Categorie archief: Kleintje

Soms…

Soms denk ik wel eens…

…schreef ik maar boeken!

Maar boeken staan natuurlijk wel vol met uitsluitend woorden.

En wat moet ik dan met al die plaatjes die ik tegenkom…

Keuken salades?

Salades die je in de keuken moet opeten?

Moet die keuken dan ambachtelijk zijn?

Wat gebeurt er als ik die salade in de woonkamer voor de tv opeet?

Een kinder heuptas? Of een kinderheuptas?

Gaan kinderen hem dan ook zo onhandig en oncharmant schuin over de borst dragen?

Weet je hoe vreemd het eruit ziet bij een vrouw met een flinke voorgevel?

En nog vreemder als ze onderin dat tasje nog wat kleingeld denkt te hebben?

Waarom heet het dan een heuptas?

Beetje late vondst zo aan het eind van het terrasseizoen,

maar op deze simpele manier kun je toch besparen op het doorgaans duurder terras 🙂

Geweldig gevonden maar triest tegelijk.

 

Toch es nadenken over een boek…met plaatjes!

Juffrouw Scholten

Sorry.

Het is me te heet.

Ik wil niet klagen.

Maar de letters druipen van mijn toetsenbord…

 

Zo kan ik niet bloggen natuurlijk!

Ik heb een goed idee.

Even naar de winkels.

Want die hebben airco!

Yeah!

Yeah….pffffff!

En ook:

Ook yeah….pfffff!

Ik ga naar huis.

Stap over de lijkjes heen.

Van het dak gevallen.

Ik heb mijzelf nou blij gemaakt

met een dooie mus (of twee)???

In een hoekje van de kamer ga ik stilletjes lezen.

Over een lotgenote.

Je bent gewaarschuwd.

Je telt voor twee.

Warme groet.

 

Waarde

Wat een raar woord eigenlijk: waarde. We gebruiken het vaak, het liefst in combinatie. Dagwaarde, WOZ-waarde, kernwaarde, waardebepaling, bloedwaarde, levenswaarde. Het is ook een relativerend woord. Een groot huis heeft een bepaalde waarde, maar een klein Japans boompje ook. Een grote verzameling heeft een waarde maar soms heeft één onderdeel daarvan nog meer waarde. Een kind hebben vinden we waardevol, tenzij het opgroeit voor galg en rad, dan is het nog geen knip voor de neus waard. Een wc-rolletje vinden we doorgaans waardeloos, maar dan bedoelen we een lege. Een volle is van onschatbare waarde! In de tijd dat brieven schrijven nog een waarde had gebruikte men als aanhef wel ‘Mijn Waarde’.

Een schilderij van Rembrandt is heel veel waard, maar is dit stenen schilderijtje qua emotie niet net zo waardevol?

Als er iemand liefdevol een cake voor je bakt is dat een waardevol gebaar. Maar wat nou als die cake nog eens versierd is met je lievelingsjurken in je lievelingskleuren, stijgt dan de waarde of is alleen het bakken voldoende?

Deze kwam ik op Facebook tegen… De urn is niet zo waardevol als een echte Delfts-blauwe, maar hoeveel is oma dan waard? Of geldt as als waardeloos materiaal? Of was het geen aardige oma en zijn de nare herinneringen waardebepaling?

Je ziet dat er veel kanten aan het woordje ‘waarde’ zitten. De toegevoegde waarde van dit verhaal mag je gerust in twijfel trekken 😉

Warrig

Er zijn van die dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan, dat je wind mee lijkt te hebben. Je stapt met je juiste been uit bed, vindt een broek die past, hebt een good-hair-day, de bus komt op tijd, je bent niets vergeten, je snapt het leven. Je kijkt om je heen en je begrijpt wat er gebeurt en waarom. Hoe fijn is dat? Heerlijk toch?!

Vandaag is alles anders. Ik twijfel aan mezelf, aan mijn kijk op het leven, aan wat er om mij heen gebeurt. Ligt dit aan mij? Of zie jij het ook?

Op zoek naar wat herfstmateriaal…

Hoor ik nou die meid van Carey alweer bleren?

Eindelijk! Een onderhoudsvrije cactus!

Blijkt een kattenkrabpaal te zijn.

Huh?! Welk seizoen leven we nu?

Herfst? Kerst? Of voorjaar?

Ik ga hier weg! En rijd bijna een kuil in…

Zo handig dat het waarschuwingsbord in de kuil staat en niet ervoor….

Ik ga naar huis, kruip op de bank met een plaidje en als ik het allemaal weer snap kom ik terug. Doei!

 

Verhuizen!

Het is zover! Ik dacht er al langer over, het blijft tenslotte een hele stap. Maar ik ga het doen: verhuizen! Yeah!

Naar een prachtig en compact huisje. Vier muren, een dak en een vloer, wat wil ik nog meer? Niets toch zeker. Er zitten jammer genoeg geen ramen in maar er is wel constant verlichting. Dat denk ik tenminste. Er zit een zee van ruimte in en daarom zo geschikt voor mij. Ik bedoel er zijn nog kleinere huisjes maar ik moet me wel kunnen bewegen natuurlijk. Hier kan ik heerlijk bijkomen en ontspannen. Drinken en eten is rondom aanwezig. Ik eet niet buiten de deur maar uit de deur. Ik houd het hoofd koel maar zeer zeker ook de voeten.

Er zijn diverse soorten en merken maar deze komt rechtstreeks uit Amerika. Ik wilde het ‘Huisje weltevree’ noemen maar er stond al een naam op de rode buitenkant: SMEG. Dit is het enige bericht over mijn verhuizing en natuurlijk ben je van harte welkom mijn stulpje eens te komen bewonderen. Dan ga ik er wel even uit. Heel even. Op googlemaps is het moeilijk te vinden maar mijn nieuwe paleisje bevindt zich ongeveer tegenover  het fornuis.

Anders

Hoeveel mensen zeggen op 31 december:

“Ik ga het helemaal anders doen in het nieuwe jaar!”

Alsof het vorige jaar helemaal mis was…

In Zutphen zie ik een etalage

waarin een statement van de winkeleigenaar duidelijk te zien is.

Er is een kerststal te zien.

Niets bijzonders zul je denken.

Op het eerste gezicht lijkt dit ook zo.

Jozef, Maria, het Kerstkind,

herders met schapen, de os en de ezel,

drie koningen met cadeautjes en kamelen.

Deze stalhouder zet er nog een kipje bij.

Kan ik me voorstellen.

Maar wat doet die meneer naast de kip,

voor de kameel daar???

Vis verkopen?

Het is in elk geval iets heel anders 😉

Eén voornemen al gehaald!

Braaf tot waar?

Wij mensen zijn op zich best brave mensen.

Als er op een deur staat ‘duwen’ gaan we heus niet trekken.

Meestal dan.

Als er een bord staat met ‘honden aan de lijn’

betekent dat niet dat de viervoeter aan het afvallen is.

Dat weet je best.

Bij ‘doorgaand verkeer gestremd’ rijden wij geen meter verder.

Toch?

Als je leest ‘scheid de dooier van het wit’

laat je het toch wel uit je hoofd er een klutsei van te maken.

Als je kunt.

Zie je een bordje ‘stiltecoupé’ zet je subiet je geluid uit.

Nietwaar?

Kom ik in de winkel dit tegen:

wil ik direct de opdracht ‘ruik hier!’ volgen.

Ik sta er recht voor,

en houd mijn neus,

braaf volgens de pijl,

aan de linkerkant van het flesje.

Als ik dan bovenop druk

komt dat wat ik wilt ruiken,

direct in mijn rechteroog!

Hoe braaf wil je het hebben….

Veel van weinig

Tis hier in Apeldoorn goed toeven. Waar de seizoenen zo duidelijk zichtbaar zijn. Kijk toch eens hoe mooi!

Deze foto is nog van vòòr de harde wind van gister. De wind die de laatste blaadjes van de bomen blies. Die de blaadjes de lucht in joeg, soms letterlijk huizenhoog. Maar ja, wat weegt zo´n blaadje nou? Niks toch? Totdat…. Ik wilde het eerst niet geloven, heb het op allerlei kanalen gecheckt op vervalsing of overdrijving maar in Apeldoorn is dit najaar 7,5 miljoen kilo bladafval verzameld! Zeven en een half miljoen kilo!!! Dat is toch niet voor te stellen als je bedenkt dat 1 blaadje niks weegt. Het vertelt wel iets van de gigantische hoeveelheid bomen in dit storp. (Apeldoorn heeft geen officiële stadsrechten is dus eigenlijk een dorp maar omdat het stadse allures heeft wordt het ook wel een storp genoemd…)

Gevaarlijk dus…kleine dingetjes die apart niks wegen. Voor je het weet weegt het veel. Zou dat ook gelden voor de pepernootjes die ik langzaam maar zeker één voor één opeet…?

Spillebeen

Herfst in Apeldoorn.

Mooie grote huizen hier.

Enorme tuinen dus ook.

Met 1000 kilo bladeren te koop

Straks even de voortuin aanharken.

Nou even…

Wat een werk.

Je zou willen dat de kaboutertjes het deden.

Kabouters in Apeldoorn

Hebben hun eigen bezigheden.

Moeten hun eigen voortuin van blad ontdoen.

Zelfs de kabouterwoningen zijn hier groot…

De bewoners zelf zie je niet.

Die zitten binnen.

In hun rood-met-witte-stippen woning.

De hele Spillebeenclan bij elkaar.

In de herfst

In Apeldoorn.