Maandelijks archief: februari 2017

Schrijfhandje 23/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Vandaag eentje met weinig tekst. Denk er zelf maar eens goed over na. Volgens mij wil de winkeleigenaar niet dat er ook maar iets verkocht gaat worden vandaag. Wel kijken maar niet kopen. Hij wil alles graag terug. En de netjes ook. Zowel de sinaasappel- als de uien-netjes. Hij kan het gewoon niet zetten als er iets verkocht gaat worden. Uitroepteken.

terugzetten

Optizien

opticien

Het groepje migrantendames dat ik wekelijks taalles geef is behoorlijk divers. Qua leeftijd varieert het van 24 tot 59 jaar. Van afkomst varieert het van Litouwen, Argentinië, Thailand, Ghana tot Azerbeidzjan.  Ze hebben dus allemaal hun eigen accent en het is werkelijk prachtig om te zien op welke manier ze Nederlands met elkaar praten. Ze moeten wel, het is op dat moment de enige connectie. Als je dan nagaat dat hun onderwijsachtergrond ook heel uiteenlopend is, van docente autistische kinderen, manager met hbo opleiding tot net aan lagere school, dan snap je wel dat het voorbereiden van zo’n les best wel wat tijd en creativiteit vergt. Aan de andere kant natuurlijk ook een uitdaging het voor elkaar te krijgen. En soms lukt dit en soms ook gewoon niet.

Iemand wilde uitleggen waar zich een bepaalde winkel bevindt in Apeldoorn. ‘Dan ga jij bij die lamp om de hoek’. ??? Even doorvragen welke lamp, een lampenwinkel misschien? Een lichtgevend reclamebord? ‘Nee, die lamp voor de rood en groen!’.  Aha, die lamp!

Deze week een tekstje gedaan over ogen. ‘Heb jij problemen met jouw ogen dan moet jij naar de optizien!’, dit klinkt toch heel logisch?

‘Jij kunt last hebben van baaiziend of vurziend’, met de nadruk op ziend. Het viel nog niet mee dit verschil uit te leggen.

Dat de geribbelde stenen in het trottoir bedoeld zijn als begeleiding voor blinde mensen, daarvan viel hun mond open. Ook van een dame die hier al zeven jaar woont, ze had de ribbels wel gezien maar nooit geweten waar ze voor dienden.

De dames waren het wel snel met elkaar eens dat het reuze eng is om je ogen te laazeren…. Lijkt mij ook 😉

Gezelschapspel

(Dit is de zesde bijdrage aan Verhaal achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Wat zie je op de foto, waar denk je aan, wat is er gebeurd  en gebruik niet meer dan 200 woorden)

verhaal-achter-foto-blauwe-koffer

‘Nog tien minuten voor aanvang!

Het schalt in mijn kleedkamer. Het zweet loopt in een dun straaltje over mijn rug. Mijn hart bonst. Mijn adem stokt. Wat nu! Hoe los ik dit op? Adem in, adem uit…

Toen de regisseur mij drie maanden geleden de rol gaf die ik zo graag wilde spelen was ik behoorlijk opgetogen. Eindelijk zou ik erkenning krijgen en met deze rol kon ik het juk van mijn eveneens acterende ouders van me afschudden. De première verliep uitstekend. Men vond mijn spel als treurende bruid die weduwe werd op haar trouwdag ‘invoelend en levensecht’. Mijn medespeler, de in mijn dromen achtervolgende dode bruidegom, kwam er minder genadig van af.  Hij wuifde de forse kritieken achteloos weg maar ik wist dat het hem wel degelijk raakte. Ook na volgende optredens kwamen de complimenten meer mijn kant uit dan de zijne. De grimeur had duidelijk een oogje op hem en verdedigde hem waar hij kon. Ik hield me afzijdig maar de spanning was voelbaar in het hele theatergezelschap.

Wat nu?! In mijn koffer ligt mijn jurk, helemaal besmeurd, de linkerschoen mist een hak, mijn parelketting is verdwenen en de luchtbrieven verscheurd.

‘Nog vijf minuten!’

Schrijfhandje 22/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Ik weet niet hoe het met jou zit maar ik vind voordeuren fascinerend. Hoe zien ze er uit?Strak in de lak of wat gebladderd. Met twee helften van glas of helemaal dicht met een klein spiekoogje. Hangt er een krans aan of een rieten hart of een belerend-bordje-voor-dummies met ‘Home’ of helemaal niets. En dan die soorten brievenbussen. Wat mij het meest verrast zijn deurbellen. Ken je de lichte paniek als je ergens voor het eerst komt en je kunt de bel niet vinden?! En als je hem dan gevonden hebt en het knopje licht beroert, je vervolgens het halve Wilhelmus door de straat hoort schallen. Of een snerpende sirene. Of een chique dingdong. Of een moeizaam astmatisch brommertje. Of dat je de sierklopper gebruikt en de leeuwenpoot met zo’n smak laat vallend dat je zelf het meeste schrikt. Wat zegt dit allemaal wel niet over de bewoners?

Soms is een enkel briefje voldoende. Of brengt het je juist in de war?

via-tuindeur

Een simpel geeltje op het raam naast de deur. Je hoeft dus niet te bellen. Niet te kloppen. Je mag gewoon achterom. Nee je moet! En als je niet weet waar de tuin is: volg de pijl, niet naar rechts gaan dus. Want? De echte voordeur is op slot en de sleutel is verdwenen? De bewoner is net terug van de wintersport, met de gipsvlucht en kan niet bij de voordeur?Hier woont een luiaard? Er komt steeds een stalker aan de deur en in de tuin ligt een grote bouvier? Ik had misschien gewoon moeten gaan kijken, nu zal ik het nooit weten…

Vragen

vraagteken

Soms denk ik dat ik een dusdanige leeftijd heb bereikt dat ik alles al weet. Maar steeds vaker heb ik het idee dat ik helemaal niet zoveel weet, vrij weinig zelfs. Zoveel vragen als ik nog heb. Neem nou vanmorgen; even een boodschapje doen.

Twee opgeschoten jongemannen laden hun karretje giechelend als een stel jongemeiden afgeladen vol. Veel vlees (hamlappen) veel potten (spaghettisaus), veel flessen (cola), veel zakken (pasta). Ik gok iets gezelligs op school? Of zijn er ouders met vakantie? Of  de ultieme pubertrek? Vragen…

Een deftige mevrouw op torenhoge hakken, keurig opgemaakt, een zwierige knalrode jas die haar beeldig staat. Ananas, mie, vlees, kruiden, rode paprika en een zakje kroepoek legt ze op de lopende band. Hmm, lekker nasi eten vanavond! Maar waarom ligt er een bolletje touw bij? Ik begrijp het niet. Om de kat op het spek te binden? Cadeautje inpakken? Vragen…

Terug naar huis zie ik een kogelrondje vrouwtje zwabberend over het spekglad bevroren voetpad zwalken. Ikzelf loop op het droge fietspad. Ik verwacht ieder moment dat ze omrolt.  Als ik haar inhaal wenk ik haar naar het fietspad. Ze schrikt en roept ‘Nee niet fietsjpad ja?’. Ik verzeker haar dat het goed is en vandaag wel mag. Ingeburgerd of niet? Leer ik haar nu iets verkeerds aan? Vragen…

Nog iets verder zie ik vogels op het ijs. Wat zijn het er veel! O nee, de helft is weerspiegeld en niet echt… Willen zij zichzelf graag zien? Waarom gaan ze samen op zo’n dun laagje zitten? Weten vogels van wakken?

weerspiegeling-ijs

Vragen, vragen, vragen…

Schrijfhandje 21/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Het breien is de laatste jaren weer helemaal hip, zo ook het haken. Lekker retro. Nog even en we zitten met z’n allen weer te kantklossen. Hier tussenin zit naar mijn gevoel nog de techniek van het borduren.

Ook oeroud. Schellenkoorden, wie kent ze niet, om het meisje te schellen dat ze thee kan brengen. Maar ja, geen dienstmaagden geen schellenkoorden meer. Sierlijke monogrammen op een zakdoek die dan werd ingezet bij een duel met degens. Maar ja, geen degens (duels zat!) geen geborduurde snotlapjes meer. Merklappen met stambomen, prachtige voorstellingen over het leven van degenen die het borduurwerk als huwelijksgeschenk mochten ontvangen.  Maar ja, huwelijksgeschenken zijn zo passé.  Wat te denken van  mooie randen borduren op de lakens van de bruidsschat. Haardschermen. Hele stoelen zelfs! Maar ja, nu is er Ikea.

En dat alles zonder telpatroon. Dat kwam later pas. Nog veel later verscheen het zelfs als variatie van ‘schilderen op nummer’; voorgedrukte kleuren op de stof. Het vraagt geduld, veel geduld. Hetgeen ik niet altijd bezat. Ik kwam er ook altijd te laat achter dat het garen wel moest passen bij het stramien, qua dikte dan hè. Ik had daardoor een aardige verzameling halfaffe werkjes…

dscn5013

Ik kan hier wel heel lang op voortborduren maar kijk eens op dit bord: ik kan het natuurlijk ook uitbesteden!!! Dat ik dat niet eerder bedacht heb! Ik laat die Nachtwacht gewoon even borduren en intussen ga ik heéééél lang winkelen?

Digitale Liefde

(Dit verhaal heb ingestuurd voor de schrijfwedstrijd met als titel ‘Digitale Liefde’ i.v.m. aankomende Valentijnsdag, georganiseerd door Schrijven Online)

  • Ja ik wil!

Het staat er. Nog voor hij de vraag helemaal gesteld heeft. Hij grinnikt. Zijn onhandigheid heeft hem ver gebracht. En zijn dochter blijft hij eeuwig dankbaar. Zij wees hem immers de weg naar Facebook. Na toevoegen van zijn kinderen en wat vage kennissen wist hij het even niet meer. De lege vaas op het tafeltje naast de bank bracht hem op het idee Margriet op te zoeken. Even later scrolde hij met zijn dikke vingers door haar leven en voor hij het wist stuurde hij haar een vriendschapsverzoek. Hij schrok er zelf van. Wat nu?! Zij zou hem niet herkennen want hij had de opname van de theeroos waar hij ooit een prijs mee gewonnen had als profielfoto gebruikt.

Opeens kreeg hij een persoonlijk bericht van Margriet.

  • Goedemiddag, ik voeg niet zomaar onbekende mensen toe, is het mogelijk dat wij elkaar kennen?
  • Wij kennen elkaar al 31 jaar.
  • ???
  • Ik heb 31 jaar lang elke vrijdag bij u in de winkel een boeket gekocht.
  • O wacht eens…maar ik heb u al heel lang niet meer gezien.
  • Niet meer nodig.
  • Niet meer nodig? Bloemen heb je altijd nodig!
  • Ik kocht ze voor mijn vrouw.
  • Ach! Moet ik u condoleren?
  • Nee, weggelopen.
  • Uw vrouw is weggelopen?
  • De fysiotherapeut waar ze al een jaar bij liep begreep haar lichaam beter dan ik.
  • Op die manier.
  • Ik was wel eens jaloers.
  • Jaloers? Op wie?
  • Op de vrouw voor wie u elke week een boeket kocht.
  • Heeft weinig zoden aan de dijk gezet.
  • Dat spijt mij.
  • Hoe gaat het nu?
  • Ik vroeg mij af…
  • Ja?
  • Wilt u iets met mij drinken bij dat nieuwe tentje in de Anjerstraat? Vanavond?
  • Morgen ook goed?
  • Prima! Zullen we acht uur afspreken?
  • Gezellig! Tot dan.

Zijn vingers hangen aarzelend boven het toetsenbord. Hij geneert zich zo. Wat een gezellige avond moest worden liep uit op een regelrecht fiasco. Hij had zulke mooie plannen met haar. Wat was ze mooi. En lief. En warm. Hij lijkt verdorie wel een onbeholpen puber. Wat nu? Alleen in een donker hoekje blijven kniezen of lef tonen? De gêne voorbij gaan en opnieuw proberen? Hij haalt eens diep adem.

  • Sorry
  • Geeft toch niks
  • Ik vond het wat vervelend
  • Kan gebeuren
  • Maar uitgerekend gister, had me er op verheugd
  • De eerste keer hoeft toch niet perfect
  • Liever wel
  • Het was idd wat onhandig 😉
  • Ik schaam me nog
  • Was eigenlijk wel aandoenlijk…
  • Je maakt het erger!
  • Arme jij, zo bedoel ik het niet
  • Maak ik nog een kans denk je?
  • Hoezo?
  • Wil je nog eens…
  • Ja ik wil!!!
  • Ik ook!!! En beloof je dat ik deze keer een nieuwe broek aan heb waar ik niet uit zal scheuren.

 

Proost

Niet ver weg van de verslaafdenopvang wil het nog wel eens gebeuren dat de vrijstaande bankjes in de omgeving bezet zijn. Regelmatig zie ik twee mannen daar aangenaam verpozen. Met een kartonnen traytje bierblikjes. Ze hebben het gezellig. Ze kouten heel sociaal met elkaar. Slaan elkaar steeds joviaal op de schouder. Naarmate de inhoud van de tray kleiner wordt worden de gebaren groter. Elk geleegd blikje wordt keurig in de daarvoor bestemde afvalbak geworpen en het karton gaat netjes mee naar huis. Met de heerlijk heldere zon op hun snoet is het prima uit te houden. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht.

Gisteren verscheen er een nieuwe versie. Hij was alleen. Een driedagenbaardje. Een te dunne jas en te grote schoenen. Een plastic tas van V&D (wie wat bewaart…) waaruit een fles goede cognac tevoorschijn kwam. Zorgvuldig werd de sluiting open gepeuterd en het afval netjes in de V&D tas gedaan. De eerste slok toverde direct een glimlach om de nog natte lippen. Hij hief de fles omhoog proostend naar de zon. Hij leek ronduit gelukkig. Erg gelukkig. Erg verdrietig tegelijk. En erg verslaafd.

Schrijfhandje 20/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Even naar de stad en ik loop meteen weer tegen een bord aan.                                                         Ik dacht nog ‘Zo!!! Dat is geel!!!’

nu-in-het-nederlands

Toen toch maar even van dichtbij bekeken. Heel dichtbij. En nog eens. Hier snap ik dus helemaal niets van. Hetzelfde intimiderende gevoel overvalt me als ik een nieuwe telefoon moet. ‘Wat wilt u ermee?’ is dan de eerste vraag. Ben ik dan echt heel stom als ik  fluister ‘Bellen?’. Zo simpel ben ik ook als er een nieuwe auto moet komen. In plaats van uren lang folders voorbereidend door te bladeren en me op de hoogte te stellen van de laatste o zo handige gadgets, wil ik alleen maar ‘Een rode die het doet’.

Ik ga mijn best doen en maak hieruit op dat het om een levend boek gaat. Geen ebook of een luisterboek maar met rood uitroepteken een waarachtig levend boek. Intel Core heeft vast iets met intelligentie te maken; een slim boek dus of een boek voor slimmeriken. 4GB duidt op het aantal gigabytes, wat dat met een boek te maken heeft weet ik dan weer niet. Waarschijnlijk komt het boek uit Duitsland (DDR deel 3). Daaronder staat nog even fijntjes de BH maat van een fors iemand vermeld. Daaronder staat 15.3″ , heeft te maken met de maat van een beeldscherm (ik weet nog wel wat hoor) en er zit ook een knopje op waarmee de dvd kan worden teruggespoeld.

Pracht van een aanbieding, vooral als je zou kunnen lezen wat het eerst kostte.

Ik kijk nog even verder.