Categorie archief: Fovig

De cirkel is rond

Januari  2013; de appelboom in onze tuin strekt zijn kale takken hemelwaarts. Zwart steken ze af tegen de leigrijze lucht. Zal het nog wat worden met die boom? Zo vraag ik ook af of het nog wat gaat worden met mijn goede voornemen tien heuptrouwe kilo’s kwijt te raken. Zwaar tekenen ze zich af in mijn stretchspijkerbroek.

Voorjaar 2013; de appelboom vertoont verandering. Op veel plaatsen zijn verdikkingen te zien van veelbelovende knoppen. De takken hullen zich in een groen waas en zijn niet meer angstaanjagend mager. Mijn lijf vertoont ook verandering. Op veel plaatsen zijn versmallingen waar te nemen. Mijn eetpatroon is angstaanjagend nihilistisch te noemen.

April 2013; de appelboom bloeit als nooit te voren. Zoveel witte bloemenpracht doet voorbijgangers in verwondering omkijken of zelfs stilstaan. De oogstomvang laat zich nu al raden. En ik? Ik straal als nooit tevoren want het streefgewicht is helder in zicht. Zoveel kilo’s verlies doet bekenden omdraaien bij passering en gretig neem ik complimentjes in ontvangst.

Zomer 2013; de appelboom doet wat beloofd is. Dagelijks zijn er tussen al het groen nieuwe appels te ontdekken. Ze hangen steeds zwaarder aan de takken. De onderste tak houdt de vruchten ternauwernood boven de grond. Genieten. Op vakantie geniet ik ook. Van Franse kazen (een klein stukje dan), wijntjes (een half glaasje dan) , croissantjes (maar dan die zonder chocola) en regelmatig koffie mèt. Eh…dat haal ik er thuis zo weer af.

Najaar 2013; de appelboom geeft en geeft. De najaarszon voorziet hen van de juiste kleur en smaak. Ik neem en neem. Stop hun vitaminen in talloze appeltaarten, in hete bliksem-stamppotten, in met geleisuiker gemaakte appel-jam en in niet te versmaden appelflappen met roomboterbladerdeeg. Van appels komt immers niemand aan…

Winter 2013; de appelboom is weer kaal. Zwart steken zijn takken af tegen de loodgrijze lucht. Er hangt een vetbol in. Zijn cirkel is rond. Nu de chocolade letters, de gevulde kerstkransjes en de vette  oliebollen op zijn is mijn cirkel ook weer  rond. Kogelrond!

appelboom najaar

Ik wens iedereen een vrij 2014 toe! Vrij om zelf eigen keuzes te kunnen maken, vrij om af en toe eens een cirkel te verlaten…

Advertenties

Eerst zien dan geloven

Bij verschijnen van dit blad is het winter, koud buiten en behaaglijk binnen. Echter bij beleven van onderstaand verhaal was het zomer, met een uitnodigende warmte buiten en leek het mij treffend voor Fovig.

Het is best warm voor de tijd van het jaar. Prima gelegenheid om weer eens de fiets te pakken. Ik volg het roze lint dat dwars door mijn dorp slingert. Er zijn meer mensen op hetzelfde idee gekomen. Ingenomen met onszelf en ons goede gedrag knikken we vriendelijk en begrijpend naar elkaar. Parallel aan het fietspad bevindt zich een voetpad en daarnaast een sloot. Ik fiets er vaker en vooral in het voorjaar zijn er veel activiteiten te bespeuren in de sloot. Vandaag zie ik een man die zijn hond uitlaat in het water. Ik steek mijn duim op; goed idee hoor!

Als ik even later thuis ben bekruipt mij opeens de gedachte : wat zag ik nou eigenlijk? Een man die zijn hond uitlaat? In ieder geval een man met een blauwe polo aan en in zijn rechterhand een hondenriem. Het andere eind van de riem was niet zichtbaar wegens de hoge oeverbegroeiing. Dus…geen hond gezien! Waar was ik nu eigenlijk getuige van geweest? Het zal toch niet een grappige opa zijn die zijn kleinkind wel eens zal leren zwemmen? Herinneringen aan mijn eigen zwemles komen hartverscheurend naar boven : een stevig gebouwde lerares (of was het toch een leraar?) met een lange stok, daaraan een haak, die haak om mijn nek en zo werd ik hoestend en proestend het bad doorgetrokken. Nog heb ik een hekel aan zwemmen.

Terug naar meneer Polo. Misschien is hij de helft van een inbrekersduo en heeft zijn handlanger gisteravond een zak met gestolen geld of een partij drugs in de sloot verstopt. En probeert hij dit nu boven water te krijgen. Was ik ongewild getuige van een criminele actie? Moet ik ergens een anonieme melding maken?

Dan slaat mijn fantasie helemaal op hol. Meneer Polo heeft vanmorgen ruzie gemaakt met mevrouw Polo! Om een vergeten afspraak of om een financiële uitspatting of om het laten slingeren van een sok? Met haar nasale snepstem drijft ze hem tot het uiterste en dan probeert hij haar te wurgen. Een ontsnappingspoging eindigt in een struikeling over de stofzuiger en mevrouw Polo is niet meer… Zo onopvallend mogelijk probeert hij het lichaam te lozen!

In de sloot? Overdag? Met een hondenriem? Ik roep mijzelf een halt toe! Die vriendelijke meneer met zijn prachtige blauwe polo laat gewoon zijn hondje uit. En vanwege de hoge temperatuur laat hij het beestje zelfs lekker in het water spartelen. Dat is nou echt alles. Een kwestie van aannemen. Een kwestie van accepteren dat het zo is zonder het daadwerkelijk te zien.

Bekijks

Het is gelukkig mooi weer vandaag! Ik zou toch wel gaan maar op deze manier is het wel zo prettig. En een zonnetje brengt mensen in een betere stemming. Hopelijk is de weerslag daarvan vanavond te zien als ik mijn collectebus leeg en natel. Nu gauw aankleden en snel naar het winkelcentrum om het meest strategische plekje te bemachtigen. Ja hoor, het is er al gezellig druk. Telefonerende jongelui op zoek naar een nieuwe telefoon. Jonge ouders die met vermoeide gezichten ergonomisch verantwoorde kinderwagens voortduwen. Mensen in alle soorten en maten. Sommigen doen snel en doelgericht boodschappen  en sommigen  slenteren zomaar wat rond. Dit kon wel eens een hele  goede dag worden.

Maar wat staat daar nou? Een meisje? Wat ziet ze er vreemd uit! En waarom komen er zoveel mensen op haar af? Nee hè! Ze staat ook nog eens op mijn favoriete plekje. Aarzelend kom ik dichterbij. ‘Goedemorgen meneer’, roept het meisje vrijmoedig, ‘ook de nieuwe chocosnoep proberen?!”. En zonder antwoord af te wachten stopt ze me glimlachend het lekkers toe om zich vervolgens om te draaien naar andere gegadigden. Als ik het snoepje nader bekijk begrijp ik meteen de vreemde uitdossing van het meisje ; ze lìjkt op het snoepje! En nu begrijp ik ook waarom zij zoveel mensen aantrekt : iedere rasechte Hollander neemt toch alles aan wat gratis aangeboden wordt?! Tja, daar sta ik dan als miezerig mannetje van 67 met mijn collectebus… Ik zie hebberige mensen die ‘per ongeluk’ vlak langs het meisje lopen, kinderen lopen wel drie keer ‘toevallig’ langs, maar de meesten lopen  met uitgestrekte hand op haar af.

Ik laat me niet kennen en ga een paar meter verderop staan. ‘Heeft u iets over voor het KNGF?’, vraag ik beleefd, steeds hoopvol rammelend met mijn bus. Sabbelend en smakkend lopen ze langs. Ze kijken naar me maar verkiezen me niet te zien. Ze zijn immers op weg naar hun volgende aankoop, besteden hun geld liever aan zichzelf. Een lollige meneer probeert zelfs een snoeppapiertje in de bus te doen… Misschien had ik mij ook moeten verkleden? Maar ik sta hier toch niet voor eigen gewin? Maar voor een prachtig doel. Je zult maar, zoals mijn dochter, een blind kind hebben. Een blind kleinkind heb ik dus.  Een kind dat net als alle kinderen op een gegeven moment zelfstandiger wil leven. Dan is zo’n hond toch… ‘Kijkt u eens, alstublieft!’. Ik schrik op. Sta ik hier nou te dromen? Een echtpaar van middelbare leeftijd stopt een briefje van 10 euro in de bus. ‘Dank u wel!’, stamel ik. Een breedgeschouderde man met een tatoeage in  het gezicht komt op me af…en stopt 20 euro in de bus. Een klein meisje mag een aantal muntstukken geven. Twee opgeschoten knapen geven ieder twee euro met de woorden ‘Cool bezig ouwe!’. Ik lach en roep terug ‘Bedankt! Jullie zijn ook cool bezig hoor’. Ja, ik lach, want ik ben blij. Blij dat niet alle zienden blind zijn!