Maandelijks archief: maart 2017

Grenzeloos theater (2)

In oktober vorig jaar schreef ik voor het eerst over deze theatergroep waar ik nu al weer een heel seizoen deel van uitmaak. Van toekijker en luisteraar ben ik bevorderd tot regieassistente. De echte regie is in handen van Bako Sorany. Een charismatische man die jaren geleden in een azc zat. Hij verveelde zich daar en wilde zijn vak weer oppakken. Samen met andere vluchtelingen ging hij aan de slag en hieruit ontstond de groep Theater zonder grens. Tot vandaag de dag wordt er jaarlijks een stuk opgevoerd in Podium Gigant in Apeldoorn.

Afgelopen seizoen werd het stuk Pudding met Granaten ingestudeerd. Het is een anti-oorlog stuk en het is maatschappijkritisch. Op satirische wijze worden de contrasten getoond tussen gezinsleven en militarisme. Daardoor heeft het stuk zowel een dramatische, schrijnende, binnenkomende, zware kant als een luchtige, komische, karikaturale  kant. “Sinds wanneer bent u eigenlijk vijand?”, vraagt één van de spelers aan een militair. Grappig maar tegelijk indringend. Wie wil er eigenlijk wèl oorlog? Hoe naïef en volgzaam zijn gewone soldaten? Hoeveel invloed heeft een generaal? Wat nou als je verliefd bent in vrede maar vijanden bent in oorlog? Wat voelen soldaten als ze een krijgsgevangene moeten ondervragen? Wat is de invloed van media? Hoe redt je het als gezin? Zomaar wat vragen waar je een antwoord op kunt krijgen als je voorstelling komt bijwonen. Op 31 maart in Podium Gigant in Apeldoorn.

Dat deze groep zijn naam eer aandoet heb ik van dichtbij gezien. Twee maanden geleden kwam er een Turkse dame, eerst alleen maar kijken. Maar zij was na afloop zo enthousiast dat ze graag mee wilde doen. Haar Nederlands is nog niet al te best dus…speelt ze haar rol in het Turks 🙂 Drie weken geleden kwam er een Syrische vluchteling, eerst alleen maar kijken. Nu heeft hij ook een rol…in het Farsie! Dit is zo prachtig om mee te maken. En dan zie je dat toneelspelen gaat om een boodschap overbrengen door middel van spel, overtuiging, lichaamstaal. En dat het grenzen overschrijdt!

Had ik al vermeld dat de uitvoering van Pudding met Granaten morgenavond plaatsvindt? Vrijdagavond 31 maart in Podium Gigant in Apeldoorn. Er zijn nog wat kaarten beschikbaar. Komt dat zien, komt dat zien!

Advertenties

Schrijfhandje 28/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

Boek, boekenkast, boekenrek, boekentas, boekachtig, boekbeoordeling, boekbespreking, boekhandelaar, boeklinnen, boekbinden, boekenlegger, boekdrukkunst, boekenkist, boekenverzameling, boekenwurm. Zoveel en nog veel meer woorden met boek erin. Boekwinkels met eindeloze rijen boeken. Boekhandelaren online met eindeloze lijsten met boeknamen. Bibliotheken met eindeloos veel kasten vol boeken. Boeken vol letters, woorden, zinnen, verhalen, avonturen, geschiedenis, fantasy, sprookjes, waargebeurd. Boeken over vroeger, over later, over taart en over water, om te lachen, om te schreien, over punniken en breien, over dit en over dat, over van alles wat. Waar zouden we zijn zonder boeken? Daarom word ik zo bijzonder vrolijk van dit soort bankjes…

Neem lekker mee, eentje of twee. Lees het thuis, of op een ander bankje. Terugbrengen mag maar moet niet. Doorgeven mag maar moet niet. Zelf houden mag maar moet niet. Maar lees en geniet!

(O ja, dat het bordje in het Engels is geschreven is om aan toeristen te laten zien dat wij Nederlanders helemaal niet gierig zijn…!)

Schrijfhandje 27/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

Het is weer gelukt hoor; zo’n raar bord gevonden!

Ten eerste dacht ik in de gauwigheid ‘God’s only winkel’ te lezen. Vond het wat pedant overkomen.

Ten tweede dacht ik meteen: maak je bord goed schoon eer je het opnieuw gebruikt! Nu wordt ik nieuwsgierig naar de letters eronder.

Ten derde vroeg ik mij verwonderd af: wat is er nog meer te krijgen in een winkel behalve ‘goods only’? Goederen, handelswaar, have, spullen, dingen; dat is toch wat je verkoopt?

Ten vierde lees je heel snel ‘winkel zonder plastic’ en dat is dan wel weer prima. Maar roept ook vragen op: verkopen ze hout, bloemen, stenen, vlees, brood, vis, leren schoenen…?

Tenslotte vind ik de laatste regel afbreuk aan alles doen. Door het woordje inhoud tussen haakjes te zetten geef je aan dat het niet serieus is. Dus als dat het enige is wat telt….?

Lente

Bijna iedereen heeft het over de lente die vandaag begonnen is.

Bijna iedereen is aan het mopperen.

Omdat dit niet klopt.

Omdat het regent.

En waait.

Bijna iedereen voelt zich er tussenin hangen.

Tussen de beschermende kaarsjes van de winter,

en de  sfeervolle zonnebrand van de zomer.

Maar tussen de winter en de zomer,

hangt toch echt de lente.

Dus het klopt!

Niet dan?

Schrijfhandje 26/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

 

Ik loop wat door de stad en zie opeens dit papiertje hangen. In eerste instantie viel het niet eens op. Ik was al drie stappen verder en dacht opeens: ‘Hè? wat stond daar nou?!’.  Ik loop terug en maak de foto als bewijs…

Wij nemen ook regelrecht kaartjes aan.

Binnen één seconde schieten mij veertien zinnige vragen door het hoofd. Wij nemen ook linea recta kaartjes aan? Direct? Rechtstreeks? Wat voor kaartjes dan? Treinkaartjes? Betaalkaartjes? Speelkaartjes? En waarom? Het kan niet via via? Of met een omweg? Kan ik die kaartjes ergens halen? Moet ik ze kopen? Kan ik ze zelf maken? Huh?

Dit smeekt om navraag. Het blijkt iets Apeldoorns te zijn! De gemeente heeft geregeld dat mensen in de minima recht hebben op een kaart waar geld/korting op staat. Er zit natuurlijk een aantal voorwaarden aan vast maar op zich is het een nobel idee. De kaarten zijn vooral te besteden bij de Apeldoornse middenstand maar geven ook korting op bijvoorbeeld de bibliotheek of Julianatoren. De besteding van de kaart is aan de kaarthouder zelf. Op=op. De speciale kinderkaarten worden in november uitgedeeld, hoe slim is dat!  En de kringloopwinkel, waar dit bordje hangt, neemt dus ook Regelrechtkaartjes aan… Je zie wat een hoofdletter teveel en een spatie te weinig teweeg kan brengen.

Cadeautje bedankt

(Bijdrage voor de besloten facebookgroep Het Verhaal Achter de Foto. Wat is er gebeurd bij deze foto in een verhaal van niet meer dan 200 woorden)

Hij voelt een duw in zijn rug en daarna niets meer. Zijn ademhaling gaat onregelmatig, zijn bewegingen gaan ongecontroleerd. Hij knijpt zijn ogen stijf dicht om ze vervolgens weer snel open te doen. Fijne vrienden heeft hij.

Wat hadden Jan, Piet en Joris een lol toen ze hem dit cadeau deden voor zijn verjaardag. Ze sloegen hem kameraadschappelijk op de rug tijdens het feliciteren. Ze verrasten hem met een heuse parachutesprong. Terwijl hij hoogtevrees heeft. Maar om dit toe te geven? Nooit. Na een slapeloze week ging het vandaag gebeuren. Een tochtje met een klein vliegtuig waarin hij nog even snel instructies kreeg. Hij knikte maar wat, zijn stem was hij kwijt . En toen werd hij zomaar naar buiten geduwd!

Met grote ogen ziet hij de aarde steeds sneller op hem af komen. In paniek trekt hij aan allerlei touwtjes! De parachute gaat niet open! Wat nu! Help!

En dan, als in een slechte film, doemt er opeens een toren op, met bovenop een soort stenen vogelnest.  Zomaar binnen handbereik. In een flits landt hij precies  middenin het nest. Als het trillen van zijn handen gestopt is en zijn hartslag bijna normaal is, appt hij zijn vrienden ‘Bedankt, Corneel’.

Schrijfhandje 25/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

 

Er van uitgaande dat zondag de laatste dag van de week is, kan ik nog net een schrijfhandje plaatsen voor deze week. Het gaat om dit bord dat ik tegenkwam bij de ingang van een wegrestaurant. Ja, die met de toekan.

Dan moet je je hierbij voorstellen dat ik al dik twee uur in de auto heb gezeten, dat het regent en dat ik vreselijk nodig moet omdat ik de plasmogelijkheden onderweg niet vertrouw (zie vorig blog). Ik ren dus, mopperend op de regen, met de jas half over het hoofd, de benen nog stram van het lange zitten maar blij omdat het verlossende eind binnen plasbereik is, het pand binnen. Bam!!! Bijna knal ik op dit bord. Of ik ff wil wachten?! Of ik nog een momentje heb?!! Of ik zelf geen tafel kan vinden!!! Ik wil niet eens een tafel!!! Ik wil een WC!!! Een plee desnoods!!! Een privaat! Een poepdoos! Een closet! Een kleinste kamertje!! Een gemak!! Een toilet!!! Gewoon een wc…alsjeblieft?

Heb meelij

Je gelooft het misschien niet maar er zijn mensen die jaloers zijn op mijn fantasie. Maar weet je dat dit ook gigantisch tegen me kan keren, dat ik er soms niet los van kan komen, dat mijn fantasie maar door en doorgaat.

Afgelopen week een paar dagen in Duitsland doorgebracht. Lekker in een hotelletje. Met meerdere mensen. Mijn fantasie maakte al overuren zodra het ontbijtbuffet begon. Maar daar heb ik eerder eens over geschreven. Ik wil je graag op iets anders wijzen.

Ik rijd mee dus heb alle tijd en gelegenheid om naar buiten te kijken. En me te verwonderen over wat ik daar allemaal zie. Moeite heb ik altijd met die bordjes ‘Ausfahrt’. Het heeft iets verdrietigs. Evenals het bordje ‘Rastplaz’. Het heeft iets eindigs, toch?

Maar heb je wel eens op de namen van die parkeerplaatsen gelet? Ze hebben sowieso allemaal een WC en een bordje ‘Bitte sauber halten’. Goede combinatie lijkt me dat, hoewel ik er nooit veel vertrouwen in heb.

De eerste die ik tegenkom heet Rehweg. Ik denk nog logisch, langs de rijweg.

De tweede heet Helderloh. Meteen denk ik aan schoon en aan het Engelse loo maar dan op z’n Duits.

De derde heet Mäusegatt. Tja, misschien een klein plekje of alleen voor kleine boodschappen?

De vierde heet Schwiendahl. Nou, die komt op mij niet erg sauber over, wat een zwijnenstal?

De vijfde heet Schwarzheide. Als je denkt dat het niet erger en smeriger kan moet je hier eens kijken/ruiken?

De zesde heet Hunscheid. Ja, dat zou ik ook doen: nooit zeggen dat het van jou is, altijd van hun!

De zevende heet Drögenputt. Stink er niet in (of juist wel) want je gelooft toch niet dat het daar een droge put is?

Intussen ben ik een appelflauwte nabij op de bijrijdersstoel. De chauffeur vraagt waar ik last van heb.  Teveel fantasie, zielig hè.

Eigen boek!!!

typemachine       boek

  • ‘Met Carla.’
  • ‘Spreek ik met Carla van Vliet?’
  • ‘Jawel.’
  • ‘Tja, wij hebben uw manuscript ontvangen.’
  • ‘O!…eh…oké…eh…ja…eh…en?’
  • ‘Ik mag u uitnodigen voor een gesprek.’
  • ‘O…o…oké…ja, ik kan wel!!!.
  • ‘Zal ik u eerst een datum noemen?’
  • ….hmpf….

Zo ongeveer ging het telefoongesprek. Ik kwam vast heel snugger over. Maar het zal je maar gebeuren. Eindelijk de stoute schoenen aangetrokken en een manuscript opgestuurd naar uitgeverij Boekscout. En dan nog pas nadat een bekende mij voorgegaan was. Kennelijk beviel het geheel en ik werd uitgenodigd voor de zogenaamde auteursbijeenkomst. Op een woensdagmiddag om half 2 werd ik verwacht, samen met een aantal andere auteurs. Wat moest ik in vredesnaam aan? En hoe zat mijn haar? En hoge hakken of niet. Wat draag je naar een auteursbijeenkomst? Wat gebeurt er op zo’n bijeenkomst? Moet ik als een slimmerd overkomen? Ben ik wel op de hoogte van de Nederlandse literatuur? Komt het wel literair genoeg over als ik toegeef af en toe een lekkere chicklit te lezen? Moet ik van tevoren genoeg eten of juist niet?

Kortom, ik maakte me weer eens druk om de verkeerde dingen. We werden uiterst vriendelijk welkom geheten en kregen een gezamenlijke voorlichtingsmiddag over de werkwijze van de uitgeverswereld en Boekscout in het bijzonder. Helder en gezellig. En interessant door de diversiteit aan auteurs en hun onderwerpen. Het varieerde van Fantasy, liefdesroman, rouwverwerking, management, tot ‘vrouwelijke componisten door de eeuwen heen’. Aan het eind van de middag kreeg iedereen een persoonlijke feedback op het ingestuurde manuscript en daarbij de mededeling of er een contract aan vast hing of niet. In principe had ik niets te verliezen met mijn prietpraatjesboek maar toch….

‘Gefeliciteerd, je krijgt een contract!’, zijn dan toch erg leuke woorden. Het gaat een boek worden waarin mijn verzameling prietpraatjes door de jaren heen te lezen zijn, verpakt in hoofdstukken en soms met toelichtingen. Grappig maar ook verdrietig soms, Volgens de uitgever zullen begrippen als ‘hartverwarmend’ en ‘humor’ de boventoon gaan voeren.

Vanaf nu gaat het productieproces rollen. Formaat, omslag, lay-out, promotie, correctie, lettertype en nog eens correctie, net zolang tot mijn eigen boek af en te koop is. Voorlopig ben ik dus ondergedompeld in de wondere wereld van letters, punten en komma’s, pagina’s en hoofdstukken. En wat lijkt me dat heerlijk! Ik heb er zin in!

Schrijfhandje 24/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Stel je woont in Staphorst. Net als je ouders. En hun ouders. En hun ouders. Je wilt wat bijklussen op een leuke markt en vraagt aan oma of je haar klederdracht aan mag. Zelf heb je dat helemaal niet. Het mag! Je wurmt je in alle 13 rokken, waarvan 7 onderrokken, 2 schorten, schouder- en hoofdkappen, onder- en overmutsen en je lijkt opeens op Oma. Je neemt wat verf en stempels mee, en een doek waar je het traditionele stipwerk op laat zien.

‘Mevrouw, waar komt u vandaan?’. ‘Mevrouw, wat is dat voor techniek?’. ‘Mevrouw, waar doet u dat mee?’.

Het eerste uur zit je nog gezellig en enthousiast al die vragen te beantwoorden. Je komt aan stippen niet toe.

Het tweede uur doe je net alsof je de taal niet verstaat en stipt er lustig op los.

Het derde uur kun je de vragen niet meer horen. Er hangt nota bene een bord boven je hoofd waar met koeienletters STAPHORST op staat, iedereen ziet toch dat je met stempels en verf zit te stippen!!! Je stipwerk wordt wel wat slordiger…

Het vierde uur ga je eindeloos koffiedrinken en krentewegge eten en kunnen de bezoekers dit briefje lezen.

staphorster-stipwerk