Tagarchief: afspraak

Op straat (9)

  • Dit vond ik.

En dit ging er aan vooraf.

Hij zag haar zomaar opeens. Ze zat met een aantal andere vrouwen aan een tafel van een goed bezocht café. De groep lachte hard en aanstekelijk, er was waarschijnlijk iets te vieren. Toen een van de dames opstond om naar het toilet te gaan had hij zicht op een donkerharige jonge vrouw met een sjerp schuin over haar borst, met de tekst ‘Bride to be’. Aha, een vrijgezellenfeestje. En naast de toekomstige bruid, daar zat zij. Met haar blonde haar in een staartje viel ze niet eens direct op. Ook haar denim blouse stak wat gewoontjes af naast de glitterjurkjes van haar vriendinnen. Ze hield haar hoofd schuin gebogen om te luisteren naar een roodharige krullenbol. Daarna gooide ze haar hoofd in haar nek en schaterde het uit. Precies op dat moment werd hij verliefd. Toen ze opeens zijn kant uit keek en hun ogen aan elkaar leken te haken, wist hij het zeker.

Maar nu? Hij kon toch niet op haar afstappen en vragen of ze met hem wilde trouwen? Want dat was zeker, ze zou zijn vrouw worden. Ze keek nog eens naar hem en frummelde aan haar linker oorbel. Hij zag een kleine glimlach. Of wilde hij dat zien? Snel nam hij een slok van zijn bier. Ze keek nog steeds. Was ze nou aan het flirten? Hij kreeg het er warm van. Wat moest hij doen? Hij moest in elk geval iets doen. Hij stak voorzichtig een hand naar haar op. Maar deed dit zo onhandig dat zijn glas omviel! Zat ze nu te grinniken achter haar hand? Hij lachte ook maar wat stompzinnig en depte zinloos het bier met een servetje. Tot zijn schrik maakte de groep aanstalten om op te staan. Snel schreef hij zijn telefoonnummer op een bierviltje en hield dit omhoog naar haar. Ze knikte. Hij legde het op de hoek van zijn tafeltje en verdween naar het toilet om snel zijn stinkende bierhanden te wassen. Maar net niet snel genoeg want toen hij terugkwam was de groep verdwenen. Het bierviltje echter ook.

Twee dagen moest hij wachten. Toen belde ze. Ze wilde dolgraag met hem ergens iets drinken. Ze spraken af, voor dezelfde avond nog, bij een gelegenheid midden in de stad. Zijn handen trilden licht toen hij de verbinding verbrak. Naarstig doorzocht hij zijn kast naar passende en vooral schone kleding. Zijn schoenen poetste hij met een stukje keukenpapier. Wel drie keer deed hij zijn haar en daarna twijfelde hij een kwartier lang tussen drie luchtjes. Toen hij helemaal klaar was om de wereld te gaan veroveren ging zijn telefoon. Even schrok hij: ‘Laat haar niet afzeggen!’ maar hij zag de foto van zijn moeder verschijnen op zijn scherm. Even overwoog hij de mogelijkheid haar weg te drukken maar kon het niet over zijn hart verkrijgen. Tenslotte was ze pas eergisteren aan haar tweede heup geopereerd en had duidelijk behoefte aan wat aanspraak. Drie kwartier later had hij serieus spijt dat hij opgenomen had. Hij rende zijn appartement uit en snelde naar zijn afspraak. Zijn fietssleutel kon hij van de weeromstuit niet meer vinden dus rende hij het hele stuk. Hijgend en met zijn zorgvuldig behandelde haar voor zijn ogen kwam hij bij het restaurant aan. Te laat. Ze was weg.

Gelukkig was hij wel zo slim haar nummer op te slaan en hij belde haar. Terwijl hij zich in allerlei toonaarden verontschuldigde hoorde ze hem geduldig aan. ‘Blijft zit zo?’, vroeg ze uiteindelijk,’dat je moeder altijd voor mij gaat?’ ‘Nee joh, meer heupen heeft ze niet’, grapte hij slecht. Ze spraken nogmaals af, hij kreeg nog een laatste kans, een simpele pizza in een intiem restaurantje. Onderweg kocht hij een prachtig boeket voor haar. Zijn fietssleutel was nog steeds kwijt maar hij nam nu de tijd om het hele stuk te lopen. Onderweg sloeg de twijfel toe. Hij nam een bloem uit het boeket en rukte een voor een de blaadjes er af en prevelde: ‘Ze houdt van me, ze houdt niet van me!’ Steeds als hij met ‘Ze houdt niet van me’ eindigde nam hij snel een volgende bloem. Een spoor van blaadjes en lege stelen achtervolgde hem. Bij de pizzeria had hij niets meer over, de papieren verpakking stopte hij snel in een prullenbak. ‘Hoi!’, hoorde hij achter zich, ‘Daar ben je dan eindelijk en op tijd ook nog! Niet zo’n origineel idee van je om je nummer op een bierviltje te zetten maar kijk, het werkt toch!’ Toen hij zich omdraaide keek hij een vrolijk gezicht omlijst door een grote bos rode krullen…

 

 

 

Advertenties

Op straat (2)

Dit vond ik:

En dit ging er aan vooraf:

‘Je moet ook eens op Tinder gaan joh!’, giert mijn vriendin. ‘O nee!’, weer ik beslist af, ‘Dat is niks voor mij!’ Ik omhels haar nog een keer stevig en spring de wachtende trein in. We zwaaien tot we elkaar niet meer zien. Opgelucht zak ik wat achterover, voor zover dat kan in een trein. Een beste meid die Annelies, een vriendin uit duizenden maar soms heeft ze wel erg wilde ideeën hoor. Net terug van een schildersvakantie in de Provence heeft ze meer verhalen over Jean-Pierre, dan over het schilderen. Ik hoor alles maar glimlachend aan, ze brengt wat leven in mijn kleurloze bestaan. Ze geeft me vaak wel het idee dat ik de saaiste persoon op aarde ben maar ik ben nou eenmaal zo. Wonderlijk dat wij zo goed met elkaar kunnen opschieten. Maar wat ze nu zei over dat Tinderen is toch een stap te ver hoor. Ik pak mijn  telefoon en kijk eerst om me heen. Ervan overtuigd dat ik alleen in deze coupé zit, zoek ik schoorvoetend de betreffende app op. Voor ik het weet heb ik een profiel aangemaakt en zit ik te swipen als een malle. Wat een leuke mannen  komen hier voorbij zeg! Zomaar voor het grijpen, hoef ik ook geen enge kroegen in. Ojee! Wat doe ik nu! In mijn argeloosheid heb ik contact gemaakt met ene Bernd. Keurig type zo te zien en hij vindt me leuk. Ik bloos ervan! Gelukkig moet ik uitstappen en stop de telefoon diep weg.

’s Avonds laat Bernd weer van zich horen en wil een ontmoeting met me. Met rode wangen en een verhoogde hartslag spreek ik af vrijdagavond met hem iets te gaan eten bij de Blauwe Markies. Een doorsnee restaurant, echt iets voor mij dus. Op de afgesproken tijd sta ik aan de overkant van het restaurant. Ik heb besloten dat ik eerst wil zien of hij wel komt. Straks zit ik daar voor gek binnen te wachten. Ik controleer nog even of mijn kousen niet gedraaid zitten, dan mijn telefoon of hij niet afgezegd heeft en dan in mijn spiegeltje of mijn mascara niet is uitgelopen. Huh?! Er zit iets heel smerigs tussen mijn meest linkse tand en hoektand! Snel peuter ik met mijn pinknagel. Het zit er nog! Waarom heb ik uitgerekend nu mijn allerkleinste handtas mee? Met de telefoon onder mijn kin geklemd, in mijn linkerhand een pakje zakdoekjes, lipgloss, het spiegeltje, een pakje kauwgom en de sleutelbos, wurm ik met mijn rechterhand in het steeds kleiner wordende tasje. Intussen houd ik de ingang van het restaurant nauwlettend in de gaten. Ja, hebbes! Een flosdingetje! Ik klem het tussen mijn lippen. Zo snel als het kan prop ik alles weer in het tasje en net als ik de rits gesloten heb voel ik een hand op mijn arm: ‘Ben jij het, Michelle? Had jij ook het idee eerst aan de overkant te wachten?’ Van schrik open ik mijn mond en het flosdingetje valt op de grond.

 

Fijne afspraak

  • Hé psssst!
  • Wat?!
  • Neem mij mee!
  • Waarom zou ik? Ik vind je lelijk.
  • Maar ik word heeeeel mooi.
  • Pffff wanneer dan?
  • Met Kerst natuurlijk!
  • Ja ja, dat ken ik…
  • Wat bedoel je?
  • Vorig jaar moest ik je met Pasen doodtrappen!
  • Dat was een slecht neefje, ik ben anders.
  • Hoe kan ik dat weten?
  • Kijk in mijn bolletje.
  • Ja? En?
  • Zie je al knoppen?
  • Nou…eentje.
  • Precies! Ik ga zo prachtig bloeien!
  • Ja, dat zal wel maar…
  • Maar wat…?
  • Ik wil dat je met Kerst bloeit. Daar hoor je.
  • Ik beloof het!
  • Beloven?
  • Ja zeker, bloeigarantie met Kerst.
  • Ja maar…
  • Doe niet zo flauw!
  • Ik doe niet flauw.
  • Durf eens wat!
  • Ik durf van alles…
  • Neem me mee dan?!
  • Oké…

 

  • Hé!
  • Hmm?
  • Jij en ik hadden een afspraak hè!
  • Hoe bedoel je?
  • Jij zou bloeien met Kerst!
  • O ja!
  • ’t Is bijna Pasen…en je knalt zowat uit je rode kerstpot…
  • O, bedoel je dat?
  • Ja!
  • Maak je niet druk…
  • Afspraak is afspraak!
  • Ik heb toch niet gezegd welke Kerst…?
  • Pffffff….

Zo wild

(Dit verhaaltje heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Damespraatjes, met als thema ‘Wild’ . Het is wel een damespraatje geworden maar ik betwijfel of ze deze wildheid bedoelen… ;-))

george

Ik fiets door Amsterdam op weg naar een afspraak waar ik helemaal geen zin in heb. Veel liever ga ik ergens anders heen en vooral met iemand anders. Vanmorgen zag ik in de krant een aankondiging van het bezoek van George Clooney aan onze hoofdstad voor een of ander goed doel. Kijk daar zou ik nou wel een afspraakje mee willen hebben. Iedereen fantaseert toch welk eens over een date met een filmster? Of ben ik de enige? Stel je toch eens voor…

Hij geeft me natuurlijk een van zijn vele creditkaarten. Voor de kapper en schoonheidsspecialist. Voor een beeld van een jurk met bijpassende en hoogst gevaarlijke schoenen. Hij komt me halen in een limo. Hij ziet er tiptop uit en trakteert me onderweg op een glaasje bubbels. Hij complimenteert me met van alles en overhandigt me een langwerpig doosje. Op het donkerblauwe fluweel  flonkert een zilveren armband met heel veel glitterstenen me tegemoet. Het sieraad past me precies. Even later stoppen we voor het theater. Zodra we uitstappen worden we verblind door flitsers van fotografen. Sjors glimlacht en knikt vriendelijk en hij leidt mij trots door de haag van nieuwsgierigen. We hebben de beste plaatsen. In de intieme loge legt hij achteloos een arm om mij heen. Met zijn andere hand reikt hij mij nog een glaasje. Ik vind zijn ogen veel interessanter dan de voorstelling. Na afloop prikken we nog een vorkje in een privéruimte van het meest chique hotel  van Amsterdam. Hij eet pizza, zijn lievelingsgerecht. Ik vergeet te eten. We hebben zoveel te bespreken, te vragen, te vertellen en te ontdekken van elkaar. Dan kust hij mijn vingertoppen en vraagt of ik nog goeie ideeën heb voor de rest van de avond…

Gloeiende, gloeiende!!! Opeens val ik bijna van mijn fiets! Nog net kan ik voorkomen dat ik tegen een grote glanzende zwarte auto klap. Voornemens een batterij scheldwoorden los te laten op deze belabberde chauffeur, zie ik een achterraampje van getint glas langzaam openzoeven. Ik kijk recht in de bruine ogen van…George Clooney! Met zijn warme stem vraagt hij ‘Are you allright?’. En wat doe ik? Nu ik mijn idool zomaar in het wild tegenkom? Nu ik in een dusdanige positie verkeer dat ik hem kan chanteren? Dat ik een date kan afpersen? Dat ik die malle Amal met d’r jaloersmakende schoonheid en irritante intelligentie kan doen verbleken? Welke kans grijp ik met beide handen? Ik bloos. Ik knik. Ik ben mijn stem kwijt. Ik ben mijn hersens kwijt! Nog één verblindende glimlach en George glijdt mijn leven uit.

Ik was ook nog eens te laat voor die vervelende afspraak.