Tagarchief: accepteren

Verhalenslang 6/25

(De eerste zin van dit verhaal is de laatste van het vorige verhaal. Beide verhalen hebben niets met elkaar te maken.)

knoop 2

“Volgende week, zelfde tijd”  Hij probeert de woorden kracht bij te zetten door streng over zijn leesbril heen te kijken. Ik slik iets weg. Ik haal diep adem, overweeg nog een halve seconde tegen hem te schreeuwen maar fluister dan wat hij horen wil. Ik loop verslagen de kamer uit sla gewoontegetrouw drie keer een hoek om naar de uitgang. Eenmaal buiten ben ik, ook gewoontegetrouw, boos op mezelf. Waarom vertel ik hem niet gewoon de waarheid.  Dat ik fysiek onpasselijk van hem wordt, van zijn geur en gezeur, zijn gemopper en geclaim. Waarom laat ik mijn leven nog steeds door hem bepalen, mijn bestaan afhangen van zijn mening.

Als kind moest ik altijd al beter voetballen, meer scoren, harder spelen. In hogere bomen klimmen, grotere vissen vangen en met stevigere jongens vechten. Ik wilde het niet. Ik hield van lezen, van tekenen en kleuren, van mooie plaatjes verzamelen uit mijn moeders tijdschriften. Later moest ik zoveel mogelijk bier drinken, zo hard mogelijk boeren laten en vooral veel vrouwen scoren. Dat dit alles geheel en al tegen mijn natuur inging begreep hij niet. Nooit. Op mijn zeventiende verjaardag kreeg ik van mijn vader een ‘survivalweekend’ cadeau. Een weekend waarin ik een man moest worden werd een weekend waarvan ik nog lange tijd nachtmerries had. Mijn moeder begreep me beter, van haar kreeg ik een camera om zelf mooi plaatjes te gaan ontdekken en te verzamelen. Dezelfde camera die aan stukken werd gegooid toen ik thuis mijn vriend wilde voorstellen.

Jarenlang had het geluk dat ik opbouwde met mijn vriend een donker randje omdat ik het thuis niet kon delen. Het huis dat we samen kochten heeft hij nooit gezien. De foto’s van de mooie vakantiereizen die we maakten wilde hij niet bekijken.  Zelfs op onze trouwdag schitterde hij door afwezigheid. Hij wilde er niets van horen of iets mee te maken hebben. Om mijn moeder niet nog meer pijn te doen kwam ik regelmatig toch thuis, maar dan alleen.  Ik bleef hem ook opzoeken toen hij alleen achterbleef. Eenmaal in het verzorgingstehuis ga ik elke zaterdagmiddag bij hem langs voor een potje schaak. Dat is alles wat hij nog kan. Het dictatoriale geschreeuw tegen zijn verzorgers werd pas minder naarmate de afhankelijkheid groter werd. Zou ik onbewust nog hopen op een teken van goedkeuring? Een glimpje van spijt willen zien? Tegen beter weten in. Na vandaag neem ik een ferm besluit: ik ga volgende week  niet!

Een week later zit ik toch stiekem de zaterdagmiddag te wachten op een telefoontje met de vraag waar ik blijf. Ik slaap er zelfs onrustig van. Dan gaat de telefoon op zondagmorgen vroeg.  “Goedemiddag mevrouw. Ja, u spreekt met de zoon. Wat zegt u?! In zijn slaap overleden? Ik kom eraan!”

Ik zucht. Schaakmat. Te laat.

Voorzichtig

Ik ben er zo buitengewoon verschrikkelijk gloeiende klaar mee!!! Nou ja, verschrikkelijk gloeiende klaar mee!! Of eigenlijk, gloeiende klaar mee! In principe, klaar mee. Kortom, ik vind het niet leuk meer.

Mensen met lange tenen. En dat zijn er tegenwoordig nogal wat. Begrijp me goed, ik wil de mensen met korte tenen natuurlijk absoluut niet te kort doen. Ik kijk wel uit. Als je voor het èèn bent ben je schijnbaar automatisch tegen het ander en dat pikt degene die voor is dan weer absoluut niet en degene die tegen is start dan een petitie en dat rolt over elkaar heen totdat niemand meer weet waar het oorspronkelijk om ging. Moet je dan voortaan maar voorzichtig zijn met wat je zegt? Zo van: wie schrijft die blijft…maar degenen die niet schrijven blijven natuurlijk ook. Mijn lievelingskleur is geel maar ben ook dol op alle andere kleuren van de regenboog hoor. Ik doe dit nog eens dunnetje over maar vind dikke mensen ook oké. Jij ruikt niet vies maar…eh…anders. Dat donkere haar staat je fantastisch net zoals blond jou fantastisch staat. Een kat is, net als een hond, mijn lievelingsdier. Wat een rare wereld krijgen we dan…

Mijn simpele oplossing zou zijn: accepteer nou gewoon dat er wandelaars zijn naast fietsers. En dat binnen die wandelaars ook nog veel soorten zitten: snelle, slome, dagelijkse, wekelijkse, mooi-weer, weer-en-wind, met stokken, zonder zorgen, enz. De wereld is juist zo leuk door al die verschillen! Hou es op met alles en iedereen over één kam te scheren (wat trouwens een vreemde uitdrukking is…kammen of scheren, scheren met een kam, over een kam?). Hier moest ik aan denken toen mijn eerder genoemde schrijfvriendin deze foto stuurde:

kammetje

Een onbreekbare kam, zomaar op de grond. Hoe komt die daar? Maakte de eigenaar een salto van vreugde toen zijn vriendin het aanzoek positief beantwoordde? Of grabbelde een jongedame tevergeefs in haar overvolle handtas opzoek naar een pepermuntje waarbij de gevallen kam een feit werd? Of is dit die ene kam waarover geschoren wordt! Onbreekbaar. Ik voel een scheiding aankomen. Precies in het midden. De gulden middenweg.