Maandelijks archief: december 2016

Uiteinde

uiteinde

Ik ga je wat bekennen. Dat kan ik nu wel vertellen twee dagen voor het eind van het jaar. Ik kan in elk geval zeggen dat ik de fout dit jaar nóóóóóit meer zal doen en mijn leven volgend jaar zal beteren. Dit gaat over je mee laten sleuren en er depri van worden. En vertrouw me: dat moet je niet doen!

Een wat uit de gratie geraakte wens is ‘Fijne kerstdagen en een zalig uiteinde!’. In mijn onnozelheid heb ik jarenlang niet anders gedacht dan dat dit een hele logische wens is. Je eet je ten slotte een slag in de rondte met Kerst en wat is er dan zaliger dan dat die overdadige diners je lichaam via het daarvoor bestemde uiteinde verlaten. Veel later begreep ik het pas. Het uiteinde in de zin van het laatste stukje van het jaar. Het eind, het slot, het over en uit.

Het heeft toch iets triestigs. Zo definitief, zo onomkeerbaar, zo uitzichtloos. Verdorie, weer een jaar om en ik wou nog zo graag dit en dat en zus en zo. Zo had ik het jaar niet bedoeld. Ik kan me bijna inleven dat iemand daar depri van wordt.

Uiteinde is dus het uiterste punt van iets. Het uiteinde van de draad die je door de naald moet steken. Het uiteinde van mijn geduld na zevenentwintig keer te worden doorverbonden. Steek het uiteinde van de weet ik veel wat voor kabel in de weet ik veel wat voor ingang. Sluit maar aan bij het uiteinde van de rij wachtende bij de kassa. Grrr!

Uiteinde blijkt ook een gehucht te zijn. Daar wonen werkelijk mensen. De Uiteinders.  Aan de Uiteinderseweg  naast de Uiteinderseplas. Een dorp met uiteinderse gezelligheid. Het ligt in Groningen en valt onder gemeente Delfzijl. Ik kan me ook voorstellen dat je dáár depri van wordt.

Tot overmaat is er een schrijfwedstrijd uitgezet met als thema ‘Pleeg een moord in 25 woorden’. Het stond zomaar op internet. Deadline 31 december. Hoe verzinnen ze het. In deze trieste tijd. Een verhaal met een lijk. In het uiteinde van het jaar. Wat op zich uiteindelijk een uiteindelijk oplevert… Nu ik toch in de stemming ben heb ik maar meegedaan. Een moord in 25 woorden, excl. de titel.

 

Sporen

Het ging zo makkelijk.

Omstanders zagen dat ik je tegenhield.

Zo leek het. In werkelijkheid duwde ik.

De intercity Den Haag-Enschede deed de rest.

 

Getsie, luguber hè! Negatief en depri! Vind er niks aan! Don’t try this at home hoor! Maar ik snap het ook wel weer. Het komt allemaal door die rare uitdrukking ‘Zalig uiteinde’. Het zuigt je mee in een negatieve spiraal en dat wil ik niet meer! Jij toch ook niet?

We moeten dat omdraaien naar iets positiefs. Wat dacht je van deze wens: ‘Een stikgoeie start!’, ‘Een bereboeiend begin!’ of  ‘Een aantrekkelijke aanvang!’. Maar ja, je moet met zo’n wens wel een heel jaar doen. Dus beter is misschien: ‘Daverende dagen, wonderschone weken, memorabele maanden en een joppie jaar!!!’.

Nou ja, het doet er ook niet toe. Als je me maar belooft volgend jaar vooral te gaan genieten van alle positieve dingen in het leven!!!

 

Advertenties

Schrijfhandje 15/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Hè lekker, weer eens gewoon boodschappen doen. Geen ‘grote vlees’ meer. Geen gereken meer ‘hoeveel heb ik nodig voor hoeveel mensen’. Geen ‘laat ik dat ook maar meenemen want je weet nooit…’ Geen folders meer volgen. Geen ingewikkelde dingen meer. Geen ‘in welke koelkast laat ik dit nu weer!’. Een lijstje met simpele boodschappen vond ik in mijn karretje…

kerstlijstje

Geschreven door iemand, waarschijnlijk een vrouw, die bij Genome werkt. Of haar man werkt daar. Of haar zoon liep daar stage en nam die handige schrijfblokjes mee naar huis. Tja, na al dat eten en zitten kun je wel weer een wc-rol gebruiken. Ik hoop dat het voldoende is…die ene rol. Een goede tandenpoetsbeurt is ook wel nodig? Om de maag wat tot rust te laten komen wat beschuit meenemen met wat melk en yoghurt. Hé augurk?! Ze zal toch niet…?! Nee joh, een pak ‘advermout’ erbij, wel de grove hè! En met nog wat hagelslag en appelstroop gaat het weer op een normale lunch lijken.

Daarna nog even naar de Action voor de nodige ‘spanjes’ en boterhamzakjes. En o ja, dan neemt ze gelijk nog een paar van die handige (?) ‘raamdingen’ mee. Lekker, weer gewoon!

Schrijfhandje 14/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

schrijfhandje-1

Op deze bijna laatste dag voor Kerst nog een schrijfhandje. Misschien heb je tijd om dit even rustig te lezen. Tussen al die boodschappen doen door. Tussen al die reeruggen en hazenbouten door. Tussen de tiramisu en carpaccio door. Tussen al die ballen en bellen door.  Tussen de sterren en stallen door. Tussen al die cadeaus geven en nemen door. Tussen al die overdaad door. Ik zag eindelijk een oproep tot versobering…

zoutje-per-stuk

Zo kan het ook: gewoon 1 rijstzoutje kopen. Toch uit de band springen? Dan nemen we er 3!

Fijne dagen, hoe je ze ook invult!

Cadeau

( Dit is de vierde bijdrage aan Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mee kan doen. Het verhaal moet over de foto gaan, ‘wat is hier aan de hand?’ en mag niet meer dan 200 woorden bevatten. Hier mijn verhaal bij de foto.)

 

verhaal-achter-de-foto

Ik bedank er voor om weer zo’n debacle mee te maken. Vorig jaar had ik me behoorlijk uitgesloofd met de kerstcadeaus. Vooral voor mijn moeder was het een uitdaging. Maar het lukte toch en ik was er tamelijk mee in mijn Kerstnopjes. Totdat mijn schoonzus haar pakje overhandigde. Het bleek exact hetzelfde als mijn cadeau!

Dit jaar denk ik toch het allermooiste te hebben gevonden. In zo’n achteraf snuffelzaakje vond ik een prachtige print. Daarop een jongedame die zich opmaakt voor het bereiden van een copieuze maaltijd. Mijn moeder is een echte keukenprinses, vandaar. Tenminste, tot een aantal jaar geleden. Nu is het koken en bakken haar te omslachtig.

Ik bel mijn schoonzus op en vraag heel onschuldig: ‘Heb jij al wat voor Ma?’. ‘Ja hoor, ik heb iets van zilver gekocht’. Ik weet genoeg. Een mooie lijst er omheen maakt het perfecte cadeau helemaal af.

Op kerstavond worden de cadeaus een voor een uitgepakt. Als Ma mijn pakje openmaakt straalt ze helemaal. Ze bekijkt de plaat uitgebreid en weet alle attributen bij naam te noemen. Dan komt mijn schoonzus. Het blijkt een zilveren vork! ‘Oh, om gaatjes in de magnetronmaaltijd te prikken! Dat is nog eens handig!!!’.

 

Grijs en Blond op de kerstmarkt

‘Mevrouw de Vries? Mevrouw de Vries! Mevrouw de Vriehies!!!’ Het meisje met de vlecht heeft eindelijk de aandacht van mevrouw de Vries. Het oude vrouwtje zit in een rolstoel aan een ronde tafel. Samen met nog vier andere dames in rolstoel en één heer. Ze zijn duidelijk een ochtendje uit naar de kerstmarkt van het tuincentrum. Met twee begeleidsters, het meisje met de vlecht en een meisje met een zwarte bril. Mevrouw de Vries geeft te kennen dat ze geen thee wil maar koffie. ‘Maar’, probeert Vlechtje nog eens, ‘We gingen toch haaitiejen?!’  Mevrouw de Vries moppert dat ze dat niet kent en niet wil, ze wil koffie. Haar buurvrouw heeft het zichtbaar meer naar haar zin. Met glanzende oogjes kijkt ze glimlachend in het rond. Ze probeert het kerststukje op tafel te ruiken maar het staat te ver weg. Ze tilt het gebaksbordje op en draait het rond en rond. Ze stoot mevrouw de Vries aan en zegt: ’Kijk nou toch, dit kun je lezen!’. Het servies van Blond Amsterdam is ingezet voor de high tea.

We mopperen wat af op De Zorg in Nederland. Zowel in Zoetermeer als in Apeldoorn. En toch kan ik niet anders doen dan een diepe buiging maken voor de jongedames die de ouderen een leuk uitstapje willen bezorgen. Die de moeite er voor nemen en neem van mij aan dat het heel veel moeite is! Er moet allereerst op tijd gewassen, aangekleed en ontbeten worden, dan moet de bus op tijd zijn, alle rolstoelen moeten in de bus passen, de groep moet wel een beetje bij elkaar blijven op de markt en vervolgens moet er gegeten en gedronken worden. Tenslotte zijn ze ook nog eens verantwoordelijk voor de sfeer, zorgen dat iedereen het naar de zin heeft. Soms vraag ik mij wel eens af of al die moeite wel aan iedereen besteed is.

Mevrouw de Vries is duidelijk niet in haar hum. Ze vindt de lampjes te fel, de muziek te hard, de tafel te hoog en de thee te lauw. Ze vindt alles belachelijk duur, daarbij kan ze niks kopen want ze kan niks kwijt in haar niet al te ruime kamer. Als Vlechtje komt vertellen dat het appelgebak op en er alleen nog chocolademuffins verkrijgbaar zijn, duikt ze nog meer in de slachtofferrol. ‘Nou, doe maar dan, dat wordt weer extra insuline spuiten vanmiddag!’. Vlechtje rolt met haar ogen richting Zwarte Bril. Zwarte Bril knipoogt terug en constateert dapper: ‘Nou, gezellig hè!’. Mevrouw de Vries vraagt hoe ze hier eigenlijk terecht is gekomen. Als Vlechtje meedeelt dat haar dochter zo lief was om haar hiervoor op te geven mompelt ze net hard genoeg: ‘Goh, had ze daar wèl tijd voor…’

Dan valt alles op zijn plaats. Ze was natuurlijk veel liever samen met haar dochter gegaan. En wij maar kniezen op De Zorg…

‘Mevrouw de Vries!!! Wat doet u nu! Nou is uw lange broek helemaal nat!’. ‘Ik wilde alleen maar mijn kopje lezen, wist ik veel dat er nog thee in zat’.

blond-amsterdam-kerst-servies-2

 

Chocolade-interview

(Bijdrage Apeldoorn Direct 4)

dscn5052

Ho! Stop! Voordat je nu naar de winkel rent met je kerstboodschappenlijst lees eerst dit eens. Ik durf te wedden dat je hierna nog wel iets aan de opsomming kan toevoegen. En neem van mij aan dat je hiermee goed scoort tijdens de Feestdagen. Ik heb het over BonBonSpecials een overheerlijke chocoladewebwinkel gerund door Marjanne Deelen. Ik had een gesprek met haar.

Hoe is BonBonSpecials.nl ontstaan?

Ik heb 20 jaar kantoorwerk gedaan. Op het laatst voelde het steeds meer als een harnas van protocollen. Ik wilde iets heel anders gaan doen en stuitte op een chocoladewebshop. Zo kon ik mijn grote passie gaan volgen: chocola, bonbons, maken en verkopen. Doordat ik goede contacten heb met de beste patissiers verkoop ik altijd echte, verse bonbons. Ik betrek mijn fairtrade chocola van Callebaut, een Belgische chocolatier die eigen cacaoplantages in o.a. Zuid-Afrika bezit en er streng op toe zit dat de cacaoboeren goed behandeld worden.

Zijn er dingen waar je tegenaan loopt met een eigen zaak?

Het is heerlijk om eigen baas te zijn maar het kost veel tijd om een gedegen netwerk op te bouwen. Daar ben ik druk mee. Ook met het volgen van cursussen om zelf chocolade te verwerken. Dat gaat me al aardig af. Laatst mocht ik 55 chocolade letters leveren. Een geweldig leuke opdracht maar omdat ik net begonnen ben heb ik nog niet zoveel mallen. Het maken duurt dan wat langer. Ik heb nu ook een printermachine waarmee ik logo’s of een tekst op een bonbon kan leveren. Leuk voor bedrijven maar ook voor bruiloften, winkelopeningen of andere festiviteiten. Chocolade is immers altijd feest.

Hoe promoot je de winkel?

Vooral via facebook en de nieuwsbrief waar mensen zich op kunnen abonneren via de site www.BonBonspecials.nl  Het eigen assortiment bestaat uit 24 verschillende bonbons maar door samen te werken met andere chocolatiers kan ik ook elk seizoen iets anders aanbieden, een ‘special’ die alleen via de website en nieuwsbrief te koop is. Verder sta ik op beurzen, Spirit of Winter fair bij Paleis het Loo en geef ik sinds kort ook workshops. Een chocolade pump maken op je vrijgezellenfeestje bijvoorbeeld. Voor een kinderfeestje zijn verschillende gietfiguren voorhanden. Het zijn altijd gezellige activiteiten.

Wat mogen we beslist niet vergeten in te slaan voor de komende feestdagen?

De Chocorosso! Dit is iets nieuws en zo leuk voor de feestdagen. Het is een rode mousserende wijn uit Zuid Duitsland met een chocolade aroma. Echt zo lekker! Je kunt het drinken bij een luxe dessert maar het is ook heerlijk op de bank met een stukje kaas.

Tot slot, hoe blijf jij zo slank?

Je weet toch dat chocolade heel gezond is! Er zijn vijf goed redenen om chocolade te eten. In goede chocolade zitten anti-oxydanten in, je krijgt er serieus een beter humeur van, het vermindert je stress, het aanwezige stofje endorfine maakt je gelukkig en met chocolade smaakt ALLES lekkerder.

Dit is dus een winkel naar mijn hart. De Chocorosso mocht ik proeven. Alle vijf redenen werden realiteit. Met een nieuwe fles onder de arm geklemd heb ik het pand nog net niet zingend verlaten. Maar wat een fijne winkel met een uiterst vriendelijke eigenaresse.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Schrijfhandje 13/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Er zijn mensen die er voor gestudeerd hebben. Grafologen. Nee, dat heeft niets met een graf te maken maar met handschriften. Zij kunnen aan de hand van je handschrift vertellen wat voor karakter je hebt. Knap hè! Ik heb er zelfs geen eendaagse workshop voor gedaan maar deze ‘lees’ ik toch aardig.

22-verlegen

Dit is geschreven door iemand die van puzzelboekjes houdt. Daar moet je klein in schrijven. Bij voorkeur heel erg klein want stel dat je geheel per ongeluk een foutje maakt dan past er nog een andere letter, de juiste, in hetzelfde vakje. Hij houdt niet zo van aanbiedingen, puzzelen is immers altijd leuk. En hij durft het bijna niet te vragen, die €1,25.

De hele tekst staat net iets uit het midden. De schrijver waarschijnlijk ook. Houdt niet van aandacht, niet van in het middelpunt staan. Hij zal op een feestje nooit als eerste een toastje pakken, nooit een glaasje teveel nemen en altijd op tijd naar huis vertrekken. Als er iemand vraagt om mee te rijden zal hij blozen. Hij heeft een huis met een bescheiden, maar keurig aangelegd, voor- en achtertuintje. Een huis waarin de cd’s gealfabetiseerd in de daarvoor bestemde rekken staan. Waar de kranten in twee stapels liggen, de gelezen en de ongelezen. Waar zes keer in de week aardappels, vlees en groenten worden gegeten en één keer de band wordt uitgesprongen met pasta. Waar op zaterdag de was bestaat uit zeven stuks overhemden.  En waar op zondag heerlijk gepuzzeld wordt. Om maandag weer kwiek naar de boekhandel te gaan om de afgeprijsde puzzelboekjesbak buiten te zetten.

Ja, leer mij ze kennen, die handschriften…

Kerstkribbigheid

 

verdwaasd

Maar natuurlijk vind ik de kersttijd leuk! Denk nou niet dat dit een negatief verhaaltje gaat worden. Kerst is feest, licht, gezellig, warm en nog een rijtje van die vrolijke dingen. Maar soms ben ik een beetje kribbig. Nou ja, niet echt kribbig want dan denk ik toch snel aan suikertekort. Het is meer een irritatie. Nee ook niet, dat doet me meteen aan een huiduitslag denken. Ik ben niet boos, ook niet verdrietig maar een beetje verbaasd af en toe, een beetje verdwaasd ook wel. Misschien heb jij het ook wel?

  • Iedereen vindt dat de kerstsfeer altijd begint met ‘All I want for Christmas’ van Mariah Carey. Ben ik dan de enige die kribbig èn geïrriteerd raak door dat gejengel met die ellenlange zwabberende uithalen? Maar misschien ben ik jaloers op het feit dat zij hiermee jaarlijks 50 miljoen binnen haalt, dat zou kunnen. Veel liever hoor ik Chris Rea maar vraag me wel ieder jaar af wanneer die jongen nou eens thuis is…
  • Waarom plaatst iedereen zijn/haar opgetuigde boom op facebook? Is die van jou nou echt zoveel anders dan die van mij…
  • Op 6 december liggen nog wat taaitaaipoppen taaitaaier te worden voor de helft van de prijs en gaan de glitterjurken al in de sale! Een koopje zou je denken maar het zijn slechts restjurkjes…
  • Oké, dat je niet eigenhandig je eigen kerststol bakt begrijp ik als misbakker uitstekend. Maar om er nou eentje te kopen die al voorgesneden is? Gaat de fabriek nou ook nog eens bepalen hoe dik ik mijn plak(ken) stol eet….
  • Vanzelfsprekend is de kerstvakantie ook bedoeld om lekker uit te rusten, luieren in je onesie, cocoonen in je foute trui, schitteren in je afgeprijsde glitterjurk, alles in de rustig-aan-stand. Gisteren zag ik een nepkaars (o foei!) met…je gelooft het niet…een afstandsbediening!!! Zo rustig aan hoeft nou ook weer niet…
  • Damesblad Libelle spant dit jaar de kroon met een interessant artikel ’10 manieren om af te vallen met Kerst’. Lekker feesten totdat je een ons weegt…

Schrijfhandje 12/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

schrijfhandje-1

 

In reclameland word je er flink mee op de oren gesmeten: de ‘it-roep’.

Love it! Live it! Like it!

Must have it! Buy it! Enjoy it!

Remember it! Forget it!

Niet zo erg Nederlands, maakt het bekt wel lekker.

Toch heb ik er in sommige gevallen moeite mee…

3-woef-it

Ik dacht eerst dat het streepje verkeerd stond

want bij het uitspreken hoor ik ‘woe-fit’.

Bedoelen ze iets voor honden waar ze fit van worden/blijven?

Of een fitte brein door de hondendenkspelletjes?

Zo’n spel maakt de bazin van Woef-it trouwens helemaal zelf!

Ze neemt een stapel duizend-dingendoekjes,

naait die op 1 punt met een stevige draad op elkaar,

en knipt dan alle doekjes aan flarden.

‘En nu?’, vraag ik stomverbaasd starend naar de kluwen.

‘Je moet hondensnoepjes tussen de flarden verstoppen,

en dan moet uw viervoeter nadenken hoe hij aan de snoepjes moet komen.’

Knap bedacht…denk ik?

Slechts 8,95!

Voor een stapel duizend-dingendoekjes?

Take it of leave it.

Voor jou

letterkast

Al een tijdje loop ik serieus te denken:

Wat zal ik jou eens schenken 

met letters uit mijn letterkast,

iets wat precies bij jou past?

Als lezer ben jij mij zo trouw,

weet dat ik daarom van je hou.

Eén, twee soms drie keer in de week,

ik zag wel dat je naar me keek!

Zal ik een roman voor je maken of een kort verhaal?

Een klein kinderboek in grote-mensen-taal?

Een trage detective of een snelle thriller?

Een flauwe-moppenboek genaamd: ‘Wat een giller!’ ?

Een zeer serieus bericht?

Of een zwierig zangerig gedicht?

Non-fictie of liever een sprookje?

Iets leerzaams of over ‘Wat kook je?’?

Groots en meeslepend of lieflijk en klein?

Zeg jij maar hoe het moet zijn!

Ik zet de letters graag voor je op een rij 😉

Maar, o jee, de E is er niet m–r bij!

Dit is ook de laatste M en de allerlaatste T,

De P is ook op en zo ook de C!

Wa- ik v-rd-r  z-g zul j- nooi- w—n

Wan- d- l—–rs zijn o-g-g—n!!!