Tagarchief: apothekersassistente

Pssssst

Het stelde helemaal niet zoveel voor. Maar soms wordt ongewild iets kleins zo opgeblazen!!! Dat je uiteindelijk denkt ‘waar gaat het over???’

Ik had gewoon de griep. Een snertgriep weliswaar, maar toch gewoon de griep. Met alles drop-en-dran. De ramen rammelden vervaarlijk in de sponningen als ik hoestte, zo angstaanjagend rammelden ook mijn longen. Liters hoestdrank later en misselijk van alle keelsnoepjes, was de conclusie: ‘Ik kom er niet vanaf!’ Ik sleepte mij naar de huisarts en trakteerde haar op een blafconcert. Om mij er wel vanaf te laten geraken adviseerde zij een antibioticakuurtje. Prima. Alles prima. Whatever. Direct langs de apotheek, kuurtje ophalen en aangepast vliegensvlug terug naar het warme bed. Dacht ik.

Ho, ho, ho! Dat gaat zomaar niet! Het ging faliekant mis bij de apotheek. De bestelling doorgeven ging nog goed. ‘Gaat u maar even zitten, dan maak ik het voor u klaar’, kwam reuze goed uit voor mijn eigenwijs zwabberende benen. De pillen werden handmatig gedraaid denk ik, want ik doezelde even weg. Eventjes maar. Een nieuw fris en fruitig meisje riep mijn naam en ik snelde (bij wijze van spreken) naar de balie. Ik wilde het doosje uit haar handen grissen en maken dat ik in mijn dekbedholletje terecht kwam. Echter…zij hield het andere eind van het doosje stevig vast. Ik rukte nog iets maar ze liet niet los en bleef naar me glimlachen. ‘Het is wel een kuurtje hoor, dat betekent dat u dat helemaal moet afmaken. Ook al voelt u zich beter.’ Ik trok mijn wenkbrauwen wat op. Tenslotte heb ik al vele malen vaker kuurtjes geslikt dan dat zij het woord antibiotica uitgesproken heeft. Ze vatte het verkeerd op en gaf nog meer uitleg. Ik had geen puf me te verzetten en knikte  en probeerde terug te glimlachen. ‘Het zijn dispergeerbare tabletten, dit betekent dat u ze in water kunt oplossen.’ Als ik iets smerig vind…maar ik knikte.  Ze was een aanstormend talent in de apothersscene en vastbesloten alles (nog) volgens het boekje te doen. ‘U moet ze met een tussentijd van 8 uur innemen, dit betekent als u nu om half 12 begint dan…eh…om half 8 en dan…eh…nou dat rekent u zelf maar uit.’ Ik knikte, wist zeker dat ik niet midden in de nacht om half 4 zou opstaan en trok zachtjes aan het doosje. Ze trok ook en trok mij zelfs naar haar toe. Ze fluisterde: ‘O ja, er kunnen wat bijwerkingen optreden…’ ‘En dat betekent…???’, vroeg ik gemaakt geduldig, er vanuit gaande dat zij ze één voor één ging opnoemen. ‘Darmen…’ , fluisterde ze nog zachter. Mijn snotvolle oren verstonden het gefluister niet helemaal: ‘Wat gebeurt er met mijn armen?’ Ze zette nog net niet haar hand voor haar mond en tegen mijn oor, maar boog zich zo mogelijk nog dieper naar me toe, keek schielijk om zich heen en mompelde de alarmerende code: ‘Diarree….!’ Ze wilde mij waarschijnlijk niet in verlegenheid brengen door luidkeels over darmproblemen te oreren aan zo’n openbare balie, maar het feit dat we beiden geheimzinnig in elkaars oor stonden te fluisteren leek volgens mij heel veel vreemder.

Eindelijk liet ze los. Ik voelde me direct opknappen. Ze komt er wel.

Advertenties