Tagarchief: bejaarden

Snap je?

Ik weet niet of je dit herkent maar soms moet ik heel veel moeite doen de wereld om mij heen te begrijpen. Ik doe echt mijn best, probeer me in te leven, stel me open en begripvol op, luister en wacht af. Maar regelmatig kan ik wachten tot ik een ons weeg en nog begrijp ik het niet.

Deze kwam ik laatst tegen. Ik snap dat je kleding eerst wilt passen voor de eventuele aankoop. De truc met de drie haakjes ‘Yes, maybe, no’ had ik al eens gezien. Toen vroeg ik me ook al af waarom die haakjes alle drie even groot zijn. Hier komen nog vier aspecten bij. 1) Dat krukje slaat nergens op, ik kan er niet op zitten, mijn kleding past er niet op en het staat gewoon gigantisch in de weg. 2) en 3) Wat een belachelijke kleine spiegeltjes! Oké, ik ben niet de dunste maar al was ik dat wel: hoe kan ik mezelf daar nou in zien? 4) Deze paskamer stond midden in de winkel. Ze verkochten daar dekbedden, kaarsen, nepplantjes en kleding. En zoals in iedere zichzelf respecterende zaak van tegenwoordig kon je ook een kopje koffie blijven drinken. In het midden was een gammel wandje neer gezet met aan de ene kant een plank met daarop de koffiemachine en de andere kant de paskamer. Ik hoorde een klant schreeuwen: ‘Hé Greet, ff een kapposjienietje doen hiero?! terwijl ik nog maar iets op het no-knopje probeerde te hangen. Verwarrend.

Er zijn mensen die Burberry sjaals bij Burberry laarzen dragen. Snap ik.  Er zijn mensen die alles, maar dan ook alles, in hun interieur in zwart-wit hebben. Snap ik ook nog. Maar zowel je vloer, als je behang, als je meubels met het zelfde patroon bekleden? Snap ik niet meer. Toch kwam ik dit tegen. En als je nou zegt: ‘wat een prachtig rustgevend patroon!’. Niet echt, ik zou er horendol van worden. Waarschijnlijk zou ik ook steeds naast de stoel gaan zitten… Verwarrend.

              

Dit was ook iets zeg! Weet je wat dit is? Een bejaardenstormbaan! Stel je voor: er staat een flink aantal seniorenwoninkjes  in een cirkel om een grasveldje. Gezellig, dan kunnen ze elkaar buiten zien zitten. Nodigt uit tot een praatje of tot doorlopen. Zien wie er de kinderen over de vloer heeft en wie niet. Zien wie er nog zelf boodschapjes doet en wie niet. Zien wie er net een wasje gedraaid heeft en wie niet. Geweldige opstelling voor de sociale beleving en controle. Toen heeft er iemand bedacht dat een speeltuintje wel iets zou toevoegen? Fietsen vanuit een luie stoel, geen meter vooruitkomen maar wel lekker buiten bezig. Een trapje opklimmen met je rollator en er met een rotvaart weer vanaf kukelen. Tussen twee leggers je voeten in alle daarvoor aangegeven hokjes de grond laten hink-stap-springend naar de overkant, en er dan achter komen dat je rollator nog aan het begin staat. En wat als er iets mis gaat? Tja, dan heb je voldoende publiek om je uit te lachen. En als er echt iets misgaat? Of zit de ambu standaard onder de speed dial? Verwarrend.

Gelukkig is bijna weekend! 🙂

Advertenties