Tagarchief: alcohol

Slingers (8)

Kan ik eindigen?

Wat dacht ik vroeger ook alweer van een bejaardenhuis? Bingo en oude liedjes zingen! Meer was het eerlijk gezegd ook niet eigenlijk. Hoe anders is het heden ten dagen! Bewoners kunnen, als ze willen, elke dag wel aan een andere activiteit deelnemen. De frequentie van deze activiteiten varieert uiteraard, van dagelijks (koffie drinken, biljarten en bijkletsen) tot wekelijks (sportschool, schilderen, bloemschikken) tot maandelijks (lezingen over financiën, stoelmassage)  tot jaarlijks (high tea,bezoek van de mobiele kinderboerderij,  cultuur bij je buur, zomerbarbecue). Wat hier tussen haakjes staat zijn maar voorbeelden er gebeurt nog veel meer. Mooie actuele activiteiten. Tegenwoordig is het zelfs een volledige baan deze activiteiten allemaal te bedenken, te organiseren en met behulp van anderen uit te voeren!

Kan ik eindigen!

De jaarlijkse barbecue is een gewild evenement en vergt wat van de koks als er minimaal 150 mensen tegelijk komen eten. Eerste obstakel: hoe kunnen we de rollators vriendelijk doch dringend afhandig maken en in een strategisch gangdeel parkeren teneinde meer ruimte in het restaurant over te houden?! Tweede obstakel: hoe leiden we de mensen zonder rollator  en zonder ongelukken langs het buffet?! Derde obstakel: hoe leggen we snel en efficiënt uit wat er in al die verschillende pannen en schalen ligt? En toch lukt het allemaal dankzij grote inzet van personeel en vrijwilligers en zitten de meesten om 6 uur aan tafel, zoals gewend 😉

Kan ik eindigen!!

Het merendeel van de bewoners geniet, vindt het eten lekker en is overduidelijk in zijn/haar sas met de drukte en gezelligheid. Sommigen gaan echt uit hun dak en laten zelfs een tweede glas wijn aanrukken! Anderen hebben er wat meer moeite mee..

  • “Is er ook een gewone boterham?”
  • “Ik ben een beetje misselijk!”
  • “Wat betekenen die twee B’s op mijn servetje? Want de Q is van barbeque…!”
  • “Ik ga naar huus, heb er de buuk vol van.”
  • “Kan ik eindigen!!!” (mevrouw is allang uitgegeten en wil graag de maaltijd besluiten met een dankgebed, zoals gewend…)

Na een uurtje schuifelen de eersten al weer richting rollator, het is mooi geweest. De laatste mensen moeten na twee en half uur weggestuurd worden, ze smullen nog steeds uitbundig van de gezellige sfeer. De combinatie van opwinding en alcohol zorgt voor rode wangetjes, er wordt gezongen en af en toe wordt er gewoonweg geflirt 🙂  Maar als ook zij hun woning weer opzoeken wordt met man en macht het restaurant weer opgeruimd en gaan de barbecues weer de schuur in. Tot volgend jaar!

Ja, u mag eindigen hoor! 😉 

Verhalenslang 9/25

(De eerste zin van dit verhaal is de laatste zin van het vorige verhaal. Beide verhalen hebben niets met elkaar te maken)

“Ik ga nu de dokter bellen!” Hij schudt zijn hoofd over zoveel hysterie van zijn zus. Ze staan ieder aan een andere kant van het grote bed waarin hun moeder steeds kleiner lijkt. Ze ligt opgerold op haar rechterzij. Het oude mensje ziet er beroerd uit en kreunt zachtjes. Maar wie heeft er op dit moment geen griep? Het heerst overal! Maar nee, zijn zus gelooft er niets van. Ze belde hem, net op het moment dat hij met een collega naar een cliënt zou gaan. Deed het voorkomen alsof moeder nog maar een paar minuten te leven had. En tja, wat doe je dan?

“Waarom probeer je niet eerst wat paracetamol?” oppert hij. Ze kijkt hem vernietigend aan maar gaat toch een glas water halen. Ze schudt twee tabletten op haar hand en laat die in het water vallen. Dan probeert ze haar moeders hoofd wat op te tillen. Hij schiet haar te hulp en houdt zijn moeder zo goed als het kan rechtop. Ze kreunt harder, houdt haar ogen gesloten maar slikt toch gretig het water door. Langzaam laten ze haar weer in de kussens zakken. Ze lijkt wat rustiger. Dit is echter van korte duur want opeens schiet ze overeind en spuugt al het water en nog veel meer over het dekbed. Hij springt verschrikt achteruit: “Getver!”

Later ligt moeder fris gewassen in het verschoonde bed. De wasmachine draait. Op haar verzoek zijn de gordijnen gesloten. Hij kijkt nogmaals naar zijn geruïneerde schoenen. Zijn zus probeerde nog wat weg te poetsen, de vlekken lijken nu groter. Hij weet niet goed wat te doen. Moet hij zich zorgen maken, laat hij zich opjagen door de wilde fantasieën van zijn zus of gaat hij sussend tegen haar in met het risico dat hij iets over het hoofd ziet. Koorts heeft moeder niet maar het emmertje naast haar bed moest tot drie keer toe geleegd worden. Hij heeft frisse lucht nodig en loopt het kleine maar keurig verzorgde achtertuintje in.

Al snel heeft hij daar spijt van. De buurvrouw van links komt op hem af. ‘Hoe gaat het met Grietje?’ vraagt ze. Even flitst door zijn hoofd: hoe weet zij dat Grietje in bed ligt? Hij besluit dit over te slaan en vertelt hoe zijn moeder erbij ligt. Van het spugen en de hoofdpijn. Dat zijn zus en hij zich toch wel zorgen maken. De buurvrouw knikt zwijgend. Ze kucht wat. Draait haar hoofd van hem af en bijt op haar lip. Hij voelt iets. Er klopt iets niet. De buurvrouw die altijd meelevend is en als eerste hulp aanbiedt blijft nu angstvallig stil. “Is er iets wat ik moet weten?” vraagt hij. Ze kijkt hem schichtig aan. Peilt hem. En zegt dan: “Je hebt het niet van mij hoor! Maar je moeder had gisteravond visite van mevrouw de Koning. Nou dan weet je het wel!” Ze perst haar lippen afkeurend op elkaar en draait zich om. Hem verbluft achterlatend.

“Mevrouw de Koning???” Zijn zus haalt vertwijfeld haar schouders op. Dan loopt ze vastberaden naar de woonkamer. Daar rommelt ze wat in het laatje van het kleine kastje en houdt dan triomfantelijk een rood boekje omhoog. Ze bladert er in en slaat dan een hand voor haar mond. Zonder woorden laat ze het boekje aan mij zien. Ik ken het wel, heb het zelf voor haar gekocht. Het idee was dat moeder daar namen in kon schrijven van vriendinnen en meteen wat achtergrondinformatie omdat ze de laatste tijd wat vergeetachtig begon te worden. Het leek mij een goed idee. Nu lees ik: ‘Antoinet de Koning, man is slijter, drie kinderen, twee kleinkinderen, één kind in Nieuw Zeeland, altijd dezelfde fles wijn cadeau, komt elke derde donderdag van de maand’. Ik kijk op mijn horloge. Het is vrijdag.

Geniepig

Als je het woord zomervakantie in het midden van een woordspin zet zijn de acht poten meestal zon, zee, luieren, lezen, reizen, drankje, terrasje, cultuur snuiven. Mijn persoonlijke spin zou negen poten hebben want ik denk ook altijd meteen aan souvenirs! Wat neem je als aandenken mee naar huis? Waar wil je blijvend aan herinnerd worden? Welk voorwerp brengt na een enkele blik een glimlach op je gezicht?

Ik ken iemand die met een vriendin afsprak de meest afschuwelijke souvenirs die je maar kunt vinden voor elkaar mee te nemen. Dit mondde uit in een bizarre verzameling. Bootjes gemaakt van roze schelpjes. Vingerhoeden met zo’n scheef geplakt plaatje er op. Een schaalmodel van een historisch gebouw maar dan van karton, die je eenmaal thuis met geen mogelijkheid meer in elkaar kon krijgen. Mona Lisa in neonkleuren. Flikkerende sleutelhangers. Valse muziekdoosjes. Lekkende sneeuwbollen. De opdracht was ruimschoots geslaagd! En eigenlijk helemaal niet zo moeilijk…

Bij ons thuis zijn we al jaren geleden overgestapt op het uitwisselen van snoep- en eetsouvenirs. Streekgebonden koekjes, regionaal gemaakte chocoladebonbons, zelfgeperste olie of uitzonderlijk gevormde pasta. Mijn twijfelachtige reactie op alcohol wordt veilig in acht genomen en daarom geen flessen wijn. De inwerking van het halve glaasje met Kerst doet het nageslacht al blozen dus voorkomen is beter. Laatst werd ik verblijd met een fikse pot jam uit een wintersport gebied. Lekker risicoloos. Zou je denken…

Het was echt verrukkelijke jam, gemaakt van echte frambozen. Echt iets voor een zondags witbroodje. Ik werd er blij van. Het smaakt mij echter op een woensdags bruinbroodje ook heerlijk. En op donderdag. En op maandag. Uiteindelijk nam ik elke dag jam op brood. Op al mijn brood. Ik wilde niet, ik moest! Ik verzette mij ertegen maar de jam was sterker. Toen de bodem in zicht kwam brak er een lichte paniek uit. Bij de plaatselijke super verkochten ze deze smaak niet. En ik MOEST die jam hebben! Eens op het etiket kijken voor wat meer duidelijkheid:

DSCN2867

Framboises & Génépi staat er op. Frambozen en … wat?!! Volgens Google:  ‘Génépi is een klasse kruidendrank uit de Alpen die qua bekendheid naar Nederland is gehaald door de wintersporter en gewaardeerd over de hele wereld.’ Er gaat iets dagen… Even ter vergelijking: een biertje heeft een alcoholpercentage van ongeveer 6% , een wijntje het dubbele, ongeveer 12%, een kruidendrankje zoals Génépi zo’n slordige 40%.

Ben ik nu verslaafd aan deze geniepige jam?!!!

Zopie

De inwoners van Zoetermeer hebben in het derde weekend van 2013 de keuze uit twee bezigheden. Enerzijds kan men binnen blijven, thuis, warm bij de kachel. De tijd doorbrengen met gemoedelijk gekeuvel, een gezelschapsspelletje, een passend muziekje en drankje erbij, dit alles het liefst met een knapperend haardvuur op de achtergrond.

Anderzijds hebben de ijsbanen, al of niet kunstmatig aangelegd door de gemeente, op velen een hele grote aantrekkingskracht. Buiten in de frisse winterkou, een gesprekje aanknopen met onbekenden, die hetzelfde schaatsspelletje liefhebben, een passend muziekje en drankje erbij, dit alles het liefst bij een knetterende vuurkorf.

Het drankje lijkt de overeenkomst te zijn tussen deze twee bezigheden, daarom iets meer hierover. Bij ijsbanen is vaak een koek-en-zopie tent te vinden. Deze gewoonte is terug te voeren tot de 17de eeuw. Toen was ‘zopie’ een drankje dat bestond uit bier vermengd met rum. Dit moest de verkleumde schaatsers voldoende opwarmen. Het feit dat de tent altijd op het ijs stond had ook een reden. De wetgeving bepaalde destijds alleen alcoholverkoop aan land. Aangezien een bevroren vijver of sloot geen land is zagen de slimme verkopers een maas in de wet. Zij namen de kans waar en verkochten drank op het bevroren natuurijs!

Later, in de 19de eeuw werden eieren, kaneel en kruidnagelen toegevoegd aan de zopie en in de 20ste eeuw verkocht men vooral warme punch. Tegenwoordig hoeft de tent niet meer op het ijs te staan en is het assortiment aardig uitgebreid. Men kan (bijna niet) kiezen tussen warme chocolademelk, snert, glüwein en gevulde koeken.

Voor wie thuis het wintergevoel van vroeger wil proeven volgt hier het originele recept van zopie.

Benodigdheden :

–          1 liter bier

–          1 pijpje kaneel

–          2 kruidnagels

–          2 plakjes citroen

–          125 gram bruine basterdsuiker

–          2 eieren

–          1 dl. Rum

Bereiding :

Breng het bier met kaneel, kruidnagels en citroen aan de kook en laat het 20 minuten op een zeer zacht pitje doortrekken. Roer de suiker en de eieren los en bind hiermee het bier. Voeg op het laatst de rum toe. Heet drinken! Proost!