Categorie archief: Bijzondere mensen

Talentvol Apeldoorn

Nu ik zo’n twee-en-een-half jaar in Apeldoorn woon kan ik voorzichtig conclusies gaan trekken. Er zijn aardig wat verschillen tussen Zoetermeer en Apeldoorn (omgeving en taalgebruik, om er maar eens twee te noemen) maar zeer zeker ook overeenkomsten. Het voert te ver hier alles te beschrijven maar waar mijn persoonlijke voorkeur naar uit gaat is dat hier ook behoorlijk wat creatief talent rondloopt. Mensen die gewoon een baan hebben en daarnaast een hobby tot passie verheffen en dat uitdragen. Ik houd daarvan! En wil er graag een drietal benoemen.

Fotograaf: Roelof Rump

Allereerst Bako Sorany, de regisseur van Theater zonder Grens. Met een groep acteurs en actrices weet hij jaarlijks een productie neer te zetten die het publiek zowel verrast als boeit. De stukken worden veelal zelf geschreven of een bestaand stuk krijgt een ‘Bako-bewerking’. Met schijnbaar simpele middelen wordt het publiek vaak op een luchtige manier met de neus op de serieuze feiten gedrukt. Als je een voorstelling verlaat heb je iets om over na te denken. Bako en zijn groep zijn ook vaak van de partij bij culturele evenementen. Daarbij is Bako ook nog eens een charismatische figuur die met zijn manier van mensen aanspreken ontzettend veel voor elkaar krijgt. Ik vind dat knap!

Fotograaf: onbekend

Ten tweede noem ik graag Martijn Koelemeijer. Toen ik afgelopen maart voor een radio-interview bij Cultuurbrunch in Artcafé SamSam zat,verzorgde hij daar de muziek. Ik was direct fan. De vrolijke reggaemuziek liet me swingen op mijn barkruk. Thuis verdiepte ik me wat meer in hem en ontdekte dat hij de leadzanger van de band MONO is. Martijn heeft met verschillende bezettingen gespeeld maar heeft nu een vaste bezetting: Martijn Onder Nieuwe Omstandigheden (MONO). Het klinkt als een mix tussen reggae en een vleugje pop (denk aan Bob Marley en Doe Maar). Lekker dus. De teksten zijn Nederlandstalig, voor 95% geschreven of bedacht door Martijn zelf, makkelijk mee te zingen en vaak uit het leven gegrepen. Het lied ‘Schuilen’ is trouwens geschreven door Judith Veldhuizen, een bekende collegablogster in Apeldoorn; prachtig als talenten ook nog eens samenkomen! De agenda van 2018 staat barstensvol optredens en dit maakt de band duidelijk klaar voor landelijke podia. Op 18 augustus kun je deze sfeervolle band beleven bij SamSam, op 19 augustus in de muziektent in het Oranjepark en op 29 september in Cafeetje van Marja. Aanrader hoor.

Fotograaf: Catharina Hofland

Ten slotte wil ik Lucas Vastenhout noemen, een heuse schrijver die al drie boeken op zijn naam heeft staan. In zijn laatste boek ‘Zonnebloem’ staat een verzameling van 27 korte verhalen en het mooie is: ze hebben allemaal een link met Apeldoorn. Lucas heeft namelijk diverse schrijfwedstrijden winnend afgesloten. Zoals de ´Verhalenwedstrijd CODA & dagblad de Stentor´, de aanmoedigingsprijs ‘Proza gemeente Apeldoorn’ en tot twee maal toe een verhaal bij ‘Markant’. Alle verhalen gaan over personages  in een spannende dan wel ontroerende fase van hun leven; de lezer wordt op aangename wijze deelgenoot. De schrijfstijl is levendig, gedetailleerd, informatief en met af en toe verrassende wendingen. Je wordt meegezogen in de woede en het verdriet bij het overlijden van zijn tien maanden oude kleinzoon en je kunt onbezorgd lachen om de angstige momenten in de achtbaan. Als je een aantal winnende verhalen schrijft, zou het jammer zijn om er niet meer mensen deelgenoot van te maken; een bundel is dan een logische stap. Vandaar.

Uiteraard heb ik veel meer talentvolle mensen gespot in Apeldoorn (Lionel Kistemaker: een jonge fantastische drummer, Anneke Eggermont: een artistieke schilderes, Joop de Braak: de creatieve likeurmaker van Bottles and Barrels, enz., enz.) maar dan wordt het zo’n langdradig verhaal… Misschien later nog eens een vervolg 😉 Voorlopig is Apeldoorn positief door de keuring!

 

 

 

Advertenties

Kampioen Margreet de Haan

Ik vraag mij wel eens af of de mens van nature competitief is ingesteld. Willen wij overal een wedstrijd van maken? Willen we graag winnen? Nemen we de kans op verliezen dan maar op de koop toe? Of jutten we elkaar gewoon op: ik ben lekker beter, mijn auto is duurder, mijn vrouw is mooier, mijn kinderen zijn slimmer. Of hebben we de anderen nodig om onze eigen capaciteiten aan te meten. Naast de ‘gewone’ wedstrijden van een potje voetbal, miss world, sterkste man van de wereld zijn er ook veel bizarre wedstrijden in de wereld. Neem nou teenworstelen, telefoonwerpen of kerstdorpbouwen. Waarom wil je dat winnen? Staat dat goed op je cv? Kijken mensen dan anders naar je?

Tikkie filosofisch zo vlak voor het weekend.

Dit alles is een inleiding op het feit dat een nichtje van mij, Margreet de Haan, afgelopen maandag tot Boekverkoper van het jaar 2017-2018 is gekozen!!! En daar zijn we met de hele familie natuurlijk reuze trots op! Na een plek op de longlist schoof ze door naar een shortlist van 5 kanshebbers. Uiteindelijk was zij degene die met de Albert Hogeveen bokaal de deur uitging. Ze heeft deze prijs ontvangen omdat ze verschrikkelijk veel van boeken weet en ze kan ze ook heel goed aan de man kan brengen. Daarbij ziet haar winkel, Boekhandel ’t Spui in Vlissingen, die ze samen met haar zus Gerda en zwager Erik runt, er ook nog eens heel verzorgd, inspirerend en aantrekkelijk uit en waarmee ze een belangrijke culturele bijdrage levert.

Toch hoor ik je denken: ‘Nou nou, een boek verkopen is toch niet zo moeilijk?’ Maar realiseer je dat een boek niet alleen maar een boek is… Ik heb een mooie omschrijving gevonden, lees die eens en beweer dat dan nog maar eens dat een boek ‘maar’ een boek is. En wat dit met competitie te maken heeft? Boekhandelaar word je niet, dat ben je.

Het geheim van de boekhandelaar
  
Je verkoopt boeken maar eigenlijk geef je liefde door
je geeft adviezen maar eigenlijk wijs je op vergezichten
je noemt een auteur maar eigenlijk raad je een verlangen
je wacht op een vraag maar eigenlijk stel je vragen

Je verkoopt boeken maar eigenlijk verplaats je taal
je wijst op de kasten maar eigenlijk zijn het horizonnen
je zegt omzet maar eigenlijk fluister je kapitaalbandje
je noemt een titel maar eigenlijk deel je vleugels uit

Je verkoopt boeken maar eigenlijk vertel je verhalen
je wordt getipt maar eigenlijk ben je een lezers lezer
je citeert ‘mooi is de menselijke rede, en onoverwinnelijk’

je bent een eiland maar eigenlijk verkoop je lifelines
 
 Anne Vegter, Dichteres des Vaderlands

Mevrouw Doorsnee

maxima

‘Max, kom je?’. ‘Ja ja, even de bloemen in het water zetten!’. Maxima zoekt in het aanrechtkastje naar een geschikte vaas voor de witte tulpjes. Even twijfelt ze nog tussen een zilveren exemplaar met een subtiel goud randje en een porseleinen met ingewikkeld gedraaide oortjes. Eigenlijk vindt ze geen van beiden mooi. Dan valt haar oog op de kristallen karaf die nog op het aanrecht staat. Ze glimlacht. Willem heeft het goed onthouden ‘kristal mag niet in de afwasmachine!’. Ze schikt de wat stijve tulpen in het glaswerk en plaatst deze op het midden van de keukentafel. Ze knikt tevreden en laat zich vervolgens zuchtend op een stoel zakken. Even zitten hoor. Wat een roerige tijd op Villa Eikenhorst.

Amalia die al snel naar ‘het voortgezet’ zal gaan. Er gaat heel wat tijd en energie zitten in het bezoeken van diverse scholen. Die zich dan  vanzelfsprekend allemaal van hun beste kant laten zien zodat kiezen steeds moeilijker wordt. Toen ze eindelijk een geschikte school vonden bleek er niet voldoende ruimte te zijn voor beveiliging. Alle andere opties keurt het schattige prinsesje meteen af omdat zij, geheel volgens de regels van het opgroeien, bij voorbaat alles van haar ouders afkeurt.

Gelukkig heeft Willem nu een keuze gemaakt over hoe hij zijn verjaardag wil vieren. Hij wil gewoon naar Dordrecht, niet zo ver weg. Ze gaan daar met de hele familie op vier verschillen plekken van de stad zitten, op hopelijk comfortabele zetels, en laten het volk langstrekken. Toen Maxima opmerkte ‘Maar…dit toch eigenlijk een defilé?´ was Willem lichtelijk beledigd want hij wilde onder geen enkele voorwaarde een oubollig iets als een defilé op zijn feestje. De meisjes zien het ook niet echt zitten. Nu ze eindelijk de juiste leeftijd hebben om die dag mee te vieren, gaat het koekhappen of wc werpen aan hun Koninklijke neusjes voorbij. Maxima zucht nog maar eens.

Ze heeft het druk de laatste tijd. Verhuisperikelen. Veel zorgen om haar zieke vader. Willem die haar uitlacht als zij zegt ‘Ik voel me een jassenzorger’ en verbetert ‘Mantelzorger schat’. Gisteren was ze zelfs bijna de afspraak vergeten met ´Het vergeten kind´. In de haast, om vlak voor die afspraak nog snel boodschappen te gaan doen bij Albert Heijn, vergat ze de bloemen mee te nemen. Gelukkig was er een attente caissière zo vriendelijk het bosje haastig na te brengen. ´Max, kom je?´. ´Ja ja!´. Ze staat op en gooit het plastic met de 35% korting sticker in de oranje afvalbak.

Versiertechnieken

leuke boterham

Versiertechnieken

We moeten het er maar eens over hebben: hoe versier ik een boterham! Iedereen doet dit wel eens in een jolige bui, of om een kind aan te sporen.  Nu heb ik iemand gevonden die dit een beetje uit de hand laat lopen.

Het gaat hierover Hong Yi, een bijzondere kunstenares met de bijnaam Red. Van oorsprong is zij Maleisisch, heeft in Australië gestudeerd en  een  master gehaald in 2010 ons eigen Nederlandse Delft. Zij houdt verschrikkelijk veel van schilderen maar…heeft een hekel aan een kwast! Zij verft met heel andere materialen. Als kind hebben we allemaal wel eens een plakwerkje moeten maken met zaadjes en pitjes. Veel lijm, veel zaadjes náást het werkje maar best wel aardig resultaat. Met bloemblaadjes een schilderij maken, hetgeen Hong Yi ook doet daar kunnen we ons ook nog wel iets bij voorstellen. Uitsloven met eten herkennen we ook wel. Maar heb je ooit zoiets gemaakt? Vertel een spannend verhaal van een worteltijger of stimuleer groenten eten met een circus van aubergine…

tijger om te eten      circus van aubergine

En waarom zou je je beperken tot kinderen? Waarom beperken tot de feestdagen? Je wilt toch altijd indruk maken op tafelgenoten? Maak eens andere sushi of serveer champignons van Louis Vutton!

andere sushi       louis vuton paddestoelen

Uiteindelijk was het geknoei met eten Hong Yi te makkelijk, zij wilde iets heel anders. Op een dag viel haar oog op de bruine kring achtergelaten door een kopje koffie. Een nieuwe techniek was ontstaan.

koffievlekkenschilderij

 

Tijdens het WK vorige zomer heeft Red zich laten inspireren door, hoe kan het ook anders, de voetbal. Die rolde zij door de verf en ‘voetbalde’ de verf op een doek. Je vraagt je in eerste instantie af waar het heen gaat en dan opeens ontstaat er een portretschilderij.

voetbalportret1        voetbalportret 2

De allermooiste manier om een schilderij te maken vind ik met… sokken! Kom er maar eens op! En dan hebben we het niet over kleine werkjes, nee meters hoog sokken ophangen en er dan toch een duidelijk herkenbaar portret mee maken.

 

sokkenschilderij

Van een boterham versieren tot kunst waar je een dikke boterham mee verdient! Goed gedaan Red!

 

 

Grote jongen

baby

Grote jongen

‘Nee hoor mevrouwtje, hij komt nog niet, gaat u maar fijn de jaarwisseling vieren’. Meer dan hoogzwanger zat ik de oudejaarsavond uit, elke knal zag ik aan voor een wee, bij elke donderslag maakte mijn inwoner een buiteling van pret. De veertig weken zaten er op. Het kamertje was klaar, veilig in neutrale kleuren. Er was met veel (on)geduld uren aan het kleine wiegje geprutst. Een zelfgemaakt babypakje lag klaar voor gebruik, zo’n boxpakje die op de schoudertjes dichtgeknoopt moesten worden met twee lintjes waarvan je meteen een doddig strikje kon maken. Twee superzachte schoentjes en een handig rompertje met drukkers tussenpootje zaten ook al in De tas. Natuurlijk had ik ook aan mezelf gedacht en een uiterst elegant ponnetje was speciaal voor de gelegenheid gekocht.

Na tweeënveertig weken, voldoende tijd om er naar uit te kijken zou je denken, overvalt het me toch nog. Op vrijdag de dertiende… Midden in de nacht, de eerste nacht van die winter dat het gevroren had, krabben, slot ontdooien, weer krabben, De tas vergeten, De tas halen, winterjas aan over oude verbleekte hemapyjama en op naar het ziekenhuis, ‘Kan het niet…pufpufpuf…sneller!’. De zusters heetten ons van harte welkom maar waren alleen ‘even’ vergeten de verwarming in de verloskamer aan te doen. De verloskamer lag aan die kant van het ziekenhuis waar binnenkort verbouwd zou worden en waarvoor alvast wat bouwmateriaal lag opgeslagen. Door de windkracht 10 bleef er echter niets meer op zijn plaats liggen…het leken wel weeën. Geen tijd meer voor het elegante ponnetje. De aanstaande vader die, braaf volgens de films, met natte washandjes wilde helpen werd klappertandend ruw weggestuurd en om de koude dingen snel te ruilen voor iets warms. Nee, het verliep allemaal ietsje anders, maar daar was hij dan toch! ‘Wat een grote jongen’ waren de eerste woorden die hij hoorde van de verloskundige. Hij zou ze nog vele malen horen in zijn leven, tot vervelends toe. Nadat de weegschaal 10 pond aangaf keek zij trots rond… alsof ik dat niet allang ergens anders aan gemerkt had…

Toen hij mee naar huis mocht kreeg ik het rompertje niet dicht, de schoentje bleven in de tas, in de lintjes van het pakje kon met pijn en moeite een piepklein knoopje gelegd worden. Al met al een wat armoedige aanblik denk ik achteraf, destijds zag ik alleen maar hoe mooi en lief en geweldig en bijzonder en ja, ook vooral hoe groot hij was. Na een week was het wiegje te klein, was hij drie kledingmaten verder, maar hij bleef degene die mij moeder maakte, die ons ouders/opvoeders/verzorgers maakte.

Vandaag, iets meer dan dertig jaar later, is hij nog steeds mooi en lief en geweldig en bijzonder en ja, met 2,05 meter ook best wel groot.

Wollig verhaal

Wollig verhaal

 

serena 

November, de hoogste tijd om jezelf winterklaar te maken. Natuurlijk kun je lekker makkelijk naar de winkel stappen maar volgens de laatste trend bereik je meer succes door ‘dingen’ zelf te maken. Na het cupcakeshaken, het wildbreien en het loomen is nu het armbreien helemaal hot! Het klinkt net zo makkelijk als het is; je gebruikt je armen als breinaalden en dan ga je insteken, omslaan doorhalen en af laten glijden. Nooit meer naar breipennen hoeven zoeken! Je kunt het altijd en overal doen. En aansprekend voor de ongeduldige medemens: met de superdikke wol heb je razendsnel resultaat. Je vraagt je bijna af waarom niet iedereen dit doet!

armbreien

Bijna dan. Want…wat als je tussendoor een kopje thee wilt zetten? Of je wilt er een selfie van maken? Of je kind springt gezellig op schoot? Of heel praktisch; wat te doen bij een loopneus of een overvolle blaas? En zijn de gaten tussen de steken in niet erg groot? Waar blijft dan de beloofde warmte? Ik zie ook steeds maar voor me dat hetgene wat je breit meteen aan je lichaam zit; dat de trui waar je aan begonnen bent meteen om je heen sluit. Dat je als het ware binnen in een trui zit te breien die om je heen groter wordt. Zie bovenste afbeelding. En dan, volgend probleem, als je die ’s avonds weer uit wil doen om het te verwisselen voor een ponnetje, hoe snel gooi je die trui over je hoofd uit? Of rafel je dan de hele trui weer terug tot een bolletje?

Over dat bolletje. Een bolletje wol kun je in de winkel kopen maar is het niet veel leuker dit ook zelf te maken! Neem nou dat Australische boerenechtpaar die eind augustus dit jaar een schaap in hun achtertuin vonden. Niet zomaar een schaap maar volgens hen waarschijnlijk ‘Het meest wollige schaap ter wereld!’. Zij hebben het dier Shaun genoemd en naderhand bleek zijn vacht minstens 20 kilo te wegen! In zijn dappere eentje goed voor minstens zeven lekkere warme wintertruien. Shaun bleek 6 jaar oud te zijn en nog mooit geschoren. Dat hij niet is omgevallen van het gewicht of bezweken is van de hitte mag een wonder heten.

schaap shaun

Dat je met wol heel wat meer kan doen dan breien met of zonder pennen laat kunstenares Sarena Huizinga zien. Haar werk ziet er uit alsof het machinaal gebreid is, zonder een enkele naad maar is gecombineerd met traditioneel handwerk. Zij heeft met haar opvallende creaties al in diverse modetijdschriften gestaan zoals Avantgarde en Elegance. Deze Nederlandse crea-bea  studeerde af aan de Koninklijke Kunst Academie en veroverde daarna de wereld van Stockholm tot Milaan tot Moskou. Grote furore maakte zij met haar gebreide schoenen en zeg nou zelf…welke vrouw wil ze niet hebben?

sarena huizinga gebreide schoen

Strekking van dit verhaal: vang en scheer, spin en verzin, brei-arm en blijf warm!

 

Petje af!

Gisteren werd een Chapeau beeldje uitgereikt aan Raimond Pouw door wethouder Marc Rosier. Dit beeldje heeft de oprichter en tevens  directeur van de kledingbank gekregen van de gemeente omdat hij ‘een belangrijke bijdrage geleverd heeft aan de leefbaarheid van zijn omgeving’.

chapeau voor Raimond (Mobile)

Precies een jaar geleden is het initiatief gestart; mensen in de minima kleding geven. In het afgelopen jaar is er heel wat gebeurd. Zijn man Vinnie Pouw werd er nauw bij betrokken en met Yvette Vos als derde enthousiasteling vormen zij het bestuur van de nu officiële Stichting MEVE. De naam Met Elkaar, Voor Elkaar drukt precies uit waar het om draait. Er volgde een uitbreiding naar een tweede filiaal in Palenstein, er is verhuisd van Belvedèrebos naar Bredewater, er zijn sponsoren gezocht en gevonden, er is commentaar in de wind geslagen, er is gehuild maar vooral veel gelachen. Zo’n veertig vrijwilligers werken mee, maar er is meer.

Er is contact gelegd met Bisnis, waar alle kleding gewassen en gestreken wordt, er worden plastic doppen ingezameld ten behoeve van de opleiding van blindengeleidehonden, er wordt niet alleen maar kleding verzameld, er worden meubels, wasmachines, lampen, kinderbedjes en nog veel meer huishoudelijke zaken aangenomen en weer uitgedeeld daar waar nodig. Iets wat jammer genoeg vaker voorkomt dan men denkt, ook in Zoetermeer. MEVE regelt dat hele inboedels van eigenaar veranderen. Het mooie vind ik persoonlijk dat Raimond met zijn onstuitbare energie (hij heeft hiernaast ook gewoon een eigen baan!), en zijn geweldige ideeën ook andere mensen aansteekt en stimuleert!

Zo is er de 17-jarige Rachel Den Hamer die hele bijzondere sieraden maakt, verkoopt en de winst belangeloos aan MEVE schenkt. Zij is ook zo’n echte helper; ze heeft vorig haar haar gedoneerd aan Stichting Haarwensen. En  ‘Na de vakantie ga ik een opleiding volgen voor Interieuradvies zodat ik ook mensen die het minder hebben kan helpen met mijn werk’. Samen met haar moeder heeft ze regelmatig leuke spulletjes van MEVE geruild tegen etenswaren. ‘Het sprak me onwijs aan! Veel mensen geven vaak weg aan het buitenland terwijl er hier in ons eigen land ook mensen zijn die het heel hard kunnen gebruiken dus daar wilde ik me ook graag voor inzetten!’, aldus Rachel.

armband (Mobile)        uil (Mobile)

Dit zijn voorbeelden van de door Rachel gemaakte sieraden. Ik moest wel twee keer kijken om te zien waar ze van gemaakt zijn: het zijn namelijk nespressocupjes! Hoe origineel is dit! Wie interesse heeft voor deze originele accessoires (ook leuk als cadeautje!) kan contact opnemen met Rachel via racheldenhamer@hotmail.com . Vraagt u zich wel eens af ‘wat doe ik met de lege cupjes?’,  spaar ze dan voor Rachel! Inleveren kan bij MEVE Bredewater 16. Zoveel koffie drinkt Rachel zelf niet natuurlijk dus doe mee…met elkaar…voor elkaar!!!

Ik zeg: Petje af voor deze mensen!

 

 

 

In de ban van Band-it en Benthe

 

Voor het eerst kon je ze zien bij de prinsesjes op Koningsdag. Meteen werd het een rage. Overgewaaid uit Amerika: de Band-it! Kunstig in elkaar geknoopte/gehaakte armbandjes van talloze kleurrijke elastiekjes. Fabrikanten speelden hier gretig op in en leverden zakjes met 1000 stuks voor gemiddeld €5,- per zakje. Valt mee, denk je dan. Maar elke zakje bevat slechts één kleur en geen enkel kind wil maar één kleurtje dus zit je al snel met 20.000 elastiekjes…

DSCN1275

Gisteren ontdekte ik in de Dorpsstraat van Zoetermeer de hobbywinkel van Benthe (aan het plein van de Pasta Company) zakjes van 600 stuks in tien verschillende kleurtjes, inclusief 20 sluitinkjes voor €2,95. Na een avondje knutselen waren de elastiekjes op en 14 armbandjes af. Verslavend werkje hoor. Ik had alleen geen zin om de ‘bijbehorende loom’ te kopen, een indrukwekkend  instrument waarmee je de armbandjes in elkaar zet….met alleen een vork en een saté prikker lukte het ook prima! (ik voel een workshop opkomen…)

DSCN1278

Maar wat een heerlijke winkel, de enige echt hobbywinkel die Zoetermeer rijk is. Als gevolg van de trend dat mensen meer dingen zelf maken wordt de winkel vaak bezocht. Uiteraard is er ‘spul’ om wenskaarten te maken verkrijgbaar maar ook meer gespecialiseerde materialen voor schilderen en voor sieraden maken van kralen. De vele verschillende ecoshape vormen staan aantrekkelijk opgesteld. Het assortiment is voor jong en oud. Ook is het mogelijk er een workshop te volgen: de moeder van Benthe verzorgt op verzoek een avondje powertexen (Powertex is een stofverhardend materiaal) waar echt hele mooie kunstzinnige beelden worden gemaakt. En mocht je zelf een workshop willen geven mag je gebruik maken van de winkel.

Benthe draait al ruim een jaar met succes deze winkel en geeft je graag advies. Laat je inspireren door de veelheid aan mogelijkheden ook op de site www.benthehobby.nl . Raak ook in de ban van Band-it of van iets anders van Benthe.

Defilé?…Nee!

Opeens vindt iedereen het koekhappen, het zaklopen, het klompensnijden, het vals vioolspelen, het uit de maat dansen, het stoelenmatten, het oranje-wc-werpen en de zeepkarraces helemaal passé. Ik kan me, vooral bij het wc-werpen, er wel iets bij voorstellen maar wat ik dan niet begrijp is dat men terug wil naar het defileren! Hele hordes turnverenigingen, oranjeverenigingen, oud- en iets minder oudstrijders, basisschoolklassen, bakkergildes, handwerkende damesclubjes, e.d. zullen dan langs het feestvarken sjokken, die dan verveeld ‘even wuift’ en wij kunnen dit op de buis zien…boeiend! Net als die cadeautjes: de vaantjes, de tekeningen, de plakboekjes, de Staphorster klederdrachtpopjes, de zelfgebreide lapjeskatten, de Drentse krenteweggen en de Edamse kazen…hoe vernieuwend!

Als ik het voor het zeggen had dan zou ik kiezen voor een ‘reallifesoap van één dag’. De hele verjaardag meemaken alsof je er zelf bij bent. En denk dan aan het volgende programma:

9.00 uur : De koning ligt nog in zijn bed, een geruite pyjamabroek aan, daarboven een t-shirt met opdruk ‘King of the night’, zijn haar danig in de war. De koningin, in een verwassen big shirt van de HEMA, heur haar in een knoedeltje boven op haar hoofd, roept de prinsesjes. Gezamenlijk zetten ze een feestlied in ‘Wilhelmus is vandahaag jarig, hoera dat viehieren wij!’ en dan wordt hij bedolven onder de cadeaus: een autowasstraat-tegoedbon, zelf gestempelde zakdoeken en een gouden leesbril. De jongste, duidelijk de grappenmaakster van het gezin, heeft een tekening gemaakt en de vlag per ongeluk expres blauw-wit-rood gekleurd.

10.30 uur : De verjaarsvisite arriveert. Maxima deelt tompouces en jumbollen uit en W.A. opent nog meer cadeaus. Zijn moeder verrast hem met een stempel met zijn handtekening want als geen ander weet zij hoe snel je het zelf ondertekenen van stukken beu bent. De rest van de familie heeft gelapt en schenken hem gezamenlijk ‘Het handboek voor lintenknippen op diverse wijzen’ en een jaar gratis scharen slijpen.

12.00 uur : Een gezellige lunch met gasten. De genodigden hebben een plaats aan tafel verworven door toeval. Een week geleden heeft de koning in een ballenbak gegraaid, daarin ballen gevuld met namen van landgenoten (deelname is uitgesloten voor burgemeesters e.d.). Het gezelschap wordt getrakteerd op bammetjes met oranje hagelslag en broodjes frikadel met oranjesaus. De mensen thuis kunnen de wellicht inhoudelijk verantwoorde conversaties nu eens letterlijk volgen.

14.00 uur : Gezinstijd! Met de kinderen naar de Efteling! Of naar de kinderboerderij om de hoek. Of lekker thuis een workshop ‘ Kroonpimpen’ volgen of (misschien toch weer iets te Oudhollands) trekpoppen maken.

18.00 uur : Diner met andere genodigden uit eerder genoemde ballenbak. Vooraf een simpel koninginnesoepje, gevolgd door een Koninklijke kip, patat en appelmoes, afgesloten met oranje vla en een door Rudolph van Veen gemaakt suikerkroontje. Erbij geserveerd wordt een oranjebittertje en oranje aanlenglimonade (waarbij weer die kleine Ariana, stiekem  voor het eerste gaat). Een waar verjaardagsmenu!

20.00 uur : Spelletjesavond van ganzenbord tot twister, van jokeren tot karaoke, van een spelletje golf op de WIJ tot jeu de boules met bitterballen. Ondertussen kunnen de kijkers hun stem uitbrengen voor de meest onsportieve speler. Of hun eigen spelletje gaan doen.

23.00 uur : Terug in de Koninklijke slaapkamer. Op de achtergrond zien we Umberto Tan op tv. W.A. ligt languit op bed  en bekijkt  grinnikend de foto’s op zijn Ipad. Maxima is zich nog aan het afschminken. Dan doet zij een slaapmutsje passend bij haar nachtponnetje op en schuift naast haar man in de sponde ‘Heb jij één fijne verjaardag gehad lief?’ vraagt ze nog wat bezorgd. Maar de koning knikt en zegt ‘Ja! Het was zo lekker gewoon, dat is nog eens wat anders!’.

 

wim lex

Beste John de Mol

 

Wellicht kunnen wij iets voor elkaar betekenen. Het lijkt me namelijk zeer vermoeiend voor jou om al die tv-formats zelf te bedenken, om steeds maar weer met een knaller van een hit te komen. Het is natuurlijk bijzonder knap van je dat je mensen zo ver krijgt dat ze jouw kronkelige geest begrijpen en het ook nog eens geweldig vinden.

Maar ik wil je helpen. Ik heb ook een format bedacht. Het is een kruising van ‘Help, mijn man….’ en ‘Het beste idee van Nederland’. Het werkt als volgt. Het publiek stuurt hun dagelijkse ergernissen naar Ergerjewel.com en hiervan wordt een top vijf gemaakt. Deze wordt gepresenteerd in een gezellige Ergernisshow en er worden vijf mensen aan gekoppeld. Deze vijf mensen worden vijf maanden lang gevolgd en krijgen een ergerniscoach toegewezen. Die coach heeft dan een team van deskundige ergeraars achter zich staan die niet meer zullen doen dan tuttende geluidjes maken. Intussen kan het Nederlands publiek oplossingen insturen naar Ergerjeniet.com en de beste oplossing zal worden bepaald door een vakjury (met in ieder geval mij er in), eindigend met een zinderende finaleshow. Zo zullen er heel wat ergernissen de wereld uit zijn en is er bovendien weer met maanden nutteloze tv winst gemaakt!

Om je een idee te geven wat ik bedoel, John, zal ik je mijn top drie vermelden.

  1. De te snelle pinautomaat. Hij spuugt het geld al uit terwijl ik mijn pasje nog in het bijgeleverde hoesje sta te wurmen en dit op het aangeraden moeilijke hoekje in mijn portemonnee probeer te stoppen, terwijl ik ook nog eens voor jan doedel op aangevraagde bon sta te wachten.
  2. De te snelle handdoek automaat. Ten eerste moet je als een bouwvakker zo sterk zijn om een stukje handdoek te bemachtigen, ten tweede moet je dan als de wiedeweerga je handen afdrogen anders rollen je tengels mee op de machine in.
  3. Hersluitbare vleeswarenpakjes. Heb je eindelijk het juiste hoekje waar je aan mag trekken gevonden dan scheurt het hoekje af en heb je alle houvast verloren of de verpakking splitst zich op wonderlijke wijze in tweeën en valt er niets meer te hersluiten.

Beste John, wat zeg je er van, een goed idee of niet! Je mag het van me kopen. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dit ook bij Reinout Oerlemans heb gedropt. Ik hoor graag van je.

Vriendelijke groet.

ergeren