Maandelijks archief: november 2016

Winterburen

(Mijn derde bijdrage aan Apeldoorn Direct)

herfstboom

Uiteraard zijn er in Apeldoorn veel meer bomen dan in Zoetermeer. En veel daarvan zijn ook nog eens reuzegroot en stokoud. Stammen met een omvang waar ik met beide armen nog niet tot de helft reik. Toen ik hier aan het eind van het voorjaar kwam wonen waren de bomen al een beetje groen. Ik zag ze per dag groener en voller worden. De hele zomer genoot ik van het weelderige gebladerte. Zag vogels af en aan vliegen. Bij felle zon gaven de bomen heerlijke schaduwplekken. In de late herfst stonden de bomen in brand met hun geel-oranje-rood-tinten. De herfst was langdurig en zonnig dit jaar. Maar opeens waren alle blaadjes weg. De takken zwart en stakerig. De achtergebleven nesten als rommelige kluwens duidelijk zichtbaar.

En er is nog meer zichtbaar. Nu de bladeren zijn verdwenen zie ik dat ik overburen heb! Ik zie ze heen en weer lopen. Ik zie ze voor het raam staan, vermoedelijk kijkend naar hun overburen. Ik zie ze aan tafel zitten. De eettafel is lang, waarschijnlijk heel handig als de kinderen weer eens thuis komen eten. Deze tafel staat met de behoorlijk lange kant voor het raam en meneer en mevrouw zitten beiden aan een kopse kant. Op deze manier hebben ze allebei het beste uitzicht. Lekker dicht bij het raam en waarschijnlijk ook bij verwarming. Maar hierdoor zitten ze wel ver van elkaar vandaan! Ook tijdens het eten. Eerst dacht ik nog dat ze een inwonende butler hadden die het zout aanreikte van de ene naar de andere kant van de tafel, of de jus of de wijn. Nu denk ik dat ze alle twee hun eigen zout hebben. En jus. En wijn.

Gezellig hoor, buren die je alleen inde winter ziet. Zal ik..? Ja hoor, ik zwaai en ze zwaaien enthousiast terug. Nu kan het weer. Zwaaien naar je winterburen.

Nieuwe banen

Zo rond je twaalfde jaar word je geacht een doel in je leven voor ogen te hebben. Een doel waarvoor je wilt doorleren. Een doel dat zin geeft aan je bestaan. Een roeping waaraan je gehoor wilt, nee MOET geven.

Soms is die roeping luid en duidelijk en wordt de weg van de rest van je leven met grote knipperende neonkleurige pijlen aangegeven. Je kunt er niet meer om heen. Dit is het, hier ga je naar toe! Soms hoor je die roeping niet. Of je luistert niet. Of je interpreteert het verkeerd. Dan rommel je maar wat door om er uiteindelijk achter te komen dat je een onbevredigende carrière hebt…

Switchen? Ja, dat kan! Omscholen? Ja, dat helpt! Eindelijk doen wat je echt leuk vindt? Ja, zo zou het moeten zijn. Maar wat als je de switch niet precies kan definiëren? Wat als je niet helder voor ogen hebt wat je precies wèl wilt? Ik denk dat ik daar een logische oplossing voor heb:

Zoek het gat in de markt naar aanleiding van je ergernissen!!!

Voorbeelden?

  • Als je baalt van slechte tv-programma’s, switch dan van kijker naar bouwer en bedenk zelf nieuwe formats!
  • Als je een perfecte brainwave hebt voor een verhaal en je pen is leeg, laat je dan omscholen tot ontwerper en maak papier waar je met je vinger op kunt schrijven!
  • Als je altijd met je drie-en-een-halve boodschap in de verkeerde rij voor de kassa staat, bedenk dan een…eh…iets!

Of dit ook voor mij geldt? Nou, ik denk dat ik voortaan wenskaarten ga ontwerpen. Voor grootouders. Die een kleindochter hebben gekregen. Zodat andere opa’s en oma’s niet drie keer dezelfde kaart ontvangen…

3-x-kaart

Schrijfhandje 10/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

In deze tijd van het jaar vechten de feestelijke etalages om mijn aandacht. Elke winkel doet dit op eigen wijze. Sommige zijn zo schreeuwend van kleur en verlichting dat het net zo makkelijk voor een kermis door kan gaan en sommige zijn zo simpel en eenvoudig dat je even terug moet lopen om te kijken wat er ook al weer precies gevierd wordt. Hetzelfde geldt voor inpakpapier. Ik mag kiezen tussen knalrood sinterklaaspapier of iets groenigs. Aangezien het geen Sintcadeautje is kies ik voor het groenige. Van dichtbij bekeken zie ik allemaal silhouetten.  Van geweien (rendieren?) maar ook van mannen met capes (Zorro?), van een vrouw met een grote zwierige hoed (nieuwe Piet?) een afbeelding van vrouwe Justitia (voor als je de Piet anders noemt?) en van veel puzzelstukjes (….?). Dit wordt een vaag feestje. Wat voorop staat is dat het ingepakte er uiteindelijk feestelijk uitziet, met een lintje hier en een stickertje daar. Als ik er naar kijk word ik er direct heel blij van.

Soms zegt één beeld meer dan duizend woorden…

12-achterbuur

En soms… brengt één beeld je alleen maar meer in verwarring!

‘Op deze tafel vraag achterbuur’… Dat ‘rode’ tussen haakjes, slaat op de tafel? Of op de stickers? Of op de achterbuurman? Moet ik eerst op de tafel gaan staan? Of de buurman eerst vragen? Welke pijl betekent nu ‘U bevindt zich hier’ of geeft de pijl de ‘looproute’ aan? En dat paarse blok onderaan, is dat de rode tafel? Wat heeft de achterbuur wat jij niet hebt dat ik het hem vragen moet? Soms heb je voor één beeld duizend woorden nodig om het uit te leggen…

Telefoongesprek

(De derdede aflevering van Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen. Elke maand een foto met de vraag ‘wat gebeurt hier’ of ‘waar doet dit je aan denken’ en beschrijf dat in 200 woorden. Dit is de derde foto en mijn verhaal…) 

3-hetverhaalachterdefoto

  • Met Max.
  • Waar ben jij helemaal mee bezig!
  • Dag Max, hoe gaat-ie? Goed, thanks zusje! En met jou? Waar ben ik helemaal mee bezig?
  • Met moeder!
  • Met moeder?
  • Daar ben jij gisteravond geweest!
  • Eh…. Ja, zoals elke woensdagavond.
  • En wat heb je daar gedaan?
  • Pardon?
  • Nou vertel op, wat heb je met moeder gedaan?
  • Hallo zeg, moet ik nu ergens verantwoording van afleggen of zo?
  • Jij hebt haar computerles gegeven!!!
  • Mag dat niet?
  • Je hebt computerles en computerles hè!
  • Jij hebt haar een I-pad gegeven met Moederdag…
  • Ja, zodat ze makkelijk kan mailen en filmpjes kijken.
  • Moet je haar dat wel leren, dat kan zij toch niet uit haar zelf?
  • Ik heb het al tig keer voorgedaan maar ze luistert niet!
  • Naar mij wel…
  • Slijmbal!
  • Overdrijf je nu niet een beetje zusje?
  • Nee!!!
  • Hebben we het nog over de computerles of …?
  • Een beetje…
  • Wat dan?
  • Je hebt haar een facebookaccount gegeven!!!!!
  • Ja en?
  • Nu sta ik daar in mijn dikke blote kont op te zien, voor volk en vaderland, voor altijd!!!

 

Schrijfhandje 9/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

‘Let op, komt er weer eentje’ sist Marjan achter haar hand naar collega Sandra. Toch stapt ze naar voren en vraagt vriendelijk aan de wat slonzige meneer:

  • Heeft u alles kunnen vinden?
  • Ja, dat gaat wel.
  • Zijn er cadeautjes bij?
  • Ja, alles! Kunt u het ff leuk inpakken?
  • Maar meneer het meeste komt uit de koopjeshoek, dat pakken wij niet in. Ik kan alles die rode vaas voor u inpakken.
  • O…maar die is voor mezelf…gaat daar nog wat vanaf?

Zonder verder tegenstribbelen verlaat de meneer de winkel met een tas vol losse spullen. ‘De volgende doe jij maar hoor San!’. Sandra lacht en als de volgende klant zich aandient. Een dame waarvan de leeftijd moeilijk te raden is, met een verzorgd uiterlijk, in een keurige wollen jas met een Burberry ruit, zwart suède laarsjes en met een prijzig luchtje om haar heen. Hier kan Sandra goede zaken mee doen.

  • Heeft u alles kunnen vinden?
  • Nou, dat is te zeggen, heeft u er hier nog vier van?
  • Nee mevrouw, dit zijn de laatsten uit de koopjeshoek.
  • Heeft u nog iets anders in diezelfde prijsklasse?
  • Eh…U bedoelt van vijftig cent?
  • Ja.
  • Als het daar niet ligt hebben we het niet mevrouw.
  • Verdeurie, dat valt me dan toch weer tegen van deze zaak. Ik kijk vanmiddag wel even in de stad. Nou ja, pakt u deze negen maar vast leuk in.
  • Dingen uit de koopjeshoek pakken wij niet in mevrouw.
  • Werkelijk? Wat ridicuul!

Ze propt de negen kleinigheidjes in haar versleten D&G-tasje en stuift de winkel uit. Ik denk dat dit soort klanten er toe geleid hebben dat Marja en Sandra dit bord geplaatst hebben. Eerst A4tjes op een spiegel geplakt en toen er op geschreven…iets te groot begonnen maar duidelijk is het nu wel. O ja, nog even op de lijst aangeven wáár de koopjeshoek zich precies bevindt.

10-koopjeshoek

Puntenslijper

puntenslijper

Weer een verrijkende taalles achter de rug. Na de eerste paar lessen wat aftasten en kennismaken nu met serieuze lessen begonnen. Niet eenvoudig omdat er zoveel verschil is in niveau en interesses. Wil de één zo snel mogelijk de Nederlandse taal onder de knie krijgen om aan het werk te kunnen gaan, de andere wil zich kunnen redden op de school van de kinderen en bij de dokter. Wat ze gemeen hebben is een niet jofele achtergrond. Als ik aangeef het niet fijn te vinden (lees: bang ben!) in het donker alleen over straat te gaan wordt ik uitgelachen! ‘Waar ben je bang voor? Hier is het veilig, geen oorlog!’ Sterke vrouwen.

De groep die ik begeleid heeft moeite met lezen en spreken. Daar werken we aan. Vandaag gaat het over werken, personeelsadvertenties, cv opsturen, flexibele werktijden, enthousiaste medewerker, collega’s en dat soort dingen. Al doende/pratende komen we moeilijkheden tegen.

  • ontslagen is niet het zelfde als slagen voor een examen en geslagen is niet hetzelfde als geslaagd.
  • bewegen is niet hetzelfde als wegen en wegen kan iets anders betekenen dan twee maal een weg.
  • een geschikte baan is een baan die bij je past maar hier gaat het niet om de kledingmaat.
  • de vrouwelijke vorm van een verkoper is niet een verkoperster
  • een van oorsprong Vietnamese dame warmt nog wel eens een maaltijd op als ze lang gewerkt heeft vindt  ‘eten van gieteren veel lekkeldel’.
  • als de dames iets willen opschrijven gebruiken ze bij voorkeur een potlood, dan kunnen ze eventuele foutjes uitgummen, maar ja, als je punt breekt moet je toch zoek naar een ‘pointsluiper’…

Ode aan Emma

oma

Ik word wakker en hang twee tellen in het schemergebied tussen slapen en waken. Dan komt alles in volle vaart op me af! Het komt opnieuw overrompelend binnen. Een niet eerder gekend gevoel stijgt in me op, het vult me totaal, tot barstens toe!

Ik moet boodschappen doen. Vijf dingen zijn het maar. Die kan ik wel onthouden zonder briefje. Ik trek mijn jas aan. Hè? Was die jas altijd al die kleur? Mooier dan ik me herinner. Ik loop naar de winkel. Hè? Stonden hier altijd van die mooie bomen? Ik moet me inhouden niet te gaan huppelen. Hè? Wat zijn er veel mensen in de winkel en allemaal zo aardig. Waarom kijkt er niemand naar me? Ze zien het toch wel aan me? Ik heb namelijk het gevoel dat ik gloei en straal. Als ik thuiskom heb ik vijf boodschappen bij me. Maar niet die ik bedoelde. Komt allemaal door jou!

Donderdag 10 november 2016. Op slag is de wereld niet meer hetzelfde, want jij bent erbij! In een plastic ziekenhuiswiegje lig je zo mooi en zo prachtig  en zo aandoenlijk en zo oneindig lief te wezen. Je moeder ernaast. Zo dapper, zo uitgeput maar met zo’n liefdevolle, nimmer wijkende, moederblik in haar ogen. Ik kijk naar haar. Mijn kind met haar kind. De gelukstranenstroom is niet meer te stoppen. Lief kleintje, zo welkom in ons leven, in ons hart. Met je fluwelen huidje, met je perfecte neusje, met je tien lange vingers, met je alles.

Ik mag je zien. Als ‘liefde op het eerste gezicht’ nog niet bestond had jij het uitgevonden. Ik mag je vasthouden. Je weegt nog bijna niets maar niets zal ooit zwaarder wegen. Ik mag je ruiken. Je ruikt naar nieuw leven, naar beloftes, naar toekomst en een beetje naar Zwitsal. Ik mag je voelen. Je voelt goed, beter en als het beste. Ik mag je roepen. Je heet Emma, slechts één klank verwijderd van mijn nieuwe naam Oma…

Kom ik ga weer eens boodschappen doen. Zonder briefje want dit kan ik wel onthouden:

  1. een piepklein roze jurkje
  2. een roze rammelaar
  3. een roze beer
  4. een roze voorleesboek
  5. een pak roze muisjes

Een roze wolk heb ik al…

(G)een naam hebben

(tweede bijdrage Apeldoorn Direct)

bakken

Ook zo genoten van het programma Heel Holland Bakt? Ik word altijd reuze blij van al dat gebak en dan bedoel ik gebak als zelfstandig naamwoord en niet als werkwoord. Er kan mij nooit teveel bitterkoekjesvulling of aardbeienmousse tussen zitten en slagroom lust ik op alles. Ik kijk mijn ogen uit naar de gestapelde laagjes met diverse kleuren. Ik kan het bijna ruiken. Watertandend zit ik telkens weer te genieten. Het nadeel is alleen dat het er allemaal zo makkelijk uit ziet. Met als gevolg dat ik er herhaaldelijk instink ook in de weer te gaan met bloem, eieren en boter om dat dan vervolgens nonchalant in de oven te zwiepen. Eerlijk gezegd moet ik wel stilletjes, nee hardop, lachen als er iets mislukt bij de tv-bakkers . Maar dat is simpelweg een stukje herkenning. Bijna tegen beter weten in blijf ik het proberen. Een doodgewone cake is voor mij al een technische opdracht. Zo ben ik voortdurend op zoek naar laagjes, verschijnen mijn creaties uit de oven steevast als niet gaar, te droog, te nat, lekker krokant maar op verkeerde plaatsen. Ik word er lichtelijk mistroostig van. Gisteren drong het zich zelfs op in mijn droom.  Op de weegschaal staand hoorde ik Robert met zijn zachte g mompelen ‘een beetje vettig, da wel’ terwijl Janny al smakkend toegaf het wel lekker te vinden. Nachtmerrie dus.

Waar wil ik naar toe met dit verhaal? Eenmaal in Apeldoorn neergestreken wilde ik graag mijn Randstadvisite een typische Apeldoornse lekkernij serveren. Ik bedoel dan zoiets als de Arnhemse meisjes uit Arnhem, Haagse hopjes uit Den Haag, desnoods Haagse bluf. Of de Bossche bollen uit Den Bosch, het Nijmegenaartje uit Nijmegen. Wat denk je? Er bleek niet iets dergelijks te bestaan in Apeldoorn! Ik kon niets anders doen dan mijn visite Veluwse Schavuiten voor te zetten gegarneerd met originele zwijnenkeutels. Gelukkig kwam Apeldoorn er zelf ook achter en schreef als de wiedeweerga een bakwedstrijd uit: Heel Apeldoorn Bakt. Handenwrijvend zat ik mij op de uitslag te verheugen. Dat het lekker zou worden daar twijfelde ik niet aan maar ik was meer benieuwd naar de naam. Chocoprinsen zijn er al. Krijgen we nu: Mag ik een ons Paleisjes van u? Blieft u nog een stukje Rijksappeltaart? Waar zijn de prinsessenpraliné ‘s? Hij is dol op kokoskroontjes? Vergulde koeken? Goudeneierkoekcarré’s? Kleine Loo-tjes? Willem-de-Eter stol? De Anna-stop-ho-maar schnitt? Gevulde vorstjes? Magere majesteitjes?

Ik heb het even moeten verwerken. Neem hierbij in gedachten dat ik uit Zoetermeer ben vertokken. Het nieuwe, overigens zeer smakelijke, typisch Apeldoornse gebak, heet ‘Zoeterik!’.

 

 

 

 

 

 

 

Schrijfhandje 8/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

schrijfhandje-1

Ja, nu weten we het. Wie er gewonnen heeft. In Amerika. Na een jaar lang bakkeleien, moddergooien, steggelen, speechen, speeches kopiëren, speeches onderuit halen, filmpjes maken, talkshows bijwonen, met als enig doel als leukste over te komen. Een relatief begrip natuurlijk want dit impliceert dat er iemand anders leuk is, weer iemand is leuker en dan zouden zij het leukst zijn… In ieder geval vinden zij zichzelf het leukst. En dat weet je omdat je ze tot in den treuren tegenkomt. Maar kennen we hen nu echt? Daarom vond ik dit bord opeens zo open en eerlijk.

de-leukste

Oké, het klinkt wat hoogmoedig “wij zijn de leukste’ maar dat kun je zien als een onschuldige verkooptruc. De krullen onder de ‘ij’ zien er gezellig en doordacht uit, duiden op meer dan een simpele ‘ij’. De ‘L’ is iets te enthousiast begonnen zodat de de achterste ‘E’ niet veel ruimte meer heeft maar er is duidelijk werk van gemaakt. Het toppunt van deze boodschap is natuurlijk de zin ‘kom binnen’, wat naar mijn idee inhoudt ‘kom zelf maar kijken of wij de leukste zijn, leer ons kennen, we dringen niets op, we dwingen niet, we dreigen niet, we forceren niet, wij vinden zelf wel dat we de leukste zijn maar jij mag kiezen of je het mee eens bent.’

Schrijfhandje 7/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht.)

 

Soms loop je ergens langs en zie je in je ooghoeken wel iets staan, liggen, zitten of hangen maar wat je ziet sla je niet direct op. Zou trouwens ook reuze vermoeiend zijn als je alles moet opslaan wat je tegenkomt… Zo kan het dan gebeuren dat je even later opeens denkt: ‘Hè, wat zag ik daar nou???’. Het overkwam mij met deze boodschap. Ik ben terug gelopen om te kijken of ik het goed gezien had (en om de foto te maken).

vind-je-hier

‘Vind je hier’. Nou..fijn zeg! Maar wat vind ik dan? En waar precies? Hoeveel zijn het er? Is het er ook in de andere kleur? Wat kost het? Wil ik het wel vinden? Wil ik het wel hier vinden? Is de aanspreektitel ‘je’ alleen voor jongeren bedoeld en kan  ik gerust doorlopen? Gaat het om een ding vinden? Of een mening hebben, wat vind je er van? Of een soort loket voor gevonden voorwerpen? Ik gaf het op…

Ik liep hoofdschuddend verder. Nog één keer keek ik om naar het vreemde bord. En toen…ja, toen zag ik de achterkant! Of beter gezegd de voorkant! Daar stond ‘Wat je zoekt’.