Maandelijks archief: juni 2019

Slingers (8)

Kan ik eindigen?

Wat dacht ik vroeger ook alweer van een bejaardenhuis? Bingo en oude liedjes zingen! Meer was het eerlijk gezegd ook niet eigenlijk. Hoe anders is het heden ten dagen! Bewoners kunnen, als ze willen, elke dag wel aan een andere activiteit deelnemen. De frequentie van deze activiteiten varieert uiteraard, van dagelijks (koffie drinken, biljarten en bijkletsen) tot wekelijks (sportschool, schilderen, bloemschikken) tot maandelijks (lezingen over financiën, stoelmassage)  tot jaarlijks (high tea,bezoek van de mobiele kinderboerderij,  cultuur bij je buur, zomerbarbecue). Wat hier tussen haakjes staat zijn maar voorbeelden er gebeurt nog veel meer. Mooie actuele activiteiten. Tegenwoordig is het zelfs een volledige baan deze activiteiten allemaal te bedenken, te organiseren en met behulp van anderen uit te voeren!

Kan ik eindigen!

De jaarlijkse barbecue is een gewild evenement en vergt wat van de koks als er minimaal 150 mensen tegelijk komen eten. Eerste obstakel: hoe kunnen we de rollators vriendelijk doch dringend afhandig maken en in een strategisch gangdeel parkeren teneinde meer ruimte in het restaurant over te houden?! Tweede obstakel: hoe leiden we de mensen zonder rollator  en zonder ongelukken langs het buffet?! Derde obstakel: hoe leggen we snel en efficiënt uit wat er in al die verschillende pannen en schalen ligt? En toch lukt het allemaal dankzij grote inzet van personeel en vrijwilligers en zitten de meesten om 6 uur aan tafel, zoals gewend 😉

Kan ik eindigen!!

Het merendeel van de bewoners geniet, vindt het eten lekker en is overduidelijk in zijn/haar sas met de drukte en gezelligheid. Sommigen gaan echt uit hun dak en laten zelfs een tweede glas wijn aanrukken! Anderen hebben er wat meer moeite mee..

  • “Is er ook een gewone boterham?”
  • “Ik ben een beetje misselijk!”
  • “Wat betekenen die twee B’s op mijn servetje? Want de Q is van barbeque…!”
  • “Ik ga naar huus, heb er de buuk vol van.”
  • “Kan ik eindigen!!!” (mevrouw is allang uitgegeten en wil graag de maaltijd besluiten met een dankgebed, zoals gewend…)

Na een uurtje schuifelen de eersten al weer richting rollator, het is mooi geweest. De laatste mensen moeten na twee en half uur weggestuurd worden, ze smullen nog steeds uitbundig van de gezellige sfeer. De combinatie van opwinding en alcohol zorgt voor rode wangetjes, er wordt gezongen en af en toe wordt er gewoonweg geflirt 🙂  Maar als ook zij hun woning weer opzoeken wordt met man en macht het restaurant weer opgeruimd en gaan de barbecues weer de schuur in. Tot volgend jaar!

Ja, u mag eindigen hoor! 😉 

Recht of krom

!!!*****!!!! Knallend rolt er een hartgrondige vloek over straat! Een vrouwenstem verheft zich, een kinderstem huilt, andere verkeersgebruikers schrikken zich een ongeluk.

Ik schrik ook … en toch ook weer niet. Een paar minuten terug liep ik achter deze dame. Met haar linkerhand duwde ze een kinderwagen voort. Naar mijn idee zat er een reus van een kind in maar waarschijnlijk was de wagen gewoon te klein voor hem. Hij keek klaarwakker in de rondte. Aan zijn besmeurde gezichtje te zien had hij al het een en ander achter de kiezen. Zodra zijn handjes leeg waren zette hij het steevast op een brullen. Zijn moeder wierp hem, door ervaring behendig, weer een nieuw koekje toe dat hij gretig en direct weer lachend aannam. Naast de wagen drentelde nog een peuter. Ten minste…als zijn moeder hem riep. De rest van de tijd dartelde hij heen en weer op de stoep zoals peuters dat doen. Of op het stoeprandje. Of rende hij rondjes om de wagen. Of stond hij stil om een reuze interessant blaadje van straat op te rapen. Zijn moeder werd er behoorlijk geïrriteerd van. Begrijpelijk want ze was een super interessant telefoongesprek aan het voeren! Met een vriendin of zus die haar advies dringend nodig had. ‘Nee joh, dat moet je niet goed vinden hoor, daar heb je gewoon recht op! Ik heb het toch ook gehad. Ik wist het eerst ook niet maar Marjolein zei dat ik daar recht op had en toen ben ik het gaan navragen en ik had daar inderdaad echt recht op dus jij moet dat ook doen hoor, heb je recht op!’

Intussen liep ik best wel gespannen naast haar want ik zag de peuter richting het kruispunt huppelen. Net toen ik dacht een behulpzaam sprintje te moeten trekken bleef de kleine stilstaan voor het stoplicht! Pffff! ‘Wachten hoor’, riep de moeder rijkelijk laat en ze haalde haar zoon in. Ik moest rechtsaf en deed dat met een gerust hart, naarstig op zoek naar een stukje schaduw. En toen kwam de vloek! Ik draaide me om en zag dat de moeder de peuter door elkaar schudde en aan zijn armpje meetrok, voor zover dat ging want ze moest natuurlijk ook nog haar telefoon vasthouden…

Het is een lastig kruispunt, want zodra je de weg over bent moet je nog een fietspad over en daar crosst nog wel eens iemand. Waarschijnlijk huppelde hij vrolijk het fietspad over. Maar om nou je peuter de schuld te geven… Heeft dat kind ook niet ergens recht op? Of is dit erg krom geredeneerd?

Waarde

Wat een raar woord eigenlijk: waarde. We gebruiken het vaak, het liefst in combinatie. Dagwaarde, WOZ-waarde, kernwaarde, waardebepaling, bloedwaarde, levenswaarde. Het is ook een relativerend woord. Een groot huis heeft een bepaalde waarde, maar een klein Japans boompje ook. Een grote verzameling heeft een waarde maar soms heeft één onderdeel daarvan nog meer waarde. Een kind hebben vinden we waardevol, tenzij het opgroeit voor galg en rad, dan is het nog geen knip voor de neus waard. Een wc-rolletje vinden we doorgaans waardeloos, maar dan bedoelen we een lege. Een volle is van onschatbare waarde! In de tijd dat brieven schrijven nog een waarde had gebruikte men als aanhef wel ‘Mijn Waarde’.

Een schilderij van Rembrandt is heel veel waard, maar is dit stenen schilderijtje qua emotie niet net zo waardevol?

Als er iemand liefdevol een cake voor je bakt is dat een waardevol gebaar. Maar wat nou als die cake nog eens versierd is met je lievelingsjurken in je lievelingskleuren, stijgt dan de waarde of is alleen het bakken voldoende?

Deze kwam ik op Facebook tegen… De urn is niet zo waardevol als een echte Delfts-blauwe, maar hoeveel is oma dan waard? Of geldt as als waardeloos materiaal? Of was het geen aardige oma en zijn de nare herinneringen waardebepaling?

Je ziet dat er veel kanten aan het woordje ‘waarde’ zitten. De toegevoegde waarde van dit verhaal mag je gerust in twijfel trekken 😉

Liegbord

Je (her)kent het vast wel. Dat je over de snelweg rijdt, om snel een doel te bereiken en dat er opeens een bord boven de weg met een pijl aangeeft dat die baan afgesloten is voor verkeer. Je gaat er vanuit dat hier een reden voor is, dat het bord gelijk heeft. Er volgt dan een afzetting met van die oranje feesthoedjes die niks te maken hebben met een feestje. Maar de snelheid is weg, dat is duidelijk. En dat die afzetting dan minstens drie kilometer duurt en net zo plotseling weer stopt. En zonder dat er enige activiteit achter de schijnbaar eindeloze rij snelwegremmers te bespeuren viel. Je voelt je afgezet! Het bord heeft gelogen!

Zo zag ik gisteren dit waarschuwingsbord(je):

Ik kijk nog eens goed en kijk dan verwonderd rond. Zijn er nog meer mensen die het zien? Of niet zien? Kennelijk kijk ik zo verdwaasd dat een personeelslid me tegemoet treedt:

  • Kan ik u helpen?
  • Wat is hier heet?
  • Vind u het hier heet?
  • Nee, dat staat daar.
  • Hoe bedoelt u?
  • Ik moet oppassen?
  • Dat is voor de saucijzenbroodjes!
  • O, dus die moeten oppassen?
  • Nee u!
  • Moet ik oppassen? Voor een saucijzenbroodje? Welk saucijzenbroodje?
  • Ze zijn op!
  • Dan hoef ik toch niet meer op te passen?
  • De PLAAT is heet!!! Waar de saucijzenbroodjes OP liggen
  • Ahaaaa! Maar….
  • …..zucht….
  • Daar heb ik toch niks mee te maken? Ik kom toch niet aan die plaat? Dacht je dat ik zo dom was om mijn hand erop te leggen of zo? Wat moet mijn hand daar? Dat bordje heeft geen enkel nut! Het is een liegbord!!!
  • Kan ik u een kopje thee aanbieden….?
  • Nee dank u, ik heb liever iets kouds.

Perrongelukje

Al geruime tijd volg ik de Facebookpagina ‘Perrongelukjes’, geschreven door Marcel Rutten. Hier staan treinverhalen, persoonlijke ontmoetingen die in de trein plaatsvinden en elk verhaal bevat wel een andere emotie. Echt een aanrader. Toen ik laatst met de trein naar Berlijn was probeerde ik ook zo’n Perrongelukje te schrijven. Marcel plaatste het direct…. Voor wie het nog niet gelezen heeft, hier nog maar es 😉

Aan de boemel

Eerlijk gezegd reis ik nooit met de trein, maar opeens kreeg ik het idee om me per spoor te laten vervoeren naar Berlijn. Als superfan van de Facebookpagina Perrongelukjes hoopte ik ook meteen op een interessante ontmoeting!

Ik zit derhalve met een spiedende blik, een luisterend oor, en een opschrijfboekje in de aanslag. Er valt genoeg te beleven. Een mevrouw aan de andere kant van het gangpad leest een grootletter e-book: ze blijft swipen! In het bagagerek boven haar hoofd ligt een schepnet!? De overige reizigers kan ik niet zien, daar zet ik andere zintuigen voor in. Iemand heeft een naar hoestje. Iemand snurkt zachtjes. Iemand heeft zijn telefoon te hard staan. Meerdere mensen hebben krakende zakjes met eten mee.  Een groep middelbareschooljongens loopt langs. Ze ruiken ze naar te goedkope aftershave, na gebruikmaking van de restauratie ruiken ze naar opgewarmde pizzabroodjes. Iemand eet mandarijntjes. Er hoest nog steeds iemand. Maar een persoonlijk verhaal is me na vijf en een half uur niet gelukt.

Na een weekje ben ik voor de terugreis een half uur te vroeg op Hauptbahnhof Berlin en kijk mijn ogen uit. Eerder genoemde jongeren gaan ook weer terug, zien wit van moeheid en dragen dezelfde trui met opschrift ‘I hartje Berlin’. Er zijn stoere reizigers met een rugzak achter en ook eentje voor, heet dat dan een buikzak? Etende zakenmannetjes met driekwartjas en tablet, een spoor van croissantkruimels achter zich latend. Modebewuste mensen waarvan de haarkleur nauwkeurig overeenkomt met hun blauwe schoenen. Giechelende dames, duidelijk een dagje samen op pad. Echtparen, zij wijst links, hij rechts.

Hoopvol stap ik in. Pas twee haltes voordat ik moet uitstappen gebeurt het toch! Er verschijnt een dame en ze gaat aan de andere kant van het gangpad naast me zitten. Ik schat haar halverwege de vijftig, ze draagt een niet erg afkledende spijkerbroek met wijde pijpen, suède laarsjes die vast heel mooi waren bij de aanschaf en een zwart-witgeruit jasje dat een kilo of acht te klein is. Rode wangen en een vochtig randje haar doen haar hormonale fase vermoeden. Ze is druk met allerlei tassen dus ik kan nog even onopvallend kijken en opeens zie ik het: ze lijkt sprekend op Loes! Je weet wel, Loes van die hilarische filmpjes op YouTube ‘Met Loes’, gespeeld door Loes Schnepper. Zelfs haar stem lijkt op die van Loes. Ze neemt namelijk direct haar telefoon ter hand en ik hoef alleen maar te luisteren. Bijna zonder adem te halen werpt ze haar verhaal slachtofferig door de trein.‘Zo, ik ben vertrokken, ik dacht ik laat het je even weten. Meer kan ik er echt niet bij hebben hoor. Nee hè, wat zijn we nu aan het doen dan? Ik ben vooral pissig over die opmerking over… Uitgerekend nu wordt er iets omgeroepen! Welke opmerking? Heeft ze ruzie met haar man? Gaat ze hem verlaten? ‘Sorry daar kan ik heel boos om worden. Hé, graag of niet, ik heb er geen behoefte meer aan. Bel jij d’r anders even. Ik kan er niets meer aan doen. Ze snapt me niet en ik moet maar en ik moet maar, maar ik moet helemaal niks! Ik ben gewoon boos, begrijp je’. Aha, geen man, maar ruzie met een vriendin? En dat ze boos is dat begrijpen we allemaal luid en duidelijk. ‘ Sorry hoor, maar ik moet dit ook kwijt. Dit vreet energie. En ik ben al zo moe de laatste tijd. Weet je, ik ga deze reis gebruiken om los te komen. Even weer leuke dingen. De trein rijdt gelukkig de goede kant op, haha, richting leuke dingen. Nou lieverd ik ga je hangen en leuke dingen doen. Groetjes aan Jo hè!  Doehoeg!’ Wat denk ik nu? Wat een positieve vrouw? Zo snel schakelen! Of houdt ze zich flink? Ik ben bereid iets vriendelijks tegen haar te zeggen, iets bemoedigends, voordat ik uitstap. Ik draai me naar haar toe met mijn jas en mijn ‘I hartje Berlin’-tas en hoor haar opeens gniffelen. Ze appt als een razende en heeft een vilein lachje om haar mond, zichtbaar genietend van een doos chocolade op haar schoot. Is ze eigenlijk wel slachtoffer? Zo te zien heeft ze niets vriendelijks van me nodig, ze troost zichzelf prima!

Zo’n treinreis, het is een wonderlijke verzameling van werelden, van levens, van levensverhalen, van verleden en toekomst. Misschien toch eens vaker doen.

 

 

Op straat (7)

Dit vond ik.

En dit ging er aan vooraf.

Toen Ruben Robin voor het eerst zag viel zijn mond open. Hij had zich de laatste jaren aardig opgewerkt binnen het bedrijf en ook financieel was hij er flink op vooruit gegaan. Het had hem in staat gesteld een prijzige woonruimte in een gewilde buurt te huren, een appartement waar hij al langere tijd zijn zinnen op had gezet. Nu hij er een half jaar woonde knaagde er toch iets aan hem. Voor geen goud wilde hij hier meer weg maar tegelijkertijd wilde hij zijn luxe leventje ook niet opgeven. Regelmatig uit eten, kroegentochten, onbezorgde vakanties, de nieuwste boeken kopen en daarbij had hij een dure smaak wat betreft kleding. Hij moest toegeven dat hij ergens een rekenfout gemaakt had. Nadat hij weer eens een uitnodiging voor een weekeindje met de jongens moest afslaan nam hij een besluit. Om de onkosten te dekken was delen de beste oplossing, het appartement was groot genoeg voor twee mensen. Hij plaatste een advertentie. Al was het maar voor een jaar, dan zou hij weer opslag krijgen wat hem meer armslag zou geven. De mail van Robin sprak hem het meest aan. Dezelfde leeftijd ongeveer, vaste baan en gesteld op privacy. Op de avond van de kennismaking ging op de afgesproken tijd de bel. Ruben deed open en zag een prachtige jongedame  staan. Ze stak haar hand uit en zei: ‘Hoi, ik ben Robin. Jij hebt een kamer over?’

Hij moest even bekomen van het feit dat Robin niet een man maar een vrouw was. En wat voor vrouw! Prachtig vond hij haar. Ze had een sportief figuur, fantastisch vuurrood haar, een marmerwitte huid, een grappig neusje, groene ogen om in te verdrinken… Ho! Stop! Dit was iemand die zijn financiële lasten kon verlichten en verder niets! Hij schraapte zijn keel en stelde voor haar een rondleiding door het huis te geven. Bij elk vertrek knikte ze, zonder te laten merken of het goed- of afkeurend was. Omdat hij haar reactie niet kon peilen werd hij steeds onzekerder en ten slotte vroeg hij stotterend hoe ze er over dacht. ‘Ik doe het, maar geen gedoe met relaties.’, zei ze. Hij wist even niet te reageren. Hij kon haar moeilijk een mep op haar schouder geven zoals hij wellicht bij een mannelijke huurder had gedaan. Een hand geven was opeens te formeel. Hij probeerde: ‘Daar drinken we op! Eh…thee?’ ‘Heb je niet iets sterkers?’, vroeg ze en er brak een glimlach door op haar gezicht. Ze werd met de minuut mooier.

Vijf maanden woonden ze nu samen. Elke morgen troffen ze elkaar in de keuken, gaven de koffie door en wensten elkaar een fijne dag. Elke avond stond één van hen te koken, de ander dekte tafel en maakte de wijn open. Ze vertelden elkaar over hun werk, de collega’s, en later over politiek, wereldproblemen en nog later over hun kijk op het leven en hun toekomstdromen. Elke dag ontdekten ze meer van elkaar en genoten ze zichtbaar van elkaars gezelschap. Ruben maakte zichzelf niets wijs: hij was smoorverliefd op haar! Maar Robin had vanaf het begin duidelijk gemaakt geen relatie te willen dus hij nam genoegen met de situatie. Voorlopig dan, want het kon niet zo blijven. ‘Maak jij een boodschappenlijstje? App het me even, dan haal ik het vanmiddag uit mijn werk.’, vroeg ze vanmorgen. Nu zat hij met een leeg papiertje voor zich. Gewoon opschrijven vond hij nu eenmaal makkelijker. Hij zou een foto maken en het appen. Zonder dat hij het echt in de gaten had, had hij een rand van rozen getekend. Toen hij het merkte grinnikte hij zachtjes. Het leek wel een liefdesbrief van een schoolmeisje. Hij ging rechtop zitten en schreef langzaam en met mooie letters binnen de rozenrand:

JE BLIJFT ME ZO BIJ,

BLIJF JE BIJ ME?

Opeens hoorde hij de voordeur. ‘Joehoe, ik ben het maar, agenda vergeten!’ In paniek vouwde Ruben de tekening dubbel en nog eens en gooide het in de prullenbak. Tenminste… dat was de bedoeling. De geheime tekening vloog zo door het openstaande raam naar buiten en buitelde over de straatstenen.

 

 

Jouster voutjes

Tja, dat Friese taaltje, ik moet er toch even wat mee…

Wij zijn best gewend woorden uit een andere taal over te nemen en er dan een Nederlands tintje aan te geven. Neem het franse woord ‘garage’. De fransen spreken de eerste g uit zoals wij dat nog doen bij guillotine, en de tweede g als zju. Vernederlandst spreken wij de eerste g uit met een harde g. Tenzij je uit Brabant of Limburg komt, dan weer niet. Dat zju houden we erin. Qua uitspraak dan hè. De friezen maken het nog bonter en schrijven het bijna fonetisch op ‘garaazje’. Waardoor een woord als entourage verbasterd wordt tot entoeraazje! Snap je het nog?

    

Dit vond ik ook een vreemd bordje: hier hangen de laatste maatjes met 20% korting. Maar je koopt toch geen maatjes? Mag een maatje geel van u? Heeft u dit maatje ook in het roze? Ik zoek een maatje zonder rits? Wat is het allerlaatste maatje? En wat waren de eerste maatjes dan? Ik associeer het woord maatjes veel meer met het woord vrienden. Maar ja, om nou je laatste vrienden in de uitverkoop te gooien… Snap je het nog?

Reclameborden in Joure zijn ook niet voor de poes. De leuke Producten zijn extra goedkoop? De minder leuke Producten zijn een stuk duurder? En voor wie precies? Voor jou en je huisdier? Of voor jouW huisdier?

Maar laat ik niet teveel mopperen op het taalgebruik in Joure, in Apeldoorn kunnen ze er ook wat van. Dit bord kwam ik tegen op zoek naar een bepaalde winkel. De foto is wat licht en daardoor moeilijk te lezen maar er staat echt:

Wij zijn

verhuist naar

De overkant

numer 19

Maar ja, Nederlands is ook geen studie meer hè… 😉 Snap je het nog?