Categorie archief: Apeldoorn direct

Talentvol Apeldoorn

Nu ik zo’n twee-en-een-half jaar in Apeldoorn woon kan ik voorzichtig conclusies gaan trekken. Er zijn aardig wat verschillen tussen Zoetermeer en Apeldoorn (omgeving en taalgebruik, om er maar eens twee te noemen) maar zeer zeker ook overeenkomsten. Het voert te ver hier alles te beschrijven maar waar mijn persoonlijke voorkeur naar uit gaat is dat hier ook behoorlijk wat creatief talent rondloopt. Mensen die gewoon een baan hebben en daarnaast een hobby tot passie verheffen en dat uitdragen. Ik houd daarvan! En wil er graag een drietal benoemen.

Fotograaf: Roelof Rump

Allereerst Bako Sorany, de regisseur van Theater zonder Grens. Met een groep acteurs en actrices weet hij jaarlijks een productie neer te zetten die het publiek zowel verrast als boeit. De stukken worden veelal zelf geschreven of een bestaand stuk krijgt een ‘Bako-bewerking’. Met schijnbaar simpele middelen wordt het publiek vaak op een luchtige manier met de neus op de serieuze feiten gedrukt. Als je een voorstelling verlaat heb je iets om over na te denken. Bako en zijn groep zijn ook vaak van de partij bij culturele evenementen. Daarbij is Bako ook nog eens een charismatische figuur die met zijn manier van mensen aanspreken ontzettend veel voor elkaar krijgt. Ik vind dat knap!

Fotograaf: onbekend

Ten tweede noem ik graag Martijn Koelemeijer. Toen ik afgelopen maart voor een radio-interview bij Cultuurbrunch in Artcafé SamSam zat,verzorgde hij daar de muziek. Ik was direct fan. De vrolijke reggaemuziek liet me swingen op mijn barkruk. Thuis verdiepte ik me wat meer in hem en ontdekte dat hij de leadzanger van de band MONO is. Martijn heeft met verschillende bezettingen gespeeld maar heeft nu een vaste bezetting: Martijn Onder Nieuwe Omstandigheden (MONO). Het klinkt als een mix tussen reggae en een vleugje pop (denk aan Bob Marley en Doe Maar). Lekker dus. De teksten zijn Nederlandstalig, voor 95% geschreven of bedacht door Martijn zelf, makkelijk mee te zingen en vaak uit het leven gegrepen. Het lied ‘Schuilen’ is trouwens geschreven door Judith Veldhuizen, een bekende collegablogster in Apeldoorn; prachtig als talenten ook nog eens samenkomen! De agenda van 2018 staat barstensvol optredens en dit maakt de band duidelijk klaar voor landelijke podia. Op 18 augustus kun je deze sfeervolle band beleven bij SamSam, op 19 augustus in de muziektent in het Oranjepark en op 29 september in Cafeetje van Marja. Aanrader hoor.

Fotograaf: Catharina Hofland

Ten slotte wil ik Lucas Vastenhout noemen, een heuse schrijver die al drie boeken op zijn naam heeft staan. In zijn laatste boek ‘Zonnebloem’ staat een verzameling van 27 korte verhalen en het mooie is: ze hebben allemaal een link met Apeldoorn. Lucas heeft namelijk diverse schrijfwedstrijden winnend afgesloten. Zoals de ´Verhalenwedstrijd CODA & dagblad de Stentor´, de aanmoedigingsprijs ‘Proza gemeente Apeldoorn’ en tot twee maal toe een verhaal bij ‘Markant’. Alle verhalen gaan over personages  in een spannende dan wel ontroerende fase van hun leven; de lezer wordt op aangename wijze deelgenoot. De schrijfstijl is levendig, gedetailleerd, informatief en met af en toe verrassende wendingen. Je wordt meegezogen in de woede en het verdriet bij het overlijden van zijn tien maanden oude kleinzoon en je kunt onbezorgd lachen om de angstige momenten in de achtbaan. Als je een aantal winnende verhalen schrijft, zou het jammer zijn om er niet meer mensen deelgenoot van te maken; een bundel is dan een logische stap. Vandaar.

Uiteraard heb ik veel meer talentvolle mensen gespot in Apeldoorn (Lionel Kistemaker: een jonge fantastische drummer, Anneke Eggermont: een artistieke schilderes, Joop de Braak: de creatieve likeurmaker van Bottles and Barrels, enz., enz.) maar dan wordt het zo’n langdradig verhaal… Misschien later nog eens een vervolg 😉 Voorlopig is Apeldoorn positief door de keuring!

 

 

 

Specsavers, speelgoedbank en stemmen

‘Wat hebben deze drie met elkaar te maken?’ hoor ik je denken. Ik leg het uit.

 

Specsavers, je weet wel die brillenwinkel, vindt het belangrijk om betrokken te zijn bij de lokale gemeenschap. En die betrokkenheid zetten ze graag om in actie. Daarom is in 2010 Stichting Specsavers Steunt in het leven geroepen. Hiermee worden per jaar ruim 100 goede doelen gesteund. Denk aan kinderboerderij, jeugdvereniging of dierenambulance. Als u een bril of hoortoestel bij Specsavers koopt steunt u direct het lokale doel bij u in de buurt. Alle winkels geven namelijk per verkocht item een vast bedrag aan de Stichting. Mooi hè!

Speelgoedbank ‘de Schatkist’ in Apeldoorn is zo’n goed doel. Steeds meer mensen moeten rondkomen van een klein budget en veel gezinnen leven onder de armoedegrens. Ook in Apeldoorn. Voor kinderen van deze gezinnen is een verjaardag- of sinterklaascadeautje niet vanzelfsprekend. Terwijl kinderen juist door te spelen zich beter kunnen ontwikkelen. En zij zijn onze toekomst. Daarom staat er een team van enthousiaste vrijwilligers (waarvan ik sinds kort ook deel uit maak) klaar om deze kinderen toch van speelgoed te voorzien. Er wordt goed en herbruikbaar speelgoed ingezameld en doorgegeven aan gezinnen die van weinig geld moeten rondkomen. De speelgoedbank is volledig ingericht als een winkel hetgeen kinderen ervaren als een schatkist, vandaar de naam. Het is voor de kinderen een feestje maar ook voor de vrijwilliger. Zo mooi om te zien hoe dolblij een kind de deur uitgaat met een voetbal of een pop. Op 13 en 14 november zijn de ouders in de gelegenheid gesteld sinterklaascadeautjes te komen ophalen bij de speelgoedbank. Voor ieder kind was er 1 knuffel, 1 spel, 1 schoencadeautje, 1 puzzel, 1 knutselpakket en 2 boeken, allemaal uit onze voorraad. Ze kregen er ook een chocoladeletter, een chocolade sinterklaasje en een rolletje inpakpapier bij. Dit laatste kan natuurlijk niet tweedehands….die werden gesponsord 😉 Op die twee avonden hebben we voor zo’n 250 kinderen uitgedeeld! Schrijnend dat het nodig is maar fijn dat er iets aan gedaan wordt.

Stemmen. De Schatkist heeft zich aangemeld als goed doel voor de Stichting Specsavers Steunt, maar is natuurlijk niet de enige. Degene met de meeste stemmen komt in aanmerking voor een jaar lang zeer welkome financiële ondersteuning. Wat de speelgoedbank met geld moet? Wat denk je van huur en verzekeringen. We hebben schoonmaakmiddelen nodig want al het aangeleverde speelgoed wordt eerst goed schoongemaakt. Batterijen, want wat heb je aan speelgoed als het niet werkt? Koffie en ranja voor de wachtende ouders, ze kunnen niet allemaal tegelijk in de winkel. Je ziet er is nogal wat nodig. Daarom mijn vraag: wil je alsjeblieft ook je stem uitbrengen? Stemmen kan nog tot en met 30 november 10.00 uur. Dit is al bijna… momenteel staan we bovenaan maar willen dit graag zo houden 😉  Stemmen kan op https://m.stichtingspecsaverssteunt.specsavers.nl/apeldoorn/speelgoedbank-apeldoorn-de-schatkist_46432/#  Wil je ons en vooral de kinderen helpen? Bij voorbaat dank!

 

Serieus uitverkocht!

Apeldoorn toont normaal gesproken al aardig wat creativiteit. Maar nu Serious Request deze plaats heeft uitgekozen om op het Marktplein van 18 tot en met 24 december het Glazen Huis neer te zetten, barsten de ideeën overal los. Samen met NPO  en 3FM en heel Nederland  worden er acties gevoerd voor een stille ramp. De ene ludieke  actie na de andere wordt bedacht om maar zoveel mogelijk geld in te zamelen. Bedrijven en scholen pakken flink uit. Het kan ook wat kleiner. Eén van die kleinere acties, maar daarom niet minder belangrijk (!!!), wil ik graag onder de aandacht brengen: een bijzonder etentje! Voorbereid door twee enthousiaste jongens. Ik heb hen wat vragen gesteld.

Wie zijn jullie en wat is het plan?

Wij zijn Joshua van Tongeren (12) en Lionel Kistemaker (13). Wij zijn al jaren beste vrienden. Samen hebben we besloten ook een bijdrage te leveren voor Serious Request door een Muzikaal Diner te organiseren. Joshua houdt van koken en gaat een overheerlijk diner van vier gangen verzorgen en Lionel regelt life muziek met de band Rise Up, waarvan hij de drummer is.

Wat kun je nog meer vertellen van het Muzikaal Diner?

Het is op 18 november in Basisschool De Kring, Voldersdreef 304, Apeldoorn. Er is gelegenheid tot een inloop vanaf 17.00 uur en de eerste gang wordt om 17.30 uur geserveerd. Het kost €15 per persoon, kinderen mogen voor €7,50 mee-eten. Deze prijs is exclusief de drankjes. Er kunnen ongeveer 65 gasten blijven eten. Toen we vorige week een oproepje deden op Facebook reageerden er direct zoveel mensen enthousiast dat alle kaartjes nu al uitverkocht zijn en we helemaal vol zitten! Echt zo tof!

Hebben jullie ervaring met dit soort activiteiten? En hoe komen jullie aan de spullen zoals servies en bestek?

Ervaring met koken hebben we niet met zo’n grote hoeveelheid maar we zien het als een mooie uitdaging. Materiaal hebben we verzameld door op Facebook te reageren op Gratis-af-te-halen-Apeldoorn en de Weggeefhoek, en via Sodexo hebben we heel veel gekregen. Geen paniek we hebben alles goed schoongemaakt hoor en het eten is natuurlijk vers. Met muziek hebben we wel ervaring in optreden, bij feestjes, koningsdag en we zijn regelmatig bij SamSam te vinden.

Waarom doen jullie dit eigenlijk?

Het gekozen doel van het Rode Kruis ‘gezinshereniging’ vinden we te mooi om er niets mee te doen. Wist je dat er wereldwijd  4 miljoen familieleden elkaar kwijt zijn door een ramp of conflict. Voor €5,- kan een kind contact opnemen met zijn of haar familie en voor €300,- kan het Rode Kruis een kind terugbrengen naar zijn of haar familie, ook als het kind in een ander land gevonden is. Wij hopen met onze actie ten minste twee kinderen terug te laten brengen.

Wat willen jullie nog kwijt?

We zijn blij dat we uitverkocht zijn en rekenen op een mooie en leuke avond. Maar we hopen ook dat mensen die mee wilden eten en te laat waren, alsnog minstens €15,- gaan storten voor dit goede doel.

 Ik wens Joshua en Lionel vanaf deze plaats heel veel succes met dit geweldige initiatief!

 

BreiBoezem nu ook in Beekbergen

 

“Kom binnen, wil je thee?”, vriendelijk word ik welkom geheten door Ria Lankwarden van Modevakschool Paris, Koningspage 58, in Beekbergen. Samen met Plonia ten Voorde is zij coördinatrice van het uitgiftepunt van de BreiBoezems namens Stichting BreiBoezem.  Ook al heb je er nog niet eerder van gehoord, de naam BreiBoezem zegt het al: het is een gebreide boezem. Voor vrouwen die getroffen zijn door borstkanker en een borstamputatie hebben ondergaan is er nu namelijk een alternatief voor de uitwendige siliconen borstprothese: de gebreide borstprothese.

Plonia meldde zich al eerder aan bij de Stichting BreiBoezem, als vrijwillige breister. “Al snel kwam vanuit de Stichting de vraag of ik in Apeldoorn een brei- en uitgiftepunt wilde opzetten en het coördineren”, vertelt ze. In haar vriendin Ria vond zij een enthousiaste medestander en sinds februari 2017 heeft Gelderland er een uitgiftepunt bij. Het patroon voor de BreiBoezem, dat de vrouwelijk vorm zo dicht mogelijk benadert,  is ontwikkeld in Amerika en via Australië is het sinds 2015 ook in Nederland verkrijgbaar. Aangemelde vrijwillige breisters (boezemvrienden) kunnen, na goedkeuring van een stukje proefbreien en het volgen van een breiworkshop, maandelijks bij Ria terecht. De boezems die af zijn worden ingeleverd en er wordt materiaal voor nieuwe boezems meegegeven. Het  breien gebeurt uitsluitend volgens dit speciale patroon.  Het 100% katoenen garen, in diverse kleuren, wordt door sponsoren verstrekt. Evenals het vulmateriaal.

Een gebreide katoenen prothese geeft een vrouw haar gevoel van vrouw-zijn weer terug. Het is comfortabel, zacht en licht, voelt daardoor prettig aan tegen de huid. Het kan sneller gebruikt worden na een operatie dan de uitwendige siliconenprotheses, die vaak zwaar, zweterig en plakkerig aanvoelen. Er wordt een vulopening in gebreid waardoor de gebruikster naar behoefte vulling kan toevoegen of weghalen. Met de gebruikte vulling is het zelfs mogelijk met de protheses te zwemmen. Omdat bij een borstbesparende operatie toch een deel van de borst verwijderd wordt heeft Stichting BreiBoezem nu ook een patroon van een DeelBoezem ontwikkeld. Deze vult de bestaande maar beschadigde borst van onderen aan. De gebreide borsten worden gratis verstrekt door de Stichting BreiBoezem. Twee stuks per borst, één om te dragen en één in de was. Na een jaar wordt er een kleine vergoeding voor nieuwe BreiBoezems gevraagd. In 2016 zijn hier al 3500 vrouwen mee verblijd. Het werkt dus echt!

Om in het bezit te komen van deze huidvriendelijk protheses moet eerst contact opgenomen worden met Stichting BreiBoezem. Zij leggen contact met de brei-coördinator van de dichtstbijzijnde regio. In Apeldoorn en omstreken gebeurt dit met Plonia. Zij vraagt om de nodige gegevens, zoals de maat, en geeft de breiopdracht door aan de breisters bij Ria. Als de opdracht klaar is mailt Plonia de aanvraagster dat de bestelling, inclusief wasvoorschrift, opgehaald kan worden in Beekbergen. Bijkomend voordeel van Modevakschool Paris is dat hier gepast kan worden. Soms is de maat niet helemaal goed doorgegeven en kan er ter plekke nog gewisseld worden. Ria voorziet iedereen op geruststellende wijze graag van advies. Omdat het vrouwenlichaam vaak verandert na borstkanker en door protheses, zet zij haar expertise nog meer in door het geven van workshops waarin lingerie en badkleding zelf gemaakt kan worden. Alles om de getroffen vrouw haar zelfvertrouwen weer terug te geven.

Diep onder de indruk sta ik weer buiten. Wat een leed ondergaan sommige vrouwen en wat een fijne hulpmiddelen worden er geboden. Wat vrouwen doormaken met borstkanker is veelomvattend en de BreiBoezems zijn slechts een deeloplossing maar wel een heel belangrijk deel. Alles wat bijdraagt om vrouwen zich weer beter te laten voelen zijn uiteraard welkom. Daarom heb ik veel respect voor de liefdevolle inzet van dames zoals Plonia ten Voorde en Ria Lankwarden. “Tot ziens en wel thuis!”, zwaaien zij mij uit.

 

Grijs en Blond op de kerstmarkt

‘Mevrouw de Vries? Mevrouw de Vries! Mevrouw de Vriehies!!!’ Het meisje met de vlecht heeft eindelijk de aandacht van mevrouw de Vries. Het oude vrouwtje zit in een rolstoel aan een ronde tafel. Samen met nog vier andere dames in rolstoel en één heer. Ze zijn duidelijk een ochtendje uit naar de kerstmarkt van het tuincentrum. Met twee begeleidsters, het meisje met de vlecht en een meisje met een zwarte bril. Mevrouw de Vries geeft te kennen dat ze geen thee wil maar koffie. ‘Maar’, probeert Vlechtje nog eens, ‘We gingen toch haaitiejen?!’  Mevrouw de Vries moppert dat ze dat niet kent en niet wil, ze wil koffie. Haar buurvrouw heeft het zichtbaar meer naar haar zin. Met glanzende oogjes kijkt ze glimlachend in het rond. Ze probeert het kerststukje op tafel te ruiken maar het staat te ver weg. Ze tilt het gebaksbordje op en draait het rond en rond. Ze stoot mevrouw de Vries aan en zegt: ’Kijk nou toch, dit kun je lezen!’. Het servies van Blond Amsterdam is ingezet voor de high tea.

We mopperen wat af op De Zorg in Nederland. Zowel in Zoetermeer als in Apeldoorn. En toch kan ik niet anders doen dan een diepe buiging maken voor de jongedames die de ouderen een leuk uitstapje willen bezorgen. Die de moeite er voor nemen en neem van mij aan dat het heel veel moeite is! Er moet allereerst op tijd gewassen, aangekleed en ontbeten worden, dan moet de bus op tijd zijn, alle rolstoelen moeten in de bus passen, de groep moet wel een beetje bij elkaar blijven op de markt en vervolgens moet er gegeten en gedronken worden. Tenslotte zijn ze ook nog eens verantwoordelijk voor de sfeer, zorgen dat iedereen het naar de zin heeft. Soms vraag ik mij wel eens af of al die moeite wel aan iedereen besteed is.

Mevrouw de Vries is duidelijk niet in haar hum. Ze vindt de lampjes te fel, de muziek te hard, de tafel te hoog en de thee te lauw. Ze vindt alles belachelijk duur, daarbij kan ze niks kopen want ze kan niks kwijt in haar niet al te ruime kamer. Als Vlechtje komt vertellen dat het appelgebak op en er alleen nog chocolademuffins verkrijgbaar zijn, duikt ze nog meer in de slachtofferrol. ‘Nou, doe maar dan, dat wordt weer extra insuline spuiten vanmiddag!’. Vlechtje rolt met haar ogen richting Zwarte Bril. Zwarte Bril knipoogt terug en constateert dapper: ‘Nou, gezellig hè!’. Mevrouw de Vries vraagt hoe ze hier eigenlijk terecht is gekomen. Als Vlechtje meedeelt dat haar dochter zo lief was om haar hiervoor op te geven mompelt ze net hard genoeg: ‘Goh, had ze daar wèl tijd voor…’

Dan valt alles op zijn plaats. Ze was natuurlijk veel liever samen met haar dochter gegaan. En wij maar kniezen op De Zorg…

‘Mevrouw de Vries!!! Wat doet u nu! Nou is uw lange broek helemaal nat!’. ‘Ik wilde alleen maar mijn kopje lezen, wist ik veel dat er nog thee in zat’.

blond-amsterdam-kerst-servies-2

 

Chocolade-interview

(Bijdrage Apeldoorn Direct 4)

dscn5052

Ho! Stop! Voordat je nu naar de winkel rent met je kerstboodschappenlijst lees eerst dit eens. Ik durf te wedden dat je hierna nog wel iets aan de opsomming kan toevoegen. En neem van mij aan dat je hiermee goed scoort tijdens de Feestdagen. Ik heb het over BonBonSpecials een overheerlijke chocoladewebwinkel gerund door Marjanne Deelen. Ik had een gesprek met haar.

Hoe is BonBonSpecials.nl ontstaan?

Ik heb 20 jaar kantoorwerk gedaan. Op het laatst voelde het steeds meer als een harnas van protocollen. Ik wilde iets heel anders gaan doen en stuitte op een chocoladewebshop. Zo kon ik mijn grote passie gaan volgen: chocola, bonbons, maken en verkopen. Doordat ik goede contacten heb met de beste patissiers verkoop ik altijd echte, verse bonbons. Ik betrek mijn fairtrade chocola van Callebaut, een Belgische chocolatier die eigen cacaoplantages in o.a. Zuid-Afrika bezit en er streng op toe zit dat de cacaoboeren goed behandeld worden.

Zijn er dingen waar je tegenaan loopt met een eigen zaak?

Het is heerlijk om eigen baas te zijn maar het kost veel tijd om een gedegen netwerk op te bouwen. Daar ben ik druk mee. Ook met het volgen van cursussen om zelf chocolade te verwerken. Dat gaat me al aardig af. Laatst mocht ik 55 chocolade letters leveren. Een geweldig leuke opdracht maar omdat ik net begonnen ben heb ik nog niet zoveel mallen. Het maken duurt dan wat langer. Ik heb nu ook een printermachine waarmee ik logo’s of een tekst op een bonbon kan leveren. Leuk voor bedrijven maar ook voor bruiloften, winkelopeningen of andere festiviteiten. Chocolade is immers altijd feest.

Hoe promoot je de winkel?

Vooral via facebook en de nieuwsbrief waar mensen zich op kunnen abonneren via de site www.BonBonspecials.nl  Het eigen assortiment bestaat uit 24 verschillende bonbons maar door samen te werken met andere chocolatiers kan ik ook elk seizoen iets anders aanbieden, een ‘special’ die alleen via de website en nieuwsbrief te koop is. Verder sta ik op beurzen, Spirit of Winter fair bij Paleis het Loo en geef ik sinds kort ook workshops. Een chocolade pump maken op je vrijgezellenfeestje bijvoorbeeld. Voor een kinderfeestje zijn verschillende gietfiguren voorhanden. Het zijn altijd gezellige activiteiten.

Wat mogen we beslist niet vergeten in te slaan voor de komende feestdagen?

De Chocorosso! Dit is iets nieuws en zo leuk voor de feestdagen. Het is een rode mousserende wijn uit Zuid Duitsland met een chocolade aroma. Echt zo lekker! Je kunt het drinken bij een luxe dessert maar het is ook heerlijk op de bank met een stukje kaas.

Tot slot, hoe blijf jij zo slank?

Je weet toch dat chocolade heel gezond is! Er zijn vijf goed redenen om chocolade te eten. In goede chocolade zitten anti-oxydanten in, je krijgt er serieus een beter humeur van, het vermindert je stress, het aanwezige stofje endorfine maakt je gelukkig en met chocolade smaakt ALLES lekkerder.

Dit is dus een winkel naar mijn hart. De Chocorosso mocht ik proeven. Alle vijf redenen werden realiteit. Met een nieuwe fles onder de arm geklemd heb ik het pand nog net niet zingend verlaten. Maar wat een fijne winkel met een uiterst vriendelijke eigenaresse.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Winterburen

(Mijn derde bijdrage aan Apeldoorn Direct)

herfstboom

Uiteraard zijn er in Apeldoorn veel meer bomen dan in Zoetermeer. En veel daarvan zijn ook nog eens reuzegroot en stokoud. Stammen met een omvang waar ik met beide armen nog niet tot de helft reik. Toen ik hier aan het eind van het voorjaar kwam wonen waren de bomen al een beetje groen. Ik zag ze per dag groener en voller worden. De hele zomer genoot ik van het weelderige gebladerte. Zag vogels af en aan vliegen. Bij felle zon gaven de bomen heerlijke schaduwplekken. In de late herfst stonden de bomen in brand met hun geel-oranje-rood-tinten. De herfst was langdurig en zonnig dit jaar. Maar opeens waren alle blaadjes weg. De takken zwart en stakerig. De achtergebleven nesten als rommelige kluwens duidelijk zichtbaar.

En er is nog meer zichtbaar. Nu de bladeren zijn verdwenen zie ik dat ik overburen heb! Ik zie ze heen en weer lopen. Ik zie ze voor het raam staan, vermoedelijk kijkend naar hun overburen. Ik zie ze aan tafel zitten. De eettafel is lang, waarschijnlijk heel handig als de kinderen weer eens thuis komen eten. Deze tafel staat met de behoorlijk lange kant voor het raam en meneer en mevrouw zitten beiden aan een kopse kant. Op deze manier hebben ze allebei het beste uitzicht. Lekker dicht bij het raam en waarschijnlijk ook bij verwarming. Maar hierdoor zitten ze wel ver van elkaar vandaan! Ook tijdens het eten. Eerst dacht ik nog dat ze een inwonende butler hadden die het zout aanreikte van de ene naar de andere kant van de tafel, of de jus of de wijn. Nu denk ik dat ze alle twee hun eigen zout hebben. En jus. En wijn.

Gezellig hoor, buren die je alleen inde winter ziet. Zal ik..? Ja hoor, ik zwaai en ze zwaaien enthousiast terug. Nu kan het weer. Zwaaien naar je winterburen.

(G)een naam hebben

(tweede bijdrage Apeldoorn Direct)

bakken

Ook zo genoten van het programma Heel Holland Bakt? Ik word altijd reuze blij van al dat gebak en dan bedoel ik gebak als zelfstandig naamwoord en niet als werkwoord. Er kan mij nooit teveel bitterkoekjesvulling of aardbeienmousse tussen zitten en slagroom lust ik op alles. Ik kijk mijn ogen uit naar de gestapelde laagjes met diverse kleuren. Ik kan het bijna ruiken. Watertandend zit ik telkens weer te genieten. Het nadeel is alleen dat het er allemaal zo makkelijk uit ziet. Met als gevolg dat ik er herhaaldelijk instink ook in de weer te gaan met bloem, eieren en boter om dat dan vervolgens nonchalant in de oven te zwiepen. Eerlijk gezegd moet ik wel stilletjes, nee hardop, lachen als er iets mislukt bij de tv-bakkers . Maar dat is simpelweg een stukje herkenning. Bijna tegen beter weten in blijf ik het proberen. Een doodgewone cake is voor mij al een technische opdracht. Zo ben ik voortdurend op zoek naar laagjes, verschijnen mijn creaties uit de oven steevast als niet gaar, te droog, te nat, lekker krokant maar op verkeerde plaatsen. Ik word er lichtelijk mistroostig van. Gisteren drong het zich zelfs op in mijn droom.  Op de weegschaal staand hoorde ik Robert met zijn zachte g mompelen ‘een beetje vettig, da wel’ terwijl Janny al smakkend toegaf het wel lekker te vinden. Nachtmerrie dus.

Waar wil ik naar toe met dit verhaal? Eenmaal in Apeldoorn neergestreken wilde ik graag mijn Randstadvisite een typische Apeldoornse lekkernij serveren. Ik bedoel dan zoiets als de Arnhemse meisjes uit Arnhem, Haagse hopjes uit Den Haag, desnoods Haagse bluf. Of de Bossche bollen uit Den Bosch, het Nijmegenaartje uit Nijmegen. Wat denk je? Er bleek niet iets dergelijks te bestaan in Apeldoorn! Ik kon niets anders doen dan mijn visite Veluwse Schavuiten voor te zetten gegarneerd met originele zwijnenkeutels. Gelukkig kwam Apeldoorn er zelf ook achter en schreef als de wiedeweerga een bakwedstrijd uit: Heel Apeldoorn Bakt. Handenwrijvend zat ik mij op de uitslag te verheugen. Dat het lekker zou worden daar twijfelde ik niet aan maar ik was meer benieuwd naar de naam. Chocoprinsen zijn er al. Krijgen we nu: Mag ik een ons Paleisjes van u? Blieft u nog een stukje Rijksappeltaart? Waar zijn de prinsessenpraliné ‘s? Hij is dol op kokoskroontjes? Vergulde koeken? Goudeneierkoekcarré’s? Kleine Loo-tjes? Willem-de-Eter stol? De Anna-stop-ho-maar schnitt? Gevulde vorstjes? Magere majesteitjes?

Ik heb het even moeten verwerken. Neem hierbij in gedachten dat ik uit Zoetermeer ben vertokken. Het nieuwe, overigens zeer smakelijke, typisch Apeldoornse gebak, heet ‘Zoeterik!’.

 

 

 

 

 

 

 

Allure

(Sinds vandaag mag ik ook bloggen op Apeldoorn Direct! Dit is mijn eerste bijdrage…)

 

dscn4226

‘Dan was ik de prinses en jij de koniejin!’. Het bijbehorende paleis was een tent onder de eettafel. Het favoriete spel van kinderen en het favoriete onderwerp van kinderboeken. Koningen, koninginnen, prinsessen en paleizen. Hoe komt dat toch? Wat maakt het zo magisch, zo aantrekkelijk? Komt het door het ongrijpbare, het onbereikbare, het romantische? Bij het stijgen der jaren ontdek je wel dat er niets romantisch is aan die glazen kooi, dat het helemaal niet aantrekkelijk is als al je onderdanen constant een mening over je hebben en dat de helft daarvan ook nog eens een heel andere mening heeft. Wat overblijft is de buitenkant, de allure, de deftige uitstraling, de verblinding door klatergoud. Waarom anders blijft het Paleis het Loo zo goed bezocht? Ongegeneerd rondneuzen in de woonvertrekken, de eetkamers, de jachtkamers tot de slaapkamers aan toe. Blokker en Ikea in geen velden of wegen te vinden. Eindeloos foto’s maken zodat zelfs in Japan afbeeldingen te vinden zijn.

Ga je na het Paleisbezoek nog even de stad Apeldoorn in dan tref je daar ook diverse onderwerpen van allure aan. Bedenk daarbij dat deze stad ook nog eens in een schitterende omgeving ligt. Dan heb je wel alle juiste ingrediënten om er te willen wonen. Zo’n zeven maanden gelden namen wij de stap van uit de Randstad. Of het ons brengt wat we voor ogen hadden? Via deze blog houd ik je graag op de hoogte.

Dan begint het grote wennen. Het valt me direct op dat het ‘Koninklijke’ en ‘Paleis het Loo’ behoorlijk ver is doorgevoerd. Ik heb ontdekt dat je bij Hotel het Loo echt heerlijk kunt eten. Tijdens een wandeling  door de statige Loolaan kan ik mij voorstellen dat een Koninklijke voorvader hier met een koets doorheen schommelde. Het altijd groene park met zijn oeroude bomen, omgeven door prachtige woningen en waar elke zondag een optreden in de antieke muziektent wordt verzorgd, heet Oranjepark. Een brug over het Apeldoorns kanaal heet De Freule. Wat een allure hè! Zelfs de kringloopwinkel heet hier Prins. De naam Kleine prins van het kinderdagverblijf komt hierdoor opeens wat vreemd over.

Het meest vreemde is wel dat er in het Gelre ziekenhuis een dml-arts werkt met de naam De Koning. Dan kan het dus voorkomen dat je een behoorlijk vreemd gesprek krijgt tijdens een belafspraak.

  • Goedemorgen, met De Koning!
  • Goedemorgen…eh..dokter majesteit?
  • Tja, ik heb een blik geworpen in uw ingeleverde ‘drukwerk’ ….

Hoe deftig deze Koning ook spreekt, opeens is de allure wel heel ver te zoeken.