamers met enkeldiep tapijt, met de meest luxueuze badkamers die je kunt bedenken en als klap op de vuurpijl een kingsize hemelbed. Er is geen ontbijtzaal want er wordt uitsluitend in de kamers geserveerd.

Bleef er nog één probleempje over…hoe kon ik mijn enthousiasme verbergen en vrijdag doen alsof ik ongelooflijk verrast ben? Opeens kreeg ik een helder idee; ik zou hem precies hetzelfde geven. Dan zou ik het cadeau een dag eerder overhandigen en dan eens kijken hoe hij reageert. Dit zou wel een stunt zijn zeg. Ja ik ga het doen. Morgen naar de stad en alles in orde maken. Vlug zette ik het pakje terug toen ik de auto aan hoorde komen.‘Dag schat’ zeg ik neutraal als hij binnenkomt.

Eenmaal aan tafel besluit ik hem een beetje te plagen ‘Zeg, zullen wij eens wat leuks gaan doen volgend weekend?’ Schrikt hij nou? ‘Nou lieverd, het is goed dat je er over begint. Ik vergeet je steeds te vertellen dat ik dit weekend naar een congres moet in Antwerpen’. Ik gniffel en speel het spel mee ‘Echt? Wat jammer! Je bent toch niet vergeten dat het onze trouwdag is hè?’ Hij speelt het ook goed want hij doet net alsof hij weer schrikt. ‘Natuurlijk niet! Ik heb juist een hele leuke verrassing voor je!’, zegt hij met een nieuw soort glimlach. ‘Maar..eh…als je het weekend toch niet thuis bent….waarom geef je die hele leuke verrassing nu niet alvast?’ vraag ik een beetje vals. Niet erg overtuigend zegt hij ‘Oké, dat is eigenlijk een goed idee van je!’

Hij rent naar boven en ik schenk de champagne die ik al in huis had in onze mooiste glazen. Intussen bedenk ik dat ik dan morgen wel naar de stad kan gaan om een nieuw jurkje. Misschien beter een nieuw lingeriesetje? Ik neem in ieder geval mijn zwarte jurkje mee met die zilveren sandaaltjes er bij en dat te gekke tasje en beter ook maar dat  zilveren zijden jasje. Zal ik nog even naar de kapper? En o ja, een fatsoenlijk paar kousen is ook nooit weg. ‘Nou schat, ik ben benieuwd’. Hij stapt op me af, handen op de rug en geeft me wat onhandig een zoen ‘Gefeliciteerd met onze trouwdag! En dat we nog maar lang bij elkaar zullen blijven’. Ik roep lachend ‘Lang? Voor altijd zul je bedoelen!’. Nieuwsgierig strek ik mijn handen uit. En dan hoef ik geen verrassing voor te wenden want ik ben echt verrast. Hij geeft me een piepklein zilverkleurig pakje en verklapt ‘Oorbellen voor bij je armband!’