Categorie archief: Kleintje

Warrig

Er zijn van die dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan, dat je wind mee lijkt te hebben. Je stapt met je juiste been uit bed, vindt een broek die past, hebt een good-hair-day, de bus komt op tijd, je bent niets vergeten, je snapt het leven. Je kijkt om je heen en je begrijpt wat er gebeurt en waarom. Hoe fijn is dat? Heerlijk toch?!

Vandaag is alles anders. Ik twijfel aan mezelf, aan mijn kijk op het leven, aan wat er om mij heen gebeurt. Ligt dit aan mij? Of zie jij het ook?

Op zoek naar wat herfstmateriaal…

Hoor ik nou die meid van Carey alweer bleren?

Eindelijk! Een onderhoudsvrije cactus!

Blijkt een kattenkrabpaal te zijn.

Huh?! Welk seizoen leven we nu?

Herfst? Kerst? Of voorjaar?

Ik ga hier weg! En rijd bijna een kuil in…

Zo handig dat het waarschuwingsbord in de kuil staat en niet ervoor….

Ik ga naar huis, kruip op de bank met een plaidje en als ik het allemaal weer snap kom ik terug. Doei!

 

Advertenties

Stripverhaal in 50 woorden

Omdat het in Apeldoorn oogt als herfst,

en ik eindelijk weer een boek kan lezen

dat niet in mijn handen smelt,

trek ik er op uit om lonkende vacatures te vervullen,

tussendoor voor hoge nood een hoeve bezoek,

met  limoenfrisse ruimtes,

om daar uiteindelijk deze notie van te kunnen maken.

Verhuizen!

Het is zover! Ik dacht er al langer over, het blijft tenslotte een hele stap. Maar ik ga het doen: verhuizen! Yeah!

Naar een prachtig en compact huisje. Vier muren, een dak en een vloer, wat wil ik nog meer? Niets toch zeker. Er zitten jammer genoeg geen ramen in maar er is wel constant verlichting. Dat denk ik tenminste. Er zit een zee van ruimte in en daarom zo geschikt voor mij. Ik bedoel er zijn nog kleinere huisjes maar ik moet me wel kunnen bewegen natuurlijk. Hier kan ik heerlijk bijkomen en ontspannen. Drinken en eten is rondom aanwezig. Ik eet niet buiten de deur maar uit de deur. Ik houd het hoofd koel maar zeer zeker ook de voeten.

Er zijn diverse soorten en merken maar deze komt rechtstreeks uit Amerika. Ik wilde het ‘Huisje weltevree’ noemen maar er stond al een naam op de rode buitenkant: SMEG. Dit is het enige bericht over mijn verhuizing en natuurlijk ben je van harte welkom mijn stulpje eens te komen bewonderen. Dan ga ik er wel even uit. Heel even. Op googlemaps is het moeilijk te vinden maar mijn nieuwe paleisje bevindt zich ongeveer tegenover  het fornuis.

Anders

Hoeveel mensen zeggen op 31 december:

“Ik ga het helemaal anders doen in het nieuwe jaar!”

Alsof het vorige jaar helemaal mis was…

In Zutphen zie ik een etalage

waarin een statement van de winkeleigenaar duidelijk te zien is.

Er is een kerststal te zien.

Niets bijzonders zul je denken.

Op het eerste gezicht lijkt dit ook zo.

Jozef, Maria, het Kerstkind,

herders met schapen, de os en de ezel,

drie koningen met cadeautjes en kamelen.

Deze stalhouder zet er nog een kipje bij.

Kan ik me voorstellen.

Maar wat doet die meneer naast de kip,

voor de kameel daar???

Vis verkopen?

Het is in elk geval iets heel anders 😉

Eén voornemen al gehaald!

Braaf tot waar?

Wij mensen zijn op zich best brave mensen.

Als er op een deur staat ‘duwen’ gaan we heus niet trekken.

Meestal dan.

Als er een bord staat met ‘honden aan de lijn’

betekent dat niet dat de viervoeter aan het afvallen is.

Dat weet je best.

Bij ‘doorgaand verkeer gestremd’ rijden wij geen meter verder.

Toch?

Als je leest ‘scheid de dooier van het wit’

laat je het toch wel uit je hoofd er een klutsei van te maken.

Als je kunt.

Zie je een bordje ‘stiltecoupé’ zet je subiet je geluid uit.

Nietwaar?

Kom ik in de winkel dit tegen:

wil ik direct de opdracht ‘ruik hier!’ volgen.

Ik sta er recht voor,

en houd mijn neus,

braaf volgens de pijl,

aan de linkerkant van het flesje.

Als ik dan bovenop druk

komt dat wat ik wilt ruiken,

direct in mijn rechteroog!

Hoe braaf wil je het hebben….

Veel van weinig

Tis hier in Apeldoorn goed toeven. Waar de seizoenen zo duidelijk zichtbaar zijn. Kijk toch eens hoe mooi!

Deze foto is nog van vòòr de harde wind van gister. De wind die de laatste blaadjes van de bomen blies. Die de blaadjes de lucht in joeg, soms letterlijk huizenhoog. Maar ja, wat weegt zo´n blaadje nou? Niks toch? Totdat…. Ik wilde het eerst niet geloven, heb het op allerlei kanalen gecheckt op vervalsing of overdrijving maar in Apeldoorn is dit najaar 7,5 miljoen kilo bladafval verzameld! Zeven en een half miljoen kilo!!! Dat is toch niet voor te stellen als je bedenkt dat 1 blaadje niks weegt. Het vertelt wel iets van de gigantische hoeveelheid bomen in dit storp. (Apeldoorn heeft geen officiële stadsrechten is dus eigenlijk een dorp maar omdat het stadse allures heeft wordt het ook wel een storp genoemd…)

Gevaarlijk dus…kleine dingetjes die apart niks wegen. Voor je het weet weegt het veel. Zou dat ook gelden voor de pepernootjes die ik langzaam maar zeker één voor één opeet…?

Spillebeen

Herfst in Apeldoorn.

Mooie grote huizen hier.

Enorme tuinen dus ook.

Met 1000 kilo bladeren te koop

Straks even de voortuin aanharken.

Nou even…

Wat een werk.

Je zou willen dat de kaboutertjes het deden.

Kabouters in Apeldoorn

Hebben hun eigen bezigheden.

Moeten hun eigen voortuin van blad ontdoen.

Zelfs de kabouterwoningen zijn hier groot…

De bewoners zelf zie je niet.

Die zitten binnen.

In hun rood-met-witte-stippen woning.

De hele Spillebeenclan bij elkaar.

In de herfst

In Apeldoorn.

Lente

Bijna iedereen heeft het over de lente die vandaag begonnen is.

Bijna iedereen is aan het mopperen.

Omdat dit niet klopt.

Omdat het regent.

En waait.

Bijna iedereen voelt zich er tussenin hangen.

Tussen de beschermende kaarsjes van de winter,

en de  sfeervolle zonnebrand van de zomer.

Maar tussen de winter en de zomer,

hangt toch echt de lente.

Dus het klopt!

Niet dan?

Proost

Niet ver weg van de verslaafdenopvang wil het nog wel eens gebeuren dat de vrijstaande bankjes in de omgeving bezet zijn. Regelmatig zie ik twee mannen daar aangenaam verpozen. Met een kartonnen traytje bierblikjes. Ze hebben het gezellig. Ze kouten heel sociaal met elkaar. Slaan elkaar steeds joviaal op de schouder. Naarmate de inhoud van de tray kleiner wordt worden de gebaren groter. Elk geleegd blikje wordt keurig in de daarvoor bestemde afvalbak geworpen en het karton gaat netjes mee naar huis. Met de heerlijk heldere zon op hun snoet is het prima uit te houden. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht.

Gisteren verscheen er een nieuwe versie. Hij was alleen. Een driedagenbaardje. Een te dunne jas en te grote schoenen. Een plastic tas van V&D (wie wat bewaart…) waaruit een fles goede cognac tevoorschijn kwam. Zorgvuldig werd de sluiting open gepeuterd en het afval netjes in de V&D tas gedaan. De eerste slok toverde direct een glimlach om de nog natte lippen. Hij hief de fles omhoog proostend naar de zon. Hij leek ronduit gelukkig. Erg gelukkig. Erg verdrietig tegelijk. En erg verslaafd.