Maandelijks archief: maart 2018

Verhalenslang 9/25

(De eerste zin van dit verhaal is de laatste zin van het vorige verhaal. Beide verhalen hebben niets met elkaar te maken)

“Ik ga nu de dokter bellen!” Hij schudt zijn hoofd over zoveel hysterie van zijn zus. Ze staan ieder aan een andere kant van het grote bed waarin hun moeder steeds kleiner lijkt. Ze ligt opgerold op haar rechterzij. Het oude mensje ziet er beroerd uit en kreunt zachtjes. Maar wie heeft er op dit moment geen griep? Het heerst overal! Maar nee, zijn zus gelooft er niets van. Ze belde hem, net op het moment dat hij met een collega naar een cliënt zou gaan. Deed het voorkomen alsof moeder nog maar een paar minuten te leven had. En tja, wat doe je dan?

“Waarom probeer je niet eerst wat paracetamol?” oppert hij. Ze kijkt hem vernietigend aan maar gaat toch een glas water halen. Ze schudt twee tabletten op haar hand en laat die in het water vallen. Dan probeert ze haar moeders hoofd wat op te tillen. Hij schiet haar te hulp en houdt zijn moeder zo goed als het kan rechtop. Ze kreunt harder, houdt haar ogen gesloten maar slikt toch gretig het water door. Langzaam laten ze haar weer in de kussens zakken. Ze lijkt wat rustiger. Dit is echter van korte duur want opeens schiet ze overeind en spuugt al het water en nog veel meer over het dekbed. Hij springt verschrikt achteruit: “Getver!”

Later ligt moeder fris gewassen in het verschoonde bed. De wasmachine draait. Op haar verzoek zijn de gordijnen gesloten. Hij kijkt nogmaals naar zijn geruïneerde schoenen. Zijn zus probeerde nog wat weg te poetsen, de vlekken lijken nu groter. Hij weet niet goed wat te doen. Moet hij zich zorgen maken, laat hij zich opjagen door de wilde fantasieën van zijn zus of gaat hij sussend tegen haar in met het risico dat hij iets over het hoofd ziet. Koorts heeft moeder niet maar het emmertje naast haar bed moest tot drie keer toe geleegd worden. Hij heeft frisse lucht nodig en loopt het kleine maar keurig verzorgde achtertuintje in.

Al snel heeft hij daar spijt van. De buurvrouw van links komt op hem af. ‘Hoe gaat het met Grietje?’ vraagt ze. Even flitst door zijn hoofd: hoe weet zij dat Grietje in bed ligt? Hij besluit dit over te slaan en vertelt hoe zijn moeder erbij ligt. Van het spugen en de hoofdpijn. Dat zijn zus en hij zich toch wel zorgen maken. De buurvrouw knikt zwijgend. Ze kucht wat. Draait haar hoofd van hem af en bijt op haar lip. Hij voelt iets. Er klopt iets niet. De buurvrouw die altijd meelevend is en als eerste hulp aanbiedt blijft nu angstvallig stil. “Is er iets wat ik moet weten?” vraagt hij. Ze kijkt hem schichtig aan. Peilt hem. En zegt dan: “Je hebt het niet van mij hoor! Maar je moeder had gisteravond visite van mevrouw de Koning. Nou dan weet je het wel!” Ze perst haar lippen afkeurend op elkaar en draait zich om. Hem verbluft achterlatend.

“Mevrouw de Koning???” Zijn zus haalt vertwijfeld haar schouders op. Dan loopt ze vastberaden naar de woonkamer. Daar rommelt ze wat in het laatje van het kleine kastje en houdt dan triomfantelijk een rood boekje omhoog. Ze bladert er in en slaat dan een hand voor haar mond. Zonder woorden laat ze het boekje aan mij zien. Ik ken het wel, heb het zelf voor haar gekocht. Het idee was dat moeder daar namen in kon schrijven van vriendinnen en meteen wat achtergrondinformatie omdat ze de laatste tijd wat vergeetachtig begon te worden. Het leek mij een goed idee. Nu lees ik: ‘Antoinet de Koning, man is slijter, drie kinderen, twee kleinkinderen, één kind in Nieuw Zeeland, altijd dezelfde fles wijn cadeau, komt elke derde donderdag van de maand’. Ik kijk op mijn horloge. Het is vrijdag.

Bord voor je kop….?

Weet je wat mij nou een boeiend beroep lijkt?

Verkeersborden maken!

Het bedenken dan hè. Niet het daadwerkelijke maken.

Bedenken welke afbeelding nou in 1 keer laat zien wat er bedoeld wordt.

Het lijkt best makkelijk.

Toch?

Stel dat ik ergens wil gaan wandelen.

Als ik dit bord zie, denk ik: hier mag het!

Als je niet precies weet welke kant uit je moet maak ik het je graag makkelijk!

         

Je kunt ook samen wandelen natuurlijk…

Lief toch, een opa met zijn kleindochter

die speciaal voor deze gezelligheid

een mooie strik in heur haar heeft gedaan…

En dan ziet deze er opeens heel anders uit!

Wil deze meneer wel wandelen en wil dit meisje wel mee?

Ze lijkt zich los te willen trekken…

Misschien maar beter een Ken-achtige vader met dochter?

Of beter de afbeeldingen wat stileren…?

     

Maar waar zijn de oma’s en de moeders?

Waar zijn de zoontjes?

Weet je wat?

De afbeelding dan maar helemaal abstract maken?

Is dit dan het juiste bord?

Misschien.

Het kan ook juist als bord voor je kop werken!

Want: daar waar geen auto’s, fietsen, brommers en/of scooters rijden kun je wandelen.

Het is alleen een veel ingewikkelder bord om te maken… 😉

 

Niet doen

Nee joh, dit moet je helemaal niet lezen! Er komen schokkende zaken in voor. Ten minste voor mij schokkend. Ik zou het niet willen lezen. Ik wilde het ook eerst helemaal niet eens schrijven. Maar ik moest! Ik moet dit van me af schrijven. Kan het niet meer voor me houden. Dus of je laat me lekker mijn gang gaan of je leest even mee…

Het gaat over …een… hoe zal ik het zeggen….een SPREKENDE weegschaal!!!

Lag zomaar ergens in een schap: talking scale! Eigenlijk wilde ik hem mee naar huis nemen om te testen en aan jou mijn bevindingen laten weten. Maar ik kon het niet. Angst denk ik. Want wat gaat dat ding zeggen???

Is het zo’n moderne zeverstem: ‘Hé, wat geweldig dat ik je hier tref! Ik merk bij mezelf dat ik het moeilijk vind tegen jou te zeggen dat ik je graag iets lichter zou willen zien. Trek het je niet persoonlijk aan en ik zie je graag volgende week weer verschijnen! Je kunt het!’

Of een sarcastische juffenstem: ‘Nee, dat vind ik niet raar dat jij zóóóóó zwaar bent alleen maar hééééél bijzonder!’

Of een gezellige Belg: ‘Amai, hebt gij weer teveel aan de pralinekes gezeten? Maar u verbergt dat goe onder uw schoon kleedje madammeke!’

Of een neutrale tomtomstem: ‘Indien mogelijk val af, indien mogelijk val af!!’

Of een belerend toontje: ‘Zelf weten…maar ik hou je niet meer hoor…tsssss!’

Of een psychologisch verantwoorde stem: “Tja…wat vind je er zelf van?’

Hoor ik Lionel Richie nou droevig zingen dat ik niet once, niet twice, maar wel drie keer een lady ben? Maar hoor ik dan ook een uitbundige fanfare als het toch minder blijkt te zijn dan vorige week?

Kan ik iets terugzeggen? Wie heeft trouwens zijn/haar stem uitgeleend voor zoiets? Wie heeft dit uitgevonden en waarom? Mijn relatie met mijn weegschaal onderga ik het liefst in de beslotenheid van de mijn badkamer. Of kan ik het volume van de spreker ook verminderen? Wedden dat ik dan van mijn schaaltje val als ik diep voorover moet buigen om te luisteren? Ik vind het schokkend en confronterend. Mij opzadelen met een indringer die mijn diepste geheimen rondbazuint! En therapeutisch napraten: ho maar! Geen enkele vorm van nazorg, zoek het zelf maar uit!

Ik heb intussen een oplossing! Ik ga George Clooney vragen mijn weegschaal zwoel in te spreken: ‘ I love every inch of you!’ en ik zal gelukkig zijn…met een sprekende weegschaal 😉