Maandelijks archief: juli 2017

Schrijfhandje 45/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Als blogger vraag je je wel eens af: waarom doe ik dit? Wat bereik ik hiermee? Wil ik wel iets bereiken? Oké, ik zie dat jij dit nu leest maar ik zie niet wat het met jou doet of wat jij er mee doet.

Maar soms, heel soms, zie ik het wel!!!

In Schrijfhandje 43 liet ik de vreemde manier van aandacht trekken op een bord zien…

Deze, weet je nog? Niet erg duidelijk wat de tip nou is en zo. Afgelopen zaterdag was ik er weer. Ja, ik had weer…ahum… plantjes nodig. En kiek noe:

Lekker duidelijk nu. De tip is: een ijscoupe met verse aardbeien. Toch veel beter? Dat de lay-out van het hele bord nog wat wankel is nemen we maar voor lief. Dit is waarom ik blog: ik ben gelezen en er is naar mij geluisterd!

Vraag blijft wel: wie o wie werkt er bij Intratuin Apeldoorn en leest mijn blog….?

Advertenties

Schrijfhandje 44/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

 

Lang leve het marktseizoen! Gisteren weer een hele mooie gevonden…

Als ik het goed begrijp heeft de marktkraamhouder een afbeelding van een schilderij met een afbeelding van spelende honden, gemaakt door ene Otto Eerelman. Ik heb de man, Otto,  even nagetrokken. Het blijkt een gewaardeerde Groningse schilder te zijn, die vooral bekend staat om zijn paarden- en hondenschilderijen. Hij heeft maar liefst 41 paardenrassen geschilderd. Later schopte hij het zelfs tot hofschilder bij prinses en later koningin Wilhelmina. Toch niet de eerste de beste.

Hij heeft dit werk gesigneerd na zijn overlijden op 3 oktober 1926.  Ik vond het al een knappe schilder maar dit spant werkelijk de kroon! Benieuwd hoe dat gegaan is. Hand uit de kist? Telekinese? Mindf*ck? De overlijdensdatum klopt overigens.

Het komt uit een nalatings schap. Dus iemand heeft nagelaten er ook maar iets mee te doen, vergeten, geen zin in. Of bedoelt de markthandelaar, annex kunstliefhebber, dat iemand dit juweeltje heeft nagelaten aan familie/vrienden of kennissen. Blijft een lastig woord…

Vergeet niet dat het ook nog eens met O.E is! Wat het dan ook moge betekenen… Ook Echt? Op Echtheidgetest? Overal Eerleman? Bij nader inzien heeft de E ook wat weg van een dyslectische 3. Wie het weet mag het zeggen…

Tenslotte nog een onvervalst staaltje verkooptechniek: “Dames en heren, het is getaxeerd op een bedrag boven de €10.000. (dat kan dus €10.000,50 zijn of €25.000….?) De taxatie en de veilingkosten bedragen ongeveer 4.000 €. (hoezo ongeveer?)  Maar nu, vandaag, is dit prachtige schilderij te koop, zonder dat het op de veiling gaat, voor €5.000!  Dat is toch mooi de helft van de originele waarde. Ik zeg doen!”

Kleine tegenvaller: het schilderij is bij meneer thuis in de schuur te bewonderen, het was te prijzig om mee te nemen. Maar kennelijk wel prijzig genoeg om in de SCHUUR te bewaren….

Als ik later groot ben

Dit bericht is uitsluitend bestemd voor mensen die, als ze later groot zijn, prins of prinses willen worden!

Vandaag was namelijk de eerste van twee Prin(ses)edagen op Paleis het Loo. Wat een schattige feestdag is dat zeg. Kleine meisjes hebben thuis al prachtige vlechten in het haar gekregen, hebben een nerveuze autorit achter de rug en worden op de parkeerplaats in hun prinsessenjurk gehesen. Een heuse plastic diadeem maakt de outfit af. Dit is het dan denk je?

Eenmaal binnen de paleismuren stuiteren de kleine vorstenkindjes van plezier want ze mogen ter hoogte van de stallen in de schmink. Lila, roze en zilver zijn de hoofdkleuren, vooral met veel glitters er in. Moeders die hun dochters toch in trainingspak hebben meegenomen en daar spijt van hebben, kunnen ter plaatse nog een papieren kroon in elkaar flatsen. En dan?

Kunnen ze met een echte witte prinsessenkoets met echte zwarte Friese doorlopers ervoor naar het paleis gereden worden. De koetsier in livrei helpt de jongedames galant met een ferme zwiep in de wagen. De nieuwsgierige, maar iets zwaardere, moeders laten de kar vervaarlijk naar één kant overhellen. Zo komen ze toch op koninklijke wijze op plaats van bestemming. Nu klaar?

Binnen de hekken van het Paleis worden ze opgewacht door prachtig aangeklede hofdames en hofmeneren. Zij vragen vriendelijk of de kleintjes een handje willen geven aan de koning en koningin. Het ene kind laat schielijk de hand van moeders los en huppelt vrolijk met de hofdame mee en vertelt zonder enige terughoudendheid haar naam: Rosalie. De hofdame neemt haar mee over de rode loper naar William en Mary (eerste bewoners van het paleis ergens in 18 zoveel) en stelt plechtig ‘Prinses Rosalie!’ voor. Handen worden geschud, praatjes over en weer, een heus kniksje gemaakt en na een korte fotoshoot van het prinsesje met de landvorsten gaat Rosalie, eh Prinses Rosalie weer. Sommige prinsesjes zijn opeens een stuk minder spraakzaam als ze oog in oog staan met de sires en één prinsesje was zo verlegen maar wilde zo graag dat papa aanbood mee te gaan….’Prins Nico!’. Hij maakte met zijn 1,98 een prachtig kniksje.

Ik hoor je afvragen “En de prinsen dan? Waren die er ook?”.  Ja, dat wel. Allereerst Prins Nico natuurlijk. Verder heb ik nog drie jongetjes gezien. Eén was gekleed als ridder, één als Spiderman en één had alle voorhanden zijnde Koningsdagkledij aangetrokken, compleet met oranjegele kaplaarsjes en was de enige echte prins. Hij liep ook zo aantrekkelijk stralend te genieten de hele tijd, hij was prachtig! Ik denk dat als ik later groot ben met hem ga trouwen….

Schrijfhandje 43/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Ik heb er niet voor geleerd maar het lijkt mij dat een reclamebord bedoeld is voor reclame. Je wilt een product of een dienst aan de man/vrouw brengen. Je wilt de lezer ergens op attenderen. De lezer uit alle macht wijs maken dat hier iets bijzonders te verkrijgen is. Dus moet de tekst naar mijn idee iets spannends, iets uitdagends, iets onalledaags hebben. Iets dat zo opvalt dat je stilstaat en de boodschap snel tot je neemt. En vooral niet te lang. Het lijkt mij zo dat voor hetgeen je kwijt wilt je de grootste letters gebruikt. De kern moet direct duidelijk zijn. En je niet in verwarring brengen. Zo kom ik heel vaak langs dit bord:

En las ik even zo vaak “Hier openknippen!”. Het brein haalt wat met je uit… Vreselijk bord trouwens, het bestaat gewoon uit vier bevelen! En ook niet zulke logische bevelen. Ik zie zo wel dat de winkel open is anders stond het bord niet buiten. Natuurlijk is het hier en niet aan de overkant van de straat. Knippen vind ik een rekbaar begrip, gaat het om haren, kaartjes, ogen? En dat woordje NU…ik maak dat zelf wel uit.

In dezelfde trend vond ik dit handgeschreven bericht:

Wow, denk je dan, het gaat hier om een ijscoupe! Maar daarnaast kun je ook een coupe verse aardbeien krijgen? Voor €5.9 ? En wat is dan de tip? De tip wijst naar een folder van een ijscoupe met verse aardbeien…! Verwarrend, dubbelop en onlogisch.

Maar kennelijk toch de moeite waard om er over te schrijven en te lezen…

Blozen of blazen

Er zijn van die situaties waarin je liever niet verzeilt. Maar soms gebeurt het buiten je om. Overmacht. Het lot. Speling van de planeten. Je staat er middenin en weet niet hoe snel je uit moet. Ik geef een aantal voorbeelden.

  1. Dat je zo’n leuke waterkan, die je gezellig op je tuintafel kunt zetten en dan altijd lekker koud water (of iets anders…) hebt, waar je al maanden om gezeurd hebt, eindelijk van je vriendin voor je verjaardag krijgt. En dat het reuze knusse onding dan niet in je koelkast past.
  2. Dat de stagiaire van de kapper je ouderdomsvlekken voor verfresten aan ziet en het vel van je hoofd probeert te poetsen en je met brandblaren het pand verlaat.
  3. Dat je nonchalant met een glas in je hand over een feestje paradeert en dat je schoudertas dan met een klap naar beneden zakt zodat de inhoud van je glas daar komt waar je het niet hebben wilt.
  4. Dat je zo gewend bent aan je heerlijke hoge toiletzitting thuis dat je elders bijna een doodsmak maakt als je plaats wilt nemen.
  5. Dat je diep ademhaalt en je voluit enthousiast de ‘SALE’ instort, en het enige leuke kledingstuk blijkt ‘net nieuw binnen’ en dus vier keer zo duur.
  6. Dat je denkt ‘Wat liggen daar voor leuke frutseltjes in de etalage?’, en dat je dan met je neus tegen een sexshop blijkt te staan.

Zomaar wat voorbeelden. Als ze mij kunnen overkomen kunnen ze jou ook overkomen, toch? De vraag is nu hoe te reageren?

1. Ga je blozen van pure gêne en schutter je je een slingerende weg door deze problematiek.

2. Of blaas je de problemen van de hand, doe je alsof dit alles er bij hoort.

3. Of blaas je hoog van de toren en weet je manipulatief de schuld bij een ander te leggen?

4. Anders.

Ik begin meestal met 2 maar al snel haalt 1 mij in en omdat blozend iemand de schuld geven echt niet te doen is, valt 3 af. Ik hoop dat iemand een goeie 4 voor mij heeft?

Schrijfhandje 42/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Hoezee, het marktseizoen is weer begonnen! En dan bedoel ik de antiek/curiosa/rommelmarkten. De vaste lezer weet: ik houd ervan! Gisteren weer genoten van een, nee De grote antiekmarkt in Apeldoorn. Het meest geniet ik van de praatjes die marktkooplui houden om hun waar aan de al dan niet snuggere klant te brengen.

Een mevrouw staat behoorlijk verliefd met een paar oude afgetrapte, ooit witte, kinderschoentjes in haar hand. De echtgenoot ernaast vraagt zich zonder woorden af of je voor zoiets ook nog moet betalen. De marktvrouw heeft het allang in de gaten en roept welwillend: “Alle twee voor 1 tientje! Twee stuks hè! Ze kosten samen eigenlijk 15 euro maar u mag ze voor een tientje. Lief zijn ze hè.” ….aanbiedinkie hoor…

Even verderop staat een oudere dame met een veel te dik vest aan. Ze pakt een kettinkje op van de kraam. Zelfs met het blote oog is te zien dat het puur plastic is. Ze vraagt nog: “Is dit oud?”. De marktvrouw haalt haar schouders op en zegt: “Ik weet het niet precies maar ik denk wel dat het ammetisjes zijn”. Het dikke vestje bevoelt en aait de kraaltjes en zegt dan met teleurstelling in haar stem: “O, dus geen robijntjes?”. “O maar dat zou ook heel goed kennen hoor, Jan, kijk jij is, zijn dit robijnen of nie?!”. Jan knikt van harte mee en het oude vrouwtje loopt in haar eigen onschuldige val. Toch nog een koopje: €7,50 voor een snoer robijnen…

Op een markt mag je onderhandelen toch? Dat geeft juist de sjeu aan het geheel. Het gaat dan niet eens om het geld maar om het idee dat je iets goedkoper krijgt, dat je zowaar een hele euro afgedongen hebt, om de V.O.C.-mentaliteit, handel drijven zit ons in het bloed. Maar pas op! Voor je het weet loopt het fout af! Ik probeerde ergens een euro af te bluffen. De marktman keek mij verontwaardigd aan en snauwde onvriendelijk: “Mevrouw, als ik er iets afhaal dan discrimineer ik de andere kopers die wel de volle mep willen betalen. Dat wilt u toch niet hè! U wilt toch niet discrimineren?!” Heel fijntjes had hij de discriminatiekwestie bij mij neergelegd! Wat krijgen we nu! Toen hij zijn hand ophield om het verschuldigde bedrag alsnog in ontvangst te nemen, legde ik het kleinood zwijgend terug op tafel… Eenmaal weer thuis schoten mij de prachtigste weerwoorden te binnen…

Moest wel even denken aan het bord dat ik bij een andere markt gezien had:

Want wat is redelijk? Of moet ik zeggen: “wie is redelijk?”…..

Rare jongens de Duitsers

Ze lijken best op ons,

ze lopen, eten, drinken, lezen, hebben lief, genieten, zijn af en toe boos,

willen graag winnen, slapen, niezen, houden van zon en van toeristen.

Toch heb ik wel een aantal hele rare dingen ontdekt daar hoor!

                                           Soms lijken ze namelijk helemaal niet op ons!

Af en toe moest ik mij in een vreemde bocht wringen voor een foto,

dus vooraf excuses voor de soms vreemde invalshoek…

 

Is er in Duitsland ook een ‘slechte slogan verkiezing’?

Deze komt naar mijn idee hoog binnen in de top 10.

 

Gemaakt van gestolen appels?

En dat dan toch op je advertentie zetten!

                                                  Eerlijk is eerlijk: het smaakte niet minder…

 

Gezellig ingericht damestoilet in een restaurant:

er lag ook nog een gebloemd lopertje op de grond

en er stond een minitafeltje volgestouwd met teddyberen…

 

Deze foto was wel heel spannend om te maken,

wie fotografeert in hemelsnaam de herentoiletdeur

en wat zeg ik als er iemand uit komt!

                      Het voelt toch als een soort discriminatie van mannen met handtassen…

 

Dit aanplakbiljet hangt al sinds 2015 bij dit openbaar toilet.

“Sehr geehrte Nutzer en Nutzerin,

er is van alles beschmiert en beschädigt, ook de Seifenspender ist abgerissen!”

Tja, dat kan natuurlijk niet! Zie ik een link met de handtassen?

 

Zeemeerman?

Of een hele melige restaurateur?

 

Natuurlijk hebben ze ook fantastische dingen daar!

Extra mooie woorden die zomaar over je tong rollen….

Je zult er maar om verlegen zitten!

Of wat te denken van het woord  BAUMWIPFELPFAD….

prachtig toch!

Je kent toch wel van die vragen in een vriendenboekje:  ‘Wat is je lievelingseten?’.

Dat vind ik altijd zo lastig omdat ik geen keuze kan maken tussen ijs en spaghetti.

En wat denk je…?

Ik voel me zo begrepen!

 

Prima jongens die Duitsers! 😉

 

 

 

Schrijfhandje 41/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

Soms weet je van tevoren al dat je een winkel niet in hoeft te gaan. Je werpt een blik in de etalage en je weet het al. Je ziet een reclame/advertentie op de ruit geplakt en je weet niet hoe snel je moet doorlopen. Dat dacht ik eerst ook maar omdat ik deze serie aan het maken ben stopte ik natuurlijk direct om er een foto van te nemen. Kijk nou toch!

Normaal gesproken ben ik best geïnteresseerd bij het woord ‘Koopje!’. Kom maar op denk ik dan. De vanafprijs is alleen niet erg duidelijk, kostte de babykamer nou eerst € 895,- , € 595,- of € 395,-? Dat gerommel vind ik al uiterst onbetrouwbaar overkomen. Maar goed het gaat wel om een ‘Complete Babykamer’. Wat hoort daar allemaal bij?

Ten eerste: de ‘Komode’, er staat tussen haakjes iets in het roze achter wat niemand kan lezen. Bij 10 x inzoomen zie ik ‘gratis kussen’ en vlak daarboven weer in zwart ‘nieuw’. Van origine Franse woorden blijven lastig, en inclusief nieuwe zoenen blijf ik verdacht vinden.

Ten tweede: een ‘Ledikantje voor prinsje of prinsesje’. Ik denk toch niet dat er bij Willem en Maxima nog eentje bijkomt hoor.

Ten derde: een ‘Kinderstoel’. Altijd handig in de babykamer. Er achter staat ‘massief-hout-gewis’. Dit zou er op kunnen duiden dat de verkoper er zeker van is dat de stoel van hout is en dat het massief is. Of dat er iets te wisselen valt…

Ten vierde: een ‘Hemeltje’. Ik zie dan meteen wolken geschulpt kant voor me met hier en daar een snoezig strikje om het lief klein wondertje nog wat te beschermen tegen de grote boze buitenwereld. Maar hierachter staat ‘klamboe’. Dat associeer ik toch altijd eerder met zwarte bromvliegen en akelige muggen.

Maar goed, al deze artikelen bij elkaar zijn nu verkrijgbaar voor ‘slechts €175,-‘. Dit klinkt mij toch wel bizar goedkoop in de oren. Volgende keer toch eens binnenkijken… of zal het snel verkocht zijn???

Ladyviller

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor een schrijfwedstrijd van Editio, het moest een begin zijn van een eng/spannend verhaal, niet meer dan 400 woorden bevatten en er moest een onbekende telefoon in voor komen… Leuke uitdaging om te doen! Echter het systeem van ‘het verhaal met de meeste publieksstemmen heeft gewonnen’ staat mij tegen, daarom niet eerder geplaatst dan de dag van de uitslag.)

Hij knikt goedkeurend als hij zijn werk van een afstandje bekijkt. De vleeskleurige lampenkap met het bloedrode hart in het midden komt goed tot zijn recht naast de pot met rode ogen. Liefkozend raakt hij de kleine vlinders aan die er boven hangen. “Sukkels zijn het allemaal, wie laat zoveel moois nu onder grond stoppen!”, mompelt hij. Glimlachend kijkt hij naar de in gouden lijstjes gevatte rozen uitgestald op het kastje van ellepijpen. Hij neemt zijn werk in het mortuarium maar al te graag mee naar huis. Abrupt wordt zijn aandacht naar het raam getrokken. Een jonge vrouw komt zijn tuinpad op. Dagelijkse liet ze haar hondje hier uit. In zijn bos. Hij haat haar.

Ze zit op zijn bank en kijkt rond. Heen en weer geslingerd tussen bewondering en afschuw, zoals iedere bezoeker. Ze staat op,  loopt met een boog om de met diverse ledematen gevulde potten heen, naar de vlindercollectie. “Bijzonder, het lijken wel tatoeages!” zegt ze. Ze trekt haar linkermouw iets omhoog en toont hem de roos op haar pols. Er schiet een vlammende steek door zijn lijf. Zijn hartslag versnelt een fractie. “Dus je bent je hond kwijt?”, stuurt hij haar. Ze knikt en vraagt: “Heeft u haar misschien gezien? Middengroot, wit met kleine krulletjes.” Hij biedt haar iets te drinken aan. Al snel ligt ze verdoofd op de bank.

Zodra ze bijkomt ziet ze als eerste het dikke pak verband rond haar linkerpols. Hij reikt haar een wit doosje aan zonder enig opschrift.“ Je bent in glas gevallen. Driemaal daags innemen, tot ze op zijn.” Opeens golft de angst door haar heen. Ze snakt naar adem. Ze wil slikken maar kan niet. Ze wil schreeuwen, het lukt niet. Te snel staat ze op en beweegt zich duizelig naar de deur. “Wacht! Je vergeet je hond…” Hij houdt haar een tas voor. Aarzelend rukt ze de tas uit zijn handen en rent zijn huis uit. Zijn bos uit.

In een café bestelt ze whisky. Dan heeft ze de moed om in de tas te kijken. Er zit een hartvormig kussen in. Van zachte witte krulletjes. Net op tijd haalt ze het toilet en leegt haar maag. In het hokje naast haar gaat een telefoon over. Eindeloos over. Voorzichtig duwt ze deur open. Op de deksel van het toilet ligt een mobiel. Ze pakt de telefoon op. Een rasperige stem klinkt: “Ik… heb… alles… gezien!”

 

Toptip!

Eerst wilde ik boven dit stukje ‘Vakantie tip!’ zetten maar dat dekt de lading niet. Het gaat namelijk om een boek, mijn boek…

Natuurlijk is het hartstikke leuk voor de vakantie, als je in je luie stoel zit en iets te lezen wilt hebben. Niet te langdradig, je kunt het even wegleggen om er later ongehinderd weer in verder te gaan. Het is om te lachen, soms om te huilen, vaak vertederend en soms confronterend. Wie houdt er nu niet van grappige prietpraatjes! Ik heb ze allemaal zelf verzameld in de tijd dat ik bijles-juf was en vond ze uiteindelijk te leuk om voor mezelf te houden.

Maar waarom moet je hier vakantie voor hebben? Dat hoeft dus helemaal niet! Je kunt het ook  cadeau doen. Gelegenheden te over. Aan je juf of meester als bedankje voor het hele jaar. Aan je tante die zo gek is op kinderen. Aan je oom die wel van taalgrapjes houdt.  Aan je dochter die juf is. Aan je neef die op de PABO zit. Aan je ouders om ze te vertellen dat je zwanger bent. Aan je buurvrouw die kinderen op de basisschool heeft en dit zeker zal herkennen.  Aan je opa en oma omdat ze zo vaak op jou passen. Het is een leuk verjaardagscadeautje voor allerlei mensen. Voor iedereen die van kinderen houdt, voor iedereen die van taal houdt en zeker voor iedereen die van beiden houdt. Of geef het gewoon zomaar aan iemand die je zomaar aardig vind. Kan dus ook aan jezelf… 😉

Je vraagt je natuurlijk hoe je hier aan kunt komen? Bekijk deze link:

https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=7668

Werp een blik binnen in het boek:

Lees de aanmoedigende reviews (5 sterren inmiddels!) en bestel het makkelijk. Het wordt snel en gratis thuisbezorgd.

Goeie tip toch? En goeie tips moet je delen dus zegt het voort! 🙂