Categorie archief: Uncategorized

Ruilhandel

Men is geneigd te denken dat ruilhandel een ouderwets gegeven is maar niets is minder waar. We ruilen nog steeds. Vanmorgen bij de boodschappen. Groenten en fruit geruild tegen een briefje. Een briefje dat weliswaar vijf euro waard is maar het blijft ruilen. Voor niets gaat de zon op, dat dan weer wel.

Na de boodschappen even shoppen in de stad. Kijken of er nog iets te ruilen valt. Het eerste wat ik tegenkom is dit…

Ik bekijk ‘het’ aan alle kanten. Meet een hakhoogte van 11 centimeter. Ontdek een prijsstickertje op de zool. Ga op zoek naar een winkelmedewerker en vraag hem om uitleg. Maar hij garandeert me dat de prijs klopt en vraagt me welke maat hij voor me mag halen. Ik bespaar hem de moeite. Ik ga toch geen €140,- ruilen tegen een hernia door wat stukjes versleten spijkerbroek?! ‘Ik kijk nog even verder.’ is mijn laf excuus. Misschien een leuke tas, daarvan heb je er nooit te veel.

Mooi strak van vorm en gemaakt van prachtig leer. Zacht leer ook… denk ik. De tassen staan achter slot en grendel dus ik kan het niet daadwerkelijk voelen. De prijs is ook niet te zien maar het kleintje ernaast, die niet groter is dan een kwart van deze, kost €99,95. Je hebt dan wel een echte Matt & Nat in handen. Ik vraag me af hoe die twee elkaar gevonden hebben Matt en Nat. Hebben ze hetzelfde afstudeerproject op de kunstacademie gedaan? Vormen ze Beauty en the Brains? Zorgt de een voor de creativiteit en is ander handig met ruilen? Gelukkig heette Matt niet Droog… Nee, ik ruil geen briefjes of munten voor deze tas. Dan maar gewoon even lekker kleren kijken en passen.

Toppunt van optimisme vind ik dit. In eerste instantie stonk ik er in ook nog. Ik hing alle te passen kledingstukken enthousiast op yes en yes. Uiteindelijk waren de yessen leeg en brak de no bijna af… Geen geruil hier. Hier word ik no vrolijk van en ga ik maar yes snel naar huis. Lekker op de bank , krantje lezen. En wat denk je?

Ik denk dat John de Mol dit geplaatst heeft, op zoek naar wat aanspraak, onder het mom van een nieuwe hobby. Ik zie hem zo zitten met allemaal keurig geordende stapeltjes op zijn bureau. Diepe frons op het voorhoofd: welk format zit hierin? En dan brandt er opeens een lampje boven zijn  hoofd: Ik heb het: ik ga ze ruilen! In verband met de privacy heeft hij zijn naam en mailadres doorgestreept, die ruilt hij niet graag in.

 

Advertenties

Echte moeders

Op de allerlaatste mooi warme dag van het jaar zag ik het gebeuren. Zo recht voor mijn ogen. Een vader, een zoontje en een dochtertje. Moeder was er niet bij. Gescheiden? Wilde ze even alleen in de winkel kijken? Waren de kinderen niet te genieten en stuurde ze hen, inclusief verwekker, naar buiten.

Wat doet een vader die niet weet wat hij met zijn kinderen aan moet? Juist: omkopen met lekkers! Hij kocht drie ijsjes. Bolletje gevaarlijk hoog opgestapeld op een hoorntje. Zelf ging hij in de zon op een muurtje zitten en genoot zijn hele ijsje lang.

De kinderen hadden ook een muurtje ontdekt. Eentje waar je best op kon lopen. En likken tegelijk. Eentje waar je ook wel op kon rennen. En vergeten te likken. Een muurtje met hoogteverschillen. Waar je over kon struikelen als je niet oplette. Als je bijvoorbeeld aan je ijsje likte.

Met meisje ontsprong de dans. Ze viel niet van het muurtje en haar ijsje ook niet. Het jongetje was de klos. Het ijsje ook. Zijn linkerbroekpijp van zijn  spijkerbroek  was opeens aardbeienroze. Zijn witte sneakers hadden chocoladevlekken. Aan zijn handen kleefde verse aarde.

Zul je net zien dat moeder er aan komt. Ze vist haar nazaat van de grond, schud hem scheldend door elkaar, stevent dan op vader af om haar ongenoegen op hem bot te vieren. Ik hoorde het niet maar gok dat kreten als ‘jij altijd’ en ‘ik nooit’ hem om de oren kletsten. Opeens moest ik aan die reclame denken waarin een moeder tegen een knoeiend kind steeds maar lieflijk beweert ‘Geeft niet’, ervan uitgaand dat zij het perfect wasmiddel heeft.

Wie is nu de echte moeder?

Schrijfhandje 41/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Soms weet je van tevoren al dat je een winkel niet in hoeft te gaan. Je werpt een blik in de etalage en je weet het al. Je ziet een reclame/advertentie op de ruit geplakt en je weet niet hoe snel je moet doorlopen. Dat dacht ik eerst ook maar omdat ik deze serie aan het maken ben stopte ik natuurlijk direct om er een foto van te nemen. Kijk nou toch!

Normaal gesproken ben ik best geïnteresseerd bij het woord ‘Koopje!’. Kom maar op denk ik dan. De vanafprijs is alleen niet erg duidelijk, kostte de babykamer nou eerst € 895,- , € 595,- of € 395,-? Dat gerommel vind ik al uiterst onbetrouwbaar overkomen. Maar goed het gaat wel om een ‘Complete Babykamer’. Wat hoort daar allemaal bij?

Ten eerste: de ‘Komode’, er staat tussen haakjes iets in het roze achter wat niemand kan lezen. Bij 10 x inzoomen zie ik ‘gratis kussen’ en vlak daarboven weer in zwart ‘nieuw’. Van origine Franse woorden blijven lastig, en inclusief nieuwe zoenen blijf ik verdacht vinden.

Ten tweede: een ‘Ledikantje voor prinsje of prinsesje’. Ik denk toch niet dat er bij Willem en Maxima nog eentje bijkomt hoor.

Ten derde: een ‘Kinderstoel’. Altijd handig in de babykamer. Er achter staat ‘massief-hout-gewis’. Dit zou er op kunnen duiden dat de verkoper er zeker van is dat de stoel van hout is en dat het massief is. Of dat er iets te wisselen valt…

Ten vierde: een ‘Hemeltje’. Ik zie dan meteen wolken geschulpt kant voor me met hier en daar een snoezig strikje om het lief klein wondertje nog wat te beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Maar hierachter staat ‘klamboe’. Dat associeer ik toch altijd eerder met zwarte bromvliegen en akelige muggen.

Maar goed, al deze artikelen bij elkaar zijn nu verkrijgbaar voor ‘slechts €175,-‘. Dit klinkt mij toch wel bizar goedkoop in de oren. Volgende keer toch eens binnenkijken… of zal het snel verkocht zijn???

Toptip!

Eerst wilde ik boven dit stukje ‘Vakantie tip!’ zetten maar dat dekt de lading niet. Het gaat namelijk om een boek, mijn boek…

Natuurlijk is het hartstikke leuk voor de vakantie, als je in je luie stoel zit en iets te lezen wilt hebben. Niet te langdradig, je kunt het even wegleggen om er later ongehinderd weer in verder te gaan. Het is om te lachen, soms om te huilen, vaak vertederend en soms confronterend. Wie houdt er nu niet van grappige prietpraatjes! Ik heb ze allemaal zelf verzameld in de tijd dat ik bijles-juf was en vond ze uiteindelijk te leuk om voor mezelf te houden.

Maar waarom moet je hier vakantie voor hebben? Dat hoeft dus helemaal niet! Je kunt het ook  cadeau doen. Gelegenheden te over. Aan je juf of meester als bedankje voor het hele jaar. Aan je tante die zo gek is op kinderen. Aan je oom die wel van taalgrapjes houdt.  Aan je dochter die juf is. Aan je neef die op de PABO zit. Aan je ouders om ze te vertellen dat je zwanger bent. Aan je buurvrouw die kinderen op de basisschool heeft en dit zeker zal herkennen.  Aan je opa en oma omdat ze zo vaak op jou passen. Het is een leuk verjaardagscadeautje voor allerlei mensen. Voor iedereen die van kinderen houdt, voor iedereen die van taal houdt en zeker voor iedereen die van beiden houdt. Of geef het gewoon zomaar aan iemand die je zomaar aardig vind. Kan dus ook aan jezelf… 😉

Je vraagt je natuurlijk hoe je hier aan kunt komen? Bekijk deze link:

https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=7668

Werp een blik binnen in het boek:

Lees de aanmoedigende reviews (5 sterren inmiddels!) en bestel het makkelijk. Het wordt snel en gratis thuisbezorgd.

Goeie tip toch? En goeie tips moet je delen dus zegt het voort! 🙂

 

Vers sinds 1957

Toen ik 50 jaar geleden 10 werd wilde ik dolgraag een prinsje of een prinsesje als verjaardagscadeau. Ik leek mijn zin te krijgen maar de huidige koning kwam een dag later. Toch fideel van hem, zo kunnen we ieder jaar op elkaars feestje komen.

Toen ik 10 jaar geleden 50 werd wilde ik dolgraag de zekerheid hebben dat ik pas op de helft was. Die kreeg ik uiteraard niet. En Sara? Nooit gezien die meid!

Nu ik vandaag 10 jaar na mijn 50ste ben, wil ik dolgraag dat de tijd niet zo snel gaat.

Bons, bons,  bons! Op de badkamerdeur. “Ben je nu nog niet klaar?” Neehee, ik ben nog niet klahaar! Steeds meer tijd breng ik door in deze ruimte. Drukker dan ooit met hydrateren, moisterizen, verven, camoufleren, corrigeren, ophalen en vastzetten. Ik moet steeds meer mijn best doen dikke vriendin te blijven met mijn spiegelbeeld. Nou ja, dat dikke lukt nog wel… Lijdzaam zie ik de onherroepelijke trek naar het zuiden, hoe vaak ik ook “Stop daar es mee!” roep. Mijn lijf doet maar wat. Het rotzooit maar wat aan. Het zet uit waar ik het niet wil en krimpt waar ik het helemaal niet hebben kan. Het verkleurt ook, langzaam maar meedogenloos. Woorden met een oe-klank vermijd ik: een Engelse plooirok is er niets bij! Dat is nog best moei… eh…lastig hoor.

Wat ik ook niet kan uitstaan is als mensen roe…eh…schreeuwen: “60 is het nieuwe 40!”. Wat?! Moe…eh…ben ik verplicht  dan weer 20 stappen achteruit te zetten en de boe..eh…mijn leven weer over te doe…eh…nog eens te beleven? Op mijn veertigste stonden mijn kinderen aan de vooravond van de pubertijd met alle geneugten van dien. Terwijl het nu zelfstandige volwassenen zijn om trots op te wezen. Inclusief het schattigste kleinkind van de hele wereld. Van haar hoe…eh… zit ik alleen maar te genieten. Niks verantwoorde opvoe…eh…educatie, alleen maar onverantwoord verwennen! Of wat dacht je van deze: “het leven begint bij 60!”. Nee toch?! Het zal toch niet? Zijn al die voorgaande jaren dan voor niets geweest?! Niets meegemaakt, niets geleerd? Als een soort opmaat naar…wat dan?

Er passeerde mij laatst een vrachtauto van een slagerij die beweerde ‘vers vlees sinds 1806’ te leveren. Ik dacht dat dat vlees intussen niet al te fris meer zou zijn. Totdat ik hem snapte: ze leveren elke dag vers vlees, een goede gewoonte die in 1806 al werd toegepast. Kijk, dit is een uitspraak waar ik me in kan vinden.

Ik ben niet oud maar vers sinds 1957!

Elke dag komen er immers verse dingen bij. Nieuwe verse mensen. Nieuwe verse ideeën. Nieuwe verse plannen. Nieuwe verse toneelstukken. Nieuwe verse capaciteiten. Nieuwe verse foto’s van mijn kleindochter. Nieuwe verse blogjes. Binnenkort een nieuwe vers eigen boe…eh…paperback. Nieuwe verse geluksmomentjes. Misschien nog wel een nieuwe carrière. Redenen genoe…eh..zat  voor een nieuw taartje met verse slagroom en een nieuw vers feest! Zo kan ik het nieuwe verse jaar wel aan J

Hieperdepiep hoe…eh..ja ja!!! Hartelijke groe…eh…doe…eh…later!

Schrijfhandje 22/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Ik weet niet hoe het met jou zit maar ik vind voordeuren fascinerend. Hoe zien ze er uit?Strak in de lak of wat gebladderd. Met twee helften van glas of helemaal dicht met een klein spiekoogje. Hangt er een krans aan of een rieten hart of een belerend-bordje-voor-dummies met ‘Home’ of helemaal niets. En dan die soorten brievenbussen. Wat mij het meest verrast zijn deurbellen. Ken je de lichte paniek als je ergens voor het eerst komt en je kunt de bel niet vinden?! En als je hem dan gevonden hebt en het knopje licht beroert, je vervolgens het halve Wilhelmus door de straat hoort schallen. Of een snerpende sirene. Of een chique dingdong. Of een moeizaam astmatisch brommertje. Of dat je de sierklopper gebruikt en de leeuwenpoot met zo’n smak laat vallend dat je zelf het meeste schrikt. Wat zegt dit allemaal wel niet over de bewoners?

Soms is een enkel briefje voldoende. Of brengt het je juist in de war?

via-tuindeur

Een simpel geeltje op het raam naast de deur. Je hoeft dus niet te bellen. Niet te kloppen. Je mag gewoon achterom. Nee je moet! En als je niet weet waar de tuin is: volg de pijl, niet naar rechts gaan dus. Want? De echte voordeur is op slot en de sleutel is verdwenen? De bewoner is net terug van de wintersport, met de gipsvlucht en kan niet bij de voordeur?Hier woont een luiaard? Er komt steeds een stalker aan de deur en in de tuin ligt een grote bouvier? Ik had misschien gewoon moeten gaan kijken, nu zal ik het nooit weten…

Vragen

vraagteken

Soms denk ik dat ik een dusdanige leeftijd heb bereikt dat ik alles al weet. Maar steeds vaker heb ik het idee dat ik helemaal niet zoveel weet, vrij weinig zelfs. Zoveel vragen als ik nog heb. Neem nou vanmorgen; even een boodschapje doen.

Twee opgeschoten jongemannen laden hun karretje giechelend als een stel jongemeiden afgeladen vol. Veel vlees (hamlappen) veel potten (spaghettisaus), veel flessen (cola), veel zakken (pasta). Ik gok iets gezelligs op school? Of zijn er ouders met vakantie? Of  de ultieme pubertrek? Vragen…

Een deftige mevrouw op torenhoge hakken, keurig opgemaakt, een zwierige knalrode jas die haar beeldig staat. Ananas, mie, vlees, kruiden, rode paprika en een zakje kroepoek legt ze op de lopende band. Hmm, lekker nasi eten vanavond! Maar waarom ligt er een bolletje touw bij? Ik begrijp het niet. Om de kat op het spek te binden? Cadeautje inpakken? Vragen…

Terug naar huis zie ik een kogelrondje vrouwtje zwabberend over het spekglad bevroren voetpad zwalken. Ikzelf loop op het droge fietspad. Ik verwacht ieder moment dat ze omrolt.  Als ik haar inhaal wenk ik haar naar het fietspad. Ze schrikt en roept ‘Nee niet fietsjpad ja?’. Ik verzeker haar dat het goed is en vandaag wel mag. Ingeburgerd of niet? Leer ik haar nu iets verkeerds aan? Vragen…

Nog iets verder zie ik vogels op het ijs. Wat zijn het er veel! O nee, de helft is weerspiegeld en niet echt… Willen zij zichzelf graag zien? Waarom gaan ze samen op zo’n dun laagje zitten? Weten vogels van wakken?

weerspiegeling-ijs

Vragen, vragen, vragen…

Schrijfhandje 21/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Het breien is de laatste jaren weer helemaal hip, zo ook het haken. Lekker retro. Nog even en we zitten met z’n allen weer te kantklossen. Hier tussenin zit naar mijn gevoel nog de techniek van het borduren.

Ook oeroud. Schellenkoorden, wie kent ze niet, om het meisje te schellen dat ze thee kan brengen. Maar ja, geen dienstmaagden geen schellenkoorden meer. Sierlijke monogrammen op een zakdoek die dan werd ingezet bij een duel met degens. Maar ja, geen degens (duels zat!) geen geborduurde snotlapjes meer. Merklappen met stambomen, prachtige voorstellingen over het leven van degenen die het borduurwerk als huwelijksgeschenk mochten ontvangen.  Maar ja, huwelijksgeschenken zijn zo passé.  Wat te denken van  mooie randen borduren op de lakens van de bruidsschat. Haardschermen. Hele stoelen zelfs! Maar ja, nu is er Ikea.

En dat alles zonder telpatroon. Dat kwam later pas. Nog veel later verscheen het zelfs als variatie van ‘schilderen op nummer’; voorgedrukte kleuren op de stof. Het vraagt geduld, veel geduld. Hetgeen ik niet altijd bezat. Ik kwam er ook altijd te laat achter dat het garen wel moest passen bij het stramien, qua dikte dan hè. Ik had daardoor een aardige verzameling halfaffe werkjes…

dscn5013

Ik kan hier wel heel lang op voortborduren maar kijk eens op dit bord: ik kan het natuurlijk ook uitbesteden!!! Dat ik dat niet eerder bedacht heb! Ik laat die Nachtwacht gewoon even borduren en intussen ga ik heéééél lang winkelen?

Bindingsangst

zorg

Als je gaat verhuizen van Zoetermeer naar Apeldoorn moet je ook een nieuwe specialist in het ziekenhuis. In overleg met mijn vorige specialist wordt er heel bewust gekozen voor een bepaalde arts. Na een eerste bezoek blijkt het een nieuwsgierig type te zijn die van alles en nog wat wil weten. Alle onderzoeksmethodes worden uit de kast getrokken. Nou ja, wat hij wil. Voor een volgend bezoek mag ik een uur van te voren bloed laten prikken. Voor de zekerheid ga ik nog een kwartiertje eerder. Als ik aankom zit de wachtruimte afgeladen vol. Veertien wachtenden voor me! En nog meer mensen komen binnen en trekken een nummertje. Intussen wordt er mondjesmaat uitgenodigd naar de prikkamers te gaan. De op het digitale bord aangegeven wachttijd  loopt bemoedigend op en op. Na 50 minuten ben ik eindelijk aan de beurt. Ik ben hiervoor niet zenuwachtig maar…de prikzuster wel! Ze beeft en bibbert en van haar blauwe handschoenen ontbrak de rechter wijsvinger. Het verwondert mij dat ze in één keer raak prikt. Dat ik knap allergische ben voor de in de haast aangebrachte pleister kan zij ook niet weten…

Snel naar een andere afdeling voor de specialist. Volgens diverse routes, liften en nog meer routes, waardoor ik denk dat ik het complex minstens drie keer rond loop, kom ik toch bij de juiste afdeling. Ik zie vier loketten. Bij het eerste een bordje ‘Hier melden’. Ik ga er op af en zeg guitig: ‘Ik meld me hier!’. Ze verwijst me streng naar loket drie. Oké. ‘Ik kom me melden’. De toegesproken dame haalt haar ogen niet van haar scherm, zucht en mompelt ‘U moet bij mijn collega zijn’. Ik onderdruk iets en stap naar loket twee. ‘Sorry dat ik u lastig val maar mag ik me alstublieft hier melden?!?!?!’. Het mocht. Via een route mocht ik plaats nemen in de wachtkamer. Niet de gele, de oranje of de groene maar in de rode! Wat zegt dat? Lang hoefde ik daar niet te zitten want door alle toestanden was ik te laat boven. Gelijk met de uitgelopen specialist dus. Nog geen vijf minuten later stond ik weer buiten, alles goed.

Nou…alles goed. Behalve de steken in de zij van het snelwandelen langs alle routes evenals de hartkloppingen van het onderdrukt gefoeter. O ja, op de valreep deelde de zorgvuldig uitgezochte specialist nog even mee dat hij gaat emigreren en ik dus de volgende keer bij een andere arts ben. Opeens heb ik last van een déjà vu.

Eerder al zocht ik met zorg een nieuwe huisarts uit. Na een fijn kennismakingsgesprek liet ik me inschrijven. Twee weken later lag er een brief op de mat met de mededeling dat mevrouw de dokter elders ging werken en ik het maar met de opvolgster moest doen.

Wat is dit? Hebben de artsen hier bindingsangst? Ik zit onderhand wel een hechtingsstoornis te ontwikkelen hoor. Of wacht eens…ligt het aan mij? Schrik ik hen af? Had ik andere routes moeten bewandelen? Nou ja, hoe het ook zit; in het geval van routes, loketten en wachtkamers lijken Apeldoorn en Zoetermeer uiteindelijk best op elkaar.

Schrijfhandje 5/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

 

Vorige keer schreef ik al dat het gebruik van schoolborden heel populair is. Het schrijven er op dan hè. Er is zelfs een nieuw werkwoord voor uitgevonden: het zogenaamde handletteren! Boekhandel ’t Spui in Vlissingen verkoopt boeken die je daarbij kunnen helpen. Eigenlijk komt het neer op het aloude kalligraferen waarbij de ganzenveer vervangen is door een luxe krijtstift. Maar wat een mogelijkheden! Wat een verschillende stijlen kun je gebruiken. Dik, dun, sierlijk, grof, hellend, gestreept, gestippeld, met en zonder spelfouten, bedenk het maar.

handletteren

Natuurlijk kun je ook verschillende stijlen door elkaar toepassen…dat kan.

dscn4845

De tekst ‘Niet genoten is altijd mis’ vind ik goed gevonden maar ik stond wel een kwartiertje te lezen hier. Op het eerste gezicht springen de woorden NIET en MIS er direct uit en trekken de pijlen van coffee sterk de aandacht. Opvallend vind ik dan weer dat het eten en drinken in het Engels staat vermeld…behalve ‘verse jus’…omdat ‘jus’ dan natuurlijk weer Frans is… En ik verdenk de schrijver van een goed genoten borreltje eer hij aan het woord ‘genoten’ begon.