Tagarchief: Berlijn

Perrongelukje

Al geruime tijd volg ik de Facebookpagina ‘Perrongelukjes’, geschreven door Marcel Rutten. Hier staan treinverhalen, persoonlijke ontmoetingen die in de trein plaatsvinden en elk verhaal bevat wel een andere emotie. Echt een aanrader. Toen ik laatst met de trein naar Berlijn was probeerde ik ook zo’n Perrongelukje te schrijven. Marcel plaatste het direct…. Voor wie het nog niet gelezen heeft, hier nog maar es 😉

Aan de boemel

Eerlijk gezegd reis ik nooit met de trein, maar opeens kreeg ik het idee om me per spoor te laten vervoeren naar Berlijn. Als superfan van de Facebookpagina Perrongelukjes hoopte ik ook meteen op een interessante ontmoeting!

Ik zit derhalve met een spiedende blik, een luisterend oor, en een opschrijfboekje in de aanslag. Er valt genoeg te beleven. Een mevrouw aan de andere kant van het gangpad leest een grootletter e-book: ze blijft swipen! In het bagagerek boven haar hoofd ligt een schepnet!? De overige reizigers kan ik niet zien, daar zet ik andere zintuigen voor in. Iemand heeft een naar hoestje. Iemand snurkt zachtjes. Iemand heeft zijn telefoon te hard staan. Meerdere mensen hebben krakende zakjes met eten mee.  Een groep middelbareschooljongens loopt langs. Ze ruiken ze naar te goedkope aftershave, na gebruikmaking van de restauratie ruiken ze naar opgewarmde pizzabroodjes. Iemand eet mandarijntjes. Er hoest nog steeds iemand. Maar een persoonlijk verhaal is me na vijf en een half uur niet gelukt.

Na een weekje ben ik voor de terugreis een half uur te vroeg op Hauptbahnhof Berlin en kijk mijn ogen uit. Eerder genoemde jongeren gaan ook weer terug, zien wit van moeheid en dragen dezelfde trui met opschrift ‘I hartje Berlin’. Er zijn stoere reizigers met een rugzak achter en ook eentje voor, heet dat dan een buikzak? Etende zakenmannetjes met driekwartjas en tablet, een spoor van croissantkruimels achter zich latend. Modebewuste mensen waarvan de haarkleur nauwkeurig overeenkomt met hun blauwe schoenen. Giechelende dames, duidelijk een dagje samen op pad. Echtparen, zij wijst links, hij rechts.

Hoopvol stap ik in. Pas twee haltes voordat ik moet uitstappen gebeurt het toch! Er verschijnt een dame en ze gaat aan de andere kant van het gangpad naast me zitten. Ik schat haar halverwege de vijftig, ze draagt een niet erg afkledende spijkerbroek met wijde pijpen, suède laarsjes die vast heel mooi waren bij de aanschaf en een zwart-witgeruit jasje dat een kilo of acht te klein is. Rode wangen en een vochtig randje haar doen haar hormonale fase vermoeden. Ze is druk met allerlei tassen dus ik kan nog even onopvallend kijken en opeens zie ik het: ze lijkt sprekend op Loes! Je weet wel, Loes van die hilarische filmpjes op YouTube ‘Met Loes’, gespeeld door Loes Schnepper. Zelfs haar stem lijkt op die van Loes. Ze neemt namelijk direct haar telefoon ter hand en ik hoef alleen maar te luisteren. Bijna zonder adem te halen werpt ze haar verhaal slachtofferig door de trein.‘Zo, ik ben vertrokken, ik dacht ik laat het je even weten. Meer kan ik er echt niet bij hebben hoor. Nee hè, wat zijn we nu aan het doen dan? Ik ben vooral pissig over die opmerking over… Uitgerekend nu wordt er iets omgeroepen! Welke opmerking? Heeft ze ruzie met haar man? Gaat ze hem verlaten? ‘Sorry daar kan ik heel boos om worden. Hé, graag of niet, ik heb er geen behoefte meer aan. Bel jij d’r anders even. Ik kan er niets meer aan doen. Ze snapt me niet en ik moet maar en ik moet maar, maar ik moet helemaal niks! Ik ben gewoon boos, begrijp je’. Aha, geen man, maar ruzie met een vriendin? En dat ze boos is dat begrijpen we allemaal luid en duidelijk. ‘ Sorry hoor, maar ik moet dit ook kwijt. Dit vreet energie. En ik ben al zo moe de laatste tijd. Weet je, ik ga deze reis gebruiken om los te komen. Even weer leuke dingen. De trein rijdt gelukkig de goede kant op, haha, richting leuke dingen. Nou lieverd ik ga je hangen en leuke dingen doen. Groetjes aan Jo hè!  Doehoeg!’ Wat denk ik nu? Wat een positieve vrouw? Zo snel schakelen! Of houdt ze zich flink? Ik ben bereid iets vriendelijks tegen haar te zeggen, iets bemoedigends, voordat ik uitstap. Ik draai me naar haar toe met mijn jas en mijn ‘I hartje Berlin’-tas en hoor haar opeens gniffelen. Ze appt als een razende en heeft een vilein lachje om haar mond, zichtbaar genietend van een doos chocolade op haar schoot. Is ze eigenlijk wel slachtoffer? Zo te zien heeft ze niets vriendelijks van me nodig, ze troost zichzelf prima!

Zo’n treinreis, het is een wonderlijke verzameling van werelden, van levens, van levensverhalen, van verleden en toekomst. Misschien toch eens vaker doen.

 

 

Advertenties

Bewust Berlijn

Het schijnt dat niemand had verwacht dat Berlijn zou uitgroeien tot een modestad. Maar als je er een poosje rondloopt kun je dit niet negeren. Ik zag een meisje in een geruit broekpak, waarvan de broek net over de knie kwam en de kniekousen kleurden prachtig bij heur haar: beide knalgeel. Ik zag een jongeman  die moeite had de keuze te maken tussen broek en jurk: het werd een broekachtig iets met zwierige lappen aan de zijkanten. Een brurk denk ik? Ik zag een mevrouw helemaal in het zwart gekleed maar heur haar was aan de linkerkant geel en aan de rechterkant rood, met een keurige scheiding in het midden. In elk geval mensen die een modestatement willen maken. De winkels haken daar lekker op in natuurlijk.

Natuurlijk wil je met Pasen zulke sokken dragen. Origineel van Christian Berg! Voor €19,95 ben je zowel Eerste als Tweede Paasdag het heertje, of het haasje…

Je hebt etalages die maar 1 item tonen. Een zonnebril. Zonder prijskaartje. Lekker veel keus. Toch durf ik daar niet naar binnen. Stel dat ik hem moet passen van zo’n paspopfiguur van een verkoopster en dat ik hem heel goed vind staan maar dat ik niet over zoiets banaals als geld durf te beginnen en dat ik hem uiteindelijk  niet kan betalen en dat ik dan het ding wil terugleggen en per ongeluk één pootje een heel klein beetje verbuig.

En je hebt etalages die iets teveel tonen. Dat je niet meer weet waar je kijken moet. Dat je niet eens naar binnen durft maar om een heel andere reden: wedden dat ik hier struikel en dat dan als dominostenen alles over elkaar heen klettert en dat ik dan voor tien glascontainers moet betalen om alles op te ruimen.

Natuurlijk is niet iedereen even modebewust in Berlijn… Toen ik deze meneer zag vroeg ik me serieus af wat hij dacht toen hij dit shirt kocht. Had hij zijn kin in zijn hand, draaide hij drie maal om zijn as en zei: ‘Ja, dit is het, zoiets zoek ik, het staat me geweldig, ik kan het hebben!’ en verliet hij het pand in zijn nopjes. Of heeft hij het zelf gemaakt, dat kan ook nog. Misschien wel tijdens een leuk vrijgezellenfeest gehad, of tijdens een workshop met de zaak, of was het een praktische oefening van zijn therapeut, of heeft hij het gekregen van een creatieve schoonmoeder. Wie zal het zeggen. Het is soms, vaak, ook wel een kwestie van dragen. Weten hoe ermee om te gaan. Wat ik in elk geval geleerd heb is dit: de beste, nieuwste, meest comfortabele manier om een tas te dragen!

Nog even bewust oefenen…

 

 

Beeldig Berlijn

Net terug van een paar dagen op bezoek in Berlijn. Het was er koud, nat en druk maar ook  indrukwekkend mooi, hyper modern en tegelijk vol historie. Een of andere audiotour vertelt dat Berlijn een stad is met een doorsnede van 17 kilometer. Een stad waar 3,4 miljoen mensen wonen op een oppervlakte van bijna 900 vierkante kilometer. Af te toe niet te bevatten. Natuurlijk kan ik je nu trakteren op foto’s van de Brandenburger Tor, de Reichstag en alle andere bezienswaardigheden maar die ken je vast wel, daarom onthaal ik je graag op een paar beelden die je misschien niet zag.

Allereerst kwam ik deze Goldjunge tegen. Hij was helemaal van goud. Bijna helemaal dan… Waarom nou net daar niet ontging me even. Dat kapsel vind ik ook niet om over naar huis te schrijven maar is wel weer van goud, een soort goudlokje dus. Je ziet direct dat het een pocherig type is. Al dat schreeuwerige goud en kijk eens naar zijn handen. Hij geeft daarmee de maat aan: “Ja serieus mensen, het was zoóóó groot!”. Zijn eigen mond valt er van open. Waar denk jij dat het over gaat?

Het groepje dames, dat letterlijk aan de overkant van de straat staat, dacht er het hare van. Je ziet ze geringschattend kijken en de lichaamstaal geeft overduidelijk aan: “Ja ja…geloof je het zelf?!”

Een paar straten verder hangt een elegante man aan de gevel. Hij is net naar de sportschool geweest en naar de barbier. Zijn vrouw valt hem de hele tijd lastig met: “Wat zullen we eten vanavond?”, “Laat jij de hond nou es uit!”, “Bel je moeder ff terug!” Daarom kruipt hij met een plaidje en een boek naar buiten en gaat heel comfortabel vrijwillig op een stenen randje zitten lezen. Lekker verdrinken in een andere werkelijkheid.

Ook weer letterlijk aan de overkant zit een stelletje helemaal niet vrijwillig buiten op een stenen pilaartje. Maar ja, dat is dan ook hun eigen schuld. Hannelore (rechts), dochter des huizes, was al een tijdje verliefd op Dieter, de tuinman. Ze bespeelde hem dagelijks met haar charmes en hij deed zijn uiterste best haar zo lang mogelijk te negeren zonder onbeleefd te zijn. Op een dag bezweek hij en liet zich meesleuren in de muziekkamer. Hannelore overtuigde hem ervan dat ze echt helemaal alleen thuis waren. Totdat! Op de gang hoorden ze de eerste huishoudster de dienstmeid opdragen de muziekkamer eens goed te ragebollen nu er toch niemand thuis was. Zo vlug ze konden sprongen Hannelore en Dieter op van de canapé, gristen hun kleding bij elkaar en verlieten de kamer door de openslaande ramen aan de straatkant. Volgens overlevering is niet bekend hoelang ze daar gezeten hebben. Het lijkt er op dat  Hannelore de grootste verwijten richting Dieter smeet terwijl hij naarstig naar een oplossing zocht in het ‘Handboek van tuinmannen’ dat hij altijd bij zich droeg.  Tevergeefs. Ik denk dat ze ter plekke versteend zijn van spijt. Echter allebei om heel andere redenen…

Heerlijk Berlijn! 😉