Tagarchief: ballenbad

Marius

‘Marius wil opgehaald worden uit Smalland’

Je hoeft niet eens te raden waar ik ben. Eens in de vijf jaar ga ik hier naar binnen. Vaker verdraag ik niet. Meestal heb ik ook niet echt iets nodig. Om vervolgens met volle armen (ook hier geen tassen meer) het pand te verlaten. Ach en dan is het wel zo gezellig nog een balletje mee te blijven prikken. Dat is genieten. Al die mensen bedoel ik dan.

Ik zie meteen al een stel praatouders. Kindlief loopt uitdagend te springen op de bank. Vraagt de vader met afhangende schouders aan de moeder ‘Vinden wij dit goed?’. Moeder, ook niet iemand met een duidelijke mening ‘Kweenie’. Ze roepen het kind bij zich en vragen waarom hij niet gaat zitten want doorgaans is een bank, ook die van Ikea, daarvoor gemaakt. Het kleine jongetje roept ‘Bleh!!!’ en huppelt vrolijk verder op de bank. De ouders kijken elkaar aan, halen tegelijkertijd de schouders op en gaan verder met eten.

‘Marius wil opgehaald worden uit Smalland!’

Achter ons zit een meneer die druk is met zijn telefoon. ‘Nee joh, dat heb ik allang met Martin besproken. Ja, ik dacht dat ik het ook met jou besproken had maar dat is dus niet zo. Haha. Ja, ik dacht het echt joh! Maar goed, Martin weet er van hoor. Ik kan het je wel uitleggen natuurlijk maar dan vertel ik het twee keer terwijl Martin het al weet. Weet je, als jij nou Martin ff belt dan legt hij het je wel uit. Als Martin d’r nou niet is moet je mij ff bellen dan leg ik het je gewoon uit. Geen moeite joh, is zo gebeurd. Zo moeilijk is het nou ook weer niet hè, haha! Dus jij neemt eerst contact op met Martin en dan eventueel met mij. Nou joh, ik hoop dat Martin er is. Anders hoor ik het wel!’

Naast ons een moeder met twee dochtertjes. Moeder houdt facebook waakzaam in de gaten terwijl de meiden elkaar opjutten wie de meeste Zweedse balletjes in één keer naar binnen kan proppen. Ze giechelen zich suf zoals alleen meisjes dat kunnen. Pas als ze uiteindelijk proestend de balletjes weer uitspugen kijkt de moeder verstoord op ‘Doe’es gewoon jullie!’.

‘Marius wil nu echt heel graag opgehaald worden uit Smalland!!!’

Aan de andere kant naast ons zit een vader, moeder met hun kleine spruit in de kinderstoel tussenin. Helemaal blij met een flesje water en al wat zijn ouders voor hem neerleggen eet hij smaakvol op. Dan heb ik het over twee patatjes, af en toe een sperzieboon, een stukje zalm en een half balletje. Bij iedere hap glundert hij en kraait ‘Lekker!!!’

‘OKÈ, MARIUS WORDT AAN DE EERSTE DE BESTE OUDERS MEEGEGEVEN!!!’

Het is weer genoeg geweest. Nog even het pakketje uit het magazijn ophalen. Hoe heet het ook alweer? O ja, Marius…. Zijn er nou echt ouders die hun kind naar een Ikeameubel vernoemen???

 

Kind(s)

kinds 1

Heb je het laatst gelezen of gezien: er is nu ook een ballenbad voor volwassenen! Vier keer zo groot als die van Ikea en met uitsluitend witte zachte ballen. Het moet ontspanning opleveren. Ik kan me er iets bij voorstellen. Je neemt een aanloop, slaakt een verrukt gilletje terwijl je duikt en je belandt in heerlijk zachte bubbels. Wat mij minder lijkt is als zo’n bad bij je op kantoor staat. Dat je dan met je secretaressekokerrokje netjes uit dat bad probeert te kruipen en vervolgens je stiletto’s terugvindt naast het onwelriekende schoeisel van de directeur. Enfin, het schijnt allemaal goed te zijn voor ‘het kind in je’ dat veel mensen kwijt zijn.

Maar dat is niets nieuws, er wordt al jaren naar ‘het kind in ons’ gezocht. Is het nou zo moeilijk te vinden? Is het zo ver weg? Of stelt de volwassen wereld ons steeds meer volwassen vragen en willen we daar steeds vaker afstand van nemen.  Gaan we daarom graag karten, zandkastelen bouwen, scrapbooken, steppen, elkaar beschieten met verfbommetjes, zeepkistenraces houden. Ik ken een volwassen vrouw die voor zichzelf een schommel in haar huis heeft. Worden we infantieler? Kinderachtiger? Kinds?

De commercie speelt hier natuurlijk weer handig op in. De kleurboeken voor volwassenen vliegen de winkels uit en menig 40plusser krijgt een kleurdoos voor zijn verjaardag. Ik stel mij zo voor dat de jarige twee dagen later aan de eettafel zit. Met het puntje van de tong net uit de mond kleurt hij in opperste concentratie keurig binnen de lijntjes. Hoewel ik nog nooit een volwassene ben tegengekomen die mij trots zijn kleurplaat heeft laten zien ben ik wel bereid te geloven dat er een zekere voldoening van uit gaat. Geen overleg met collega’s, geen deadline, geen plan van aanpak, geen terugkoppeling, geen competitie, alleen maar lekker zorgeloos kleuren.

Gewoon weer even zorgeloos kind zijn. Er is niets mis mee. Het wordt pas prangend als het andersom is…