Maandelijks archief: juli 2019

Dure niks

Geld, pegels, doekoe, centen, contanten, duiten, kapitaal, zilverlingen, oortjes, poen, pingping, slappe was, euries, we houden er van.

Oké, het maakt niet gelukkig, maar zéker niet ongelukkig. Het is verdraaid makkelijk er aardig wat van te hebben. Want wat kun je er allemaal mee doen? Lekker laten rollen, bij voorkeur mijn kant uit. Vakanties, etentjes, voorstellingen, cadeaus. Uitgeven aan jezelf of delen met een ander. Het stinkt niet en het zoekt vaak geld waardoor het vanzelf meer wordt!

Je kunt het natuurlijk ook niet uitgeven maar sparen, er op gaan zitten. Wel typisch Nederlands. Ze zeggen niet voor niets dat ‘wij’ het koperdraad hebben uitgevonden toen er twee Nederlanders vochten om een cent. (Of waren het Schotten?) In elk geval vertel ik niets nieuws als ik zeg dat wij graag een voordeeltje hebben, een koopje, een uitverkoopje, een meevallertje, een anbiedinkie. Helemaal door het dolle zijn we als iets gratis is! Maar wat doen we hiermee?

Alles in de zomersale! Een vlot jurkje van een mooi stofje, luchtig, makkelijk te wassen, kreukvrij in de koffer, soepel vallend en afkledend, wat wil je nog meer.  Prijs valt mee. Daarbij een zomers hoedje, zo’n rieten geval dat overal bij past, dat je zelf kunt opleuken door er een sjaaltje omheen te knopen kleurend bij het jurkje. Doe es gek. En dan de schoenen: aangenaam zomers, je voelt niet dat je ze aanhebt, onverslijtbaar, luchtig, modieus en in one-size-fits-all…? Dure niks…

Advertenties

Peukie

Nee joh, ik ga niet zitten zeuren over de warmte hoor, dus je kunt gerust doorlezen. Wat kan het jou nou schelen dat mijn vinger steeds van de toetsen glijden. Dat ik nog minder aanheb dan je dacht. Dat ik om de acht tellen moet niezen, als de wendbare ventilator langs komt waaien. Dat sinds een dag of drie de vriezer mijn beste vriend is. Nee, daar ga ik het niet over hebben. Dat gemopper door iedereen! Terwijl het hitteplan mij uitstekend bevalt. Rustig aan en veel drinken: heerlijk! Omzien naar de medemens: ik kijk m’n ogen uit.

En ik zie dat het appen-op-de-fiets-verbod nog niet bij iedereen is doorgedrongen. Ik moet eigenlijk keihard FLAPPDROL roepen…maar ik durf het niet. Dat meisje met haar grote fiets slingert nu al vervaarlijk en ik ben bang zij dat door mijn geroep van schrik alsnog een doodsmak maakt. Die grote sterke jongen zie ik al dreigend op mij afkomen om te vragen waar ik me mee bemoei. Het levert niet het gewenste effect dus kijk ik alleen maar hoofdschuddend. Een jonge gast met een scooter gaat netjes aan de kant en appt zich een slag in de rondte. Hij grinnikt en appt, hij zet zijn zonnebril op zijn haar en appt, hij maakt een selfie en appt. Tjonge, wat een sociaal leven heeft hij zeg. Na een half uur blijkt de conversatie te stokken en stopt hij de telefoon weg. Ik hoop dat hij  nog benzine heeft want al die tijd was de motor draaiende… Een meisje met een fiets met voorop zo’n grote kist rijdt langs en ze schreeuwt in de kist ‘Néééé, méén je!’. Eerlijk is eerlijk: ze heeft de telefoon niet in haar hand 🙂

Waar ik me ook over verbaas is dit:

Toen ik dit voor het eerst zag dacht ik dat het een sigaret was… Ik schoot in de lach om zoveel domheid: een sigaret moet niet IN je oor maar ACHTER je oor. Zo gaat-ie knakken! (natuurlijk moet een sigaret helemaal niet, maar als je er dan toch eentje hebt…) Later zag ik er meer, ook aan twee kanten, en verbaasde me over het simpele kopieergedrag van mensen. Wat een trend! Oké, nu weet ik beter, het zijn draadloze oordopjes, maar ik blijf het een raar gezicht vinden. Omdat die dingen op het randje van je oor hangen en omdat ze draadloos zijn en dus nergens anders aan vastzitten, is de kans op verlies behoorlijk groot.  Ook daar is natuurlijk weer iets op gevonden. En nu begrijp ik meteen waarom sommige mensen van die joekels van gaten in hun oor hebben….

 

Nee joh, dat hitteplan is juist hartstikke leerzaam! Doe er je voordeel mee!

Op straat (8)

Dit vond ik,

en dit ging er aan vooraf.

Hij keek niet eens meer op van het telefoontje. De kliniek waar zijn vrouw verbleef had al zo vaak gebeld. Met een zucht nam hij het gesprek aan. Maar gaandeweg de uitleg aan de andere kant werd hij bleker. ‘Maar hoe kan dit?’ stamelde hij. Hij wreef met zijn hand over zijn ogen en knikte. Realiseerde zich toen dat de beller dit niet kon zien en uitte de belofte direct te komen. Hij meldde zich af bij zijn leidinggevende en haastte zich naar zijn auto. Haasten had eigenlijk geen zin meer maar nu wilde hij toch zo snel mogelijk bij Leonie zijn.

Bij de kliniek wachtte Laura hem op. Een jonge frisse verpleegkundige die hem al door heel wat dieptepunten heen geloodst had. Ze voelde hem goed aan en wist op het juiste moment de juiste dingen te zeggen. Bij haar kon hij boos zijn, verdrietig, of gewoon moe. Moe van de zorgen om Leonie, moe van de zorgen om hun kinderen, moe van het altijd maar positief blijven naar de buitenwereld toe. Hij kende Laura intussen goed. Al die uren in spanning samen doorgebracht werden ook gevuld door verhalen van haar kant. Ze bleek een jonge weduwe van een op missie gesneuvelde soldaat. Achterblijvend met een peuter. Met liefhebbende ouders die zich op hoge leeftijd fulltime om het kleinkind bekommerden zodat zij voor een inkomen kon zorgen om de huur te kunnen betalen. Nu zou hij haar  minder gaan zien. De laatste poging van Leonie bleek een fatale.

Zes maanden later is hij weer voorzichtig gelukkig. De eerste tijd na het overlijden van Leonie waren verdrietig maar onderhuids voelde hij ook opluchting. Zij had eindelijk rust en hij kon doorgaan met zijn leven dat stilstond vanaf het moment van haar opname. Na twee maanden nam hij contact op met Laura, die hij niet meer gezien had sinds de begrafenis. Hij miste haar, de gesprekken, haar lach. Toch wilde hij eerst uitvinden of het om Laura zelf ging of van de troostende werking die zij altijd op hem had. Al snel merkte hij dat Laura zich ook afvroeg waar de grens tussen werk en privé lag. Samen zochten ze die grens op en sloegen uiteindelijk de weg naar elkaar toe in. Het was voorbestemd. Ze hadden elkaar gevonden.

Vanavond wil hij de vraag stellen. Of ze bij hem en de kinderen wil komen wonen. Met haar eigen Julian erbij natuurlijk. De wekelijkse logeerpartijtjes voldoen niet meer. Om het te vieren heeft hij een mooie fles champagne gehaald en die in de tuin bij het lage muurtje gezet. Hij wil dat ze spontaan ‘ja’ zegt en niet omdat de bubbels al koud staan. Uiteraard wil hij dit doen zonder dat de kinderen daarbij zijn. Even echt hun momentje van maken. Uitgerekend deze avond heeft Tom nog wat wiskundevragen en moet Romy nog een heel werkstuk printen. De kleine Julian heeft last van zijn oren en huilt elk kwartier jammerend om zijn moeder. Het is al behoorlijk laat als hij toch met de vraag komt. Laura glundert direct en roept: ’Ja, ja, ja, dat wil ik!’. Dan kruipt ze bij hem op schoot en fluistert verleidelijk: ’Laten we naar boven gaan om het zachtjes te vieren…’ Meer aansporing heeft hij niet nodig.

Om half vier ’s nachts wordt hij wakker. Wat hoort hij toch? Hij loopt naar het raam en schuift het gordijn wat opzij. Op het lage muurtje zit een man luidkeels te zingen: ‘Want zij geloóóóóóft in mij!’ Na een poosje wordt de lege fles weer netjes in de tas gestopt en de man waggelt het donker in.

Oud

Ja hoor, het was weer zo ver: de eerste jaarlijkse antiek- en curiosamarkt in Apeldoorn! Uren kan ik langs de kramen dweilen. Pak af en toe iets op, draai het quasi geïnteresseerd om en om en zet het vervolgens weer terug. Genietend van de entourage, de mensen, de handel, het geheel. De een noemt het ouwe meuk, de ander antiek, weer een ander grootmoeders spul. Met dat laatste heb ik een beetje moeite…  Zelf ben ik ook grootmoeder maar het meeste spul heb ik echt niet gebruikt hoor, dus om wiens grootmoeder gaat het hier eigenlijk? En wat me diep raakte was dit:

Dat Barbie, op haar zestigste, in haar blootje, in een kartonnen doos op een antiekmarkt moet eindigen! Ik ben nog ouder, wat komt er van me terecht?! Misschien komt het nog goed want ik kreeg van een voorbijganger toch nog een oneerbaar voorstel! Ik stond deze oude wieg te bewonderen:

Prachtig hout, twee halfronde houten schommelpoten eronder en aan het hoofdeind een stok waarmee de wieg in beweging gebracht kon worden. Maar ook nog met een oog in die stok waar een touw doorheen kan zodat moeder (of vader) vanuit haar eigen stoel aan het touw kon trekken ten einde de boreling lekker te wiegen. Gezien mijn leeftijd opperde ik er beter een plantenbak van te maken. Word ik opeens door een wildvreemde man in mijn arm geknepen: ‘Nee joh, het is toch veel leuker om eerst een baby te maken en die er dan in te leggen, hebbie twee keer lol!’  Op de markt is de humor onbetaalbaar 😃

Er waren opvallend veel kramen met zilverwerk en als eksters komen vrouwen daar op af. Zo ook een dame die met een piepklein zilveren stoeltje met daarop een piepklein zilveren hondje in haar hand stond. Ze was er echt weg van. Ze vroeg de prijs. ‘Tis wel een echt oudje hoor mevrouw, dus deze kost €37,50.’ Mevrouw schrok zichtbaar, zette het kleinood met tegenzin weer terug en antwoordde verontschuldigend: ‘Als ik straks met mijn neus omhoog lig, dan weet ik het wel, dan ligt het heel snel bij de kringloop.’

Dit vond ik ook een mooie. De verkoper had geen zin overal zo’n plakkerig prijsje op te doen en wilde toch graag van de handel af. Hij dacht: weet je wat, ik doe alles voor 5 euro weg! En zijn vrouw maakte een keurig bordje àlles voor €5

Totdat er natuurlijk een bijdehante leukerd langs kwam die zei: ‘Is goed, geef mij alles maar, dan krijg jij vijf euro!’ Gelukkig had de handelaar nog een rode viltstift meegenomen.

En over prijsjes gesproken. Meestal dat plakkerige dingetje dus, soms ligt er een los papiertje naast en soms moet je er naar vragen. In het laatste geval bepaalt de verkoper ter plekke de prijs, afhankelijk van zijn bui, zijn thuissituatie, jouw gezicht en het verloop van de dag in het algemeen. Deze had ik nog niet eerder gezien…

Nou moet ik er bij vertellen dat deze uitstalling tegen een muurtje stond, dus VOOR je kijken kon sowieso niet, maar wat een weergaloze tekst: Prijs Vragen Kijk Achter U. Taalkundig klopt het niet maar je staat verbaasd hoeveel mensen direct achterom keken zodra ze dit lazen.

Bezoekers van deze markt komen overal vandaan maar toevallig stond hier een Amsterdammer naar de dobbers te kijken van een Amsterdamse koopman.

  • Benne mooie dobbers, haha!
  • Ja meneer, ’t sijn oudjes hè.
  • Net als wij seg maar…haha!
  • Dat hep u goed gesien!
  • Je hep er seker een dobber an om ze te verkopen, haha!
  • O u hep verstand van vissen?
  • Ikke wel!
  • Vooral achter het net seker, haha!

Ja, het was weer een heerlijk dagje markten, als vanouds…

 

 

 

 

Piep!

Even een associatiespelletje met je doen. Ik noem een woord en jij roept het eerste wat in je opkomt.

Zomer! Wedden dat je dacht aan zon of vakantie?

Strand! Wedden dat je dacht aan zand, luieren en zee?

Piepschuim! Wedden dat je dacht: huh wat bedoel je?

Over dat piepschuim wil ik je graag wat meer wijsmaken. De klussers onder ons kennen het vooral van dak-  of kruipruimte-isolatie. De knutselaars onder ons kennen het vooral van piepschuimballen en eieren die je decoratief kunt verven of beplakken. Maar wist je dat er veel meer mogelijk is?! In Borne staat het bedrijf EPS maatwerk, onder de bezielende leiding van Marco Lagendijk, en daar is piepschuim in elke gewenste vorm te bestellen (vandaar de term maatwerk…).Ook in elke gewenste hardheid piepschuim, want er zit nog veel verschil in. De specialisatie van het bedrijf bestaat uit het 2D vormen snijden. Dit is hartstikke handig voor de bouw; regelmatig heb je te maken met afwijkende maten en dan kunnen hiervoor passende elementen gemaakt worden. Er staat bijvoorbeeld een mooie bestelling klaar voor de damwanden van de trambaan in Amstelveen. Het materiaal kan rechtlijnig geleverd worden maar ook rond.

  Opvulblokken voor een hoogwaterbrug of als basis voor een zwembad.

Stel je hebt een bloeiende webshop maar je hebt moeite de artikelen dusdanig te versturen dat ze heel blijven. Neem gerust contact op met EPS maatwerk en ze denken graag mee aan een goede oplossing.

Wat een aantrekkelijke verwerking is, zijn letters. Voor winkels of voor jezelf om een feestje of event op te leuken. Je ziet het, kan ook in kleur geleverd worden.

 

Naast letters kunnen er ook andere vormen gemaakt worden wat dacht je van deze?

 

Een ijsje van een meter of een iglo die past in het winterthema van het Hilton hotel…

Als je nu denkt: ik heb hier nog nooit iets van gehoord of gezien dan kun je je nog wel eens vergissen. Kijk je wel eens naar ‘De tv-kantine’? Of naar ‘Ondertussen in Nederland’ met Humberto Tan en Luuk Ikink?

 

Zowel de kruisen als de losse provincies zijn gemaakt door EPS maatwerk.

Je begrijpt dat er wel reststukken overblijven na het uitzagen van deze vormen, ook dat is geen probleem. Die gaan in de vermaalmachine en de korrels die daar uitkomen gaan in zakken en worden verkocht als zitzakvulling en/of als kruipruimte-isolatie. Zo gaat er ook nog eens niets verloren van dit bijzondere materiaal.

Het laatste nieuws, toevallig deze week is er een nieuwe machine, vers uit Frankrijk, bijgekomen zodat EPS maatwerk ook 3D artikelen kan leveren! Voor nog meer mogelijkheden!

Waarom ik zo enthousiast ben over dit bedrijf? Bij het woon-zorgcentrum waar ik vrijwilligster ben organiseerden we laatst een Amerikaanse week, om de bewoners het gevoel te geven op vakantie te zijn in Amerika. Het Grand Café moest natuurlijk passend aangekleed worden. En EPS maatwerk maakte voor ons een heuse Lady of Liberty van zo’n twee meter hoog! Het was een waardevolle toevoeging aan de uitstraling van de decoratie.

Wil je ook zoiets, voor je bedrijf, voor je school, voor je feest, voor je voorstelling, voor je carnavalswagen? Wil je er eentje of liever vijftig? Heb je zelf leuke ideeën? Neem gerust contact op met Marco en verbaas je over de mogelijkheden. Succes!

 

Oppasdagfragment

Ik lig op mijn rug. In een knalgeel kinderbadje. Zonder water. Niet erg comfortabel. Maar de kleine dame naast me heeft me zover gekregen.

‘Oma, kom je met me spelen?’ ‘Tuurlijk, wat gaan we doen?’

Ze sjouwt kussentjes van de tuinbank en dekentjes uit de poppenwagen in het gele badje. ‘Kom Oma, we gaan slapen!’ Een van mijn lievelingsspelletjes. Dus ik vlei mij gracieus in het bedachte bed. Nou dat vleien moet je ook maar bedenken… Na veel gekreun en gesteun lig ik met mijn hoofd op een kussentje. Mijn voeten steken ver buiten het badbed. Ik wil een dutje doen. Maar dat gaat zomaar niet!

‘Oma, je moet wel onder de deken!’ ‘O ja, natuurlijk!’

Ik trek het kleinood naar me toe en weet ternauwernood mijn schouders te bedekken. Naast mij hoor ik tevreden snurkgeluidjes. Dit hou ik wel een poosje vol.

‘Oma, je moet wel je lampje uit doen!’ ‘O ja natuurlijk!’

En ik druk met een vinger op de rand van het badbed. We snurken samen om het hardst tot we de slappe lach krijgen.

‘Oma, kijk jij eens buiten of het nog onweer is!’ ‘Tuurlijk, doe ik, nee het onweer is afgelopen.’

Ik denk rustig door te kunnen tukken maar kennelijk is het weer dusdanig goedgekeurd, dat andere activiteiten gedaan kunnen worden. Zo zit ik even later op de rand van het gras met een stokpaardje tussen de benen. Let wel: met de kop van het paard tussen de benen en de stok vooruit. We zijn aan het vissen! Ze bijten niet erg vandaag dus het spel is snel afgelopen. Mijn speelmaatje loopt wat heen en weer en slaakt opeens een afgrijselijke gil!

‘Oma!!! Help!!!’

Ik smijt de hengel aan de kant en snel naar haar toe. Met één handje voor de mond wijst ze met haar andere handje naar een pop die op de tuintegels ligt.

‘Poppie ligt in de modder! Jij moet helpen. Poppie wil eruit!’ ‘Tuurlijk! Snel!’

We pakken allebei een arm van Poppie en trekken haar langzaam los uit de diepe modderlaag. Het valt nog niet mee maar gelukkig, het lukt ons. Om het te vieren gaan we op zoek naar wat lekkers. We eindigen met een beker vol pepsils. Ze deelt makkelijk, samen knabbelen we vergenoegd. Opeens krijgt ze weer een nieuw idee. Ze pakt drie pepsils waarvan ze er eentje tot de helft opeet.

‘Kijk Oma, dit is Papa, dit is Mama en dit is Emma.’ ‘Goed van jou zeg! En waar is Oma?’

Toch wat beducht dat ze mij al opgegeten heeft, of dat ik geen slanke pepsil ben maar een stuk worst, of dat ze me niet lust, pakt ze een nieuwe uit haar beker.

‘Hier ben je, Oma!’ ‘Ja, Oma is hier!’

Wat een heerlijke, oneindige, ik-hou-d’r-zo-van, fantasie…

 

 

Omlezen

Soms kom je onderweg zomaar zulke mooie, bijzondere, vreemde, rare, leesteksten tegen. Teksten waar je in eerste instantie snel aan voorbij kan gaan, teksten die je dan dus mist. En goede teksten missen is eeuwig jammer. Ik geef daarom graag drie stuks voorbeelden, zodat jij ze niet mist 😉

1.

Zo stond ik laatst achter een lijnbus, lijn 17 in dit geval, en zag opeens dat er veel woorden te lezen vielen.  Die woorden vormden een poëtische ode aan de busreiziger, geschreven door Koos Geerds en ging ongeveer als volgt:

Jouw plek blijft steeds gereserveerd. Het

nieuwe reizen. De deur uit voor het Niemandsland, van

onderweg, van hot naar her. De halte blijkt een

voorpoortaal, de bus ontpopt zich als jouw thuis. De stoel

biedt zich aan als reisplek, je dagdroom sluit als een

.?.?.?.  De horizon kruipt in je oog, vóór jou ligt de wereld.

Je zou spontaan de auto verlaten om met de bus te gaan! Ik wil ook naar Niemandsland op een gereserveerde stoel die als thuis aanvoelt, waarop ik dagdroom van een horizon in mijn oog! Schitterend!

2.

Een aandoenlijk handgeschreven tekstje van Rutger en Rob legt uit wat daar op tafel ligt tijdens de Franse markt: Dit is een ver zamel album voor singletjes.

 Ik ga er gemakshalve vanuit dat de woorden ver en zamel en album aan elkaar moeten maar wat zijn singletjes? Mijn eerste gedachte was dat het om hemdjes ging, sing-let-jes. Maar waarom zou je die verzamelen en in een album willen stoppen? Is heel lastig vouwen en het album wordt dik en bubbelig. Toen dacht ik dat het om alleenstaanden ging, singles dus, kleine singles in dit geval, singeltjes dus. Je zou een foto van elke single in het album kunnen verzamelen, als een soort voorloper van Tinder of zo! Rutger zag me kijken en vroeg direct: ‘Heeft u ze nog?’ Ik hield mij voor buitenlandse toerist en van de domme. Toen Rob riep: ‘De 48-toeren plaatjes!’ , viel het eurootje met een genadeklap.

3.

Wat zouden wij Nederlanders zijn zonder kaas. Heerlijke jonge, jong belegen, belegen of oude kaas. Met of zonder kruiden, met of zonder gaten, plakjes, blokjes, geraspt. We zouden nergens meer zijn.

Hoe komt dat eigenlijk? Dit komt doordat kaas niet alleen kaas is maar kaas met menselijke trekjes! Volgens deze verpakking dan…

‘’s Ochtends op een heerlijk broodje, blokjes bij de borrel, met of zonder mosterd’               (rare zin, ik neem nooit ’s morgens een blokje kaas met mosterd!) ‘Jong belegen kaas voelt altijd goed, vriendelijk en warm’ (ik ga toch eens beter aan mijn kaas voelen!)   ‘Daarom is het een typische Uniekaas.’  (precies, want Gouda kaas is helemaal niet vriendelijk en Edammer is zo koud als ijs!) ‘Al 60 jaar maken wij met grote toewijding de lekkerste familiekaas van Nederland.’  (alleenstaanden moeten hier vanaf blijven!)

Moraal van dit verhaal: lees eens wat vaker om je heen… 😉