Tagarchief: bloemen

Op straat (9)

  • Dit vond ik.

En dit ging er aan vooraf.

Hij zag haar zomaar opeens. Ze zat met een aantal andere vrouwen aan een tafel van een goed bezocht café. De groep lachte hard en aanstekelijk, er was waarschijnlijk iets te vieren. Toen een van de dames opstond om naar het toilet te gaan had hij zicht op een donkerharige jonge vrouw met een sjerp schuin over haar borst, met de tekst ‘Bride to be’. Aha, een vrijgezellenfeestje. En naast de toekomstige bruid, daar zat zij. Met haar blonde haar in een staartje viel ze niet eens direct op. Ook haar denim blouse stak wat gewoontjes af naast de glitterjurkjes van haar vriendinnen. Ze hield haar hoofd schuin gebogen om te luisteren naar een roodharige krullenbol. Daarna gooide ze haar hoofd in haar nek en schaterde het uit. Precies op dat moment werd hij verliefd. Toen ze opeens zijn kant uit keek en hun ogen aan elkaar leken te haken, wist hij het zeker.

Maar nu? Hij kon toch niet op haar afstappen en vragen of ze met hem wilde trouwen? Want dat was zeker, ze zou zijn vrouw worden. Ze keek nog eens naar hem en frummelde aan haar linker oorbel. Hij zag een kleine glimlach. Of wilde hij dat zien? Snel nam hij een slok van zijn bier. Ze keek nog steeds. Was ze nou aan het flirten? Hij kreeg het er warm van. Wat moest hij doen? Hij moest in elk geval iets doen. Hij stak voorzichtig een hand naar haar op. Maar deed dit zo onhandig dat zijn glas omviel! Zat ze nu te grinniken achter haar hand? Hij lachte ook maar wat stompzinnig en depte zinloos het bier met een servetje. Tot zijn schrik maakte de groep aanstalten om op te staan. Snel schreef hij zijn telefoonnummer op een bierviltje en hield dit omhoog naar haar. Ze knikte. Hij legde het op de hoek van zijn tafeltje en verdween naar het toilet om snel zijn stinkende bierhanden te wassen. Maar net niet snel genoeg want toen hij terugkwam was de groep verdwenen. Het bierviltje echter ook.

Twee dagen moest hij wachten. Toen belde ze. Ze wilde dolgraag met hem ergens iets drinken. Ze spraken af, voor dezelfde avond nog, bij een gelegenheid midden in de stad. Zijn handen trilden licht toen hij de verbinding verbrak. Naarstig doorzocht hij zijn kast naar passende en vooral schone kleding. Zijn schoenen poetste hij met een stukje keukenpapier. Wel drie keer deed hij zijn haar en daarna twijfelde hij een kwartier lang tussen drie luchtjes. Toen hij helemaal klaar was om de wereld te gaan veroveren ging zijn telefoon. Even schrok hij: ‘Laat haar niet afzeggen!’ maar hij zag de foto van zijn moeder verschijnen op zijn scherm. Even overwoog hij de mogelijkheid haar weg te drukken maar kon het niet over zijn hart verkrijgen. Tenslotte was ze pas eergisteren aan haar tweede heup geopereerd en had duidelijk behoefte aan wat aanspraak. Drie kwartier later had hij serieus spijt dat hij opgenomen had. Hij rende zijn appartement uit en snelde naar zijn afspraak. Zijn fietssleutel kon hij van de weeromstuit niet meer vinden dus rende hij het hele stuk. Hijgend en met zijn zorgvuldig behandelde haar voor zijn ogen kwam hij bij het restaurant aan. Te laat. Ze was weg.

Gelukkig was hij wel zo slim haar nummer op te slaan en hij belde haar. Terwijl hij zich in allerlei toonaarden verontschuldigde hoorde ze hem geduldig aan. ‘Blijft zit zo?’, vroeg ze uiteindelijk,’dat je moeder altijd voor mij gaat?’ ‘Nee joh, meer heupen heeft ze niet’, grapte hij slecht. Ze spraken nogmaals af, hij kreeg nog een laatste kans, een simpele pizza in een intiem restaurantje. Onderweg kocht hij een prachtig boeket voor haar. Zijn fietssleutel was nog steeds kwijt maar hij nam nu de tijd om het hele stuk te lopen. Onderweg sloeg de twijfel toe. Hij nam een bloem uit het boeket en rukte een voor een de blaadjes er af en prevelde: ‘Ze houdt van me, ze houdt niet van me!’ Steeds als hij met ‘Ze houdt niet van me’ eindigde nam hij snel een volgende bloem. Een spoor van blaadjes en lege stelen achtervolgde hem. Bij de pizzeria had hij niets meer over, de papieren verpakking stopte hij snel in een prullenbak. ‘Hoi!’, hoorde hij achter zich, ‘Daar ben je dan eindelijk en op tijd ook nog! Niet zo’n origineel idee van je om je nummer op een bierviltje te zetten maar kijk, het werkt toch!’ Toen hij zich omdraaide keek hij een vrolijk gezicht omlijst door een grote bos rode krullen…

 

 

 

Begrepen

Je mag het gerust weten: ik hield mijn hart vast voor deze dag. De folders speelden er wekenlang op in. Graag laat ik mij verrassen maar op voorhand bestudeerde ik het aanbod voor de zekerheid grondig. En dat had ik niet moeten doen. Mijn nieuwsgierigheid sloeg om in huiver. Pure angst.

Blokker spande ook dit jaar weer de kroon. Door het aanprijzen van een weegschaal. Niet zomaar eentje maar de enige echte ‘Medisena BS470 lichaamsanalyseweegschaal’! Die meet gewicht (duh!), BMI (dat is geen fiets!), lichaamsvet (kijk naar jezelf!), vocht-, vet- en spiermassa (hoe meten ze dat allemaal!) en alles is af te lezen in moderne blauwe ledverlichting (al hang je er een slinger bij!), inclusief 10 geheugenplaatsen (alsof ik dit wìl onthouden) en dit alles tegen een ‘moederdagprijsje’… O ja, en ernaast staat een afbeelding van Doutze Kroes.

Op dezelfde pagina kunnen moeders ook blij worden van een flip-bin (wie wil het niet!), een snijplankenset (liever de messen!), een StarWarsdvd (???!) of een lekvrije soep 3-in-1-box (echt…?).

Gelukkig bleek mijn angst ongegrond en heeft het thuisfront mij heerlijk getrakteerd op bloemen en chocola. Hoe zou ik gereageerd hebben bij die weegschaal? ‘Goh… leuk zeg… altijd al willen hebben…dank je…’ Of zou ik ronduit (vooral rond) durven vragen ‘Heb je het bonnetje nog…’ Misschien had ik deze informatie eerder moeten delen met jullie; dat moeders bloemen en chocola ruim voldoende vinden. Ik zie het in ieder geval als een teken dat ze me kennen en begrijpen.

Dan neem ik nu een bonbon (vooruit nog eentje dan!) en ga ondertussen Blokker mailen om mijn hulp aan te bieden voor de folder van volgend jaar. Succes moeders, ik wens jullie veel begrip toe.

chocoladebloemen