Merry Christmas

Ja, ja, ik weet het…Sinterklaas is nog niet eens in het land, dus Kerst is nog een verboden onderwerp. Maar schreef ik laatst niet iets over dooie mussen die van het dak vielen en van glibberige laptoptoetsen? Toch was ik toen al bezig met kerst, een witte kerst nog wel. Het ging namelijk om een schrijfwedstrijd van Crime Compagnie. Het moest gaan over kerst, donkere dagen, sneeuw, familie, gevoel en lekker warm maar ook moord en doodslag! Gezelligheid ten top in 2000 à 2500 woorden. Best lastig om je in te leven bij 30 graden… Ik deed een poging en stuurde het ijskoud in. Vorige week uitslag gekregen: van de 33 inzendingen gingen er maar drie door en daar zat ik jammer genoeg niet bij. Misschien toch te warm gebleven…? Lees maar.

Merry Christmas

Ik doe mijn ogen open en weet direct dat er iets leuks is. Wat was het ook alweer? O ja, ik ben verloofd! Ik kijk naar mijn linkerhand en zie daar de witgouden ring. We waren gisteravond bij de winterversie van de buurtbarbecue, een mooie traditie op kerstavond, en Gijs gebruikte dit  als decor om mij ten huwelijk te vragen. Ik tast naast me om naar Gijs te kijken. Als ik niets voel draai ik me helemaal om. Ik constateer dat het bed, op mij na, helemaal leeg is, er zit zelfs geen deukje in het kussen van Gijs. Vreemd. Ik pijnig mijn hersenen om de afloop van gisteravond helder voor de geest te krijgen. Dit lukt niet erg. We bleven maar proosten, op ons, op de buurt, op de liefde en het leven. Dat weet ik nog wel. Wat ik ook nog weet is het gezicht van Dennis. Ach Dennis, mijn trouwe vriend van twee huizen verderop. Zijn scheiding ging niet zonder slag of stoot. Hij heeft wat gehuild bij mij in de keuken en we hebben gepraat tot we niet meer konden. Liters koffie, thee en wijn zijn er doorheen gegaan en regelmatig gingen we samen iets leuks doen met de kinderen. En als de kinderen bij zijn ex waren bleef hij vaak bij Gijs en mij eten. De mannen konden het zo goed met elkaar vinden dat een gezamenlijk uitstapje naar de kroeg bijna ieder weekend plaatsvond. Daarom kon ik de uitdrukking op het gezicht van Gijs gisteravond niet duiden. Ik kan er niet de vinger op leggen wat ik precies zag.

Ik stap uit bed en doe een gordijn open. Dan houd ik mijn adem in. Mijn wens is uitgekomen: een witte kerst! Een dikke laag sneeuw zover mijn ogen reiken. De tuin heeft iets mysterieus. De twee coniferen in pot staan als kabouters met witte puntmutsen naast de schuur. Het vogelhuisje op stam draagt een zware witte hoed. De fiets van onze zoon staat weer niet in de schuur en is nu bijna onherkenbaar verstopt. De buxusbollen zijn nu sneeuwbollen. Naast de schuur ligt een grote berg. Wat lag daar nou toch? Ik herken het even niet. Een vroege vogel landt op de fiets. Hij zakt diep weg en vliegt snel weer op. Dan strijkt hij op de grote berg neer. Wederom heeft het diertje geen houvast en fladdert driftig met zijn vleugeltjes. Een laagje sneeuw verstuift en opeens zie ik iets geels tevoorschijn komen. Net zo geel als mijn winterjas. Gijs lachte zich suf toen ik ermee thuis kwam maar nooit eerder had ik zo’n heerlijke winterjas. Enkellang en met een grote capuchon, dik gevoerd en dus comfortabel warm. De gele kleur gaf het geheel iets vrolijks en als je van dichtbij keek zag je dat er piepkleine rode roosjes op geborduurd waren. De vogel heeft intussen gezelschap gekregen en het stukje geel wordt groter. Het moet niet gekker worden, het lijkt echt op mijn jas. Maar wat zou dat ding buiten doen? Ben ik hem vergeten? Heb ik hem daar laten liggen?

Ik ben nu zo nieuwsgierig dat ik naar beneden loop om poolshoogte te nemen. Zodra ik de gang doorloop moet ik glimlachen als de plastic eland begint te zingen: ‘I wish you a merry Christmas’.  De kinderen wilden hem graag in de gang hangen zodat het liedje maar vaak te horen zou zijn. Als het ding buiten mijn jas blijkt te zijn haal ik hem snel naar binnen. Hij heeft me een klein fortuin gekost en zoiets bijzonders vind ik nergens meer. Ik zie hem niet aan de kapstok hangen. Dan trek ik het zwarte jack van Gijs aan, wurm me in mijn laarzen en stap de tuin in. Even sta ik stil. Wat jammer dat de ongerepte laag nu verstoord wordt door mijn voetstappen. Maar ik moet duidelijkheid krijgen en vervolg mijn weg naar de schuur. De sneeuw knerpt vriendelijk onder mijn voeten. De vogels vliegen op zodra ik dichterbij kom. Ik kniel bij de berg neer en veeg nog wat sneeuw opzij. Ja, dit lijkt precies mijn jas. Ik trek er zachtjes aan maar voel direct weerstand. De jas zit ergens aan vast. Ik veeg nog meer sneeuw weg. Als ik iets hards raak spring ik geschrokken overeind. Met mijn laars probeer ik het harde deel bloot te leggen. Dan slaak ik een kreet van ontzetting: het is een hand. Een hand die uit de mouw van de jas steekt. Mijn jas. Opeens maak ik haast en veeg de sneeuw zo snel mogelijk weg boven de mouw tot ik bij de kraag ben. Nog een stukje en ik zal een gezicht zien. Durf ik dit? Kan ik dit?

Ik ren naar binnen op zoek naar Gijs, waarom zou ik dit alleen doen? Op mijn geroep komt geen antwoord, de eland in de gang zingt elke keer als ik langsloop opnieuw en als ik alle kamers vlug bekeken heb voel ik opeens druk op mijn borst. Mijn ademhaling gaat snel en ik merk dat ik hijg. Van mijn nachtkastje pak ik mijn telefoon. Nog één keer kijk uit het raam. Nu ik vermoed dat er een mens ligt zie ik ook duidelijk de contouren. Ik slik moeizaam. Ik ga naar beneden en opnieuw de tuin in. Wat moet ik doen? De politie bellen? Knoei ik nu met een plaats delict? Nee, dat is alleen als er moord is toch? Dit lijkt meer een ongeluk. Maar wie ligt daar toch? Opeens bedenk ik me dat diegene misschien niet eens dood is en dringend hulp nodig heeft! Ik graaf of mijn leven ervan afhangt en binnen de kortste keren kijk ik in een paar helblauwe ogen. De ogen van Gijs! Ik hoor een harde hoge gil. Ik graaf Gijs verder uit en zodat zijn hoofd op mijn schoot kan rusten. Ik wrijf over zijn gezicht en schudt hem heen en weer. Ik huil en besef dat het gegil uit mijn mond komt. Ik probeer de capuchon over zijn hoofd te doen met de bedoeling hem warmte te geven en zie dan dat de binnenkant donkerrood bebloed is. Op dat moment pak ik mijn telefoon en bel om hulp.

Gijs is dood en meegenomen door de ambulance. De kinderen zijn meegenomen door mijn ouders, die met kalkoen en al voor de deur stonden om kerst te komen vieren. Ik kon die verdrietige gezichtjes niet aan. De ouders van Gijs zijn op hun vakantieadres in Thailand op de hoogte gebracht van het verschrikkelijke nieuws en komen morgen terug. Zo moest ik in mijn eentje ook de politie te woord staan. Als die eindelijk vertrekken met hun zeurderig gevraag wil ik maar één ding: Dennis! Natuurlijk zal hij de ambulance en de politieauto’s wel gehoord of gezien hebben, het bevreemdt me ook enigszins dat hij nog niet hier is, maar bedenk dan dat zijn kinderen dit weekend bij hem zijn. Nog steeds in Gijs zijn jas loop ik twee deuren verder en bel aan. Zodra Dennis opendoet worden zijn ogen groter. ‘Gijs is dood. Ik heb je nodig!’ fluister ik en stort me in zijn armen. Hij wrijft me onhandig over mijn rug als ik het hele verhaal vertel. ‘En nu is hij dood! En we zouden nog wel gaan trouwen!’, snik ik: ’Wat is er nou gebeurd en waarom was hij nog buiten? En waarom had hij mijn jas aan?’ Dennis reageert opeens koeltjes: ‘Ja hoor eens, dat weet ik ook niet hoor. Vreemd allemaal. Misschien wilde hij gewoon iets uit de schuur halen en trok hij jouw jas omdat die nu eenmaal hartstikke warm is. Toen is hij uitgegleden, heeft zijn hoofd gestoten en is door de kou bevangen?’ Maar dan breekt Dennis ook, hij huilt met gierende uithalen en snikt: ’Sorry Gijs, sorry, ik wist het niet.’ Nu is het mijn beurt om te troosten: ‘Precies Dennis, wisten we het maar. Reken er op dat de politie erachter komt!’ Dennis snuit luidruchtig zijn neus, kijkt me met rode ogen aan en zegt zacht: ’Ik moet dit echt verwerken, hij was ook mijn beste vriend hè. Vind je het erg om me alleen te laten, zodra ik wat bekomen ben kom ik je helpen, oké?’ Ik kijk verbaasd maar zeg toch: ‘Oké!’

Alleen thuis weet ik me geen raad. Ik drink wat thee naast de opgetuigde kerstboom en kijk doelloos naar buiten. Het sneeuwt flink en de plek waar Gijs lag is met een flinterdun laagje bedekt. De schoenen van de ambulancebroeders en de politiemannen hebben donkere gaten achtergelaten. Wat een verschil met de sprookjesachtige tuin vanmorgen vroeg. De gebeurtenissen gaan natuurlijk als een lopend vuurtje door de buurt, vooral na de gezellige avond gister. De telefoon gaat constant. Snel doe ik de gordijnen van de voorkamer dicht, ik heb geen zin in andere mensen. Ik wil alleen Gijs. Mijn mooie sterke Gijs. Terwijl ik niet eens zo op machotypes val was Gijs anders. Sterk en toch zacht. Lief, doortastend, energiek. Hoewel hij vlagen van afstandelijkheid kon hebben, hij kon dan zomaar uren achter elkaar op de bank zitten. Hij leek wel een tijdje in een andere wereld te verkeren. Zijn eigen wereld waarschijnlijk. Als de periode voorbij was wilde hij nooit iets met me delen hierover en was dan ook zo vrolijk en boordevol nieuwe plannen dat ik het maar zo liet. Mijn telefoon gaat. ‘U spreekt met Hendriks van de recherche. Wij staan bij u voor de deur, wilt u opendoen? We hebben nieuws over uw vriend.’ Ik realiseer me dat de voordeurbel een paar maal is overgegaan.

Ik heb het koud. Een trui van Gijs die nog over bank lag trek ik aan. Ik ruik Gijs. Mijn lieve Gijs die volgens de politie is neergeslagen met een scherp voorwerp. De bijl die achter de twee coniferen lag is meegenomen. Voor onderzoek. Nog steeds heb ik het ijskoud. Mijn telefoon gaat weer. Een onbekend nummer deze keer. Ik besluit op te nemen zonder iets te zeggen. Een blikkerige stem roept: ‘Bitch! Ik krijg jou ook nog wel! Kom naar buiten als je durft…’ Ik hap naar adem en laat de telefoon bijna uit mijn handen vallen. Instinctief kijk ik naar buiten. De tuin ligt er stil bij. Ik ruk de gordijnen hier ook dicht. Daarna sluip ik naar boven. Vanuit het slaapkamerraam gluur ik naar beneden. De vitrage laat voldoende door om te zien zonder gezien te worden. De tuin is inderdaad leeg, er beweegt niets. In de tuin van de rechterburen wordt een paadje geveegd. Bij de linkerburen maken kinderen een sneeuwpop. In de verte hoor ik een hard  en regelmatig geluid, alsof er iemand tegen een deur slaat. Als ik op mijn tenen sta zie ik Dennis. Hij hakt hout, als een bezetene. Hij slaat zijn verdriet er uit zeker. Bijzonder om dit op kerstmorgen te doen. Ik besluit hem te bellen en te vragen of hij langs komt. Ik zie hem zijn telefoon uit zijn broekzak halen. Voor ik iets kan zeggen drukt hij me weg en gaat zo mogelijk nog harder hakken.

Ik eet werktuiglijk het ene chocolade kerstkransje na het andere. Ondertussen bedenk wat ik moet doen. Ik moet naar buiten. Onze kat Pluis is al een tijd weg. Ik wil hem roepen, bij me nemen, met hem kroelen, troost aan hem ontlenen. Maar durf ik naar buiten? Inmiddels is het al bijna donker, maar een lichtje doe ik niet aan. Enge telefoontjes heb ik na die ene keer niet meer gekregen. Wel intimiderende appjes, die ik heb opgeslagen. De mouwen van de trui van Gijs heb ik over mijn handen getrokken om de verlovingsring maar niet te zien. Hem afdoen is een stap te ver. Na een half uur neem ik een besluit. Ik doe het, ik ga naar buiten. Een klein stukje de tuin in, de achterdeur open laten, wat kan me gebeuren. Eenmaal buiten roep ik met schorre stem: ‘Pluisie! Kom maar bij het vrouwtje! Kom maar Pluis!’ Ik wil niet laten horen hoe bang ik ben en loop bijna stampend. Hoe dichter ik bij de schuur kom, hoe meer ik ga beven. Opeens gaat mijn telefoon weer, een appje: ‘Pluis in het vogelhuis!’ met een serie lachebekjes er achteraan. Ik zet een voet richting huis maar kijk toch schielijk naar het vogelhuis. Ik kokhals als ik het lichaampje van Pluis daar zie hangen. Struikelend over mijn eigen voeten ren ik het huis weer binnen en met een zucht draai ik de deur op slot. ‘Prima, doe maar op slot!’ hoor ik achter me. Vliegensvlug draai ik me om. ’Jeetje Dennis, ik schrik me dood!’  Dennis kijkt naar me, op een hele indringende manier. ‘Dennis, wat is er, wat kijk je raar!’

En weer rijdt er een ambulancewagen bij mijn huis weg en opnieuw zit rechercheur Hendriks in mijn woonkamer. De uitbundige kerstboom lijkt misplaatst. ‘Vertelt u het nog eens rustig vanaf het begin’, vraagt hij vriendelijk. Maar ik weet nog steeds niet waar het begin is. Begon het toen Dennis hier over vloer kwam? Of was het toen Dennis met Gijs ging stappen? Begon het omdat ik niet door had dat Dennis en Gijs een relatie hadden, met elkaar. Of begon het toen Gijs mij ten huwelijk vroeg. Toen ging het in elk geval mis bij Dennis. Zijn toekomst ging in rook op en dat was mijn schuld. Ik moest uit de weg geruimd worden. Maar hoe kon hij weten dat Gijs met mijn jas aan naar buiten kwam? Zo doodde hij zelf de liefde van zijn leven. En dan vertel ik de rechercheur dat Dennis zijn handen al om mijn keel had gelegd toen de eland opeens begon te zingen: ‘I wish you a merry Christmas’. Afgeleid door het geluid draaide Dennis zich om. De vader van Gijs twijfelde geen moment en overmeesterde  de verblufte Dennis. Ik hoefde alleen nog maar de politie te bellen. Maar waar het allemaal begon? Misschien heb ik Gijs nooit echt gekend. Ik ben moe. Mijn schoonmoeder stuurt me naar bed. In de gang klinkt : ‘I wish you a merry Christmas’

 

 

10 gedachten over “Merry Christmas

  1. Jammer, mooi verhaal. Maar het was niet de eerste wedstrijd waaraan je meedeed en vast en zeker niet de laatste 😉 Nu eerst maar een vredige Kerst vieren, daar tuigen ze hier de winkels al mee op….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s