Maandelijks archief: oktober 2017

Verhalenslang 3/25

(De laatste zin van het vorige verhaal is de eerste zin van dit verhaal. Ze hebben niets met elkaar te maken.)

knoop 2

Het is een meisje met knalrood haar. Ze schaterlacht. Ze huilt. Ze daagt uit. Ze lacht. Ze is boos. Op de laatste foto ligt haar rechter wijsvinger op haar lippen en heeft één oog dicht. Alsof je deelgenoot maakt van een groot geheim. Hij gaat rechtop zitten en laat verwonderd de camera op zijn schoot rusten. Al zijn hebben en houden past precies op dit bankje, met wat ruimte voor zijn blikjes bier. Zo’n mooie vondst heeft hij nog nooit gedaan. Het ding lag zomaar op de bank. Zijn bank. Onder de grootste kastanje van het park. Hij draait de camera om en om en probeert een prijs te bepalen. Hoeveel zal Joop hem hiervoor willen geven. Het is een prachtig ding.

“Meneer, mag ik u iets vragen? Heeft u toevallig een camera gevonden? Ik denk dat ik hem hier ergens heb laten liggen!” De slungelige jongeman kijkt hem serieus aan. Aha, de camera is vergeten dus. Dan is het een gevonden voorwerp en mag hij er mee doen wat hij wil. Verkopen ook. Voor alcoholisch levensonderhoud. “Nee,” zegt hij: “Niet gezien. Maar ik wil je wel helpen hoor. Als jij nou daar verderop zoekt zal ik hier nog eens goed kijken.” De jongeman steekt aarzelend een hand op druipt af. Nogmaals bekijkt hij de intrigerende foto’s . Het meisje doet hem aan iemand denken. Zijn dochter zal nu van dezelfde leeftijd zijn. Ruim tien jaar niet gezien.

“Nou jongeman, je boft, ik heb een camera gevonden!”

“Echt! Ik ben u eeuwig dankbaar!’

“Maar kun je bewijzen dat hij van jou is?”

“Ja natuurlijk!” Hij ratelt alle details van het toestel op.

“Dus deze camera is van grote waarde voor jou?”

“Ja meneer, ik heb hem hard nodig voor mijn opleiding. Mag ik hem nu terug?”

“Wat zijn de laatste foto’s die er op staan?”

“Een fotoshoot met Belinda! Mooi meisje, beetje bleek maar dat heb je snel met roodharige. Ze had ze nodig voor haar portfolio. Gelooft u me nu?”

“Oké dan. Hier. Mag ik zeggen dat je mooie foto’s maakt? Maar hoe kan het ook ander met zo’n model. Doe de groeten aan Belinda!”

Hij raapt zijn spullen bij elkaar en sjokt weg. Naar een ander bankje. Dromend van een ander leven. Met een roodharige dochter. Het lege blikje rolt in het gras.

Catchphrase

Eigenlijk probeer ik Engelse woorden in mijn blog altijd te vermijden indien er goede mooie Nederlandse plaatsvervangend te gebruiken zijn. Maar catchphrase laat zich lastig vertalen. Ik kom niet verder dan citaat. Een citaat dat of uit één woord bestaat, of uit een zin, of uit een zinsdeel. Het is afkomstig van televisie, film of cabaret. En het slaat opeens heel erg aan in onze taal. Zo erg dat we het massaal dagelijks gaan gebruiken. Ik geef een aantal voorbeelden.

Soms zijn het slechts woorden, wie kent ze niet?!

  • Goeiemoggel! (reclame voor een verzekeringsmaatschappij)
  • Reeds! (Sjef van Oekel)
  • Oh-o! (Teletubbies)
  • Foutje bedankt! (Rijk de Gooijer voor Reaal)

Soms hele zinnen:

  • Hasta la vista, baby! (Arnold Schwarzenegger in The Terminator)
  • Daar is de koffie! (André van Duin in de Dik Voormekaar Show)
  • Even Apeldoorn bellen! (Centraal Beheer Achmea)
  • Dat wel natuurlijk! (Gerard Cox in Toen was geluk gewoon)

Soms lijkt het een gewone zin maar door de toevoeging van een naam wordt het een catchphrase:

  • Hou eens vast, Mamaloe! (Pipo de clown)
  • Gaat het weer een beetje, meneer Dröge? (Glamourland)

De meeste catchfrases verdwijnen vanzelf  weer  naar verloop van tijd en worden vervangen door andere. Hoewel ‘Duizend bommen en granaten!’ (kapitein Haddock uit Kuifje) zelfs in de Van  Dale is te vinden.

Mijn persoonlijke favoriet: ‘I love it when a plan comes together!'(Hannibal Smith uit the A-team) en dan vooral met die afgekloven sigaar tussen de tanden geklemd.

Waar wil ik heen? Naar de invloed van catchphrases! Waar kan dit toe leiden? Herinner je je nog de scène van Bert en Ernie waarbij Bert iets probeert uit te leggen aan Ernie. Ernie roept dan: ‘Ik versta je niet, ik heb een banaan in mijn oor!’ Daar moest ik zomaar aan denken toen ik dit plaatje tegenkwam:

V&D is allang niet meer maar deze catchphrase bestaat nog steeds…

Welke is jouw favoriet?

Bewassen

Aan de overkant stopt een busje. De belettering geeft aan: bewassing. Wat een raar woord! Er wordt iets bewassen bij de overburen? Wat dan? Zijn haar? Haar voeten?

 

Het gaat natuurlijk om de ramen. Er schuift een bakje vanaf het dak van het busje met daarin een glazenwasser. Op de zijkant van het uitschuif mechanisme staat ‘teleschebeing’. Pas al hij helemaal is uitgeschoven kun je ‘telescopische glasbewassing’ lezen. Aha! De glasbewasser staat in het bakje en door het bedienen van een knop zoeft hij gestaag alle ramen langs. Hij komt zo dichtbij de ramen dat hij zich niet eens hoeft te strekken. Hij zit zelfs met een ketting gezekerd aan het bakje. Koffie en broodjes binnen handbereik. Eruit vallen zou een wonder zijn. Hij bewast en belt.

  • Hey Sjaak met mij, gaat het nog door vanavond?… Nou even bij de schuur van Joop een paar plankjes en zo halen, weet je nog? … Is goed joh, ben om zeven uur bij je! … Hè? Nee ik kan niet eerder. Maris wil nou eenmaal dat ik thuis eet. Hahaha! … Ja zeker! … Ik zie je. Doei!
  • Hey Ma, wat is er? … Vanavond? Dat wordt moeilijk! Beetje druk hè … Kun je Ton niet even vragen? … O ja, vakantie. Hij wel ja! … Hè? Nee niks … Morgenavond? Ja moet ik even met Maris overleggen hoor. Die wil ook dat ik eens een avondje thuis ben! … Oké, ik kijk wat ik kan doen. Doei!
  • Hey Maris, wat is er, mis je me? haha! … Wat?! Vanavond ouderavond?! Alweer?… Nee, natuurlijk was ik dat niet vergeten! … Doei!
  • Hey Maris, met mij. Ik zit me af te vragen of jij het voor een keertje alleen kan redden op die ouderavond? … Hoezo de vorige keer ook al?! … Ik heb net mijn moeder  beloofd naar dat fornuis te kijken vanavond. Ik denk toch echt dat dat belangrijk is. Je wil toch ook niet dat er wat gebeurt met dat mens. Straks moet ze nog bij ons komen wonen! … Oké, je kan het! Dag schatje!
  • Hey Ma, met mij nog even. Ik ga het niet redden vanavond, ouderavond op school van die kleine! … Ja, is hartstikke belangrijk! … Oké, kom ik morgen. Als het lukt hè! Doei!

Wat een vak! Een multitaskende telescopische glasbewasser!

Tegeltje

Ik ben niet zo van de tegeltjes.

Vind het vaak zoetsappige cliché’s.

Ben wel een groot fan van Loesje.

Wat scheelt het…

Ook rake woorden.

Maar soms komt er tegeltje langs waar ik me in kan vinden.

     

Zie me staan met een groot leeg bord.

Ik loop en kom ruzie tegen,

ik loop snel door.

Ik kom verliefdheid tegen,

ik neem een ferme schep.

Ik kom vriendelijkheid tegen,

ik neem drie scheppen.

Ik kom jaloezie tegen,

ik draai me om.

Ik kom stress tegen,

ik negeer het.

Ik kom mooie muziek tegen,

ik schep op.

Ik kom problemen tegen,

ik laat ze lekker liggen.

Ik kom dartelende blaadjes in de herfstwind tegen,

ik schep ze op.

Ik kom vrijheid tegen,

ik laad  grote scheppen.

Ik kom liefde tegen,

stapel mijn bord torenhoog op!

Ik kom jou tegen,

wat zal ik doen?

Verhalenslang 2/25

(De laatste zin van het vorige verhaal 1/25 is de eerste zin van dit verhaal en de verhalen hebben niets met elkaar te maken.)

Niemand ziet de Aziatische man achter de pilaar. En dat weet hij. Het is het enige plekje waar hij snel ongestoord zijn telefoon kan checken. Voor de derde keer toetst hij het nummer van zijn vrouw in. Voor de derde keer neemt zij niet op. Waarom niet? Had hij toch thuis moeten blijven? Waren die buikkrampen nou weeën of niet? Xue liet niet al teveel merken vanmorgen. Ze liet de laatste maanden sowieso niet veel merken. Sinds de constatering van haar derde zwangerschap leek het of ze in haar eigen wereld leefde. Hij wilde haar graag bijstaan, haar laten merken dat hij het geweldig vond en dat de afspraak het bij twee te laten helemaal van de baan was. Al die maanden kon hij niet tot haar doordringen, haar niet bereiken. Opeens breekt het zweet hem uit. Dat hij daar niet eerder aangedacht heeft! Haar zus! Driftig toetst hij een ander nummer. Dan valt de telefoon bijna op de grond  als hij een hand op zijn schouder voelt. Razendsnel draait hij zich om. “Gaat u die drankjes nou helemaal uit China halen?! We staan al uren  droog!”

Hij haast zich naar de bar en bezorgt de bestelling bij tafel 13. Daar gaat zijn fooi… Nog een geluk dat de baas het niet zag, anders werd het van zijn salaris ingehouden. Hij heeft een hekel aan zijn werk, ober in het Chinese restaurant van een achterneef, maar kan het geld niet missen. Zeker nu zijn gezin weer groter wordt. Op de automatische piloot voert hij de handelingen uit die van hem verwacht worden. Hij serveert, neemt bestellingen op, glimlacht zijn kaken stijf, deelt warme handdoekjes uit, zwaait klanten vriendelijk uit. Als eindelijk is de laatste gast is vertrokken fietst hij in een rap tempo naar huis, een rood stoplicht negerend en een kind op een driewieler ternauwernood ontwijkend.

Hijgend staat hij naast het bed van zijn vrouw. De verloskundige verlaat schichtig de kamer. In de armen van Xue ligt een klein bundeltje. Haar ogen kijken nog steeds naar binnen gericht. Ze hebben iets verdrietigs. Nee, eerder iets bangs! Is er iets niet goed met de baby? Is ze bang dat hij een derde zoon niet leuk vindt? Hij wilde heel graag een dochter maar op dit moment maakt het hem niets meer uit. Wat is er aan de hand?! Dan slaat ze het dekentje voorzichtig terug. De baby ziet er helemaal gaaf uit. Een meisje! Tergend langzaam schuift ze het mutsje van hun dochter. En dan ziet hij het. Het is een meisje met knalrood haar.

Zintuiglijk

Ieder mens, nou ja de meeste dan, heeft vijf zintuigen. We kunnen horen, ruiken, proeven, voelen en zien. Klinkt eenvoudig. Dat is het echter helemaal niet! Want het verschilt per mens, zoveel mensen zoveel zintuigen…

Zeg nou zelf:  een vliegtuig vind ik oorverdovend hard maar een spotter vindt dit oorstrelend aangenaam? Bij de parfumerie doe ik er uren over om het lekkerste luchtje te vinden maar wedden dat ik iets anders kies dan jij? Ik ken mensen die stapelgek zijn op de smaak van kokos terwijl ik er serieus braakneigingen van krijg. Hoe vaak heb jij ruzie met je huisgenoot over de temperatuur van de kachel, verschil in gevoel. Verschil in kijken is er ook duidelijk, bewonder je Vincent van Gogh of Karel Appel? Jij ziet een boom, ik zie herfst. Er komt emotie aan te pas. In lezen dus ook, een historische roman beleef je anders dan een kookboek of een thriller.

Maar soms is iets echt, zeker te weten, compleet eenduidig! Dit is toch simpelweg niet anders uit te leggen dan wat er staat!!!

Sinds wanneer is eigenzinnigheid ook een zintuig…?

Toestel 24

Jij hebt dat toch ook wel eens, zo’n momentje van ‘ik durf het eigenlijk niet te vragen maar mag ik voor 1 keertje alsjeblieft…?’ Zo’n heimelijk verlangen. Heel graag iets willen maar dat iets is dan vaak eigenlijk een beetje raar.

Als ik dit zie zou ik het liefst alle bladeren op een hoop vegen en er dan inspringen en dan met mijn laarsjes schoppen zodat het dode blad me levendig rond de oren vliegt. Zo kun je mij wel regelmatig stiekem banjerend in de goot aantreffen maar in een berg springen…blijft nog even geheim.

Ook zou ik wel eens in een etalage van een banketbakker willen gaan zitten en dan van elk gebakje en taartje een hapje nemen… of twee… of zoveel dat ik er misselijk van wordt. En geloof me, dat duurt een poosje.

Zo was ik laatst in een heel klein dorp met een hele kleine Hema. Met zeven bezoekers zou het afgeladen vol zijn. Er waren er op dat moment twee. Twee bezoekers en twee winkeldames. En ook een intercom. Opeens hoor ik een gekraak en geruis en vervolgens een stem twee maal achter elkaar roepen: “Mevrouw Harrewijn toestel 24 alstublieft!”. Mevrouw Harrewijn stond toevallig naast ons nutteloze vouwtechnieken te tonen en haastte zich naar toestel 24. “Ja Loes, wat is er?” We hoorden Loes antwoorden: “Hebbie die nieuwe babykleertjes gezien? Leuk hè! Voor me kleinkind!” De conversatie ging nog een tijdje door waarbij duidelijk bleek dat de intercom een totaal overbodig apparaat was. Ik kond beide dames woordelijk volgen in die hele kleine Hema in dat kleine dorp. Toen bedacht ik me wel…. zou het niet leuk zijn eens een dagje achter de intercom te zitten, weliswaar bij een grotere Hema,  waarbij ik niet gezien wordt maar wel alle bezoekers kan zien. En dat ik dan naar hartenlust commentaar kan geven. ‘Die trui staat je niet hoor!’, ‘Neem er een taartje bij, nee die andere!’, ‘Maak een keus bij die oorbellen!Mens wat duurt dat!’, ‘Die kleur lippenstift? Echt??’, ‘Ah joh neem gezellig mee, staat leuk in je keuken!’ , ‘Kan iemand dat kind laten ophouden!’, ‘Nee mevrouw, eerst betalen!’ , ‘Ik zeg niks…!’ , ‘Wil mevrouw Harrewijn van toestel 24 afblijven!’

Ja, dat zou leuk zijn! Maar blijven verlangen is ook leuk… Heb jij ook zo iets?

 

Spillebeen

Herfst in Apeldoorn.

Mooie grote huizen hier.

Enorme tuinen dus ook.

Met 1000 kilo bladeren te koop

Straks even de voortuin aanharken.

Nou even…

Wat een werk.

Je zou willen dat de kaboutertjes het deden.

Kabouters in Apeldoorn

Hebben hun eigen bezigheden.

Moeten hun eigen voortuin van blad ontdoen.

Zelfs de kabouterwoningen zijn hier groot…

De bewoners zelf zie je niet.

Die zitten binnen.

In hun rood-met-witte-stippen woning.

De hele Spillebeenclan bij elkaar.

In de herfst

In Apeldoorn.

Zonder

Het schijnt dat een mens  gemiddeld zo’n 60 dagen zonder eten kan. Er zijn hongerstakers bekend die het zes weken volhouden, het record staat momenteel geloof ik op 74 dagen. Het maakt natuurlijk heel wat uit of je dit met opzet doet, om je gelijk ergens over te halen,  een statement te maken of dat deze situatie je overkomt door oorlog, mislukte oogst, hongersnood of verdwalen in onherbergzaam gebied.

Het schijnt dat we maar een paar dagen zonder drinken kunnen. En dan bedoel ik alle vochtige innames hè 😉 Uitdrogingsverschijnselen slaan heel snel toe, tasten je huid, je hersenen en andere vitale lichaamsdelen aan.

Het schijnt dat we nog geen halve dag zonder aandacht kunnen. We posten, viewen, liken, delen, kopiëren,  reageren, appen, chatten, tweeten en retweeten ons suf. Kan dit wat minder?

Moet dit wat minder?

Zeg nou zelf, wat gaat er boven een kopje koffie of thee mèt een beetje aandacht erbij? IKEA wist het allang…

Verhalenslang 1/25

Nog 30 meter, dan is Maja bij haar auto. In de donkere parkeergarage weergalmt het staccato geluid van haar hakken. Wat een filmisch decor. Slechts de enge man ontbreekt. Nog 15 meter. Ze rilt. Van de kou? Ze is toch zeker niet bang?

Opeens duiken er twee donkere gestalten op. Figuren met de capuchon tot over de ogen, hun gezicht is niet te zien. Van schrik zwikt ze door haar linkerenkel. Die rothakken ook. De kleinste van de twee gaat voor haar staan, steekt zijn gehandschoende hand uit en beveelt: “Geef op!” Snel doet ze twee stappen opzij. Niet snel genoeg. De grootste staat nu voor haar. Breed. Dreigend. Hij haalt snuivend door zijn neus adem en snauwt: “Je hebt het gehoord, geef op!” Hoorde ze dit nu goed? Die lange had een hele hoge piepstem. Schichtig kijkt ze van de een naar de ander. Wat moet ze doen? Wat willen die gasten? Waarom zeggen ze niets meer?

Dan begint de kleine zachtjes te grinniken. De lange stoot hem eerst nog waarschuwend aan maar schiet dan ook in een onbedaarlijke schaterlach. Tegen elkaar aan vallend van de lach glijden de capuchons af .

“Eef en Sas! Zijn jullie helemaal gek geworden! Ik schrik me helemaal een ongeluk!”

“Sorry,” zegt kleine Evelien, “maar je zat ook zo op te scheppen vanavond dat jij nergens bang voor was.”

“Precies,” vervolgt Saskia, “en dat wilden wij wel eens testen. Maar je bent geslaagd. Kom wij trakteren op een borrel, voor de schrik, bij de Brakke Hut.”

Al giechelend stappen de meiden in Maja’s auto en rijden de parkeergarage uit. Niemand ziet de Aziatische man achter de pilaar.