Maandelijks archief: april 2019

Op straat (6)

Dit vond ik…

En dit ging er aan vooraf…

‘Ik wil scheiden’, sprak ze op een avond. Ik zat voetbal te kijken, luisterde liever naar de presentator. ‘We scheiden toch al voldoende schat!’, gokte ik. Want ik ben wel degene die met al die losse troep naar de verschillende bakken loop elke week. ‘Dit bedoel ik dus’, zuchtte ze. Ik zag een gevaarlijk één-tweetje aankomen, hield de adem in, mis! Poeh, gelukkig, daar kwamen ze goed mee weg. Ik keek opzij en vroeg: ‘Wat zei je?’ ‘Ik wil scheiden, van jou!’ Ze zei het zo rustig alsof ze meedeelde dat ze alvast naar boven ging. Hetgeen me reuze goed zou uitkomen want dat geklets tijdens een wedstrijd is meer dan hinderlijk. Automatisch antwoordde ik : ‘Is goed schat’. Toen stond ze op en vroeg: ’Luister je eigenlijk wel? Ik wil van je scheiden. Ik wil dat jij weggaat. Ik kan er niet meer tegen. Ik blijf hier met de kinderen. Hoor je me?’ Ik hoorde haar wel maar kon het niet geloven. Naarstig bedacht ik wat er gebeurd kon zijn vandaag dat deze reactie uitgelokt had. Is ze moe, was er iets op haar werk, gaven de jongens problemen, was ze ziek? Uit alle macht probeerde ik me te herinneren wat ze tijdens het eten allemaal verteld had. Ik wist eigenlijk niets meer. Niet dat ik dat ging toegeven natuurlijk. De blik in haar ogen was wel bloedserieus. Wel verdraaide lastig nu net met deze wedstrijd. Ik stond ook op en sloeg mijn armen om haar heen. Tenminste…dat probeerde ik. Ze weerde me af en deed een stap naar achter.’Het is te laat Arthur, veel te laat. Ik heb alles al geregeld met een advocaat, volgende week ben jij hier weg. O ja, en vannacht slaap je op de logeerkamer.’

Overdonderd was ik. En eigenlijk nog steeds. Ik heb een kleine etage gevonden in een buurt waar ik helemaal niet wil wonen maar het kan niet anders. Ik betaal braaf alimentatie en heb een uitgebreid abonnement genomen op een sportkanaal. Natuurlijk mis ik de kinderen alhoewel ik het idee heb dat het andersom een stuk minder is. Laatst vroeg ik de oudste wat hij nou van de hele situatie vond en of zijn moeder het een beetje redden kon. Hij antwoordde doodleuk: ‘Mama is geweldig! En wat bedoel je precies met redden? Ze deed toch altijd al alles?’ Ik wilde mijn wekelijkse gang naar de afvalcontainers ter sprake brengen maar hield toch maar wijselijk mijn mond. Ja, nu ik er eens goed over nadenk deed ze inderdaad altijd alles. Het huishouden, haar baan, de jongens, de financiën, de sociale contacten, de zorg voor wederzijdse ouders. En dan overvalt me opeens een gevoel van schaamte. Maar ook van gemis. Verdorie, ik mis haar! Als ik haar terug wil zal ik het anders moeten aanpakken. Weet je wat? Ik ga mijn leven beteren en meer aandacht geven aan haar en de jongens. Dat ga ik doen! Mijn telefoon gaat: ‘Bedankt hoor, dat je de verjaardag van je eigen zoon gemist hebt! We zijn de boel al aan het opruimen dus je hoeft niet meer te komen.’

 

Advertenties

Bewust Berlijn

Het schijnt dat niemand had verwacht dat Berlijn zou uitgroeien tot een modestad. Maar als je er een poosje rondloopt kun je dit niet negeren. Ik zag een meisje in een geruit broekpak, waarvan de broek net over de knie kwam en de kniekousen kleurden prachtig bij heur haar: beide knalgeel. Ik zag een jongeman  die moeite had de keuze te maken tussen broek en jurk: het werd een broekachtig iets met zwierige lappen aan de zijkanten. Een brurk denk ik? Ik zag een mevrouw helemaal in het zwart gekleed maar heur haar was aan de linkerkant geel en aan de rechterkant rood, met een keurige scheiding in het midden. In elk geval mensen die een modestatement willen maken. De winkels haken daar lekker op in natuurlijk.

Natuurlijk wil je met Pasen zulke sokken dragen. Origineel van Christian Berg! Voor €19,95 ben je zowel Eerste als Tweede Paasdag het heertje, of het haasje…

Je hebt etalages die maar 1 item tonen. Een zonnebril. Zonder prijskaartje. Lekker veel keus. Toch durf ik daar niet naar binnen. Stel dat ik hem moet passen van zo’n paspopfiguur van een verkoopster en dat ik hem heel goed vind staan maar dat ik niet over zoiets banaals als geld durf te beginnen en dat ik hem uiteindelijk  niet kan betalen en dat ik dan het ding wil terugleggen en per ongeluk één pootje een heel klein beetje verbuig.

En je hebt etalages die iets teveel tonen. Dat je niet meer weet waar je kijken moet. Dat je niet eens naar binnen durft maar om een heel andere reden: wedden dat ik hier struikel en dat dan als dominostenen alles over elkaar heen klettert en dat ik dan voor tien glascontainers moet betalen om alles op te ruimen.

Natuurlijk is niet iedereen even modebewust in Berlijn… Toen ik deze meneer zag vroeg ik me serieus af wat hij dacht toen hij dit shirt kocht. Had hij zijn kin in zijn hand, draaide hij drie maal om zijn as en zei: ‘Ja, dit is het, zoiets zoek ik, het staat me geweldig, ik kan het hebben!’ en verliet hij het pand in zijn nopjes. Of heeft hij het zelf gemaakt, dat kan ook nog. Misschien wel tijdens een leuk vrijgezellenfeest gehad, of tijdens een workshop met de zaak, of was het een praktische oefening van zijn therapeut, of heeft hij het gekregen van een creatieve schoonmoeder. Wie zal het zeggen. Het is soms, vaak, ook wel een kwestie van dragen. Weten hoe ermee om te gaan. Wat ik in elk geval geleerd heb is dit: de beste, nieuwste, meest comfortabele manier om een tas te dragen!

Nog even bewust oefenen…

 

 

Beeldig Berlijn

Net terug van een paar dagen op bezoek in Berlijn. Het was er koud, nat en druk maar ook  indrukwekkend mooi, hyper modern en tegelijk vol historie. Een of andere audiotour vertelt dat Berlijn een stad is met een doorsnede van 17 kilometer. Een stad waar 3,4 miljoen mensen wonen op een oppervlakte van bijna 900 vierkante kilometer. Af te toe niet te bevatten. Natuurlijk kan ik je nu trakteren op foto’s van de Brandenburger Tor, de Reichstag en alle andere bezienswaardigheden maar die ken je vast wel, daarom onthaal ik je graag op een paar beelden die je misschien niet zag.

Allereerst kwam ik deze Goldjunge tegen. Hij was helemaal van goud. Bijna helemaal dan… Waarom nou net daar niet ontging me even. Dat kapsel vind ik ook niet om over naar huis te schrijven maar is wel weer van goud, een soort goudlokje dus. Je ziet direct dat het een pocherig type is. Al dat schreeuwerige goud en kijk eens naar zijn handen. Hij geeft daarmee de maat aan: “Ja serieus mensen, het was zoóóó groot!”. Zijn eigen mond valt er van open. Waar denk jij dat het over gaat?

Het groepje dames, dat letterlijk aan de overkant van de straat staat, dacht er het hare van. Je ziet ze geringschattend kijken en de lichaamstaal geeft overduidelijk aan: “Ja ja…geloof je het zelf?!”

Een paar straten verder hangt een elegante man aan de gevel. Hij is net naar de sportschool geweest en naar de barbier. Zijn vrouw valt hem de hele tijd lastig met: “Wat zullen we eten vanavond?”, “Laat jij de hond nou es uit!”, “Bel je moeder ff terug!” Daarom kruipt hij met een plaidje en een boek naar buiten en gaat heel comfortabel vrijwillig op een stenen randje zitten lezen. Lekker verdrinken in een andere werkelijkheid.

Ook weer letterlijk aan de overkant zit een stelletje helemaal niet vrijwillig buiten op een stenen pilaartje. Maar ja, dat is dan ook hun eigen schuld. Hannelore (rechts), dochter des huizes, was al een tijdje verliefd op Dieter, de tuinman. Ze bespeelde hem dagelijks met haar charmes en hij deed zijn uiterste best haar zo lang mogelijk te negeren zonder onbeleefd te zijn. Op een dag bezweek hij en liet zich meesleuren in de muziekkamer. Hannelore overtuigde hem ervan dat ze echt helemaal alleen thuis waren. Totdat! Op de gang hoorden ze de eerste huishoudster de dienstmeid opdragen de muziekkamer eens goed te ragebollen nu er toch niemand thuis was. Zo vlug ze konden sprongen Hannelore en Dieter op van de canapé, gristen hun kleding bij elkaar en verlieten de kamer door de openslaande ramen aan de straatkant. Volgens overlevering is niet bekend hoelang ze daar gezeten hebben. Het lijkt er op dat  Hannelore de grootste verwijten richting Dieter smeet terwijl hij naarstig naar een oplossing zocht in het ‘Handboek van tuinmannen’ dat hij altijd bij zich droeg.  Tevergeefs. Ik denk dat ze ter plekke versteend zijn van spijt. Echter allebei om heel andere redenen…

Heerlijk Berlijn! 😉

Slingers (5)

Ik zit aan een tafel bij het raam. Omdat ik vaker hier zit is het intussen ‘mijn’ tafel geworden. Van hieruit heb ik goed overzicht. Op de bar, op de mensen die aan tafeltjes zitten en zeker ook op de ingang. Ik zie bewoners rollend of schuifelend voorbij komen. Steevast elke keer houdt er een dame in een scootmobiel, en dan bedoel ik een echte dame met keurig gekapt haar en mooie kleding, halt ter hoogte van mijn tafel om me vertellen dat ze wel 40 jaar handwerkjuf is geweest, daarvoor een echte akte heeft gehaald en dat ik haar niets hoef te vertellen. Ik had niet eens te intentie haar iets te vertellen… 🙂

Vandaag komt er een klein vrouwtje bij mij zitten nadat ze daar eerst vriendelijk en ietwat onzeker toestemming voor vroeg. Ze legt haar foeilelijke keycord met daaraan de huissleutel en haar postvaksleutel voor zich op tafel. Er ontstaat een ogenschijnlijk genoeglijke conversatie.

Mevrouw: (verontschuldigend)De pedicure komt zo en als ik hier bij het raam ga zitten kan ik zien wanneer ze komt.

Ik: Goed idee. (ik kijk op mijn horloge en zie dat het 10 voor 11 is…) Hoe laat heeft u afgesproken?

Mevrouw: Ze zou om 11 uur komen. Ik hoop niet dat ze het vergeet. Nou vergeet ik het eens een keertje niet, hahaha!

Ik: Dan bent u ruim op tijd hoor.

Mevrouw: (monter) Ach ja, ik wacht wel, heb toch niets beters te doen.

Ik: Woont u hier al lang?

Mevrouw: Nee, pas een jaar woon ik hier.

Ik: (hopend op een positief antwoord) En naar tevredenheid neem ik aan?

Mevrouw: (schuchter met een vergoelijkend glimlachje) Nou, dat valt niet mee hoor. Ik heb wel last van lastige acceptatie hier. Ze kennen mekaar allemaal. Ik blijf maar een nieuwe, begrijpt u? Terwijl ik al 92 ben.

Ik: Tja, dat lijkt me lastig. (ik slik iets weg.) Maar bent u wel tevreden over de zorg? (krampachtig iets positiefs willen horen)

Mevrouw: (fier!)Die heb ik niet nodig, ik ben hartstikke zelfstandig.

Ik: (opgelucht maar met lichte twijfel) Dat is fijn!

Mevrouw: (verheugd) Ah, daar komt ze! Nou mevrouw, dank u wel hoor, ik ga maar snel.

Ik wens haar nog een fijne dag en kijk haar na. Het ‘snel’ is relatief natuurlijk. Het ‘hartstikke zelfstandig’ ook. Haar vest kleurt net niet bij haar rok en haar pruik staat een tikkeltje scheef. Maar ze doet zo haar best en dat is te prijzen.

 

Meedenkers

Nu ik dit blog al een aantal jaren met plezier vol schrijf zie ik af en toe zeer verheugd progressie bij mijn volgers. Met mijn bijdragen wil ik lezers graag wijzen het ongewone van het gewone. Dingen die alledaags lijken maar bij nadere inspectie toch net even anders zijn dan je dacht. Het is een manier van kijken, denken, en omzetten in woorden. En ik merk dat het te leren is! Twee trouwe volgers stuurden mij, onafhankelijk van elkaar, allebei twee foto’s. Foto’s waarvan je denkt…huh?

Deze, van Aad Baak, laat een overvolle etalage zien met in het midden een bordje met het woordje ‘Nieuw!’ Wat er nu precies nieuw is…is niet duidelijk. Die kam misschien? Of dat luchtje dat al minstens 50 jaar geleden uit de handel is genomen. De geopende oogschaduwdoosjes, met een joekel van een poederkwast ernaast, beslist niet en de halfvolle nivea-deo ook niet…  Nieuw! Betekent het dan dat alle andere producten best wel oud zijn? Wat is oud? Een stuk zeep dat over de datum is? Was er een kleinkind op bezoek of misschien een snuffelstagière  die voorstelde eens iets nieuws in de etalage te zetten? Leuke winkel! Deze kreeg ik ook van Aad doorgestuurd:

Als je het snel uitspreekt hoor je het niet eens…de schreeuw om ijs. Een nieuwe manier van bestellen wellicht?

Annie de Wijs moest aan mij denken toen ze dit bord zag. ‘Drooggeslachte kipfilet’. Een kipfilet dat geslacht is? Moet je deze kip nemen als je droge kip wilt?

De laatste is wel de beste hoor Annie!

Hmmm, een heerlijke kroket gevuld met ouderwetsch draadjesvleesch! Dat is nog eens een vegetarische hap van de maand…!? Het blijkt een grapje van Cora van Mora 😉 Eronder een ouderwetsch lekkere milkshake of een milkshake met een ouderwetsch lekkere smaak. Nu werd de milkshake pas rond 1900 geïntroduceerd dus heeft nog helemaal geen  ouderwetsche smaak. Of bedoelen ze de smaak van ouderwetsche appeltaart? Dat klopt beter, want wist je dat het oudste Nederlandse recept voor appeltaart uit 1514 stamt?! Ten tijde van de VOC groeide de opkomst van de kruiden- en specerijenhandel werd het de gewoonte om ook maar verschillende kruiden en specerijen toe te voegen aan appeltaart. Dit is een recept uit het midden van de 17de eeuw:

Om een appeltaerte te maecken

Maeckt u Deech, capt u Appelen cleijne, doetse in een schotel, strooijter wel Suijcker, Caneel, ende Ghijnebeer op, met wat Rooswaters, mengelet wel tsamen onder de Appelen, legtg dese spijse in u Deech, steeckt hier ende daer, tusschen u spijse een stucxken versche Boters, leght het scheel daer op, ende backet in de panne als een Spenage-taerte, als sij nu ghenoech ghebacken is, soo stroijter Suijcker, ende Caneel op. Ghij meucht oock Venckelzaet, ende Corinten in des Taerte doen.

Het lijkt mij een pittig taartje! De zin ‘als sij nu ghenoegh ghebacken is’ vind ik veel leuker klinken dan het omslachtige gedoe van de juiste temperatuur, de juiste tijd en het ter controle prikken met een satéstokje. Zo’n taart is gewoon klaar als het genoeg gebakken is.

Heerlijk als een simpele foto weer tot een heel verhaal leidt! Bedankt Annie en Aad! 🙂