Maandelijks archief: november 2017

Specsavers, speelgoedbank en stemmen

‘Wat hebben deze drie met elkaar te maken?’ hoor ik je denken. Ik leg het uit.

 

Specsavers, je weet wel die brillenwinkel, vindt het belangrijk om betrokken te zijn bij de lokale gemeenschap. En die betrokkenheid zetten ze graag om in actie. Daarom is in 2010 Stichting Specsavers Steunt in het leven geroepen. Hiermee worden per jaar ruim 100 goede doelen gesteund. Denk aan kinderboerderij, jeugdvereniging of dierenambulance. Als u een bril of hoortoestel bij Specsavers koopt steunt u direct het lokale doel bij u in de buurt. Alle winkels geven namelijk per verkocht item een vast bedrag aan de Stichting. Mooi hè!

Speelgoedbank ‘de Schatkist’ in Apeldoorn is zo’n goed doel. Steeds meer mensen moeten rondkomen van een klein budget en veel gezinnen leven onder de armoedegrens. Ook in Apeldoorn. Voor kinderen van deze gezinnen is een verjaardag- of sinterklaascadeautje niet vanzelfsprekend. Terwijl kinderen juist door te spelen zich beter kunnen ontwikkelen. En zij zijn onze toekomst. Daarom staat er een team van enthousiaste vrijwilligers (waarvan ik sinds kort ook deel uit maak) klaar om deze kinderen toch van speelgoed te voorzien. Er wordt goed en herbruikbaar speelgoed ingezameld en doorgegeven aan gezinnen die van weinig geld moeten rondkomen. De speelgoedbank is volledig ingericht als een winkel hetgeen kinderen ervaren als een schatkist, vandaar de naam. Het is voor de kinderen een feestje maar ook voor de vrijwilliger. Zo mooi om te zien hoe dolblij een kind de deur uitgaat met een voetbal of een pop. Op 13 en 14 november zijn de ouders in de gelegenheid gesteld sinterklaascadeautjes te komen ophalen bij de speelgoedbank. Voor ieder kind was er 1 knuffel, 1 spel, 1 schoencadeautje, 1 puzzel, 1 knutselpakket en 2 boeken, allemaal uit onze voorraad. Ze kregen er ook een chocoladeletter, een chocolade sinterklaasje en een rolletje inpakpapier bij. Dit laatste kan natuurlijk niet tweedehands….die werden gesponsord 😉 Op die twee avonden hebben we voor zo’n 250 kinderen uitgedeeld! Schrijnend dat het nodig is maar fijn dat er iets aan gedaan wordt.

Stemmen. De Schatkist heeft zich aangemeld als goed doel voor de Stichting Specsavers Steunt, maar is natuurlijk niet de enige. Degene met de meeste stemmen komt in aanmerking voor een jaar lang zeer welkome financiële ondersteuning. Wat de speelgoedbank met geld moet? Wat denk je van huur en verzekeringen. We hebben schoonmaakmiddelen nodig want al het aangeleverde speelgoed wordt eerst goed schoongemaakt. Batterijen, want wat heb je aan speelgoed als het niet werkt? Koffie en ranja voor de wachtende ouders, ze kunnen niet allemaal tegelijk in de winkel. Je ziet er is nogal wat nodig. Daarom mijn vraag: wil je alsjeblieft ook je stem uitbrengen? Stemmen kan nog tot en met 30 november 10.00 uur. Dit is al bijna… momenteel staan we bovenaan maar willen dit graag zo houden 😉  Stemmen kan op https://m.stichtingspecsaverssteunt.specsavers.nl/apeldoorn/speelgoedbank-apeldoorn-de-schatkist_46432/#  Wil je ons en vooral de kinderen helpen? Bij voorbaat dank!

 

Veel van weinig

Tis hier in Apeldoorn goed toeven. Waar de seizoenen zo duidelijk zichtbaar zijn. Kijk toch eens hoe mooi!

Deze foto is nog van vòòr de harde wind van gister. De wind die de laatste blaadjes van de bomen blies. Die de blaadjes de lucht in joeg, soms letterlijk huizenhoog. Maar ja, wat weegt zo´n blaadje nou? Niks toch? Totdat…. Ik wilde het eerst niet geloven, heb het op allerlei kanalen gecheckt op vervalsing of overdrijving maar in Apeldoorn is dit najaar 7,5 miljoen kilo bladafval verzameld! Zeven en een half miljoen kilo!!! Dat is toch niet voor te stellen als je bedenkt dat 1 blaadje niks weegt. Het vertelt wel iets van de gigantische hoeveelheid bomen in dit storp. (Apeldoorn heeft geen officiële stadsrechten is dus eigenlijk een dorp maar omdat het stadse allures heeft wordt het ook wel een storp genoemd…)

Gevaarlijk dus…kleine dingetjes die apart niks wegen. Voor je het weet weegt het veel. Zou dat ook gelden voor de pepernootjes die ik langzaam maar zeker één voor één opeet…?

Kind, kinderlijk, kinds

Als een kind zo blij ben ik! Ik hou nu eenmaal van Sinterklaas. En van alles wat er bij komt kijken. Dit begon zaterdag al toen hij ’s morgens Apeldoorn kwam binnengevaren. Alle soorten en maten kinderen langs de kant, wel of niet verkleed, wel of niet vrijwillig meegetroond. Sommigen tegen hysterie aan van de zenuwen, sommigen zich afvragend waarom pa en moe zo druk deden. De in het water drijvende pakjes trokken meer aandacht dan de presentator, die iedereen maar bleef opzwepen tot zingen, waar veelal alleen de ouders gehoor aan gaven. Na aankomst verdween de oude baas schielijk en verstandig het overdekte winkelcentrum in. De kleine gelegenheidspietjes werden door de regen veranderd in zebrapietjes…

Kinderlijk gedrag vertoon ik zeker deze weken! Ik versier mijn huis met Pietjes en Sintjes. Verpak de lege hagelslagdoos met grappig sinterklaasinpakpapier. De schoendoos ook. In een ander sintpapiertje. En het kleine boekenkastje. En alle binnendeuren. Ik waan mij voortdurend in de Schatkamer van Sint Nicolaas. Ondertussen neurie ik alle sinterklaasliedjes en strooi ik zelf wat in een of andere hoek…

Nee, echt kinds ben ik nog niet. Dat ben je als je deze cadeau-ideeën serieus neemt:

Die kleurboeken voor volwassenen kan ik, als ik graag wil, nog begrijpen. Het inkleuren geeft ontspanning, er wordt niet veel van je verwacht behalve dat je binnen de lijntjes blijft. En als je toch eens gewaagd buiten de hokjes kleurt is er geen boze baas die je op de vingers tikt. Je trekt je eigen plan, in je eigen tijd, op je eigen tempo. Maar om als volwassene nu lijntjes te gaan trekken van 1 naar 2 en van 2 naar 3….dit ontgaat me. Maar dat gebeurt me vaker; wat dacht je van deze cadeau-aanbieding:

Een weekplanner snap ik; al je activiteiten per week gepland. Maar een hangplanner? Je kunt plannen wanneer je gaat hangen? Iets voor hangjongeren of hangouderen?

Ja, het is een olijke tijd, die Sinterklaastijd!  🙂

 

Verhalenslang 4/25

(De eerste zin van dit verhaal is de laatste van het vorige verhaal. De verhalen hebben niets met elkaar te maken.)

Het lege blikje rolt in het gras. En de bal rolt helemaal door tot het slootje! Nog even en de hele stellage klapt om. Nou ja, dat is niet zo verwonderlijk gezien de gammele staat waarin het in de haast geleende campingtafeltje verkeert. Ik spreek met mezelf af dat dit toch echt de allerlaatste keer is dat ik me laat overhalen mee te helpen! Die stomme schoolfeestdag elk jaar!

Vorig jaar had ik me precies hetzelfde voorgenomen. Dit gevoel van onbehagen begon al nadat ik ’s morgens met een troepje kinderen door de dierentuin scheurde. De meisjes waren nog wel gecharmeerd van zachte aaibare dieren maar de jongens deden niets anders dan elkaar aftroeven wie het eerst het volgende informatiebordje kon voorlezen. Het viel me toen al op dat jongens niet praten maar uitsluitend schreeuwen. Vervolgens het gezellige eten met elkaar… Nou, nou, wat was het gezellig. De schoolleiding had voor verantwoord belegde broodjes gezorgd en een stukje fruit maar de onderdeurtjes waren niet gediend van gezondheid. Ze jammerden om friet en bekogelden elkaar met de appeltjes. Ik leerde wat een spetterende klap een harde  trap op een limonadepakje geeft. En ook hoelang limonade blijft plakken. Daarna mochten ze los in de speeltuin. Ik droom er nog wel eens van. Van het gegil, het geren, het geklim en geklauter, het gejank en gekrijs, van pleisters op roetzwarte knietjes en troostende aaien over bezwete bolletjes, van het uit elkaar halen van overprikkelde  vechtersbaasjes en het scheiden van scheldende dametjes. Toen op de terugweg bleek dat we te weinig kotszakjes bij ons hadden was bij mij de maat meer dan vol. Dit ging ik nooit meer doen!

Maar toen kwam meester Tim. De nieuwe invalkracht. Met zijn diepdonkere ogen. Ik heb het niet zo op een haarknot bij mannen maar Tim kon het gewoon heel goed hebben. Het stond zo plezierig bij zijn gespierde schouders. Zijn kledingkeuze vond ik eerst ook niet reuze en toch paste het prima bij hem. Ik weet het niet maar hij was gewoon ongelooflijk charmant. Ik wilde er in eerste instantie niet intrappen maar kon opeens geen excuus meer bedenken toen hij me vroeg mee te helpen met de schoolfeestdag. Voelde me bijna vereerd. Er waren immers zat andere moeders waar hij uit kon kiezen. Leukere, slankere, mooiere, sportievere…

Nu begrijp ik het. Die leuke, slanke, mooie en sportieve moeders staan smachtend en kirrend langs de lijn te kijken, vechtend om wat aandacht van Tim. Terwijl ik hier in mijn oude kleding, moe en chagrijnig een tennisbal uit een vieze sloot probeer te vissen. Omdat Tim bedacht had dat blikkie-gooien wel een leuke activiteit voor mij zou zijn. Tim. Met zijn belachelijke knot. Zijn veel te brede schouders. Zijn stomme kleding. En die donkere ogen vertrouw ik voor geen meter. Ik wil naar huis!

 

Ode aan Emma (1)

Hieperdepiep nog an toe! Een heel jaar alweer, zolang ben je nu in mijn leven en ik kan me niet eens meer herinneren hoe het daarvoor was. Hoteldebotel verliefdheid en onvoorwaardelijke trouw voelde ik direct op het moment dat je geboren werd maar je echt kennen…dat moest ik leren. Ik groeide met je mee. En dat was een aaneenschakeling van feestjes. Van mijlpaal tot mijlpaal. Groot applaus voor je eerste lachje. De vlag ging uit toen je voor het eerst omrolde. Mijn hart sloeg steeds een tel over als ik je mollige armpjes weer zag,  het leek alsof er nog een elastiekje om je pols zat. Je vond de box al snel te klein. Er op uit! De wijde wereld ingaan, ontdekkingstochten maken, doe je nog steeds het liefst. Wat nou liggen? Omrollen, buikschuiven, steunen en kreunen, rekken en strekken, net zo lang tot je kunt kruipen. En dan het liefst ergens onder…

Je ontwikkelt je prima. Je taalt niet naar knuffels maar wel naar dingen die geluid maken. En naar boekjes, waarschijnlijk een gevalletje  erfelijke belasting.  En naar oorbellen, vooral als die nog in een oor zitten. En naar shoppen, alles en iedereen bekijken. En naar cadeautjes, hoewel het ritselende inpakpapier de voorkeur heeft. En naar paardje rijden op je vaders rug, het liefst in galop…

En nu ben je jarig, je eerste echte verjaardag. Dacht ik dat ik vorig jaar overliep van liefde…het heeft zich verdubbeld! Ik ben zelfs zo’n cliché-oma geworden die iedereen in haar omgeving eindeloos en tot vervelends toe trakteert op kleinkindfoto’s en verhalen.

Ik houd van jouw schoenen in de gang. Van jouw plakvingertjes op het raam, dit laat ik soms dagen zitten. Van jouw afwas op het aanrecht, lang gelden dat we schattig lieveheersbeestjesservies hadden. Van de vlek op mijn goeie broek, zul je net zien. Van je schaterlach, zo aanstekelijk. Van je uitgestrekte armpjes als verzoek tot optillen. Zelfs van de spinazie in je haar.

En ik houd van jouw kijk op het leven: overal ga je vol enthousiasme en zonder angst of achterdocht op af, je schuwt het onbekende niet, je omarmt het, je boosheid duurt nooit langer dan 3 tellen en je bent dol op knuffelen en kletsnatte kusjes. Je bent een hele dikke felicitatie waard!

 

#ennu

Het is wel duidelijk dat er meer mis in de wereld dan je op het eerste gezicht ziet. Ik ga hier niet in details treden want naar mijn idee zijn alle misstanden terug te brengen tot één onderdeel: een verstoord gebruik van macht. Of dit nu plaats vindt tussen twee mensen, binnen een groep, binnen een cultuur, binnen een religie, binnen een land of binnen een werelddeel. Als alles draait om macht willen uitoefenen over een ander dan gaat het geheid mis. Waarom boven elkaar en niet naast elkaar? Er is een drastisch gebrek aan waardering. Je hoeft het niet met iedereen eens te zijn maar breng dan op zijn minst waardering voor een ander op. Daarom zou ik graag zou ik een nieuwe hashtag in het leven roepen namelijk #ennu . Want nu we het eens zijn dat het niet klopt moeten we er wel wat aan gaan doen!

Tijdens een wandeling door Apeldoorn kwam ik dit tegen:

‘Tot hier en niet verder’ stond erop. Dan ben ik toch benieuwd waarom ik niet verder mag en ga ik dichterbij bekijken. Toen zag ik dit:

Het blijkt één van de vijf confrontatiecontainers te zijn. Dit is een initiatief van Critical Mass om scholieren te confronteren met hun gedrag. De containers vormen een rondreizende expeditie genaamd vriend&vijand. Het gaat over jou en de ander. Als middelbare school kun je dit aanvragen op www.vriendenvijand.nl . Door middel van allerlei interactieve spelen en gesprekken kan er heel wat los komen. Het opent ogen en enthousiasmeert zowel de leerlingen als de docenten en de schoolleiding.

 

Het confronteert, prikkelt, het is net even anders en zet aan tot actie. De school moet dit wel willen (en waarom niet???) want er rolt een schoolscan uit die precies aangeeft hoe sociaal veilig de school is. De school krijgt vervolgens workshops, studiemiddagen, passend lesmateriaal en andere handvatten om de struikelpunten aan te pakken. Want het is meer dan een pestprotocol. Het om het totale sociale gebeuren.

 

Waar het over gaat in die containers? Hé, hoe denk jij over mij? En ik over jou? Hoe kijken we naar de mensen om ons heen? Wat gebeurt er bij ons op school? En daarbuiten? Ga mee op expeditie door jouw denkbeelden! En ervaar de gevolgen van jouw acties! Wat is jouw bijdrage aan een veilige school? Het gaat niet alleen om jou maar om jouw relatie met de ander, wie dan ook. Wanneer gaat iets te ver? Wat doe jij als er iemand wordt buitengesloten wordt? (Hoe) grijp jij in bij cyberpesten?

 

Wat uitspraken van leerlingen:

“Buitengesloten worden is zo heftig. Het doet gewoon pijn. Ik ga mensen er altijd bij betrekken vanaf nu.”

“Ook als je erbij staat, dan maak je de pester sterker. Dus dat ga ik niet meer doen.”

“Dit is echt een hele toffe manier om deze onderwerpen te bespreken. Ik denk ook dat ze beter blijven hangen.”

Natuurlijk ben ik niet zo naïef dat ik denk dat een dagje met deze containers de wereld zal verbeteren of dat het alleen aan jongeren ligt, maar ik geloof wel in stukjes bij beetjes, in klein beginnen, waar dan ook! En dat wilde ik even laten zien…

Alles is sowieso beter dan helemaal niets doen!  #ennu!

 

Serieus uitverkocht!

Apeldoorn toont normaal gesproken al aardig wat creativiteit. Maar nu Serious Request deze plaats heeft uitgekozen om op het Marktplein van 18 tot en met 24 december het Glazen Huis neer te zetten, barsten de ideeën overal los. Samen met NPO  en 3FM en heel Nederland  worden er acties gevoerd voor een stille ramp. De ene ludieke  actie na de andere wordt bedacht om maar zoveel mogelijk geld in te zamelen. Bedrijven en scholen pakken flink uit. Het kan ook wat kleiner. Eén van die kleinere acties, maar daarom niet minder belangrijk (!!!), wil ik graag onder de aandacht brengen: een bijzonder etentje! Voorbereid door twee enthousiaste jongens. Ik heb hen wat vragen gesteld.

Wie zijn jullie en wat is het plan?

Wij zijn Joshua van Tongeren (12) en Lionel Kistemaker (13). Wij zijn al jaren beste vrienden. Samen hebben we besloten ook een bijdrage te leveren voor Serious Request door een Muzikaal Diner te organiseren. Joshua houdt van koken en gaat een overheerlijk diner van vier gangen verzorgen en Lionel regelt life muziek met de band Rise Up, waarvan hij de drummer is.

Wat kun je nog meer vertellen van het Muzikaal Diner?

Het is op 18 november in Basisschool De Kring, Voldersdreef 304, Apeldoorn. Er is gelegenheid tot een inloop vanaf 17.00 uur en de eerste gang wordt om 17.30 uur geserveerd. Het kost €15 per persoon, kinderen mogen voor €7,50 mee-eten. Deze prijs is exclusief de drankjes. Er kunnen ongeveer 65 gasten blijven eten. Toen we vorige week een oproepje deden op Facebook reageerden er direct zoveel mensen enthousiast dat alle kaartjes nu al uitverkocht zijn en we helemaal vol zitten! Echt zo tof!

Hebben jullie ervaring met dit soort activiteiten? En hoe komen jullie aan de spullen zoals servies en bestek?

Ervaring met koken hebben we niet met zo’n grote hoeveelheid maar we zien het als een mooie uitdaging. Materiaal hebben we verzameld door op Facebook te reageren op Gratis-af-te-halen-Apeldoorn en de Weggeefhoek, en via Sodexo hebben we heel veel gekregen. Geen paniek we hebben alles goed schoongemaakt hoor en het eten is natuurlijk vers. Met muziek hebben we wel ervaring in optreden, bij feestjes, koningsdag en we zijn regelmatig bij SamSam te vinden.

Waarom doen jullie dit eigenlijk?

Het gekozen doel van het Rode Kruis ‘gezinshereniging’ vinden we te mooi om er niets mee te doen. Wist je dat er wereldwijd  4 miljoen familieleden elkaar kwijt zijn door een ramp of conflict. Voor €5,- kan een kind contact opnemen met zijn of haar familie en voor €300,- kan het Rode Kruis een kind terugbrengen naar zijn of haar familie, ook als het kind in een ander land gevonden is. Wij hopen met onze actie ten minste twee kinderen terug te laten brengen.

Wat willen jullie nog kwijt?

We zijn blij dat we uitverkocht zijn en rekenen op een mooie en leuke avond. Maar we hopen ook dat mensen die mee wilden eten en te laat waren, alsnog minstens €15,- gaan storten voor dit goede doel.

 Ik wens Joshua en Lionel vanaf deze plaats heel veel succes met dit geweldige initiatief!