Tagarchief: Apeldoorn

Talentvol Apeldoorn

Nu ik zo’n twee-en-een-half jaar in Apeldoorn woon kan ik voorzichtig conclusies gaan trekken. Er zijn aardig wat verschillen tussen Zoetermeer en Apeldoorn (omgeving en taalgebruik, om er maar eens twee te noemen) maar zeer zeker ook overeenkomsten. Het voert te ver hier alles te beschrijven maar waar mijn persoonlijke voorkeur naar uit gaat is dat hier ook behoorlijk wat creatief talent rondloopt. Mensen die gewoon een baan hebben en daarnaast een hobby tot passie verheffen en dat uitdragen. Ik houd daarvan! En wil er graag een drietal benoemen.

Fotograaf: Roelof Rump

Allereerst Bako Sorany, de regisseur van Theater zonder Grens. Met een groep acteurs en actrices weet hij jaarlijks een productie neer te zetten die het publiek zowel verrast als boeit. De stukken worden veelal zelf geschreven of een bestaand stuk krijgt een ‘Bako-bewerking’. Met schijnbaar simpele middelen wordt het publiek vaak op een luchtige manier met de neus op de serieuze feiten gedrukt. Als je een voorstelling verlaat heb je iets om over na te denken. Bako en zijn groep zijn ook vaak van de partij bij culturele evenementen. Daarbij is Bako ook nog eens een charismatische figuur die met zijn manier van mensen aanspreken ontzettend veel voor elkaar krijgt. Ik vind dat knap!

Fotograaf: onbekend

Ten tweede noem ik graag Martijn Koelemeijer. Toen ik afgelopen maart voor een radio-interview bij Cultuurbrunch in Artcafé SamSam zat,verzorgde hij daar de muziek. Ik was direct fan. De vrolijke reggaemuziek liet me swingen op mijn barkruk. Thuis verdiepte ik me wat meer in hem en ontdekte dat hij de leadzanger van de band MONO is. Martijn heeft met verschillende bezettingen gespeeld maar heeft nu een vaste bezetting: Martijn Onder Nieuwe Omstandigheden (MONO). Het klinkt als een mix tussen reggae en een vleugje pop (denk aan Bob Marley en Doe Maar). Lekker dus. De teksten zijn Nederlandstalig, voor 95% geschreven of bedacht door Martijn zelf, makkelijk mee te zingen en vaak uit het leven gegrepen. Het lied ‘Schuilen’ is trouwens geschreven door Judith Veldhuizen, een bekende collegablogster in Apeldoorn; prachtig als talenten ook nog eens samenkomen! De agenda van 2018 staat barstensvol optredens en dit maakt de band duidelijk klaar voor landelijke podia. Op 18 augustus kun je deze sfeervolle band beleven bij SamSam, op 19 augustus in de muziektent in het Oranjepark en op 29 september in Cafeetje van Marja. Aanrader hoor.

Fotograaf: Catharina Hofland

Ten slotte wil ik Lucas Vastenhout noemen, een heuse schrijver die al drie boeken op zijn naam heeft staan. In zijn laatste boek ‘Zonnebloem’ staat een verzameling van 27 korte verhalen en het mooie is: ze hebben allemaal een link met Apeldoorn. Lucas heeft namelijk diverse schrijfwedstrijden winnend afgesloten. Zoals de ´Verhalenwedstrijd CODA & dagblad de Stentor´, de aanmoedigingsprijs ‘Proza gemeente Apeldoorn’ en tot twee maal toe een verhaal bij ‘Markant’. Alle verhalen gaan over personages  in een spannende dan wel ontroerende fase van hun leven; de lezer wordt op aangename wijze deelgenoot. De schrijfstijl is levendig, gedetailleerd, informatief en met af en toe verrassende wendingen. Je wordt meegezogen in de woede en het verdriet bij het overlijden van zijn tien maanden oude kleinzoon en je kunt onbezorgd lachen om de angstige momenten in de achtbaan. Als je een aantal winnende verhalen schrijft, zou het jammer zijn om er niet meer mensen deelgenoot van te maken; een bundel is dan een logische stap. Vandaar.

Uiteraard heb ik veel meer talentvolle mensen gespot in Apeldoorn (Lionel Kistemaker: een jonge fantastische drummer, Anneke Eggermont: een artistieke schilderes, Joop de Braak: de creatieve likeurmaker van Bottles and Barrels, enz., enz.) maar dan wordt het zo’n langdradig verhaal… Misschien later nog eens een vervolg 😉 Voorlopig is Apeldoorn positief door de keuring!

 

 

 

Advertenties

Gratis

Welke Nederlander houdt er niet van: gratis! Voor niets, nada, noppes, no euries, geen centje bijbetalen. We betalen het liefst met gesloten beurs, of met gelijke munt. Afdingen zien wij als eerste winst en we kunnen doodvallen op een cent. Een duit in het zakje is bij voorkeur een  verdraaid klein duitje. Geld moet rollen maar bij voorkeur mijn kant uit. Het kost al snel te duur en onderin de zak vindt men altijd de rekening… maar niet overal!

Ik ben op facebook lid van de besloten groep ‘Gratis af te halen Apeldoorn en omgeving’ en tussen de meer dan 30.000 leden blijft hier de knip echt gesloten! Met een musical op komst leek me dit een goed idee. Het bracht me veel meer dan wat gratis gordijnen die we gaan gebruiken. Het verschaft me inzicht in sommige mensen. Mensen die ik helemaal niet ken hè! Ik zie wanneer iemand zijn interieurkleur wil veranderen: opeens staan er allemaal woonaccessoires  in dezelfde appelgroene tint, van kaarsjes tot kussentjes, van vaasjes tot glaasjes. Allemaal roze spulletjes worden aangeboden? Een klein meisje is duidelijk  te groot geworden voor haar prinsessenkamer. Een hele huisraad af te halen op zaterdag tussen 10 en 14 uur? Overleden ouders. Wie wil er een tuinhek? Iemand gaat zijn tuin opknappen. Een toiletpot? Iemand heeft een ander huis. Veel aanbod maar ook  veel vraag. Een oude vader zit nu in een verzorgingshuis: wie heeft er een schoottafeltje? Wie heeft er nog Lidlzegeltjes voor de vitamini’s? Ik zoek een hamsterkooi. Halloweenspullen. Een tuinhek. Een toiletpot. Zoveel levens zie ik langskomen. En zoveel deals worden er gemaakt. Kinderkleding en kerstpakketten kunnen best nog een ronde mee. Mooi is dit. Lekker milieubesparend ook. Weggooien kan altijd nog en geen gezeur met Marktplaats.

Het mooist vind ik het sociale aspect van dit account! Ik hoor je denken: sociaal? Hoe dan? Ik geef een voorbeeld . Vorige week stond er ’s avonds om kwart voor elf een oproep van een jonge alleenstaande moeder met een zoontje van 2 jaar. Helemaal blij dat ze over een week de sleutel van haar nieuwe huis zou krijgen maar nog wat inrichting mistte. Of er iemand nog iets voor haar had… De toon van de oproep was vrolijk maar wat een verdriet gaat hier achter schuil. Waarom is ze alleen? Waarom heeft ze geen spullen? Geen geld om iets te kopen? Waar zit ze nu totdat ze die sleutel krijgt? Wat is hier aan vooraf gegaan? Het gaat ons niets aan. Maar wat denk je? Binnen 24 uur had ze een bed, twee banken,  2 luie stoelen plus bijzettafeltje, 2 vloerkleden, diverse salontafels, een eettafel met stoelen, een wasmachine, pannen, borden, bestek en een magnetron aangeboden. Er was zelfs een meneer die aanbood een bed voor het kind te timmeren en iemand anders bood allemaal spulletjes van Cars aan voor de aankleding van de kinderkamer. Hoe lief is dit allemaal! Hartverwarmend toch?!

Natuurlijk zal er wel eens misbruik van dit account gemaakt worden, dat mensen iets afhalen en toch doorverkopen. Maar als het aan de beheerders Mariët Nijenhuis en Jeremy Mulderij ligt zo min mogelijk. Streng maar rechtvaardig beheren zij dit account, hebben er veel werk aan, zien erop toe dat de spelregels nageleefd worden, grijpen resoluut in bij misstanden en doen op deze manier op diverse vlakken heel goed werk. Gratis, ook nog! 😉

Wat je niet ziet

Televisie is een mooi medium. Internet ook. Je kunt gewoon ‘live’ in Apeldoorn zijn vanaf je luie bank en Serious Request volgen. Je ziet de gul gevende bezoekers, de bezoekers die alleen maar een selfie willen maken met een dj, de schattige kindjes schoorvoetend  spaarcentjes storten in de brievenbus om vervolgens hysterisch gillend het plein drie keer rond te rennen, de immer springende dj’s die het voor elkaar krijgen duizenden mensen tegelijk op de hurken te laten zitten, de overwakkere slaapgasten die nog drukker zijn dan normaal, de leukste creatieve acties en meest fantastische opbrengsten.

Maar je ziet thuis niet alles! Kan ook niet natuurlijk dus ik help je een plaatje.

Gelukkig wordt er veel rekening gehouden met vervoer. Hoe kom ik bij het Glazen huis? Door heel de stad staan gele borden met pijlen en andere aanduidingen. Fietsenstallingen worden uit de grond gestampt, de gemeente levert honderden fietsrekken, alsof het niets is.

Zelfs op plekken waar het wettelijk ten strengste verboden toegang is… Het wordt eerlijke stallers niet al te gemakkelijk gemaakt.

Vind je die fietsenstalling toch te ver weg van het Marktplein kun je je laten rijden. In een van origine niet zo heel Nederlands vervoermiddel. Dat noemen ze dan wel weer heel Nederlands een Benenwagen. Denk niet dat dit eenvoudig is! Ik heb al diverse chauffeurs met hun gele bordje achter een stoplicht zien blijven haken. Ik lach niet…

En bij Dirk is de boom de deur al uit en staat de kersthaas (?) klaar.

Dat zie je niet op tv hè! Gelukkig heb jij een reporter ter plaatse!

Specsavers, speelgoedbank en stemmen

‘Wat hebben deze drie met elkaar te maken?’ hoor ik je denken. Ik leg het uit.

 

Specsavers, je weet wel die brillenwinkel, vindt het belangrijk om betrokken te zijn bij de lokale gemeenschap. En die betrokkenheid zetten ze graag om in actie. Daarom is in 2010 Stichting Specsavers Steunt in het leven geroepen. Hiermee worden per jaar ruim 100 goede doelen gesteund. Denk aan kinderboerderij, jeugdvereniging of dierenambulance. Als u een bril of hoortoestel bij Specsavers koopt steunt u direct het lokale doel bij u in de buurt. Alle winkels geven namelijk per verkocht item een vast bedrag aan de Stichting. Mooi hè!

Speelgoedbank ‘de Schatkist’ in Apeldoorn is zo’n goed doel. Steeds meer mensen moeten rondkomen van een klein budget en veel gezinnen leven onder de armoedegrens. Ook in Apeldoorn. Voor kinderen van deze gezinnen is een verjaardag- of sinterklaascadeautje niet vanzelfsprekend. Terwijl kinderen juist door te spelen zich beter kunnen ontwikkelen. En zij zijn onze toekomst. Daarom staat er een team van enthousiaste vrijwilligers (waarvan ik sinds kort ook deel uit maak) klaar om deze kinderen toch van speelgoed te voorzien. Er wordt goed en herbruikbaar speelgoed ingezameld en doorgegeven aan gezinnen die van weinig geld moeten rondkomen. De speelgoedbank is volledig ingericht als een winkel hetgeen kinderen ervaren als een schatkist, vandaar de naam. Het is voor de kinderen een feestje maar ook voor de vrijwilliger. Zo mooi om te zien hoe dolblij een kind de deur uitgaat met een voetbal of een pop. Op 13 en 14 november zijn de ouders in de gelegenheid gesteld sinterklaascadeautjes te komen ophalen bij de speelgoedbank. Voor ieder kind was er 1 knuffel, 1 spel, 1 schoencadeautje, 1 puzzel, 1 knutselpakket en 2 boeken, allemaal uit onze voorraad. Ze kregen er ook een chocoladeletter, een chocolade sinterklaasje en een rolletje inpakpapier bij. Dit laatste kan natuurlijk niet tweedehands….die werden gesponsord 😉 Op die twee avonden hebben we voor zo’n 250 kinderen uitgedeeld! Schrijnend dat het nodig is maar fijn dat er iets aan gedaan wordt.

Stemmen. De Schatkist heeft zich aangemeld als goed doel voor de Stichting Specsavers Steunt, maar is natuurlijk niet de enige. Degene met de meeste stemmen komt in aanmerking voor een jaar lang zeer welkome financiële ondersteuning. Wat de speelgoedbank met geld moet? Wat denk je van huur en verzekeringen. We hebben schoonmaakmiddelen nodig want al het aangeleverde speelgoed wordt eerst goed schoongemaakt. Batterijen, want wat heb je aan speelgoed als het niet werkt? Koffie en ranja voor de wachtende ouders, ze kunnen niet allemaal tegelijk in de winkel. Je ziet er is nogal wat nodig. Daarom mijn vraag: wil je alsjeblieft ook je stem uitbrengen? Stemmen kan nog tot en met 30 november 10.00 uur. Dit is al bijna… momenteel staan we bovenaan maar willen dit graag zo houden 😉  Stemmen kan op https://m.stichtingspecsaverssteunt.specsavers.nl/apeldoorn/speelgoedbank-apeldoorn-de-schatkist_46432/#  Wil je ons en vooral de kinderen helpen? Bij voorbaat dank!

 

Veel van weinig

Tis hier in Apeldoorn goed toeven. Waar de seizoenen zo duidelijk zichtbaar zijn. Kijk toch eens hoe mooi!

Deze foto is nog van vòòr de harde wind van gister. De wind die de laatste blaadjes van de bomen blies. Die de blaadjes de lucht in joeg, soms letterlijk huizenhoog. Maar ja, wat weegt zo´n blaadje nou? Niks toch? Totdat…. Ik wilde het eerst niet geloven, heb het op allerlei kanalen gecheckt op vervalsing of overdrijving maar in Apeldoorn is dit najaar 7,5 miljoen kilo bladafval verzameld! Zeven en een half miljoen kilo!!! Dat is toch niet voor te stellen als je bedenkt dat 1 blaadje niks weegt. Het vertelt wel iets van de gigantische hoeveelheid bomen in dit storp. (Apeldoorn heeft geen officiële stadsrechten is dus eigenlijk een dorp maar omdat het stadse allures heeft wordt het ook wel een storp genoemd…)

Gevaarlijk dus…kleine dingetjes die apart niks wegen. Voor je het weet weegt het veel. Zou dat ook gelden voor de pepernootjes die ik langzaam maar zeker één voor één opeet…?

Serieus uitverkocht!

Apeldoorn toont normaal gesproken al aardig wat creativiteit. Maar nu Serious Request deze plaats heeft uitgekozen om op het Marktplein van 18 tot en met 24 december het Glazen Huis neer te zetten, barsten de ideeën overal los. Samen met NPO  en 3FM en heel Nederland  worden er acties gevoerd voor een stille ramp. De ene ludieke  actie na de andere wordt bedacht om maar zoveel mogelijk geld in te zamelen. Bedrijven en scholen pakken flink uit. Het kan ook wat kleiner. Eén van die kleinere acties, maar daarom niet minder belangrijk (!!!), wil ik graag onder de aandacht brengen: een bijzonder etentje! Voorbereid door twee enthousiaste jongens. Ik heb hen wat vragen gesteld.

Wie zijn jullie en wat is het plan?

Wij zijn Joshua van Tongeren (12) en Lionel Kistemaker (13). Wij zijn al jaren beste vrienden. Samen hebben we besloten ook een bijdrage te leveren voor Serious Request door een Muzikaal Diner te organiseren. Joshua houdt van koken en gaat een overheerlijk diner van vier gangen verzorgen en Lionel regelt life muziek met de band Rise Up, waarvan hij de drummer is.

Wat kun je nog meer vertellen van het Muzikaal Diner?

Het is op 18 november in Basisschool De Kring, Voldersdreef 304, Apeldoorn. Er is gelegenheid tot een inloop vanaf 17.00 uur en de eerste gang wordt om 17.30 uur geserveerd. Het kost €15 per persoon, kinderen mogen voor €7,50 mee-eten. Deze prijs is exclusief de drankjes. Er kunnen ongeveer 65 gasten blijven eten. Toen we vorige week een oproepje deden op Facebook reageerden er direct zoveel mensen enthousiast dat alle kaartjes nu al uitverkocht zijn en we helemaal vol zitten! Echt zo tof!

Hebben jullie ervaring met dit soort activiteiten? En hoe komen jullie aan de spullen zoals servies en bestek?

Ervaring met koken hebben we niet met zo’n grote hoeveelheid maar we zien het als een mooie uitdaging. Materiaal hebben we verzameld door op Facebook te reageren op Gratis-af-te-halen-Apeldoorn en de Weggeefhoek, en via Sodexo hebben we heel veel gekregen. Geen paniek we hebben alles goed schoongemaakt hoor en het eten is natuurlijk vers. Met muziek hebben we wel ervaring in optreden, bij feestjes, koningsdag en we zijn regelmatig bij SamSam te vinden.

Waarom doen jullie dit eigenlijk?

Het gekozen doel van het Rode Kruis ‘gezinshereniging’ vinden we te mooi om er niets mee te doen. Wist je dat er wereldwijd  4 miljoen familieleden elkaar kwijt zijn door een ramp of conflict. Voor €5,- kan een kind contact opnemen met zijn of haar familie en voor €300,- kan het Rode Kruis een kind terugbrengen naar zijn of haar familie, ook als het kind in een ander land gevonden is. Wij hopen met onze actie ten minste twee kinderen terug te laten brengen.

Wat willen jullie nog kwijt?

We zijn blij dat we uitverkocht zijn en rekenen op een mooie en leuke avond. Maar we hopen ook dat mensen die mee wilden eten en te laat waren, alsnog minstens €15,- gaan storten voor dit goede doel.

 Ik wens Joshua en Lionel vanaf deze plaats heel veel succes met dit geweldige initiatief!

 

Spillebeen

Herfst in Apeldoorn.

Mooie grote huizen hier.

Enorme tuinen dus ook.

Met 1000 kilo bladeren te koop

Straks even de voortuin aanharken.

Nou even…

Wat een werk.

Je zou willen dat de kaboutertjes het deden.

Kabouters in Apeldoorn

Hebben hun eigen bezigheden.

Moeten hun eigen voortuin van blad ontdoen.

Zelfs de kabouterwoningen zijn hier groot…

De bewoners zelf zie je niet.

Die zitten binnen.

In hun rood-met-witte-stippen woning.

De hele Spillebeenclan bij elkaar.

In de herfst

In Apeldoorn.

Stoffig

Hier in Apeldoorn is op maandagmorgen een halve markt. Geen halve kramen maar de helft van het Marktplein wordt tijdelijk bevolkt door marktkooplui met hun uitpuilende kramen.

Er staat een notenkraam, gerund door een besnorde Egyptenaar. Een snor met omhoog krullende punten. Alsof hij constant lacht. Zijn ogen lachen niet mee. Die hangen een beetje. Maar ja, op maandagmorgen kopen de mensen geen weekendmix. Of dadels, per vijf kilo. In een mooi kistje met een prachtig plaatje van een warm Egypte er op. Hij stampvoet. Hij heeft het koud. Of heimwee.

Er staat een Amsterdamse bloemendame ‘de laatste paasstukkies’ aan te prijzen voor ‘enkelt ses euries’! De Apeldoorners willen op maandagmorgen geen paasstukjes, ook niet voor die prijs.

Verder staan er nog zeven stoffenkramen. Zeven! Goed voor de concurrentie. En het is er druk. Vrouwen met lange gewaden houden zwierige lappen bij hun hoofddoek. Lappen met felle kleuren, lappen met gedekte kleuren, lappen met glinsterende draden en pailletten, lappen met kwastjes en spiegeltjes. De vrouwen glinsteren mee, ze aaien de stoffen, draperen het bij elkaar over de schouders en uiten hun goedkeuring in hun eigen taal. Een van de dames wenkt de koopman, ze wijst een groene stof aan en vraagt ‘Blauw?’. Hij denkt de leukste te zijn en roept: ‘Wat jij wilt moppie, als jij dit blauw vindt vind ik het ook!’ Hij slaat zichzelf op de knie van pret. Maar de dames zijn niet van gister en lopen naar de volgende kraam, ze storten zich kraaiend op een rol blauwe stof.

Geen halve maatregelen op de halve markt maandagmorgenmarkt!

Schrijfhandje 26/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

 

Ik loop wat door de stad en zie opeens dit papiertje hangen. In eerste instantie viel het niet eens op. Ik was al drie stappen verder en dacht opeens: ‘Hè? wat stond daar nou?!’.  Ik loop terug en maak de foto als bewijs…

Wij nemen ook regelrecht kaartjes aan.

Binnen één seconde schieten mij veertien zinnige vragen door het hoofd. Wij nemen ook linea recta kaartjes aan? Direct? Rechtstreeks? Wat voor kaartjes dan? Treinkaartjes? Betaalkaartjes? Speelkaartjes? En waarom? Het kan niet via via? Of met een omweg? Kan ik die kaartjes ergens halen? Moet ik ze kopen? Kan ik ze zelf maken? Huh?

Dit smeekt om navraag. Het blijkt iets Apeldoorns te zijn! De gemeente heeft geregeld dat mensen in de minima recht hebben op een kaart waar geld/korting op staat. Er zit natuurlijk een aantal voorwaarden aan vast maar op zich is het een nobel idee. De kaarten zijn vooral te besteden bij de Apeldoornse middenstand maar geven ook korting op bijvoorbeeld de bibliotheek of Julianatoren. De besteding van de kaart is aan de kaarthouder zelf. Op=op. De speciale kinderkaarten worden in november uitgedeeld, hoe slim is dat!  En de kringloopwinkel, waar dit bordje hangt, neemt dus ook Regelrechtkaartjes aan… Je zie wat een hoofdletter teveel en een spatie te weinig teweeg kan brengen.

Bindingsangst

zorg

Als je gaat verhuizen van Zoetermeer naar Apeldoorn moet je ook een nieuwe specialist in het ziekenhuis. In overleg met mijn vorige specialist wordt er heel bewust gekozen voor een bepaalde arts. Na een eerste bezoek blijkt het een nieuwsgierig type te zijn die van alles en nog wat wil weten. Alle onderzoeksmethodes worden uit de kast getrokken. Nou ja, wat hij wil. Voor een volgend bezoek mag ik een uur van te voren bloed laten prikken. Voor de zekerheid ga ik nog een kwartiertje eerder. Als ik aankom zit de wachtruimte afgeladen vol. Veertien wachtenden voor me! En nog meer mensen komen binnen en trekken een nummertje. Intussen wordt er mondjesmaat uitgenodigd naar de prikkamers te gaan. De op het digitale bord aangegeven wachttijd  loopt bemoedigend op en op. Na 50 minuten ben ik eindelijk aan de beurt. Ik ben hiervoor niet zenuwachtig maar…de prikzuster wel! Ze beeft en bibbert en van haar blauwe handschoenen ontbrak de rechter wijsvinger. Het verwondert mij dat ze in één keer raak prikt. Dat ik knap allergische ben voor de in de haast aangebrachte pleister kan zij ook niet weten…

Snel naar een andere afdeling voor de specialist. Volgens diverse routes, liften en nog meer routes, waardoor ik denk dat ik het complex minstens drie keer rond loop, kom ik toch bij de juiste afdeling. Ik zie vier loketten. Bij het eerste een bordje ‘Hier melden’. Ik ga er op af en zeg guitig: ‘Ik meld me hier!’. Ze verwijst me streng naar loket drie. Oké. ‘Ik kom me melden’. De toegesproken dame haalt haar ogen niet van haar scherm, zucht en mompelt ‘U moet bij mijn collega zijn’. Ik onderdruk iets en stap naar loket twee. ‘Sorry dat ik u lastig val maar mag ik me alstublieft hier melden?!?!?!’. Het mocht. Via een route mocht ik plaats nemen in de wachtkamer. Niet de gele, de oranje of de groene maar in de rode! Wat zegt dat? Lang hoefde ik daar niet te zitten want door alle toestanden was ik te laat boven. Gelijk met de uitgelopen specialist dus. Nog geen vijf minuten later stond ik weer buiten, alles goed.

Nou…alles goed. Behalve de steken in de zij van het snelwandelen langs alle routes evenals de hartkloppingen van het onderdrukt gefoeter. O ja, op de valreep deelde de zorgvuldig uitgezochte specialist nog even mee dat hij gaat emigreren en ik dus de volgende keer bij een andere arts ben. Opeens heb ik last van een déjà vu.

Eerder al zocht ik met zorg een nieuwe huisarts uit. Na een fijn kennismakingsgesprek liet ik me inschrijven. Twee weken later lag er een brief op de mat met de mededeling dat mevrouw de dokter elders ging werken en ik het maar met de opvolgster moest doen.

Wat is dit? Hebben de artsen hier bindingsangst? Ik zit onderhand wel een hechtingsstoornis te ontwikkelen hoor. Of wacht eens…ligt het aan mij? Schrik ik hen af? Had ik andere routes moeten bewandelen? Nou ja, hoe het ook zit; in het geval van routes, loketten en wachtkamers lijken Apeldoorn en Zoetermeer uiteindelijk best op elkaar.