Categorie archief: Column

Oud

Ja hoor, het was weer zo ver: de eerste jaarlijkse antiek- en curiosamarkt in Apeldoorn! Uren kan ik langs de kramen dweilen. Pak af en toe iets op, draai het quasi geïnteresseerd om en om en zet het vervolgens weer terug. Genietend van de entourage, de mensen, de handel, het geheel. De een noemt het ouwe meuk, de ander antiek, weer een ander grootmoeders spul. Met dat laatste heb ik een beetje moeite…  Zelf ben ik ook grootmoeder maar het meeste spul heb ik echt niet gebruikt hoor, dus om wiens grootmoeder gaat het hier eigenlijk? En wat me diep raakte was dit:

Dat Barbie, op haar zestigste, in haar blootje, in een kartonnen doos op een antiekmarkt moet eindigen! Ik ben nog ouder, wat komt er van me terecht?! Misschien komt het nog goed want ik kreeg van een voorbijganger toch nog een oneerbaar voorstel! Ik stond deze oude wieg te bewonderen:

Prachtig hout, twee halfronde houten schommelpoten eronder en aan het hoofdeind een stok waarmee de wieg in beweging gebracht kon worden. Maar ook nog met een oog in die stok waar een touw doorheen kan zodat moeder (of vader) vanuit haar eigen stoel aan het touw kon trekken ten einde de boreling lekker te wiegen. Gezien mijn leeftijd opperde ik er beter een plantenbak van te maken. Word ik opeens door een wildvreemde man in mijn arm geknepen: ‘Nee joh, het is toch veel leuker om eerst een baby te maken en die er dan in te leggen, hebbie twee keer lol!’  Op de markt is de humor onbetaalbaar 😃

Er waren opvallend veel kramen met zilverwerk en als eksters komen vrouwen daar op af. Zo ook een dame die met een piepklein zilveren stoeltje met daarop een piepklein zilveren hondje in haar hand stond. Ze was er echt weg van. Ze vroeg de prijs. ‘Tis wel een echt oudje hoor mevrouw, dus deze kost €37,50.’ Mevrouw schrok zichtbaar, zette het kleinood met tegenzin weer terug en antwoordde verontschuldigend: ‘Als ik straks met mijn neus omhoog lig, dan weet ik het wel, dan ligt het heel snel bij de kringloop.’

Dit vond ik ook een mooie. De verkoper had geen zin overal zo’n plakkerig prijsje op te doen en wilde toch graag van de handel af. Hij dacht: weet je wat, ik doe alles voor 5 euro weg! En zijn vrouw maakte een keurig bordje àlles voor €5

Totdat er natuurlijk een bijdehante leukerd langs kwam die zei: ‘Is goed, geef mij alles maar, dan krijg jij vijf euro!’ Gelukkig had de handelaar nog een rode viltstift meegenomen.

En over prijsjes gesproken. Meestal dat plakkerige dingetje dus, soms ligt er een los papiertje naast en soms moet je er naar vragen. In het laatste geval bepaalt de verkoper ter plekke de prijs, afhankelijk van zijn bui, zijn thuissituatie, jouw gezicht en het verloop van de dag in het algemeen. Deze had ik nog niet eerder gezien…

Nou moet ik er bij vertellen dat deze uitstalling tegen een muurtje stond, dus VOOR je kijken kon sowieso niet, maar wat een weergaloze tekst: Prijs Vragen Kijk Achter U. Taalkundig klopt het niet maar je staat verbaasd hoeveel mensen direct achterom keken zodra ze dit lazen.

Bezoekers van deze markt komen overal vandaan maar toevallig stond hier een Amsterdammer naar de dobbers te kijken van een Amsterdamse koopman.

  • Benne mooie dobbers, haha!
  • Ja meneer, ’t sijn oudjes hè.
  • Net als wij seg maar…haha!
  • Dat hep u goed gesien!
  • Je hep er seker een dobber an om ze te verkopen, haha!
  • O u hep verstand van vissen?
  • Ikke wel!
  • Vooral achter het net seker, haha!

Ja, het was weer een heerlijk dagje markten, als vanouds…

 

 

 

 

Advertenties

Piep!

Even een associatiespelletje met je doen. Ik noem een woord en jij roept het eerste wat in je opkomt.

Zomer! Wedden dat je dacht aan zon of vakantie?

Strand! Wedden dat je dacht aan zand, luieren en zee?

Piepschuim! Wedden dat je dacht: huh wat bedoel je?

Over dat piepschuim wil ik je graag wat meer wijsmaken. De klussers onder ons kennen het vooral van dak-  of kruipruimte-isolatie. De knutselaars onder ons kennen het vooral van piepschuimballen en eieren die je decoratief kunt verven of beplakken. Maar wist je dat er veel meer mogelijk is?! In Borne staat het bedrijf EPS maatwerk, onder de bezielende leiding van Marco Lagendijk, en daar is piepschuim in elke gewenste vorm te bestellen (vandaar de term maatwerk…).Ook in elke gewenste hardheid piepschuim, want er zit nog veel verschil in. De specialisatie van het bedrijf bestaat uit het 2D vormen snijden. Dit is hartstikke handig voor de bouw; regelmatig heb je te maken met afwijkende maten en dan kunnen hiervoor passende elementen gemaakt worden. Er staat bijvoorbeeld een mooie bestelling klaar voor de damwanden van de trambaan in Amstelveen. Het materiaal kan rechtlijnig geleverd worden maar ook rond.

  Opvulblokken voor een hoogwaterbrug of als basis voor een zwembad.

Stel je hebt een bloeiende webshop maar je hebt moeite de artikelen dusdanig te versturen dat ze heel blijven. Neem gerust contact op met EPS maatwerk en ze denken graag mee aan een goede oplossing.

Wat een aantrekkelijke verwerking is, zijn letters. Voor winkels of voor jezelf om een feestje of event op te leuken. Je ziet het, kan ook in kleur geleverd worden.

 

Naast letters kunnen er ook andere vormen gemaakt worden wat dacht je van deze?

 

Een ijsje van een meter of een iglo die past in het winterthema van het Hilton hotel…

Als je nu denkt: ik heb hier nog nooit iets van gehoord of gezien dan kun je je nog wel eens vergissen. Kijk je wel eens naar ‘De tv-kantine’? Of naar ‘Ondertussen in Nederland’ met Humberto Tan en Luuk Ikink?

 

Zowel de kruisen als de losse provincies zijn gemaakt door EPS maatwerk.

Je begrijpt dat er wel reststukken overblijven na het uitzagen van deze vormen, ook dat is geen probleem. Die gaan in de vermaalmachine en de korrels die daar uitkomen gaan in zakken en worden verkocht als zitzakvulling en/of als kruipruimte-isolatie. Zo gaat er ook nog eens niets verloren van dit bijzondere materiaal.

Het laatste nieuws, toevallig deze week is er een nieuwe machine, vers uit Frankrijk, bijgekomen zodat EPS maatwerk ook 3D artikelen kan leveren! Voor nog meer mogelijkheden!

Waarom ik zo enthousiast ben over dit bedrijf? Bij het woon-zorgcentrum waar ik vrijwilligster ben organiseerden we laatst een Amerikaanse week, om de bewoners het gevoel te geven op vakantie te zijn in Amerika. Het Grand Café moest natuurlijk passend aangekleed worden. En EPS maatwerk maakte voor ons een heuse Lady of Liberty van zo’n twee meter hoog! Het was een waardevolle toevoeging aan de uitstraling van de decoratie.

Wil je ook zoiets, voor je bedrijf, voor je school, voor je feest, voor je voorstelling, voor je carnavalswagen? Wil je er eentje of liever vijftig? Heb je zelf leuke ideeën? Neem gerust contact op met Marco en verbaas je over de mogelijkheden. Succes!

 

Oppasdagfragment

Ik lig op mijn rug. In een knalgeel kinderbadje. Zonder water. Niet erg comfortabel. Maar de kleine dame naast me heeft me zover gekregen.

‘Oma, kom je met me spelen?’ ‘Tuurlijk, wat gaan we doen?’

Ze sjouwt kussentjes van de tuinbank en dekentjes uit de poppenwagen in het gele badje. ‘Kom Oma, we gaan slapen!’ Een van mijn lievelingsspelletjes. Dus ik vlei mij gracieus in het bedachte bed. Nou dat vleien moet je ook maar bedenken… Na veel gekreun en gesteun lig ik met mijn hoofd op een kussentje. Mijn voeten steken ver buiten het badbed. Ik wil een dutje doen. Maar dat gaat zomaar niet!

‘Oma, je moet wel onder de deken!’ ‘O ja, natuurlijk!’

Ik trek het kleinood naar me toe en weet ternauwernood mijn schouders te bedekken. Naast mij hoor ik tevreden snurkgeluidjes. Dit hou ik wel een poosje vol.

‘Oma, je moet wel je lampje uit doen!’ ‘O ja natuurlijk!’

En ik druk met een vinger op de rand van het badbed. We snurken samen om het hardst tot we de slappe lach krijgen.

‘Oma, kijk jij eens buiten of het nog onweer is!’ ‘Tuurlijk, doe ik, nee het onweer is afgelopen.’

Ik denk rustig door te kunnen tukken maar kennelijk is het weer dusdanig goedgekeurd, dat andere activiteiten gedaan kunnen worden. Zo zit ik even later op de rand van het gras met een stokpaardje tussen de benen. Let wel: met de kop van het paard tussen de benen en de stok vooruit. We zijn aan het vissen! Ze bijten niet erg vandaag dus het spel is snel afgelopen. Mijn speelmaatje loopt wat heen en weer en slaakt opeens een afgrijselijke gil!

‘Oma!!! Help!!!’

Ik smijt de hengel aan de kant en snel naar haar toe. Met één handje voor de mond wijst ze met haar andere handje naar een pop die op de tuintegels ligt.

‘Poppie ligt in de modder! Jij moet helpen. Poppie wil eruit!’ ‘Tuurlijk! Snel!’

We pakken allebei een arm van Poppie en trekken haar langzaam los uit de diepe modderlaag. Het valt nog niet mee maar gelukkig, het lukt ons. Om het te vieren gaan we op zoek naar wat lekkers. We eindigen met een beker vol pepsils. Ze deelt makkelijk, samen knabbelen we vergenoegd. Opeens krijgt ze weer een nieuw idee. Ze pakt drie pepsils waarvan ze er eentje tot de helft opeet.

‘Kijk Oma, dit is Papa, dit is Mama en dit is Emma.’ ‘Goed van jou zeg! En waar is Oma?’

Toch wat beducht dat ze mij al opgegeten heeft, of dat ik geen slanke pepsil ben maar een stuk worst, of dat ze me niet lust, pakt ze een nieuwe uit haar beker.

‘Hier ben je, Oma!’ ‘Ja, Oma is hier!’

Wat een heerlijke, oneindige, ik-hou-d’r-zo-van, fantasie…

 

 

Omlezen

Soms kom je onderweg zomaar zulke mooie, bijzondere, vreemde, rare, leesteksten tegen. Teksten waar je in eerste instantie snel aan voorbij kan gaan, teksten die je dan dus mist. En goede teksten missen is eeuwig jammer. Ik geef daarom graag drie stuks voorbeelden, zodat jij ze niet mist 😉

1.

Zo stond ik laatst achter een lijnbus, lijn 17 in dit geval, en zag opeens dat er veel woorden te lezen vielen.  Die woorden vormden een poëtische ode aan de busreiziger, geschreven door Koos Geerds en ging ongeveer als volgt:

Jouw plek blijft steeds gereserveerd. Het

nieuwe reizen. De deur uit voor het Niemandsland, van

onderweg, van hot naar her. De halte blijkt een

voorpoortaal, de bus ontpopt zich als jouw thuis. De stoel

biedt zich aan als reisplek, je dagdroom sluit als een

.?.?.?.  De horizon kruipt in je oog, vóór jou ligt de wereld.

Je zou spontaan de auto verlaten om met de bus te gaan! Ik wil ook naar Niemandsland op een gereserveerde stoel die als thuis aanvoelt, waarop ik dagdroom van een horizon in mijn oog! Schitterend!

2.

Een aandoenlijk handgeschreven tekstje van Rutger en Rob legt uit wat daar op tafel ligt tijdens de Franse markt: Dit is een ver zamel album voor singletjes.

 Ik ga er gemakshalve vanuit dat de woorden ver en zamel en album aan elkaar moeten maar wat zijn singletjes? Mijn eerste gedachte was dat het om hemdjes ging, sing-let-jes. Maar waarom zou je die verzamelen en in een album willen stoppen? Is heel lastig vouwen en het album wordt dik en bubbelig. Toen dacht ik dat het om alleenstaanden ging, singles dus, kleine singles in dit geval, singeltjes dus. Je zou een foto van elke single in het album kunnen verzamelen, als een soort voorloper van Tinder of zo! Rutger zag me kijken en vroeg direct: ‘Heeft u ze nog?’ Ik hield mij voor buitenlandse toerist en van de domme. Toen Rob riep: ‘De 48-toeren plaatjes!’ , viel het eurootje met een genadeklap.

3.

Wat zouden wij Nederlanders zijn zonder kaas. Heerlijke jonge, jong belegen, belegen of oude kaas. Met of zonder kruiden, met of zonder gaten, plakjes, blokjes, geraspt. We zouden nergens meer zijn.

Hoe komt dat eigenlijk? Dit komt doordat kaas niet alleen kaas is maar kaas met menselijke trekjes! Volgens deze verpakking dan…

‘’s Ochtends op een heerlijk broodje, blokjes bij de borrel, met of zonder mosterd’               (rare zin, ik neem nooit ’s morgens een blokje kaas met mosterd!) ‘Jong belegen kaas voelt altijd goed, vriendelijk en warm’ (ik ga toch eens beter aan mijn kaas voelen!)   ‘Daarom is het een typische Uniekaas.’  (precies, want Gouda kaas is helemaal niet vriendelijk en Edammer is zo koud als ijs!) ‘Al 60 jaar maken wij met grote toewijding de lekkerste familiekaas van Nederland.’  (alleenstaanden moeten hier vanaf blijven!)

Moraal van dit verhaal: lees eens wat vaker om je heen… 😉

 

Slingers (8)

Kan ik eindigen?

Wat dacht ik vroeger ook alweer van een bejaardenhuis? Bingo en oude liedjes zingen! Meer was het eerlijk gezegd ook niet eigenlijk. Hoe anders is het heden ten dagen! Bewoners kunnen, als ze willen, elke dag wel aan een andere activiteit deelnemen. De frequentie van deze activiteiten varieert uiteraard, van dagelijks (koffie drinken, biljarten en bijkletsen) tot wekelijks (sportschool, schilderen, bloemschikken) tot maandelijks (lezingen over financiën, stoelmassage)  tot jaarlijks (high tea,bezoek van de mobiele kinderboerderij,  cultuur bij je buur, zomerbarbecue). Wat hier tussen haakjes staat zijn maar voorbeelden er gebeurt nog veel meer. Mooie actuele activiteiten. Tegenwoordig is het zelfs een volledige baan deze activiteiten allemaal te bedenken, te organiseren en met behulp van anderen uit te voeren!

Kan ik eindigen!

De jaarlijkse barbecue is een gewild evenement en vergt wat van de koks als er minimaal 150 mensen tegelijk komen eten. Eerste obstakel: hoe kunnen we de rollators vriendelijk doch dringend afhandig maken en in een strategisch gangdeel parkeren teneinde meer ruimte in het restaurant over te houden?! Tweede obstakel: hoe leiden we de mensen zonder rollator  en zonder ongelukken langs het buffet?! Derde obstakel: hoe leggen we snel en efficiënt uit wat er in al die verschillende pannen en schalen ligt? En toch lukt het allemaal dankzij grote inzet van personeel en vrijwilligers en zitten de meesten om 6 uur aan tafel, zoals gewend 😉

Kan ik eindigen!!

Het merendeel van de bewoners geniet, vindt het eten lekker en is overduidelijk in zijn/haar sas met de drukte en gezelligheid. Sommigen gaan echt uit hun dak en laten zelfs een tweede glas wijn aanrukken! Anderen hebben er wat meer moeite mee..

  • “Is er ook een gewone boterham?”
  • “Ik ben een beetje misselijk!”
  • “Wat betekenen die twee B’s op mijn servetje? Want de Q is van barbeque…!”
  • “Ik ga naar huus, heb er de buuk vol van.”
  • “Kan ik eindigen!!!” (mevrouw is allang uitgegeten en wil graag de maaltijd besluiten met een dankgebed, zoals gewend…)

Na een uurtje schuifelen de eersten al weer richting rollator, het is mooi geweest. De laatste mensen moeten na twee en half uur weggestuurd worden, ze smullen nog steeds uitbundig van de gezellige sfeer. De combinatie van opwinding en alcohol zorgt voor rode wangetjes, er wordt gezongen en af en toe wordt er gewoonweg geflirt 🙂  Maar als ook zij hun woning weer opzoeken wordt met man en macht het restaurant weer opgeruimd en gaan de barbecues weer de schuur in. Tot volgend jaar!

Ja, u mag eindigen hoor! 😉 

Recht of krom

!!!*****!!!! Knallend rolt er een hartgrondige vloek over straat! Een vrouwenstem verheft zich, een kinderstem huilt, andere verkeersgebruikers schrikken zich een ongeluk.

Ik schrik ook … en toch ook weer niet. Een paar minuten terug liep ik achter deze dame. Met haar linkerhand duwde ze een kinderwagen voort. Naar mijn idee zat er een reus van een kind in maar waarschijnlijk was de wagen gewoon te klein voor hem. Hij keek klaarwakker in de rondte. Aan zijn besmeurde gezichtje te zien had hij al het een en ander achter de kiezen. Zodra zijn handjes leeg waren zette hij het steevast op een brullen. Zijn moeder wierp hem, door ervaring behendig, weer een nieuw koekje toe dat hij gretig en direct weer lachend aannam. Naast de wagen drentelde nog een peuter. Ten minste…als zijn moeder hem riep. De rest van de tijd dartelde hij heen en weer op de stoep zoals peuters dat doen. Of op het stoeprandje. Of rende hij rondjes om de wagen. Of stond hij stil om een reuze interessant blaadje van straat op te rapen. Zijn moeder werd er behoorlijk geïrriteerd van. Begrijpelijk want ze was een super interessant telefoongesprek aan het voeren! Met een vriendin of zus die haar advies dringend nodig had. ‘Nee joh, dat moet je niet goed vinden hoor, daar heb je gewoon recht op! Ik heb het toch ook gehad. Ik wist het eerst ook niet maar Marjolein zei dat ik daar recht op had en toen ben ik het gaan navragen en ik had daar inderdaad echt recht op dus jij moet dat ook doen hoor, heb je recht op!’

Intussen liep ik best wel gespannen naast haar want ik zag de peuter richting het kruispunt huppelen. Net toen ik dacht een behulpzaam sprintje te moeten trekken bleef de kleine stilstaan voor het stoplicht! Pffff! ‘Wachten hoor’, riep de moeder rijkelijk laat en ze haalde haar zoon in. Ik moest rechtsaf en deed dat met een gerust hart, naarstig op zoek naar een stukje schaduw. En toen kwam de vloek! Ik draaide me om en zag dat de moeder de peuter door elkaar schudde en aan zijn armpje meetrok, voor zover dat ging want ze moest natuurlijk ook nog haar telefoon vasthouden…

Het is een lastig kruispunt, want zodra je de weg over bent moet je nog een fietspad over en daar crosst nog wel eens iemand. Waarschijnlijk huppelde hij vrolijk het fietspad over. Maar om nou je peuter de schuld te geven… Heeft dat kind ook niet ergens recht op? Of is dit erg krom geredeneerd?

Waarde

Wat een raar woord eigenlijk: waarde. We gebruiken het vaak, het liefst in combinatie. Dagwaarde, WOZ-waarde, kernwaarde, waardebepaling, bloedwaarde, levenswaarde. Het is ook een relativerend woord. Een groot huis heeft een bepaalde waarde, maar een klein Japans boompje ook. Een grote verzameling heeft een waarde maar soms heeft één onderdeel daarvan nog meer waarde. Een kind hebben vinden we waardevol, tenzij het opgroeit voor galg en rad, dan is het nog geen knip voor de neus waard. Een wc-rolletje vinden we doorgaans waardeloos, maar dan bedoelen we een lege. Een volle is van onschatbare waarde! In de tijd dat brieven schrijven nog een waarde had gebruikte men als aanhef wel ‘Mijn Waarde’.

Een schilderij van Rembrandt is heel veel waard, maar is dit stenen schilderijtje qua emotie niet net zo waardevol?

Als er iemand liefdevol een cake voor je bakt is dat een waardevol gebaar. Maar wat nou als die cake nog eens versierd is met je lievelingsjurken in je lievelingskleuren, stijgt dan de waarde of is alleen het bakken voldoende?

Deze kwam ik op Facebook tegen… De urn is niet zo waardevol als een echte Delfts-blauwe, maar hoeveel is oma dan waard? Of geldt as als waardeloos materiaal? Of was het geen aardige oma en zijn de nare herinneringen waardebepaling?

Je ziet dat er veel kanten aan het woordje ‘waarde’ zitten. De toegevoegde waarde van dit verhaal mag je gerust in twijfel trekken 😉

Liegbord

Je (her)kent het vast wel. Dat je over de snelweg rijdt, om snel een doel te bereiken en dat er opeens een bord boven de weg met een pijl aangeeft dat die baan afgesloten is voor verkeer. Je gaat er vanuit dat hier een reden voor is, dat het bord gelijk heeft. Er volgt dan een afzetting met van die oranje feesthoedjes die niks te maken hebben met een feestje. Maar de snelheid is weg, dat is duidelijk. En dat die afzetting dan minstens drie kilometer duurt en net zo plotseling weer stopt. En zonder dat er enige activiteit achter de schijnbaar eindeloze rij snelwegremmers te bespeuren viel. Je voelt je afgezet! Het bord heeft gelogen!

Zo zag ik gisteren dit waarschuwingsbord(je):

Ik kijk nog eens goed en kijk dan verwonderd rond. Zijn er nog meer mensen die het zien? Of niet zien? Kennelijk kijk ik zo verdwaasd dat een personeelslid me tegemoet treedt:

  • Kan ik u helpen?
  • Wat is hier heet?
  • Vind u het hier heet?
  • Nee, dat staat daar.
  • Hoe bedoelt u?
  • Ik moet oppassen?
  • Dat is voor de saucijzenbroodjes!
  • O, dus die moeten oppassen?
  • Nee u!
  • Moet ik oppassen? Voor een saucijzenbroodje? Welk saucijzenbroodje?
  • Ze zijn op!
  • Dan hoef ik toch niet meer op te passen?
  • De PLAAT is heet!!! Waar de saucijzenbroodjes OP liggen
  • Ahaaaa! Maar….
  • …..zucht….
  • Daar heb ik toch niks mee te maken? Ik kom toch niet aan die plaat? Dacht je dat ik zo dom was om mijn hand erop te leggen of zo? Wat moet mijn hand daar? Dat bordje heeft geen enkel nut! Het is een liegbord!!!
  • Kan ik u een kopje thee aanbieden….?
  • Nee dank u, ik heb liever iets kouds.

Perrongelukje

Al geruime tijd volg ik de Facebookpagina ‘Perrongelukjes’, geschreven door Marcel Rutten. Hier staan treinverhalen, persoonlijke ontmoetingen die in de trein plaatsvinden en elk verhaal bevat wel een andere emotie. Echt een aanrader. Toen ik laatst met de trein naar Berlijn was probeerde ik ook zo’n Perrongelukje te schrijven. Marcel plaatste het direct…. Voor wie het nog niet gelezen heeft, hier nog maar es 😉

Aan de boemel

Eerlijk gezegd reis ik nooit met de trein, maar opeens kreeg ik het idee om me per spoor te laten vervoeren naar Berlijn. Als superfan van de Facebookpagina Perrongelukjes hoopte ik ook meteen op een interessante ontmoeting!

Ik zit derhalve met een spiedende blik, een luisterend oor, en een opschrijfboekje in de aanslag. Er valt genoeg te beleven. Een mevrouw aan de andere kant van het gangpad leest een grootletter e-book: ze blijft swipen! In het bagagerek boven haar hoofd ligt een schepnet!? De overige reizigers kan ik niet zien, daar zet ik andere zintuigen voor in. Iemand heeft een naar hoestje. Iemand snurkt zachtjes. Iemand heeft zijn telefoon te hard staan. Meerdere mensen hebben krakende zakjes met eten mee.  Een groep middelbareschooljongens loopt langs. Ze ruiken ze naar te goedkope aftershave, na gebruikmaking van de restauratie ruiken ze naar opgewarmde pizzabroodjes. Iemand eet mandarijntjes. Er hoest nog steeds iemand. Maar een persoonlijk verhaal is me na vijf en een half uur niet gelukt.

Na een weekje ben ik voor de terugreis een half uur te vroeg op Hauptbahnhof Berlin en kijk mijn ogen uit. Eerder genoemde jongeren gaan ook weer terug, zien wit van moeheid en dragen dezelfde trui met opschrift ‘I hartje Berlin’. Er zijn stoere reizigers met een rugzak achter en ook eentje voor, heet dat dan een buikzak? Etende zakenmannetjes met driekwartjas en tablet, een spoor van croissantkruimels achter zich latend. Modebewuste mensen waarvan de haarkleur nauwkeurig overeenkomt met hun blauwe schoenen. Giechelende dames, duidelijk een dagje samen op pad. Echtparen, zij wijst links, hij rechts.

Hoopvol stap ik in. Pas twee haltes voordat ik moet uitstappen gebeurt het toch! Er verschijnt een dame en ze gaat aan de andere kant van het gangpad naast me zitten. Ik schat haar halverwege de vijftig, ze draagt een niet erg afkledende spijkerbroek met wijde pijpen, suède laarsjes die vast heel mooi waren bij de aanschaf en een zwart-witgeruit jasje dat een kilo of acht te klein is. Rode wangen en een vochtig randje haar doen haar hormonale fase vermoeden. Ze is druk met allerlei tassen dus ik kan nog even onopvallend kijken en opeens zie ik het: ze lijkt sprekend op Loes! Je weet wel, Loes van die hilarische filmpjes op YouTube ‘Met Loes’, gespeeld door Loes Schnepper. Zelfs haar stem lijkt op die van Loes. Ze neemt namelijk direct haar telefoon ter hand en ik hoef alleen maar te luisteren. Bijna zonder adem te halen werpt ze haar verhaal slachtofferig door de trein.‘Zo, ik ben vertrokken, ik dacht ik laat het je even weten. Meer kan ik er echt niet bij hebben hoor. Nee hè, wat zijn we nu aan het doen dan? Ik ben vooral pissig over die opmerking over… Uitgerekend nu wordt er iets omgeroepen! Welke opmerking? Heeft ze ruzie met haar man? Gaat ze hem verlaten? ‘Sorry daar kan ik heel boos om worden. Hé, graag of niet, ik heb er geen behoefte meer aan. Bel jij d’r anders even. Ik kan er niets meer aan doen. Ze snapt me niet en ik moet maar en ik moet maar, maar ik moet helemaal niks! Ik ben gewoon boos, begrijp je’. Aha, geen man, maar ruzie met een vriendin? En dat ze boos is dat begrijpen we allemaal luid en duidelijk. ‘ Sorry hoor, maar ik moet dit ook kwijt. Dit vreet energie. En ik ben al zo moe de laatste tijd. Weet je, ik ga deze reis gebruiken om los te komen. Even weer leuke dingen. De trein rijdt gelukkig de goede kant op, haha, richting leuke dingen. Nou lieverd ik ga je hangen en leuke dingen doen. Groetjes aan Jo hè!  Doehoeg!’ Wat denk ik nu? Wat een positieve vrouw? Zo snel schakelen! Of houdt ze zich flink? Ik ben bereid iets vriendelijks tegen haar te zeggen, iets bemoedigends, voordat ik uitstap. Ik draai me naar haar toe met mijn jas en mijn ‘I hartje Berlin’-tas en hoor haar opeens gniffelen. Ze appt als een razende en heeft een vilein lachje om haar mond, zichtbaar genietend van een doos chocolade op haar schoot. Is ze eigenlijk wel slachtoffer? Zo te zien heeft ze niets vriendelijks van me nodig, ze troost zichzelf prima!

Zo’n treinreis, het is een wonderlijke verzameling van werelden, van levens, van levensverhalen, van verleden en toekomst. Misschien toch eens vaker doen.

 

 

Op straat (7)

Dit vond ik.

En dit ging er aan vooraf.

Toen Ruben Robin voor het eerst zag viel zijn mond open. Hij had zich de laatste jaren aardig opgewerkt binnen het bedrijf en ook financieel was hij er flink op vooruit gegaan. Het had hem in staat gesteld een prijzige woonruimte in een gewilde buurt te huren, een appartement waar hij al langere tijd zijn zinnen op had gezet. Nu hij er een half jaar woonde knaagde er toch iets aan hem. Voor geen goud wilde hij hier meer weg maar tegelijkertijd wilde hij zijn luxe leventje ook niet opgeven. Regelmatig uit eten, kroegentochten, onbezorgde vakanties, de nieuwste boeken kopen en daarbij had hij een dure smaak wat betreft kleding. Hij moest toegeven dat hij ergens een rekenfout gemaakt had. Nadat hij weer eens een uitnodiging voor een weekeindje met de jongens moest afslaan nam hij een besluit. Om de onkosten te dekken was delen de beste oplossing, het appartement was groot genoeg voor twee mensen. Hij plaatste een advertentie. Al was het maar voor een jaar, dan zou hij weer opslag krijgen wat hem meer armslag zou geven. De mail van Robin sprak hem het meest aan. Dezelfde leeftijd ongeveer, vaste baan en gesteld op privacy. Op de avond van de kennismaking ging op de afgesproken tijd de bel. Ruben deed open en zag een prachtige jongedame  staan. Ze stak haar hand uit en zei: ‘Hoi, ik ben Robin. Jij hebt een kamer over?’

Hij moest even bekomen van het feit dat Robin niet een man maar een vrouw was. En wat voor vrouw! Prachtig vond hij haar. Ze had een sportief figuur, fantastisch vuurrood haar, een marmerwitte huid, een grappig neusje, groene ogen om in te verdrinken… Ho! Stop! Dit was iemand die zijn financiële lasten kon verlichten en verder niets! Hij schraapte zijn keel en stelde voor haar een rondleiding door het huis te geven. Bij elk vertrek knikte ze, zonder te laten merken of het goed- of afkeurend was. Omdat hij haar reactie niet kon peilen werd hij steeds onzekerder en ten slotte vroeg hij stotterend hoe ze er over dacht. ‘Ik doe het, maar geen gedoe met relaties.’, zei ze. Hij wist even niet te reageren. Hij kon haar moeilijk een mep op haar schouder geven zoals hij wellicht bij een mannelijke huurder had gedaan. Een hand geven was opeens te formeel. Hij probeerde: ‘Daar drinken we op! Eh…thee?’ ‘Heb je niet iets sterkers?’, vroeg ze en er brak een glimlach door op haar gezicht. Ze werd met de minuut mooier.

Vijf maanden woonden ze nu samen. Elke morgen troffen ze elkaar in de keuken, gaven de koffie door en wensten elkaar een fijne dag. Elke avond stond één van hen te koken, de ander dekte tafel en maakte de wijn open. Ze vertelden elkaar over hun werk, de collega’s, en later over politiek, wereldproblemen en nog later over hun kijk op het leven en hun toekomstdromen. Elke dag ontdekten ze meer van elkaar en genoten ze zichtbaar van elkaars gezelschap. Ruben maakte zichzelf niets wijs: hij was smoorverliefd op haar! Maar Robin had vanaf het begin duidelijk gemaakt geen relatie te willen dus hij nam genoegen met de situatie. Voorlopig dan, want het kon niet zo blijven. ‘Maak jij een boodschappenlijstje? App het me even, dan haal ik het vanmiddag uit mijn werk.’, vroeg ze vanmorgen. Nu zat hij met een leeg papiertje voor zich. Gewoon opschrijven vond hij nu eenmaal makkelijker. Hij zou een foto maken en het appen. Zonder dat hij het echt in de gaten had, had hij een rand van rozen getekend. Toen hij het merkte grinnikte hij zachtjes. Het leek wel een liefdesbrief van een schoolmeisje. Hij ging rechtop zitten en schreef langzaam en met mooie letters binnen de rozenrand:

JE BLIJFT ME ZO BIJ,

BLIJF JE BIJ ME?

Opeens hoorde hij de voordeur. ‘Joehoe, ik ben het maar, agenda vergeten!’ In paniek vouwde Ruben de tekening dubbel en nog eens en gooide het in de prullenbak. Tenminste… dat was de bedoeling. De geheime tekening vloog zo door het openstaande raam naar buiten en buitelde over de straatstenen.