Zuur

Na een flink aantal weken ziek binnen gezeten te hebben verwen ik mezelf met een kopje thee buiten de deur. En vooruit, een klein puntje appeltaart erbij, fruit is tenslotte gezond. Gezellig tafeltje bij het raam. Alle tijd en ruimte om mij weer te laven aan mijn soortgenoten.

Aan de grote tafel in het midden van de zaak zit een bonte verzameling. Na enig afluisterwerk, hoewel dat niet echt moeite kostte, ben ik er achter dat de mevrouw in het pied de poule jasje de Oma is, die vandaag haar 94ste verjaardag viert. Heur haar zit keurig, nagels zijn gelakt en ze is mooi opgemaakt. Hoewel ze zich niet helemaal op haar gemak voelt ziet ze er onberispelijk uit. Dan is daar de oudste zoon, te roze overhemd, te lichtblauwe scheerwollen trui, te harde lach, te kakkerig, zal mij niet verbazen als hij een boot heeft. Hij moet toch rond de 70 zijn maar gedraagt zich in bijzijn van moeder nog steeds kinderlijk. Ook zijn er twee dochters. Zwarte coltrui, geruite pantalon, te veel gouden kettingen, te bruine make-up, te blond haar te ‘nonchalant’ opgestoken. Moeten in de 60 zijn maar willen dit voor geen goud bekennen. Als broer weer eens te hard lacht rollen zij met hun ogen naar elkaar. Ze klagen dat de wijn te zuur is, het broodje te droog en hele tent te druk. Tja, wat wil je op zaterdagmiddag… Tussen deze drie zit allerlei nageslacht in verschillende stadia van enthousiasme. Het varieert van ‘hoera, oma is jarig’ tot ‘hoera, gratis broodje’. Stuk voor stuk gericht op hun eigen bord of telefoon. Degene die dicht naast Oma zit is de oudste en liefste kleindochter van het stel, opgeschoren haar, twee ringetjes in haar neus en op elke vinger een tatoeage. Oma kijkt haar af en toe vriendelijk aan, ze wil haar lief vinden maar wordt zo afgeleid door die ringetjes.

Als ik halverwege mijn taartje ben vindt de zoon het de hoogste tijd voor de overhandiging van het cadeau. Het pak staat al die tijd opvallend te zijn naast zijn stoel. Het is een groot pak, zeker een meter lang en zo’n 20 cm doorsnede. Met een air alsof hij het zelf ter wereld heeft gebracht geeft hij het aan zijn moeder, hij helpt gedienstig met het afwikkelen van het papier. Dan ziet moeder niet veel meer dan bubbeltjesplastic. Omdat het gevaarte op tafel staat kan ze er ook helemaal niet bij. Zoon staat op en verwijdert het bubbeltjesplastic en dan… gebeuren er zoveel dingen tegelijk! De moeder weet niet waar ze kijken moet, roept angstig: ‘Ja, heel mooi…’, de kleinkinderen proesten het uit en de zussen sissen van woede. ‘Het is van ons allemaal hoor moeder en het komt uit een echte wereldwinkel!’, gooit zoon er nog achteraan. Op tafel prijkt een foeilelijke vogel van metaal die er behoorlijk angstaanjagend uit ziet. Moeder verrekt bijna haar oude nek van het omhoogkijken en zegt dan: ‘Goh, 1 vogel van 12 mensen?!’ Kennelijk was de vogel iets goedkoper uitgevallen want zoonlief duikt nog een tas in en haalt er twee pakjes uit, die zonder veel moeite te herkennen zijn als stompkaarsen. ‘Dit hoort er ook nog bij hoor!’ De zussen vallen zowat onder tafel van schaamte en ik heb zomaar het vermoeden dat het eerstvolgende berichtje in de familie-app wel héél zuur zal zijn.

Maar ik was weer echt even lekker onder de mensen J

8 gedachten over “Zuur

  1. Carla wat een heerlijke weergave van een scene uit een familie-soap. ‘In verschillende stadia van enthousiasme’ prachtige zin. Hopelijk knap je voor de feestdagen op en wordt het genieten van de (klein)kinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s