Maandelijks archief: augustus 2017

Schrijfhandje 49/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Ik heb het al vaker gezegd; een reclameboodschap moet kort en bondig zijn. Met de techniek van handlettering kun je mooie boodschappen mooi overbrengen. Als je denkt niet zo handig hiermee te zijn:  hier zijn tegenwoordig allerhande hulpmiddelen voor; dunne pennen, dikke stiften, krijtstiften, voorbeeldboekjes met ook simpele patroontjes, eenvoudige sierlijke lijntjes of tekentjes die de boel net even wat opleuken, achtergronden in passende tinten, slimme ophangsysteempjes, enz. En toch zie ik meestal dit…

Toen kwam zijn zakenpartner terug van lunchen..

Ton: Wat doe jij nou Sjon!

Sjon: Ik hang ff een lokkertje op, Ton.

Ton: Je schrijft toch niet ‘hier eik gratis’!?

Sjon: Nee joh, het herenshirt is gratis!

Ton: Nou dat verdient lekker, sufferd! Ik zou zeggen het tweede shirt is gratis.

Sjon: O ja…

Ton: Moet je wel ff melden wat 1 zo’n hempie dan kost hè!

Sjon: O ja…

Ton: En denk maar niet dat ik die tassies gratis mee geef hoor!

Sjon: O nee…

Ton: Waar leg dat bordje van pinnen mag eigenlijk?

Sjon: Eh…opgelost!

Ton: Wou jij volgende week weer mee?!?!

Advertenties

Schouwtoneel

In de tijd dat de zonnebrandcrème in de aanbieding is en de kruidnoten al liggen te lonken houdt Apeldoorn haar  Kanaalconcerten. Het is precies wat het woord aangeeft: een jaarlijks terugkerend feestje met concerten op het Apeldoorns kanaal. Er wordt dagen tevoren een flinke ponton in het water gelegd. Daarop wordt een heuse festivaltent geplaatst. Bloemstukje links en rechts. Een gezellige slogan van de hoofdsponsor er onder ‘Monuta wenst u een fijne tijd’. Vraag me altijd af wat ze daar precies mee bedoelen… Onder het tentzeil vandaan verschijnen dikke strengen kabels voor licht en geluid die als spataderen over de oever woekeren. Tussendoor wordt er door menig technicus serieus een of andere weergod aangeroepen.

De ster van deze aflevering is Trijntje Oosterhuis! Niet de minste toch? Maar er gaat nog wel wat gebakken lucht aan vooraf… allereerst de bisnisborrel. Waar het vooral gaat om netwerken, zien en gezien worden. Ik zag een jonge moeder aankomen op haar fiets met twee kinderzitjes en twee fietstassen. De ene fietstas werd geopend en de beige regenjas werd verwisseld voor een glitterjasje, de platte schoenen voor hakjes. Uit de andere fietstas haalde zij eerst een zwarte schoudertas tevoorschijn maar daarin bleek weer een glitter clutch te zitten. De haarwokkel werd verwijderd en ze schudde haar blonde krullen los. Een designer zonnebril in de lokken en klaar was ze. Anderen kwamen, opgetut en wel, met de BMW.

Trijntje, de ster,  was intussen aan de achterkant van de tent aangekomen. Er stond caravan klaar  waar zij zich kon omkleden. De tweede caravan moesten de drie backingvocals delen. Verschil moet er zijn nietwaar?  Omdat het super mooi weer was zaten ze met elkaar lekker buiten op een niet zo comfortabel picknickbankje. Beetje te kletsen. Over de kinderen denk ik. Wat worden ze groot, weer naar school, balen dat Mama op zaterdag moet werken. Over de vakantiekilo’s, weer meer dan gedacht, maar zo genoten. Misschien wel over een kapotte wasmachine, hopen dat die snel gerepareerd of vervangen wordt. Uit een klein etuitje haalt ze wat potloodjes en begint zich op te maken. Met een verwassen zwart t-shirtje aan en heur haar in een losse knot boven op haar hoofd. Net een gewoon mens. De glamour van het artiestenvak is ver te zoeken.

’s Avonds verschijnt ze in alle glorie op het kanaal, bijgestaan door het orkest van de Koninklijke Luchtmacht. Ze zingt zoals alleen Trijntje kan zingen. Jazzy, spatzuiver, aanstekelijk. Ze kletst gezellig met de mensen die in de bootjes vlak voor het podium een plekje hebben. Gereserveerde plaatsen waar de drank rijkelijk vloeit en de schalen met hapjes constant rondgaan. Ze geeft de mensen die met een picknickkleedje achteraan in het gras zitten net zoveel aandacht. Telefoonlampjes zwaaien mee met het ritme. Iedereen heeft het naar zijn zin. Totdat ….

Opeens klinkt er een oorverdovend geknal!!! En nog één!! En lichtflitsen!! Het verrassingsvuurwerk, bedoeld om de avond leuk af te sluiten, gaat spontaan af. Veel te vroeg en veel te onverwacht. Trijntje zit nog midden in een nummer, heeft het publiek op haar hand maar hier kan zij niet tegenop. Het is geen kinderachtig vuurwerk, het duurt best wel een tijdje. Publiek laat zich makkelijk verleiden en beweegt richting het knalspektakel. En Trijntje?  Ze draait zich resoluut om op haar torenhoge zilveren hakken en verdwijnt van het podium rechtstreeks richting caravan. Wat zou ze denken? ‘Stelletje knoeiers daar in Apeldoorn!’ of ‘Lekker vroeg thuis vanavond!’… Tenslotte is ze ook maar gewoon een moeder die haar kinderen graag ziet en misschien wel een kapotte wasmachine heeft.

Het ootje…een ootje

Op mijn vorige blog over beelddenken kwamen veel reacties, er zijn dus meer mensen die er last van hebben. Jasmien reageerde met de woorden: ‘iemand in het ootje nemen, maar wat is het ootje?’. Dit was natuurlijk direct een uitdaging om dit tot op de bodem uit te zoeken. Ook omdat ik er al een hele vreemde foto van had…. Iedereen kent de uitdrukking en de betekenis ervan wel: iemand wordt voor de gek gehouden, er wordt een grapje mee uitgehaald, voor het lapje gehouden, in de maling genomen. Maar dat ootje is wel intrigerend. Ik heb drie verhalen gevonden.

  1. Een ootje duidt sowieso op een kleine letter o. Dit verwijst naar een kringetje. Kinderen staan in een kring, denk aan het kinderlied ‘We maken een kringetje van jongens en van meisjes’. Eén 1 kind staat in het midden (in het ootje) en daar wordt een grapje mee uitgehaald.
  2. Het komt uit het knikkerspel. Bij een oude vorm werden de knikkers in een cirkel gelegd, een ootje. De werper moest de knikkers uit de cirkel kaatsen en de knikkers die buiten de cirkel rolden werden eigendom van de werper. Wie in het ootje genomen werd kon dus alleen maar afwachten wat de ander zal doen.
  3. Het blijkt ook zo te zijn dat in districten ten noorden van de Veluwe ootje een andere benaming is voor grootmoeder. In Spakenburg is Ootje zelfs getrouwd met Groof. In Volendam heten grootouders Ootje en Bap. Nu begrijp ik ook dit bord beter…ik werd in eerste instantie in de maling genomen door het woord ootje. Dacht toen nog even dat het een verbastering was van oudje maar dat maakte de uitspraak in het ootje genomen worden helemaal vreemd…! Dus ik was blij dat Jasmien er over begon 🙂

 

Beelddenken

Ken je dat? Als iemand je iets vertelt dat je er direct een beeld bij hebt? Ik wel! Tot vervelends toe! Probeer het maar eens niet te doen…

Mij een hart onder de riem willen steken? Au! En ik heb al een hart.

Met mijn neus in de boter vallen? Pats!

Handgemaakte appeltaart? Wel eerst handen gewassen toch? En hoe wordt die dan gebakken?

Honden aan de lijn! Ook die dunne hazewindhonden?

Hals over kop! Alweer au!

Hier alleen brommen! Een soort mopperpad dus?

Het zonlicht valt door het raam! Bam! Het licht ligt op de grond.

Zijn tijd vooruit zijn? Iemand draait stiekem aan zijn horloge.

Een stukje lezen? Iemand snijdt een stuk uit een boek en leest dat.

Op een koor zitten? Zou dat lekker zitten en hoe hoog is dat?

Dus toen ik dit boek tegenkwam Volk aan den plas … zag ik meteen een hele natie gehurkt in het gras een plas plegen.

Schrijfhandje 48/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Is het je ook al opgevallen dat steeds meer winkels aan branchevervaging doen? In iedere zichzelf respecterende winkel kun je koffie krijgen met, al dan niet zelf gebakken, appeltaart. In kledingwinkels worden bijpassende kussens verkocht. In woninginrichtingswinkels worden vijfentwintig theesoorten verkocht. In restaurantjes kun je het servies waarvan je hebt gegeten kopen. In servieswinkels kun je bijpassen nagellak kopen. In nagellakwinkels verkoopt men boeken. In boekwinkels kinderspeelgoed. In speelgoedwinkels herenoverhemden. In deze onderstaande winkel verkoopt men:

Cadeau’s want het is een cadeauwinkel. Als je het snel leest staat er cadeAUWinkel… Ze verkopen de cadeautjes Zelf. En Gemaakt ook nog?  Wat is er gemaakt dan? Soep? Een kapotte spijkerbroek? Zou kunnen met die branchevervaging. Na schrijven bleek het bord wat kaaltjes en werd er nog ergens een hedera geplukt en wat vilten vogeltjes opgehangen. En toen klopte de lay-out niet meer. Nu staat er Lelf en bemaakt. Maar ze zijn in ieder geval OPEN. Alsof er DICHT zou staan als ze gesloten waren? Hier blijkt maar weer eens hoe lastig het is een duidelijk bord te maken.

Help!

Simpel word ik er af en toe van! Ik houd er namelijk niet zo van dat ik tegenwoordig wel drie keer moet nadenken eer ik iets zeg. Voor ik het in de gaten heb beledig ik weer iemand. Altijd is er wel iemand zich op zijn of haar of de teentjes getrapt voelt.

“Goedemorgen dames en heren” is   “Goedemorgen reizigers” geworden. De conducteur, de conductrice of de mens die de kaartjes knipt, vraagt nu: “Goedemorgen reiziger mag ik uw kaartje even zien?”  Ik kan nu gaan roepen: “Ik ben een vrouw, dus een reizigster en door mij met u aan te spreken denk jij zeker dat ik al oud ben!” Ja, zo lust ik er nog wel een. Ik vind het een beetje (twee beetjes eerlijk gezegd) nogal overtrokken en me dunkt dat er belangrijkere beslissingen zijn te nemen. Evenals het ‘gezeik’ over de toiletdeuren….zucht.

En als ik hoge nood heb kan het mij echt niet schelen wat er op de deur staat. Toch moest ik vorige week even twee keer kijken…

Ik dacht één moment ‘Help!’. Met een volle blaas is het lastig reëel te denken. Toen zag ik het blauwe strikje en heb de andere deur genomen. Na de nodige handelingen stond ik weer buiten en keek nog eens goed. Dus het herentoilet is voor mannen die een strikje dragen en het dames toilet is vrouwen die…eh…halve bollen dragen? In stigmatiserende kleuren ook nog? Voel ik hier een aanval van discriminatie? Mannen beoordeeld op kleding, vrouwen op uiterlijk? Er kwam een oudere dame aan die ook even stond te kijken en concludeerde: “Wat grappig, maar dat kraagje bij de dames hoort andersom hoor!”

Ik durfde het aan een foto te maken en net op tijd want de strikjesdeur ging open en er stapte een mannetje uit met tatoeages all over the place, opgepompte spierbundels en met een rood aangelopen kaal geschoren hoofd, behalve in het midden liep nog een streep haar. Een man die het verst van een strikdragend heerschap staat. Zou hij ook hebben staan twijfelen welke deur te nemen?

Ik bedoel maar, wat maakt het nou uit wat er op de deur staat; er valt altijd iemand buiten de doelgroep. Gewoon niet zo moeilijk doen en je kraagje omdraaien.

Schrijfhandje 47/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Het overkomt ieder weldenkend mens wel eens:

een antwoord zoeken op belangrijke levensvragen.

Wat was er eerder, de kip of het ei?

Waarom heeft een nijlpaard korte pootjes?

Waar kun je nog iets kopen voor 1 appel en 1 ei?

Waarom heet een schoen een schoen?

Hoe kan het dat sommige mensen linkshandig zijn?

Waarom druk je harder op de afstandbediening als je weet dat de batterijen op zijn?

Waar ligt Timboektoe?

Waar blijft 29 februari één keer in de vier jaar?

Waarom bestaat er geen echte horizon?

Wie heeft de douchemuts uitgevonden?

Hoe laat is te laat?

Waarom weet de eigenaar niet dat dit gewoon een tafel is…?

 

Boekenmarkt

Afgelopen week eens een boekenmarkt bezocht. Niet die grote in Deventer waar je met 125.000 (!!!) bezoekers door de straten wordt gedragen, maar één van bescheiden omvang in het pittoreske Putten. Bijzondere mensen die boekverkopers…

Er zijn vooral dikbuikige liefhebbers, ronde mannetjes met een baardje. Ze zijn zo verstrooid dat ze zich niet scheren, dat ze zelf continu zitten te lezen achter de kraam, dat het bijna pijn doet iets van hen te kopen. Ze hebben zo’n innige relatie met hun koopwaar dat het de koper een gevoel geef iets van hen af te nemen. Naar mijn idee zijn dit de enige echte boekhandelaren.

Er zijn ferme zakenvrouwen die gewoon handel drijven en ze willen je met een zelfgemaakt bordje nog wel tegemoet komen:

vert. romans’ staat er geschreven. Van mijn vraag of dit romans zijn over het Franse plaatsje Vert….nee?….of dat ik het boek verticaal moet houden…ook nee? is de dame niet gecharmeerd. Een markt zonder humor, dat kan echt niet.

Er zijn verkopers met te hoge bloeddruk die met rood aangelopen hoofden constant aan het tellen zijn hoeveel boeken ze al verkocht hebben maar vooral hoeveel er nog over zijn. Deze hebben ook vaak weinig empathisch vermogen en kunnen daardoor niet begrijpen dat niet iedereen gek is van boeken over Heraldiek of De beuk door de eeuwen heen. Op een bijzettafeltje, naast de kraam, doet hij nog wat ordinaire boeken weg waar hij voor de zekerheid maar twee bordjes bij zet…twee dezelfde!

Er zijn lieve grijze dames die een hele verzameling van Gerda van Wageningen hebben of van Jos van Manen Pieters. Ietwat oubollige streekromans waarin aan het eind altijd alles weer goed komt wat op bladzijde 1 eigenlijk al te zien is. Veelal zijn de boeken ook keurig ingepakt in plastic folie zodat ze niet zo hoeven te haasten in geval van neerslag en zodat het eind van het verhaal toch nog geheim blijft. Er is niet 1 tint grijs van E.L.James te bekennen.

Of het je smaak is of niet, deze mensen hebben allemaal wel iets met boeken, met woorden, met letters, met lezen, met verhalen, met belevenissen, met dromen, met geschiedenis, met romantiek, met kennis vergaren, met alles wat een boek je kan geven. Boeken die allemaal gemaakt zijn door middel van taal. Daarom vielen deze jongens meteen door de mand. Zij denken dat het de kopers uitsluitend om de aanbieding gaat. Nee mannen, je bent geen boekhandelaar als je alleen maar een doos met boeken neer kwakt en er zeven van deze bordjes bijzet:

Schrijfhandje 46/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Je moet toegeven dat sommige mensen een prachtig handschrift hebben.

Ik weet wel dat er handige stiften zijn waarmee je keurig gelijkmatige strepen kunt trekken.

Maar dan bepaalt de hand toch of er ook gelijkmatig mee wordt geschreven.

In dit geval is het gelukt, het ziet er toch keurig uit!

De vriendelijke man achter de kraam verkoopt allerlei soorten schoonmaakmiddel.

En niet eens zo duur.

Hij heeft ook het één en niet het ander duidelijk met rood onderstreept.

Als je dus vier producten koopt betaal je 5 euro.

En je betaalt 1,50 euro als de pers stuk is…

Logeren

Ik zag hem maandag arriveren. Opa en Oma renden enthousiast de tuin in. Oma knielde in het gras, stak haar armen wijd open en riep: “Waar is mijn kleine jongen dan???!”. De kleine jongen zag haar echter wel en denderde zijn grootmoeder bijna ondersteboven. Opa greep hem bij de kladden en slingerde zijn kleinzoon soepeltjes op zijn schouders. Wat hadden ze zin in deze logeerpartij! “Oma, oma, ik heb wat iets voor jou!” De kleine verdween haast achter de grote bos zonnebloemen. Kosten nog moeite waren gespaard om de grootouders in een opperbeste stemming te krijgen en vooral te houden. Een bedankje vooraf kan geen kwaad, dachten de jonge werkende ouders waarschijnlijk. Laatstgenoemden werden hartelijk uitgezwaaid en het drietal huppelde naar binnen. Met de bloemen, de kindertrolley en hoge verwachtingen.

Eerlijk gezegd heb ik ze de rest van de week niet meer gezien. Tot vandaag. Een toevallige blik naar buiten toonde mij in één oogopslag hoe de week verlopen was. Zodra de kleine jongen zijn eigen moeder in de gaten kreeg wierp hij zich snikkend in haar armen, alsof de verlossing eindelijk daar was. Opa sleepte van alles naar buiten richting auto. Het verraadde exact het verloop van de week. In de kleine trolley was onvoldoende ruimte voor de grote pluchen aap (dagje Apenheul), de goudkleurige kartonnen kroon met plakdiamanten (prins(ess)edagje Paleis het Loo), opgerolde poster van Cars (regenachtig dagje Bioscoop) en tenslotte nog een Intertoystasje (gevalletje omkoping denk ik). De kleine werd achterin de auto gezet, wuifde nog wat mat naar zijn grootouders terwijl hij zijn ouders van alles en nog wat vertelde. Opa en oma zwaaiden dapper terug, strompelden naar binnen, vielen op hun relaxstoel binnen twee tellen in slaap. Met een glimlach op de lippen, dat wel.