Alle berichten door carlavanvliet1

Gieds en gids

Een week in de Belgische Ardennen leert je een heleboel. Ik dacht dat daar louter klimbossen en raftriviertjes waren… Wel veel bos gezien maar ook uitgestrekte maisvelden, grote meren met indrukwekkende stuwdammen. Een zucht van verlichting ontsnapte me: gelukkig geen survivaltocht 😉

Wat betreft kleine oude dorpjes kwam ik goed aan mijn trekken. Alhoewel sommige niet eens door de voorrondes van ‘Help mijn man is klusser’ zouden komen. Een betere optie zou zijn de vervallen panden te verkopen voor 1 euro aan bijvoorbeeld Spanjaarden of Italianen. Die het vervolgens dolenthousiast opknappen, op gepaste wijze gaan integreren, het dorp weer op de kaart zetten en zo de lokale bevolking een oppepper geven van heb ik jou daar. Laat dit alles gerust filmen door een tv-ploeg. ’t Is maar een idee.

Aan de andere kant ben ik ook dol op kastelen en grote landhuizen. In Chimay staat een kasteel om van te smullen. Zowel van buiten…

            

Als van binnen…

             

Bij binnenkomst krijg je bij je toegangskaartje een interactieve I-pad, zodat je heel handig alles ZELF kunt bekijken. Heldere uitleg in alle talen, slechts een kwestie van aanklikken. Toch stond er op de trap een keurig mannetje druk te gebaren. Hij riep: ‘Iek ben de gieds! U kunt mij alles vragen!’ Hij sprak alle g’s uit zoals wij het woord guillotine beginnen. Ik toonde hem glimlachend de I-pad, en dacht: ‘Laat me met rust!’ Maar hij bleef me achtervolgen en gaf te pas en te onpas uitleg. ‘Ier ies de groene kamer!’, ‘Ier ies de wapenkamer!’ Ben ik blind? Ik kan lezen hoor! Ik heb toch een I-pad! Jaartallen goochelde hij constant in het Frans te voorschijn zodat ik daar dan weer niets van begreep. Om half drie riep hij alle aanwezigen toe dat hij het theater ging openen, op een toon alsof hij ging roepen: ‘You get a car! You get a car! And you get a car!’ Met rollende ogen gaf ik hem zijn zin, totdat….ik het theater zag!

Alles was goud, rood fluweel, witte kaarsen, guirlandes, franjes, spiegels in en ereloge, barok all over the place! Wat een grandeur! Ik hou d’r van! Op het podium werd een film vertoond waar duidelijk werd dat dit prachtige theater heel veel te lijden heeft gehad, twee wereldoorlogen meegemaakt maar dit alles fier doorstaan heeft. Heden ten dage worden er zelfs nog concerten gegeven. Na de film sprong de gieds weer naar voren met een grijns op zijn gezicht alsof hij er persoonlijk voor had gezorgd dat het theater nog in leven was en riep: ‘Wie heeft nog vragen? Niemand? Maar iek ben gieds! Iek weet alles!’ Ik zwaaide nogmaals met mijn  I-pad en gaf hem applaus.

Twee dagen later stond Chateau du Fosteau op het programma. Op het terrein komen was al een uitdaging, maar als je door het smalle poortje was, dan had je ook wat! Het gordijntje naast de voordeur bewoog zachtjes heen en weer…

     

De voordeur ging open en een allerliefst ouder echtpaar heette ons welkom. Zij zei: ‘Bienvenue!’ Hij zei: ‘Je kunt gewoon Nederlands praten hoor.’ Ik mocht mee naar een deftige kamer met prachtige meubels en een gewelfd plafond met bloemetjesbehang. Ik wilde graag het toegangskaartje pinnen. Dit kon wel, maar eerst werd uit de lade van een 17de eeuws kabinetje de gebruiksaanwijzing gehaald van het pinapparaat. De rood onderstreepte stappen werden nauwkeurig gevolgd en de keurig gekapte en geklede dame slaakte een zuchtje toen de transactie succesvol verlopen was. Ik kreeg allerlei zelf getypte folders mee, van wat er te zien was, in het Nederlands, maar…meneer liep toch maar even mee. Stel dat ik iets zou overslaan of iets wilde vragen wat niet in de folder stond… Waarschijnlijk was hij blij zijn kennis weer eens te kunnen spuien. Zodra ik maar naar de folder keek begon hij weer. De uiterst vriendelijke en correcte heer had denk ik ook iets aan zijn stembanden waardoor er niet meer dan een naargeestig gefluister te horen viel. Met ingespannen oren onderging ik alles beleefd. Van de oorsprong in 1350 tot de drooglegging van de grachten in 1949, van 2004 toen er een latrine ontdekt werd in een van de dikke muren tot 2019 waar bezoekers nodig zijn om het pand te kunnen onderhouden. De kamers beneden mocht ik zelf bekijken, waarschijnlijk was hij wat vermoeid. De kamers liepen vanzelf in elkaar over en op sommige artikelen zat zelfs een prijsje. Je moet wat als eigenaren in nood.

     

Uiteindelijk werd ik vriendelijk uitgelaten door het echtpaar. Wederom paste de auto op een haar na door het poortje en er bewoog een gordijntje.

Was het toch nog een soort van survivallen…’hoe overleef ik de gids’…

Advertenties

Soms…

Soms denk ik wel eens…

…schreef ik maar boeken!

Maar boeken staan natuurlijk wel vol met uitsluitend woorden.

En wat moet ik dan met al die plaatjes die ik tegenkom…

Keuken salades?

Salades die je in de keuken moet opeten?

Moet die keuken dan ambachtelijk zijn?

Wat gebeurt er als ik die salade in de woonkamer voor de tv opeet?

Een kinder heuptas? Of een kinderheuptas?

Gaan kinderen hem dan ook zo onhandig en oncharmant schuin over de borst dragen?

Weet je hoe vreemd het eruit ziet bij een vrouw met een flinke voorgevel?

En nog vreemder als ze onderin dat tasje nog wat kleingeld denkt te hebben?

Waarom heet het dan een heuptas?

Beetje late vondst zo aan het eind van het terrasseizoen,

maar op deze simpele manier kun je toch besparen op het doorgaans duurder terras 🙂

Geweldig gevonden maar triest tegelijk.

 

Toch es nadenken over een boek…met plaatjes!

Einde verslaving

(Met dit verhaal haalde ik afgelopen mei de derde plaats bij een schrijfwedstrijd. De prijs bestond uit een redactie van een 1000 woorden verhaal. Omdat ik meestal verhalen van 500 of 1500+ woorden maak mocht ik er twee van 500 inleveren 😉 Van het tweede verhaal moet ik de uitslag nog ontvangen…. Ik zal de naam van de uitgever niet noemen, want misschien heb ik gewoon pech, maar netjes vind ik het niet. Ook mochten de winnaars hun verhaal niet publiceren omdat de uitgever dat via eigen kanalen wilde doen, maar ook dat is nog steeds niet gebeurd. Daarom gewoon lekker hier te lezen 🙂 De opdracht was: ‘vrij en niet meer dan 500 woorden.’ Dan wordt het in mijn geval zoiets. )

Einde verslaving

Ik sta voor de spiegel en haal diep adem. Ik bekijk mezelf goed en schud langzaam mijn hoofd. Ik weet dat ik moet ingrijpen maar tegelijkertijd vind ik dat een hele stap. Niemand heeft het immers in de gaten. Het heeft wel even geduurd, maar ik geef het toe: ik ben verslaafd. En niet zo’n beetje. Echt behoorlijk verslaafd. Ik kan niet meer zonder. Vorige week heb ik het nog geprobeerd maar na twee dagen zat er geen nagel meer aan mijn vingers. En gaf ik me direct weer gretig over. Moet ik hulp zoeken? Of kan ik het best zelf? Oké, morgen ga ik stoppen! Dat betekent vandaag nog één allerlaatste keer. Ik haast me uit de badkamer en plof op de bank met mijn laptop. Ik surf hongerig door allerlei kledingsites. Hier en daar klik ik wat aan en gooi het in mijn virtuele mandje. Na de betaling en bevestiging leun ik tevreden zuchtend achterover.

Elke bestelling geeft mij kriebels. De laatste tijd slaap ik er zelfs onrustig van. Ik kijk veel te vaak op mijn telefoon om te zien waar mijn bestelling zich bevindt. Ho, wacht eens even, denk jij nou dat ik verslaafd ben aan online shoppen? Nee joh, dat heb je helemaal mis. Ik doe het graag en veel omdat ik Roberto dan heel vaak zie. De koerier! Wat een stuk is dat. Lang èn breed èn donker èn gespierd èn beleefd. Heel beleefd. Naar mijn zin soms te beleefd. Afgelopen zomer, met die vreselijke warmte, bood ik hem regelmatig iets te drinken aan, wat hij beleefd aannam, opdronk, om daarna met een beleefde hoofdknik weer te verdwijnen. Van de winter heb ik hem zelfs gelokt met warme chocolademelk. Steeds maakte mijn hart een sprongetje als zijn auto verscheen. Ik bestelde me suf aan pakketjes en had het er graag voor over de volgende dag alles weer terug te moeten sturen via het postkantoor. Op een gegeven moment had ik hem zover dat hij mijn huis als laatste bezorgadres plande, zodat we meer tijd hadden om met elkaar te praten. Soms wel drie keer in de week. En alle keren waren daar de onderhuidse spanningen. Was het een onschuldige flirt of was er meer? Van mijn kant zeker wel meer! Denk ik. Toch? Ik moet hier duidelijkheid in krijgen, anders word ik gek. Daarom besluit ik hem met de komende bestelling opnieuw binnen te vragen en hem te overrompelen. Maandagavond hijs ik me daarom in een sexy dingetje, zet overal kaarsen neer en doe een bedwelmend luchtje op. Zodra ik zijn auto zie aankomen schuif ik de gordijnen dicht en doe de lampen uit. Snel haal ik nog een hand door mijn haar en open met, wat ik denk, een zwoele glimlach de voordeur. Dan blijven de ingestudeerde woorden in mijn keel steken want in plaats van de knappe Roberto staat daar een onbekend slungelig  joch. ‘Waar is Roberto?’ vraag ik dwingend. ‘Eh…o…Roberto? Ik val voor hem in want hij is gisteren getrouwd.’

 

 

Juffrouw Scholten

Sorry.

Het is me te heet.

Ik wil niet klagen.

Maar de letters druipen van mijn toetsenbord…

 

Zo kan ik niet bloggen natuurlijk!

Ik heb een goed idee.

Even naar de winkels.

Want die hebben airco!

Yeah!

Yeah….pffffff!

En ook:

Ook yeah….pfffff!

Ik ga naar huis.

Stap over de lijkjes heen.

Van het dak gevallen.

Ik heb mijzelf nou blij gemaakt

met een dooie mus (of twee)???

In een hoekje van de kamer ga ik stilletjes lezen.

Over een lotgenote.

Je bent gewaarschuwd.

Je telt voor twee.

Warme groet.

 

Over taal en Bob

Apeldoorn begint langzaamaan weer wat leeg te lopen. De toeristen keren weer huiswaarts. Een mooie omgeving om vakantie te vieren maar naast de eigen haard tikt het klokje thuis toch ook weer prima.

Soms vraag ik mij af: als wij Nederlanders soms al zo’n moeite met onze eigen taal hebben hoe is dat dan voor hen? Neem nou dit bord:

Roept Rob uit Groot Brittannië nu steeds: ‘I am Rob, not Bob!’ En denkt hij: ‘Waarom moet ik mee naar huis?’ En denken de Fransen: ‘Keskesekke Bob?’ En de Zweden: ‘Böb?’

Wat moeten ze dan hier wel niet van denken?

Een losse eetkamer zoekt stoelen? Deze stoelen gaan helemaal los in de eetkamer? Lekkere losse stoelen die je zelf nog in elkaar moet zetten?

Pas op voor de onderkant? Van wat? Van de tafel? Van het stuk piepschuim? Van het briefje? Oh…voor de onderkant van de speldjes! Maar spelden prikken toch altijd?

Deze is helemaal verwarrend… Bovenaan staan de cremè potten: er moet ergens een streepje op maar waar en naar welke kant? Daaronder staan op twee planken links de vòòr buiten potten, ik neem aan voor de voortuin? En rechts de tuinpotten, die kunnen overal in de tuin? Je ziet duidelijk verschil…toch? Daaronder staan de zwarte potten, dat is dan weer lekker helder.

Dit bordje hing bij de boeken. Ik zou niks durven pakken! Stel je voor, dan moet  ALLES terug en nog GRAAG ook! En dan niet liggen en slordig, maar ZETTEN + NETJES!!! Nou ja, een bedankje kan er dan nog wel af.

Tja, taal blijft zeg maar een dingetje…. 😉

Tante Cora

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Schrijverspunt. Het genre was helemaal vrij maar er moesten op de een of andere manier de woorden ‘onder de boom’ in voorkomen. Stond er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Lag er een dronken man? Was er juist iets verdwenen? Wat was er gebeurd? Dit heb ik er van gemaakt. Mijn verhaal viel niet in de prijzen maar de uitdaging was weer geweldig.)

Tante Cora

Mijn tante Cora is dood en ik sta versteld. Naïef van mij natuurlijk want iedereen gaat een keertje dood. Maar ze kwam op mij altijd over als een onsterfelijk type. Hoewel het lieve vrouwtje al 89 was, stond zij nog midden in het leven, was van allerlei zaken op de hoogte en vond van veel dingen gefundeerd iets. Zo vaak heb ik bij haar gelogeerd als kind. Later als studente ook nog, vriendinnen mee, het was nooit een probleem. Terwijl zij niet eens een bloedverwante tante was. Ik weet eigenlijk niet meer hoe we aan haar gekomen zijn, maar in mijn beleving was ze er altijd al. We hadden een bijzondere band. Misschien was ik wel de nooit gekregen maar zeer gewenste dochter. Ze kookte belabberd maar compenseerde dit ruimschoots met haar prachtige verhalen. Spannende verhalen hadden haar voorkeur. Vertellen kon ze, iedereen hing aan haar lippen. En als er niemand was om mee te praten las ze. Geen boek bleef onbesproken en op verjaardagen bleef het cadeau geen raadsel. Omdat zij altijd een boek zocht dat bij precies bij de jarige paste werd het toch nog een verrassing. Vreemd genoeg kreeg ik nooit een boek van haar realiseer ik me opeens. De zelfgebreide sjaals waren me echter even dierbaar.

Mijn tante Cora is dood en ik ruim haar huis uit. Samen met mijn moeder, haar vaste mantelzorger, hebben we er veel werk aan. Zoveel luie stoelen, want iedereen moest lekker zitten. Pannen in alle soorten en maten, want iedereen moest kunnen mee-eten. Stapels zelf gebreide omslagdoeken, want niemand mocht het koud hebben. Als de boekenkast bijna leeg is vind ik op de onderste plank een zware doos. Met een zwarte viltstift staat er in mijn tantes handschrift ‘Cora’ opgeschreven. Wat is dit? Waarom zou mijn tante haar eigen naam op die doos zetten? Mijn nieuwsgierigheid wint het en ik open de doos. Dan zie ik allemaal pakjes, keurig ingepakt in gebloemd papier. Typisch tante Cora, al haar cadeautjes zaten in gebloemd papier. ‘Bloemen kunnen altijd’, beweerde. De pakjes zijn verschillend van formaat maar aan de vorm en het gewicht te voelen zijn het allemaal boeken. Op elk pakje zit een witte sticker met daarop een jaartal. Het gaat terug tot 25 jaar geleden. Mijn geboortejaar. Hé wacht es! Er zitten 25 pakjes in de doos en ik word over drie weken 25 jaar. Toch begrijp ik er niets van en stapel de pakjes weer in de doos. Als ik de doos wil sluiten zie ik opeens een envelop geplakt op een van de flappen. In de envelop zit een brief.

Lieve Corine,

Allereerst gefeliciteerd met je verjaardag. Wat was ik blij toen jij geboren werd. Je vader was foetsie maar geloof me, daar misten we niets aan. Je moeder liet me toe in jullie leven, om te helpen waar ik kon. Er was maar één regel: ik mocht je niet verwennen. Daarom kreeg je elk jaar voor je verjaardag een zelf gebreide sjaal van mij, terwijl ik niet eens van breien houd,  maar dat vond ik te weinig. Omdat ik weet dat je ook zo dol bent op boeken kocht ik elk jaar een boek voor je dat ik voor jou bewaarde. Nu je 25 bent geworden vind ik het tijd dat je moeder zich er niet meer mee bemoeien mag en geef ik alles in één keer. Een doos vol verhalen. Verhalen om je in te verliezen, verhalen die iets bij je losmaken, verhalen om te onthouden en verhalen om door te geven. Het laatste boek is een bijzonder boek, net zo bijzonder als jij voor mij bent. Ik blijf je moeder eeuwig dankbaar dat ze de moeite nam jou naar mij te vernoemen. En ik blijf jou eeuwig dankbaar dat je mij als tante wilde zien. Ik hoop van harte nog heel lang jouw tante te mogen zijn. En voortaan krijg je gewoon een boek op je verjaardag.

Je tante Cora.

Er zigzagt een traan over mijn wang. Van ontroering, door dit uiterst lieve gebaar. Van frustratie, ik had het zo graag uit haar eigen handen ontvangen. Van boosheid, waarom is ze er niet meer?! Van gemis, hoe kan ik haar nu ooit nog bedanken. Opeens voel ik een arm om me heen. Mijn moeder zit geknield naast me op de grond. ‘Wat heb je gevonden?’ Ik laat haar de brief lezen. Ze glimlacht, bijt dan op haar lip en er ontsnapt een snik uit haar mond. ‘Wat mis ik haar. Ik weet niet wat er van ons terecht gekomen zou zijn als zij er niet al die tijd was. En deze doos, echt iets voor haar. Altijd in de weer voor een ander. Terwijl ze het zelf financieel niet makkelijk had hoor. Iets met schulden uit het verleden, ik weet het niet eens precies. Ze weigerde steevast er maar iets over los te laten. En nu zullen we het nooit weten.’ Er valt een aangename stilte in de lege kamer als we schouder aan schouder, ieder in onze eigen gedachten verzonken,  samen naar buiten kijken. Het enige geluid komt van de takken van de kastanjeboom die zwiepend door de wind zachtjes tegen het raam tikken. Dan sta ik op en trek mijn moeder ook overeind. ‘Kom, ze zou niet willen dat wij hier een potje zielig zitten te doen. Ik neem de doos mee naar huis en misschien pak ik vanavond wel 24 pakjes uit. De vijfentwintigste pak ik over drie weken uit, zoals tante Cora het bedoeld heeft.’ Mijn moeder knuffelt me en samen tillen we de doos in mijn autootje.

Mijn tante Cora is dood en ze is voor het eerst niet op mijn verjaardag. Mijn moeder wel en een paar goeie vriendinnen ook. Een gebloemd pakje ligt al de hele dag op tafel. Ik kan er niet toe komen het uit te pakken. Het is alsof ik verwacht dat ze zelf nog hier binnen zal stappen om het aan me te geven. Mijn vriendinnen verwennen me met geurige badkamerpakketjes, met afspraken voor een high tea, met foute romcom dvd’s en mijn moeder verrast me met ‘een jaar lang elke vrijdag een boeket bloemen’. Ik serveer koffie en taart. Ik deel thee en chocola. Ik schenk wijn. Ik sta in de keuken om hapjes te bereiden. Ik schenk nogmaals wijn. Ik dribbel weer naar de keuken. Als ik terugkom houdt iedereen opeens zijn mond. Mijn moeder neemt het initiatief en dwingt me te gaan zitten. Ze drukt het pakje van tante Cora in mijn handen en knikt. Nu moet ik wel. Ik draai het pakje om en om, peuter dan heel voorzichtig een hoekje los en uiteindelijk glijdt het bloemetjespapier op de grond. In mijn handen houd ik een boek, het is een zelf gemaakt fotoboek. Er staan 25 foto’s in van mij. En van mijn moeder. Als baby in mijn moeders armen, als peuter op haar nek, als tiener naast haar. De laatste is van twee maanden terug; mijn moeder zit bij mij op schoot, we gieren van de lach. Op alle foto’s zitten we op hetzelfde bankje. Het bankje van tante Cora. De kastanjeboom er achter groeit op elke foto mee. Weer stromen de tranen over mijn wangen. Als ik het boekje sluit zie ik pas de titel: Geluk onder de boom.

Mijn tante Cora is dood en mijn herinneringen zijn springlevend.

Van framboos tot vooroordeel

Ik loop door de stad en zie een bordje met de tekst: ‘Kom binnen en proef!’ met daaronder een afbeelding van een alleraardigst frambozentaartje. Nu laat ik mij doorgaans niet commanderen maar ik weet hoe kort houdbaar die dingen zijn, dus geef ditmaal graag gehoor aan het gebod. Even later zit ik genietend te proeven en kijk om me heen of anderen ook genieten. Ik zie een Chinese dame binnenkomen die ook ‘heel glaag de flamboos wil ploeven’. Ik glimlach om haar enthousiasme totdat ik de zwarte band om haar rechter enkel zie…

Is het echt wat ik zie? Een enkelband? Zo’n elektronische beveiliging voor mensen die iets strafbaars hebben uitgehaald? Wat heeft ze gedaan dan? Heeft ze gerommeld met de hygiëne in het restaurant? Heeft ze iemand vergiftigd? Met foute babi pangpang? Heeft ze iemand aan de eetstokjes geregen? Heeft ze iemands handen verbrand met een te heet handdoekje? Heeft ze de fooienpot mee naar huis genomen? Heeft ze nieuwe tafelkleedjes bij Ali besteld en een bon van de Bijenkorf ingeleverd? Moet ik bang worden?

Ze heeft het taartje eerder op dan ik en ze loopt naar buiten. Vlak voor de deur stopt ze even en bukt zich. Dan zie ik dat ze haar linkersok met zwarte rand ophaalt… Wat een vooroordeel meteen hè:  alsof elk Chinese vrouw in een restaurant werkt!

Boemerang

Was ik een aantal weken terug nog zeer in mijn nopjes dat ik op de longlist van uitgeverij LetterRijn terecht gekomen was…vorig weekend bereikte mij het bericht dat de shortlist een stap te ver voor me was. Jammer, een mens blijft toch hopen 😉 Drie jaar geleden haalde ik de deadline van hun jaarlijkse schrijfwedstrijd niet eens, twee jaar terug haalde ik  de deadline wel het maar daar bleef het bij, vorig jaar haalde ik de longlist, net als dit jaar. Er zit dus duidelijk progressie in! Laten we het daar op houden.

Het thema dit jaar was ‘Met de beste bedoelingen’. Iemand doet zijn uiterste best om iets goeds te doen maar de ondernomen actie pakt echter volledig verkeerd uit en het tegenovergestelde wordt bereikt. Om het spannend te houden moet er minstens één personage sterven binnen 3000 tot 4000 woorden.

Dit heb ik er van gemaakt.

Boemerang 

Ray van Vuuren zag het voor zijn ogen gebeuren.

Om inspiratie op te doen ging hij wel vaker een flink eind lopen in de stad. Bij voorkeur naar druk bezochte plekken waar hij mensen onopvallend kon bestuderen, om eventuele kenmerken te gebruiken voor personages in zijn boek. Sinds hij vorig jaar, tot zijn eigen verbazing, een bestseller had geschreven, had hij, tot nog grotere verbazing eigenlijk, ook een eigen literair agent aangenomen. Moniek, ‘zeg maar Moon’, bood zich destijds  spontaan aan voor deze functie, waar hij in eerste instantie nogal wat schamper tegenaan keek. Maar al snel had zij zich op diverse vlakken onmisbaar gemaakt. Hij was er van overtuigd dat vooral door haar toedoen Moordcollege al weken op de eerste plaats van de boekentop 10 stond. Zij had hem zelfs aangespoord zijn haar te laten groeien, wat hem een stoerder en daardoor aantrekkelijker imago zou verschaffen. Ze zorgde goed voor hem, wist wat hij nodig had, maar soms werd hij gek van haar gedram. Dan begreep ze niet dat hij eerst moest lopen, dat ze hem beter met rust kon laten als hij aan het lopen was. Ze belde hem nu al dagen achter elkaar om hem te herinneren aan de deadline van zijn tweede boek. ´Hoe ver ben je? Kan ik al wat lezen? Denk je wel aan de deadline?’

Hij volgde al een tijdje een slungelig meisje op het volle trottoir richting het station. Haar shirt was te groot, had geel en zwarte strepen en het lange haar hing nat op haar rug. Had zij laat gedoucht? Waarom? Opeens, zonder enige waarschuwing, zakte zij in elkaar. Omstanders weken uiteen, sommigen liepen haastig door, anderen bleven vertwijfeld staan. Ray aarzelde geen moment en knielde bij het meisje neer. Hij keek in een grijsgrauw gezicht dat van pijn vertrokken was, vochtig van transpiratie, de mond zoekend naar adem. Hij zag ook een baard, het lange haar had hem op het verkeerde been gezet. Haastig probeerde hij een oorzaak vast te stellen, het leek verdraaid veel op een hartaanval. Wat had hij daarover ook alweer geleerd? De ademhaling van het slachtoffer stokte. ‘Bel 112! Snel!’, riep hij tegen een vrouw met blauw haar, die toch al met haar telefoon in haar hand stond. Naarstig zocht hij zijn geheugen af naar het hoofdstuk reanimeren. Een luikje ging open en hij wist feilloos wat hij moest doen. Bij de mond-op-mondbeademing moest hij wel even iets overwinnen want het ringbaardje van de man die op de grond lag zag er nu niet bepaald aantrekkelijk uit. Er hing sowieso een penetrante geur om hem heen. Iets chemisch dat Ray zo snel niet kon thuisbrengen. Even verwenste hij Moon toen zijn halflange haar hem steeds in de weg hing. Maar een zwakke hartslag kwam terug. Voor hij er erg in had arriveerde er een ambulance en nam het personeel de patiënt over. De chauffeur sloeg hem nog op de schouder met de woorden: ’Bedankt man, je hebt hem waarschijnlijk gered!’ En net zo snel als de ambulance verschenen was verdween hij ook weer. Iedereen snelde weer door alsof er niets gebeurd was. Toen zag Ray een tas liggen. Een plastic boodschappentas waarvan hij zeker wist dat die van het slachtoffer was. Hij hield hem nog even omhoog wat natuurlijk geen enkele zin had. Hij besloot de tas mee te nemen en bij het ziekenhuis af te geven. Een kleine moeite.

Nee Moon, nog niet! Gegroet!’ Nog met zijn hoofd bij het voorval botst hij in de hal van het station tegen iemand op. Als hij opkijkt gebeuren er twee dingen tegelijk. Drie eigenlijk. De man waar hij tegenaan botst wil hem een flinke duw teruggeven en tegelijkertijd trekt er een andere man aan de gevonden tas.  Maar als plotseling links van de duwende man Rob en Els opduiken, die zijn naam luidkeels roepen, verdwijnen de twee mannen razend vlug in de menigte. ‘Hé Ray, hoe gaat het man, goed jou weer eens te zien.’ Rob slaat hem uitbundig op de schouder. Als Els hem kust en hem direct uitnodigt een hapje met hen te gaan eten, besluit hij de twee mannen te vergeten. Tijdens het nuttigen van een bord verantwoorde pasta wordt er gesproken over werk, deadlines, vakanties, huizen en heel voorzichtig over relaties. Ray stelt hen gerust door te vertellen dat hij nu echt de vrouw van zijn leven heeft gevonden in Juliette. De volgende afspraak moet beslist met z’n vieren. Het valt hem op dat Els regelmatig kucht. Als hij er naar vraagt bloost ze een beetje. ‘Sorry, keelirritatie, gevoelig voor luchtjes, ligt aan mij hoor!’, ze glimlacht verontschuldigend. Beschaamd haalt hij de gevonden boodschappentas onder tafel vandaan. ‘Waarschijnlijk ruik je dit!’, zegt hij. Als Els harder gaat hoesten is het bewijs geleverd. Ray stopt de tas snel weg en vertelt over de herkomst ervan. ‘Je hebt iemands leven gered!’, dweept Els. Zij overhandigt hem een ingewikkeld opgevouwen kunststof tas met een bont bloemenpatroon.‘Stop hem hier maar in, ik heb er toch zes van. Deze tas kun je afsluiten!’ Dankbaar maakt hij gebruik van haar aanbod en ritst de tas dicht.

Hij had er rekening mee moeten houden dat de late treinen niet zo vaak rijden, het is nu een stuk later geworden dan hij wilde. Maar hij moet ook toegeven dat het weer als vanouds gezellig was. Nadat hij Moon drie keer had weggedrukt had hij zijn telefoon helemaal uitgezet. Het is flink wat kouder geworden, huiverend zet hij de kraag van zijn jas op. Omdat het al zo laat is loopt hij alleen op straat, en hoort zo overduidelijk zijn eigen voetstappen dat het lijkt alsof er iemand achter hem loopt. Dat is natuurlijk niet het geval. Voor de zekerheid kijkt hij toch om. Tot zijn schrik ziet hij twee mensen zo’n twintig meter achter hem lopen. Hij kan niet veel meer zien dan een groot verschil in lengte. Zijn het de mannen van het station? Hij versnelt zijn pas en na een poosje kijkt hij nogmaals om. Niemand. Verbeeldde hij zich nou maar wat? De gebruikelijke route naar zijn huis via het park laat hij nu achterwege, liever blijf hij in het licht van de straatlantaarns. Vijf minuten later staat hij bij zijn voordeur. Man, wat is het hier donker, morgen gaat hij eerst de buitenlamp vervangen, en dan zal hij… Een hand op zijn mond beneemt hem bijna de adem. Een andere hand drukt hem hard tegen zijn eigen voordeur. Zijn rechterwang schuurt langs het hout. Zijn hart slaat sneller dan goed voor hem is. ‘Waar is het!’ hoort hij iemand sissen. De hand voor zijn mond verplaatst zich naar zijn nek. ‘Waar is wat?’, vraagt Ray stotterend. Hij probeert zijn hoofd te draaien maar wordt hardhandig tegengewerkt. ‘De tas, die je van straat hebt geraapt, die is van ons ja!’ Zijn brein maakt overuren terwijl zijn linkerhand de bedoelde tas omklemt. ‘De supermarkttas bedoel je?’, vraagt hij tijdrekkend. Met een smak wordt hij omgedraaid en zijn achterhoofd knalt tegen de deur. ‘Ja! Geef op!’ Een mes klikt open en de punt daarvan zwaait gevaarlijk dicht langs zijn keel. Zijn ogen vliegen angstig heen en weer tussen de twee mannen die hij nu herkent van het station. Wat moet hij doen? De tas geven of niet? Hij beslist in een seconde: ‘Die heb ik niet meer. Aan een verkoper van de  daklozenkrant gegeven. Die met die rode baard, die altijd voor het station staat!’ De twee mannen kijken elkaar snel aan. De kleinste maakt een hoofdbeweging en de ander klikt het mes dicht. Langzaam blaast Ray wat lucht uit en net als hij denkt hier goed weg te komen geeft de langste hem een ongenadig harde stomp in zijn maagstreek. Ray klapt dubbel en voelt dan de knie van de kleinste tegen zijn neus rammen. Zijn aanvallers laten hem liggen en maken zich uit de voeten met de woorden: ‘Als je liegt komen we terug!’ Zijn telefoon geeft 12 gemiste oproepjes van Moon aan.

‘Hey Juul lieverd, je moet vandaag maar niet komen hoor. Ik ben ziek.’ Ray probeert de pijn te verbijten.’Nee schatje, ik hoef geen verzorging of boodschappen. Blijf jij nou maar daar, ik wil niet dat jij ook buikloop krijgt. Dag, ik moet rennen.’ Hij laat zich op zijn bed terugvallen. Zijn hele hoofd bonkt en zijn neus in het bijzonder. De pijnstillers in combinatie met de genuttigde alcohol kregen hem toch in slaap vannacht. Nu probeert hij uit alle macht helder te krijgen wat er nu eigenlijk gebeurd was. De jongen met de hartaanval, de gevonden tas, de twee mannen, de klappen die hij kreeg. De tas! Waarom waren die mannen zo kien op die tas? Hij krijgt het gevoel dat daar wel eens een antwoord in kan zitten of anders wellicht een aanwijzing. Hij sleept zich naar de gang waar de tas nog ligt en neemt hem mee naar de keuken. Als hij de gebloemde tas opent ruikt hij onmiddellijk  de scherpe lucht weer. Chloor, weet hij opeens, het ruikt naar chloor. Hij opent de supermarkttas en haalt de inhoud tevoorschijn. Een opgerold, nog vochtig badlaken, een zwembroek en een blauw plastic hoesje met een rits. Als zijn gekneusde lijf niet zo´n pijn deed zou hij hard lachen. Is dit waar die twee op uit waren? Heeft hij deze rommel met gevaar voor eigen leven verdedigd? Hij pakt het badlaken beet met de bedoeling het weer terug te stoppen in de tas als er iets uitrolt en op de grond valt. Een pistool. Een zwart pistool in zijn keuken! Even kijkt hij of hij water ziet branden. Dan pakt hij het op en is verbaasd door het gewicht. Met zijn hand om de kolf, zijn vinger op de trekker, richt hij op de koelkast en zegt zachtjes: ‘Pang!’ Als hij het ding weer vlug in het badlaken wil rollen ziet hij twee gaten in de dikke stof. Kogelgaten? Nog sneller stopt hij het terug in de tas. De zwembroek schudt hij voor de zekerheid ook maar uit alsof er in dat kleine kledingstuk een doos patronen verstopt zou zitten. Dan ritst hij het blauwe hoesje open. Hij ziet geld, veel geld en een stukje wit  papier. Na telling blijkt het om €5000 te gaan en op het witte papiertje staat: Fahrenheitstraat 46. Waar is hij in vredesnaam in terecht gekomen? Hij haalt vertwijfeld zijn hand door zijn lange haar. ‘Ja Moon, ik heb inspiratie voor tien vandaag! Als jij me nou niet steeds belt kan ik meters maken! Ophouden nu!’

Na een flinke dosis cafeïne concludeert Ray dat hij drie opties heeft. Of hij gaat rechtstreeks naar de politie en laat hen het uitzoeken, òf hij gaat naar het ziekenhuis en dropt daar de tas zo snel mogelijk bij de eigenaar òf hij gaat kijken wat er zich op het adres van het witte papiertje bevindt. En dan nog iets: dat geld. Opperde Juliette laatst niet een reisje naar Bali? Zijn badkamer is dringend aan vervanging toe. Maar hoe zit het met zijn twee achtervolgers? Die hebben dus duidelijk een idee van wat er in de tas zit. Zullen ze echt terugkomen? Om het geld of om het wapen? Opeens krijgt hij haast en hij neemt een besluit. Hij zal via de Fahrenheitstraat naar het ziekenhuis gaan. Zijn nieuwsgierigheid wint het. De plastic tas stopt hij wederom in de gebloemde tas, die truc werkt prima. Zijn blik speurt de straat af en als hij niets verdachts ziet snelt hij naar zijn auto. Tijdens het rijden houdt hij zijn achteruitkijkspiegel in de gaten. Even later draait hij de Fahrenheitstraat in. Aha! Op nummer 46 bevindt zich het zwembad ‘De spetter’. De chloorlucht is hiermee verklaard. Ray stapt toch uit en loopt de hal van het zwembad binnen. Het bevreemdt hem dat hij de enige bezoeker is. Het hokje waar een kassamedewerker hoort te zitten is leeg. Ray loopt verder, zijn voetstap weerklinkt op de harde tegels en hij houdt stil voor een grote glazen ruit. Vandaar ziet hij dat de baden leeg zijn. De zon schijnt door de hoge ramen en geeft bizarre weerspiegelingen in het water dat zachtjes beweegt. ‘Kan ik u helpen?’, hoort hij opeens achter zich. Hij draait zich zo snel om dat een kleine duizeling hem overvalt. Een stevige dame op gifgroene slippers, gewapend met een dweil op een stok, staart hem aan. ‘We zijn gesloten hoor’, vervolgt de vrouw iets minder argwanend. Ray laat zich op een stoel zakken en veegt zijn haar achter zijn oren. ‘Hoe dat zo?’ De vrouw heeft weinig aansporing nodig. ‘Ja, we moesten zoveel opruimen. Geeft een hoop smurrie hoor als ze iemand overhoop schieten. Weet u hoe rap dat bad leeg was gister? En een gegil joh! Van de dader geen enkel spoor natuurlijk. Ik zei gisteravond nog tegen Henk, mijn man, op zich best slim eigenlijk om het in een zwembad te doen, want het is hier altijd zo’n gekrioel dat je hartstikke snel weg bent. Nee, geloof mij, die gaan we niet meer vinden. Voor het slachtoffer evenzogoed zielig want die kan niks meer navertellen. U heeft trouwens ook wat meegemaakt?’ Ray verschuift ongemakkelijk op zijn stoel. ‘Die neus van u!’, ze wijst met de stok. ‘O dat! Ongelukje. Ik ga maar weer eens. Tot ziens.’ Meer struikelend dan lopend verlaat hij het zwembad. De vrouw schudt haar hoofd en dweilt verder.

In zijn auto wrijft Ray over zijn ogen en haalt een paar maal diep adem. Zijn neus doet zeer en de spanning beheerst zijn al zijn spieren. In het handschoenenvakje moeten nog wat pijnstillers liggen. Hij buigt kermend naar voren en steekt zijn hand diep in het vakje. Dan geeft hij een schreeuw als er een flinke dreun op zijn auto wordt gegeven. In een deel van een seconde flitst het door zijn hoofd dat de mannen terug zijn. Het portier wordt opengerukt en Ray doet zijn armen in een reflex beschermend over zijn hoofd. ‘Rustig maar hoor,’ klinkt een bekende stem,’Je bent je tas vergeten!’ De vrouw met de groene slippers gooit de tas rakelings voor zijn gezicht langs op de bijrijderstoel.

Bij het ziekenhuis valt het niet mee een parkeerplek te vinden. Ray gaat brutaal op een artsenplaats staan. Hij staat verbaasd van zichzelf, is hij nu ook al asociaal? Maar hij moet van die tas af en snel ook en dan alles snel vergeten, gewoon weer zijn oude leventje oppakken. ‘Waar ben je, sta voor je deur. Bel me terug!!! Moon.’ Bij de balie wordt hij direct al tegengewerkt. Nee, hij weet geen naam, en nee, hij is geen familie. ‘Dan kan ik niks voor u doen meneer.’ zegt het meisje resoluut. Ray draait zich om en loopt vastberaden richting de koffiehoek. Vlak daarvoor schiet hij naar rechts een gang in. Gelukkig hangen overal plattegronden van het immense ziekenhuis en al snel weet hij waar de Spoedeisende Hulp zich bevindt. Daar treft hij een oververmoeide dame die hem klakkeloos de informatie verschaft die hij hebben moet, nadat hij verklaard heeft familie te zijn. ‘Ach, voor ik het vergeet,’ zegt Ray,’mijn neef denkt vaak dat hij grappig is en geeft dan een andere naam op, welke gebruikt hij nu?’ Met de juiste naam begeeft hij zich naar de hartafdeling. Alsof hij precies weet wat hij doet loopt hij de gangen door, intussen spiedend op elk naambordje naast de deur van elke kamer. Bij de juiste naam kijkt hij nog eens links en rechts de gang in en drukt dan de deurkruk naar beneden. In het bed herkent hij de jongeman, die er roerloos bij ligt. Aan een haakje hangt het shirt met gele en zwarte strepen. De machines boven hem piepen met een zekere regelmaat. Wat nu? De tas hier laten? Hem wakker maken? Voordat Ray met een idee komt zwaait de deur open en een vlotte verpleegster stapt naar binnen. Ze draait zich om en zegt tegen iemand op de gang: ‘O, ik zie dat er al bezoek is!’ Dan draait ze zich naar Ray. ‘U bent ook familie? Er staan hier twee neven die ook even willen kijken. Zou u zo vriendelijk willen zijn…?’ ‘Natuurlijk!’, zegt Ray vlug en haast zich de kamer uit. Daar botst hij tegen zijn twee belagers aan. Even zijn ze alle drie met stomheid geslagen. De kleinste herpakt zich het snelst. Vlug pakt hij Ray bij de arm en roept: ‘Hey neef! Zullen wij anders eerst even koffie drinken?’ Met een hoofdbeweging naar de kamer: ‘Die slaapt toch nog een tijdje.’ De lange heeft het spel door en pakt Ray bij de andere arm, slaat hem uitbundig op de schouder en zegt: ‘Hoe gaat het nou gozer?’ Ze sleuren hem zowat de gang door. Bij de eerste de beste bocht gaat er ergens een alarm af en in mum van tijd is de gang vol met rennend verplegend personeel. Een grote donkere vrouw duwt een crashcar voor zich uit. Ray maakt gebruik van de verwarring die ontstaat, wringt zich los en begint te rennen alsof zijn leven er van afhangt. Wat waarschijnlijk ook zo is. Hij weet zelfs ongezien in het trappenhuis te komen. Hijgend en met pijn in zijn zij moet hij snel beslissen, naar boven of naar beneden?

Bizar hoe snel een mens in tijd van stress toch een keuze weet te maken. Door met drie treden tegelijk naar beneden te vliegen lukt het Ray te ontsnappen aan zijn achtervolgers. Hij springt in zijn auto. De parkeerboete laat hij verfrommeld achter. Als een bezetene rijdt hij naar zijn huis. Er vanuit gaande dat de twee mannen hem nog zoeken, propt hij binnen wat kleding in een sporttas, hier kan hij niet meer blijven. Koortsachtig probeert hij te bedenken waar hij naar toe moet gaan. Peter! Wellicht kan hij daar een tijdje blijven. Net als hij het nummer van Peter wil intoetsen belt Moon hem. Hij wil ook geen argwaan wekken dus neemt hij op. ‘Waar ben je!!! Ik probeer je al de hele dag te bereiken man! Ik moet je dringend spreken. Kom nu naar mijn kantoor! Nu!!!’ Hij bedenkt dat een bezoekje aan haar de verhitte gemoederen wat kan bedaren en belooft er binnen tien minuten te zijn. ‘Hè, hè!’, klaagt Moniek en trekt hem naar binnen, ‘Zitten jij! Jeetje Ray, wat zie jij eruit! Nou, dat verklaar je straks maar. Eerst vertel je me luid en duidelijk wat je allemaal gedaan hebt gisteren!’ Ray zucht: ‘Weet ik veel, niets bijzonder waarschijnlijk. Luister Moon, ik doe mijn uiterste best maar als jij zo aan mij twijfelt werkt dat averechts natuurlijk. Mag ik nu weg ik heb een afspraak met…’ ‘Noem het maar niets bijzonders!’, valt ze hem lachend in de reden. Moniek die lacht? Wat is hier aan de hand? Ze smijt hem een krant voor zijn neus en dan ziet hij zichzelf gebogen over een figuur met een geel en zwart gestreept shirt. ‘Geen mis- maar goede daad’ staat er boven. Slechte kop, denkt Ray nog. ‘Blijf zitten!’, gebiedt ze als de bel gaat, om even later te roepen, ‘Hier is hij!’ Ray draait zich om en kijkt recht in het gezicht van een politieagent. Het zweet breekt hem aan alle kanten uit. Zijn keel voelt gortdroog aan. Zijn linkerknie trilt. Zijn hartslag resoneert in zijn oren. ‘Luister goed sukkel!’, zegt Moniek en ze gaat met een scheve glimlach op haar bureau zitten. ‘Tja, eh…’, de agent schraapt zijn keel, ‘Meneer van Vuuren, ik kom u bedanken! U heeft ons namelijk een grote eer bewezen gister. U heeft het leven gered van Benny de Booij. Wij waren al een flinke tijd op zoek naar dit fraaie heerschap als ontbrekende schakel in een groter misdaadnetwerk. ’ Hij steekt zijn rechterhand uit naar Ray.

Gebeurt dit echt? Hij krijgt een compliment van een politieagent terwijl hij met een pistool op schoot zit. En waarschijnlijk ook nog met de gage van een huurmoordenaar. Hij probeert nog: ’Het leven van wie? En hoe weet u dit allemaal?’, dan op de krant wijzend, ‘En hoe kan dit dan?’ ‘Tja, na Moordcollege zijn er meer mensen die u kennen dan andersom waarschijnlijk. Een vrouwelijke fan heeft u herkend, u sommeerde haar 112 te bellen.’ Helder ziet Ray de vrouw met het blauwe haar voor zich en realiseert zich nu dat ze aan het filmen was. Moniek is door het dolle, ziet dit als een geweldige publiciteitstunt. De agent vervolgt: ‘We zijn er zeker van dat hij met de zwembadmoord te maken heeft die gisteren plaatsvond, maar krijgen het bewijs nog niet helemaal rond.’ Er giert een korte maar hevige wervelwind in het brein van Ray, maar dan zegt hij: ‘Misschien kan ik u hierbij van dienst zijn. Hier is de tas die het slachtoffer achterliet. Ik weet niet wat er in zit en u moet me geloven dat ik van plan was deze af te leveren bij het bureau.’ Moniek gilt bijna: ‘Ray! Wat heb je allemaal uitgevreten! Het wordt steeds mooier! Ik ga Matthijs even bellen voor vanavond, dan kun je daarna door naar Eva!’ De houding van de agent is opeens veranderd. Hij kijkt Ray strak aan: ‘Heeft u de inhoud bekeken?’ ‘Vluchtig, het …eh…stonk nogal!’ De agent neemt de tas over en verlaat het kantoor met de woorden: ‘Ik verzoek u met niemand over deze tas te praten!’ Ray knikt, steekt twee vingers op en zegt: ‘Erewoord.’ Hij zakt, opeens doodmoe, achterover in de stoel. Moniek laat energiek allerlei plannen op hem los maar hij hoort het niet. Hij kan alleen maar denken. Dit was het? Afgelopen nu? Was het de juiste beslissing? Hij heeft toch zeker nergens mee te maken? Wie zal er kraaien naar die duizend euro?

Drie maanden later staat er een opmerkelijk bericht inde krant:

Schrijver Ray van Vuuren is vanmorgen in voorlopige hechtenis genomen door de politie. Hem wordt betrokkenheid verweten bij de zwembadmoord vorige maand in zwembad de Spetter. Verschillende getuigen zijn gehoord. Een aldaar werkende schoonmaakster heeft verdachte daags na de moord verward aangetroffen in het afgesloten gebouw. Verplegend personeel in het plaatselijke ziekenhuis bevestigen valse voorwendselen omtrent familiebanden. Maar overduidelijk waren de vingerafdrukken op het wapen en op de drieduizend euro in de tas,  die in het bezit was van verdachte. De rol van zijn literair agent M. ten Haaften zal hangende het vervolgonderzoek duidelijkheid verschaffen. Deel 2 van Moordcollege wordt voorlopig uitgesteld.

 

 

 

 

 

 

 

 

Serieus

Nu het toch vakantietijd is en menigeen ligt te dobberen op een opblaasflamingo of loopt te wandelen op beeldige schoenen, ga ik eens proberen een serieuze blog te schrijven. Een zogenaamde recensie (kritische noot) op een eerder verschenen artikel. Komt-ie.

Veel vrouwen hebben een hekel aan een badpak of bikini passen. Begrijpelijk want het onflatteuze licht in het pashokje is meedogenloos en laat elk bobbeltje zien. Een paar tips voor wie de uitdaging wel aangaat: vermijd knellend ondergoed om lelijke afdrukken in je huid te voorkomen. 

Onderwerp: (zucht…) niet zo vernieuwend hoor.

‘Elk bobbeltje’: meestal gaat het om meerdere bobbels.

‘Vermijd knellend ondergoed’: dan ga ik maar in mijn blootje?

Plan je bikini-passessie in vóór de lunch om een opgezette buik te voorkomen. Verwacht je veel te gaan zwemmen of eindeloos van de glijbaan af te gaan met de kinderen? Kies dan voor een badpak of sporty bikini die alles goed op z’n plaats houdt. Kijk ook goed naar je figuur: welke punten wil je benadrukken en wat verdoezel je liever? Staar je niet blind op minpunten. Hoe opvallend ze voor jou ook zijn, een ander ziet ze vaak niet eens.

‘Vóór de lunch’: hoeveel denk jij dat ik eet!!!

‘Eindeloos van de glijbaan’: hoe oud denk je dat ik ben!

‘Wat verdoezel je liever’: alles tussen kin en knieën…?

‘Een ander ziet het vaak niet eens’: als je in een darkroom zwemt…!

Andersom geldt hetzelfde: dat je een triangeltop of string past, wil niet zeggen dat het je figuur ook goed doet. Ook belangrijk: blijf niet stil staan voor de spiegel maar beweeg! Doe je armen omhoog en kijk of het bovenstukje niet opkruipt. Loop heen en weer om erachter te komen of de boel goed blijft zitten. Staar je niet blind op de maat of het merk. Waar het om gaat is dat het lekker zit en mooi staat. Niet dat er S, M of L op de label staat. Die knip je er thuis toch uit!

‘Triangeltop’: klinkt mij te vrolijk.

‘Beweeg’: hoe denk je dat ik überhaupt in zo’n badpak kom?

‘Loop heen en weer’: een pashokje heet niet voor niets hokje.

‘De boel’: de hele boel?

‘Lekker zit en mooi staat’: wat moet ik nou, zitten of staan?

‘S, M, of L’: en wat betreft 3XXXL?

Oh ik zie het al, je denkt dat ik dit verzin? Dit artikel stond serieus in een bla(a)d(je), inclusief de vreemde grammatica. Dat is pas een ellende…. Serieus!

Leezen en fluiten

Afgelopen week las ik ergens dat ‘mond-op-mond-reclame’ tegenwoordig goed gerekend wordt. Zo eng! Mond-tot-mond is me dichtbij genoeg. De reden vond ik nog enger: ‘omdat iedereen het tegenwoordig zo schrijft.’ Dus als we ons met z’n allen maar lang genoeg blijven beseffen dat hun gelijk hebben…. Auw, gruwel, dat doet toch pijn?! En wat te doen met de dialecten? Gisteren zag ik dit op een Twentse markt:

Bloazen of prebeeren,

Is wa koopm,

Dus betaaln

De prijs was met een stickertje geplakt, vandaag 3 euro en in een rijkere gemeente 5 euro? Veel geld voor een fluitje van 1 cent…. Maar rekenen we dit taalgebruik nu fout? Of vinden we het juist charmant?

Nog zo iets, een naam van een streekproduct. Gaat het om pèrkes voor je knie? Is het een kès waarin geknieperd kan worden? Zijn het èrkès gemaakt van kniep? Gelukkig was het snel te ruiken waar het over ging: heerlijke koekjes! Het deeg werd door een Twents ambachtelijk knieperkesbakkertje geknepen in een smeedijzeren knieperkesbakijzer en daarna door moeder de vrouw opgerold, in een zakje gedaan en aan de man gebracht met de opeens universele woorden ‘Lekker hoor!’

Vaak gaat taal ook over de manier waarop iets gezegd wordt maar ook de toon van schrijven is doorslaggevend. Toen ik dit zag: wat metalen borden in een bak gesmeten, op de grond gegooid en dan een briefje erbij met de tekst: ‘Zoek uit!’ Dan denk ik meteen: ‘Zoek het lekker zelf uit!’

Taal blijft een wonderlijk iets! Het leeft dus verandert! Maar geef dit blogje toch maar mond-tot-mond door… 🙂