Maandelijks archief: oktober 2016

Allure

(Sinds vandaag mag ik ook bloggen op Apeldoorn Direct! Dit is mijn eerste bijdrage…)

 

dscn4226

‘Dan was ik de prinses en jij de koniejin!’. Het bijbehorende paleis was een tent onder de eettafel. Het favoriete spel van kinderen en het favoriete onderwerp van kinderboeken. Koningen, koninginnen, prinsessen en paleizen. Hoe komt dat toch? Wat maakt het zo magisch, zo aantrekkelijk? Komt het door het ongrijpbare, het onbereikbare, het romantische? Bij het stijgen der jaren ontdek je wel dat er niets romantisch is aan die glazen kooi, dat het helemaal niet aantrekkelijk is als al je onderdanen constant een mening over je hebben en dat de helft daarvan ook nog eens een heel andere mening heeft. Wat overblijft is de buitenkant, de allure, de deftige uitstraling, de verblinding door klatergoud. Waarom anders blijft het Paleis het Loo zo goed bezocht? Ongegeneerd rondneuzen in de woonvertrekken, de eetkamers, de jachtkamers tot de slaapkamers aan toe. Blokker en Ikea in geen velden of wegen te vinden. Eindeloos foto’s maken zodat zelfs in Japan afbeeldingen te vinden zijn.

Ga je na het Paleisbezoek nog even de stad Apeldoorn in dan tref je daar ook diverse onderwerpen van allure aan. Bedenk daarbij dat deze stad ook nog eens in een schitterende omgeving ligt. Dan heb je wel alle juiste ingrediënten om er te willen wonen. Zo’n zeven maanden gelden namen wij de stap van uit de Randstad. Of het ons brengt wat we voor ogen hadden? Via deze blog houd ik je graag op de hoogte.

Dan begint het grote wennen. Het valt me direct op dat het ‘Koninklijke’ en ‘Paleis het Loo’ behoorlijk ver is doorgevoerd. Ik heb ontdekt dat je bij Hotel het Loo echt heerlijk kunt eten. Tijdens een wandeling  door de statige Loolaan kan ik mij voorstellen dat een Koninklijke voorvader hier met een koets doorheen schommelde. Het altijd groene park met zijn oeroude bomen, omgeven door prachtige woningen en waar elke zondag een optreden in de antieke muziektent wordt verzorgd, heet Oranjepark. Een brug over het Apeldoorns kanaal heet De Freule. Wat een allure hè! Zelfs de kringloopwinkel heet hier Prins. De naam Kleine prins van het kinderdagverblijf komt hierdoor opeens wat vreemd over.

Het meest vreemde is wel dat er in het Gelre ziekenhuis een dml-arts werkt met de naam De Koning. Dan kan het dus voorkomen dat je een behoorlijk vreemd gesprek krijgt tijdens een belafspraak.

  • Goedemorgen, met De Koning!
  • Goedemorgen…eh..dokter majesteit?
  • Tja, ik heb een blik geworpen in uw ingeleverde ‘drukwerk’ ….

Hoe deftig deze Koning ook spreekt, opeens is de allure wel heel ver te zoeken.

 

 

 

Schrijfhandje 6/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

Ja ja ja, we weten gruwelijk goed dat roken gruwelijk slecht is. Enge ziektes en geasfalteerde luchtwegen kun je er van krijgen. Om maar te zwijgen van het eeuwige hoestje.

Een dame in onze straat wordt volgende week 87. Zij mankeert niets, ze slikt geen enkel pilletje en rookt stevig sinds haar 15 de. Ze hoest niet eens. Toegegeven: ze ruikt niet zo lekker maar dat ruikt zij dan weer niet. Ze heeft een stem als veldmaarschalk wat helemaal niet past bij haar frêle verschijning . Ze rookt.

In Zutphen zit een uiterst charmant boekhandeltje met een uiterst charmante boekhandelaar. Met een geruit jasje. Omdat hij er 350 dagen per jaar zit (ik noem dit wonen) heeft hij het er zo gezellig mogelijk gemaakt. Prachtige antieke tafeltjes waar de boeken gezellig naast en door elkaar liggen, een echte goudvis in een ronde kom, een mini koffiezetapparaatje en om het geheel af te maken zit hij in zijn leunstoel achter de kassa een heerlijk geurig pijpje te roken.

Wordt dit een campagne vòòr het roken? Geenszins! Maar soms wordt het je gewoonweg opgedrongen…

14-best-wel-goeie-tabak

Patatje met

(De Editio debutantenschrijfwedstrijd is weer begonnen! Dit verhaal heb ik ingestuurd en je mag er op stemmen…ga hiervoor naar Editio.nl )

patatje-met

Ik proef er voorzichtig van. Een beetje korrelig nog. Jammer.  Maar gladder zal het niet worden. Ik schroef de deksel op het potje en zet hem in de koelkast. De grote vijzel, ooit voor de sier gekocht, heeft nu eindelijk dienst gedaan. Ik spoel hem grondig om. Speurend kijk ik om me heen. Met een nerveus lachje zeg ik hardop: ‘Zijn alle bewijzen opgeruimd?’. De kartonnen doosjes heb ik in fases wekelijks bij het oud papier gestopt en de grote hoeveelheid blisterverpakkingen heb ik bij elk wandelingetje in allerlei prullenbakken gestopt. Vandaag is de dag.

 

‘Dag Mam.’

‘Dag kind, fijn dat je er bent!’

‘Hoe gaat het? Wil je iets doen vandaag? Nee zeker. Zullen we weer…’

‘Ik wil naar zee.’

‘Hè, naar zee? Waar komt dit vandaan? Je wilt nooit wat!’

‘Nu wel. Ik wil naar zee. Kijken. Luisteren. Ruiken. Voor de laatste keer.’

‘Mam, ik wil niet dat je zo praat! We kunnen nog wel honderd keer naar de zee. Maar weet je het zeker? Het is fris buiten hoor!.’

‘Ik wil naar zee!’

 

De wind maakt witte koppen op de zee. De sjaal die mijn dochter wel drie keer om mijn hals heeft gedraaid wappert los. Ik stuur haar om een kopje koffie en blijf stil op het bankje zitten. Met mijn neus in de zon denk ik aan Hans. Ach ja, Hans. Daar had ze het reuze mee getroffen. Een man van weinig woorden, weinig verzet, soms wat te weinig initiatief maar ze hadden hun veertig jarig huwelijksjubileum toch maar mooi gehaald. Wat een vreselijke dag was dat! Te veel opgedirkt gedoe, te duur restaurant, te veel gegeten en Jeffrey natuurlijk weer te veel gedronken. Jammer dat je schoonzonen nergens kunt ruilen. Veel liever was ze samen met Hans ergens een patatje gaan eten! Uit zo’n plastic bakje waar je altijd je handen aan brandt. Met een plastic vorkje dat na drie happen afbreekt. Een vette klodder mayonaise er onhandig bovenop. Hiervan konden Hans en zij kinderlijk genieten. En nu was Hans er niet meer. Eigenlijk was er niks meer. Niks meer te lachen, te zeggen, te mopperen of lief te hebben.  Alleen nog maar herinneringen en een overbezorgde dochter.

 

‘Hier is je koffie Mam.’

‘Dank je kind. Lekker.’

‘Heb je het niet te koud? Dan moet je het zeggen hoor, dan haal ik nog even…’

‘Het is goed!’

‘Oké’

‘Je bent een lief kind. Altijd al geweest. Ik heb er zo’n spijt van…’

‘Spijt? Waarvan? Niet zo eng praten hoor Mam!’

‘Het is stil zonder Hans. En stil zonder je vader. Zou ze zo graag weer zien. Allebei!’

‘Mam! Hans en mijn vader zijn dezelfde hoor. Heb je het echt niet te koud? Zal ik je terugbrengen? Je hebt je koffie niet eens opgedronken! Nu is hij koud.’

‘Ik ook.’

 

Ik sta voor het raam en zwaai mijn dochter uit. Zwaar laat ik mij in mijn stoel vallen. Mijn lichaam is moe van het leven, mijn geest uitgeput van het denken. Heb ik niet genoeg gegeven, gezorgd, geholpen en bijgestaan. Heb ik  niet voldoende geleden en gelogen. Soms vraag ik me af wat Hans er van wist. Hij was zo dol op zijn dochter, zo blind van liefde dat hij het niet zag. Dat ze bij tijd en wijle een kopie was van haar echte vader. Een prachtig avontuurlijk en hartstochtelijk exemplaar met wie ik slechts één keertje meeging. Omdat het spannend was, verboden en daardoor heerlijk. Omdat de toekomst met Hans vaststond. Als een huis. Mijn trouwjurk hing aan de kledingkast. Uitdagend en  waarschuwend, verwachtingsvol en dreigend tegelijkertijd.

We boften met Margo, ze was een makkelijk kind. Ze hing zo aan Hans dat ze gewoontes van hem overnam. Ze studeerde voor bibliothecaris en kwam bij Hans in de boekhandel werken. Ze waren zo close, hadden aan een enkel woord genoeg om elkaar te verstaan. Ik voelde me regelmatig zelfs  buitengesloten. Er was geen enkele reden om zijn vaderschap in twijfel te trekken. Maar soms, heel soms reageerde zij zo fel ergens op dat ik opeens Juan voor me zag. Juan met zijn zwarte felle ogen, zijn weerbarstige haar dat krulde in zijn nek. Heb ik nou echt zo’n rommeltje gemaakt van mijn leven? Is er niets meer echt? Hoelang kan ik nog leven met de leugen? Of moet ik het toch maar vertellen?

Nee, ik vertel het niet. Dit besluit heb ik een tijd terug al genomen. Ik neem het mee in mijn graf. Vandaag. Ik kan niet meer en ik wil niet meer. Na het overlijden van Hans vond ik nog wat herhaalrecepten van zijn slaapmiddelen. Om bij mijn eigen apotheek niet door de mand te vallen ging ik naar de apotheek aan de andere kant van de stad, zelfs een keer buiten de stad. Hield dan een zielig verhaal, snotterde wat, beloofde de volgende dag met de juiste papieren en passen te komen om me vervolgens met een tas vol pillen in een gereedstaande taxi weer naar huis te laten rijden om nooit meer iets van me te laten horen natuurlijk. Thuis pakte ik de vijzel.

 

‘Dag Oma!’

‘Dag jongen! Wat fijn dat je er bent. Voor de laatste keer.’

‘Ik kom toch elke woensdag. Dus volgende week ook. Niks laatste keer!’

‘Je bent lief. En mooi. Je ogen. Je moet je haar laten groeien dan gaat het krullen in je nek. Net als bij Juan.’

‘Oma?’

‘Wil je iets voor me doen?’

‘Ik denk dat ik het al weet Oma, ik moet zeker weer stiekem een portie kibbeling halen?’

‘Nee, patat! Zònder mayonaise!’

‘Ha ha, die Oma! Ik ga eerst wel want ik moet op tijd bij Wouter zijn. Afgesproken voor wiskunde. Ik ben zo terug.’

‘Zonder mayonaise hoor!’

Intussen doe ik wat schemerlampjes aan. Trek mijn speciale nachtjapon aan. Ik wil er wel een beetje elegant bij liggen. Gisteren ben ik expres nog naar de manicure geweest en de dag daarvoor naar de kapper. Ik kruip in bed tussen schone fris ruikende lakens. Voor de zekerheid leg ik een grote servet klaar, ik wil niet knoeien op de schone lakens. Het potje met de korrelige mayonaise zet ik op het nachtkastje. Wat ben ik moe. Even mijn ogen dicht.

‘Mam! Wordt eens wakker!’ Margo schudt mij door elkaar en ik schrik van haar verwilderde blik.

‘Waar is de brand?!’

‘Geen grapjes mam, waar is Joost? Is hij hier nog geweest?’

‘Joost? Dat is mijn kleinzoon!’

‘Ja mam, dat weten we maar we zijn hem kwijt. Heb jij hem nog gezien?’

‘Joost? Ja, hij ging voor mij…..’ Opeens weet ik alles weer. Joost ging… en ik zou… Ik draai mijn hoofd naar het nachtkastje. Er ligt een verfrommeld rood-wit-geruit papieren zakje en de mayonaisepot is voor de helft leeg!

‘Wat ging hij voor jou? Kom mam denk even goed na!’

‘Hij ging naar Wouter.’

‘Dat weten we, maar daar is hij niet aangekomen. Hé,wat is dat nou? Waarom lig je eigenlijk al in bed en wat doet die belachelijke servet daar? En waarom ruik ik patat? Mam? Huil je nu?!

Schrijfhandje 5/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

 

Vorige keer schreef ik al dat het gebruik van schoolborden heel populair is. Het schrijven er op dan hè. Er is zelfs een nieuw werkwoord voor uitgevonden: het zogenaamde handletteren! Boekhandel ’t Spui in Vlissingen verkoopt boeken die je daarbij kunnen helpen. Eigenlijk komt het neer op het aloude kalligraferen waarbij de ganzenveer vervangen is door een luxe krijtstift. Maar wat een mogelijkheden! Wat een verschillende stijlen kun je gebruiken. Dik, dun, sierlijk, grof, hellend, gestreept, gestippeld, met en zonder spelfouten, bedenk het maar.

handletteren

Natuurlijk kun je ook verschillende stijlen door elkaar toepassen…dat kan.

dscn4845

De tekst ‘Niet genoten is altijd mis’ vind ik goed gevonden maar ik stond wel een kwartiertje te lezen hier. Op het eerste gezicht springen de woorden NIET en MIS er direct uit en trekken de pijlen van coffee sterk de aandacht. Opvallend vind ik dan weer dat het eten en drinken in het Engels staat vermeld…behalve ‘verse jus’…omdat ‘jus’ dan natuurlijk weer Frans is… En ik verdenk de schrijver van een goed genoten borreltje eer hij aan het woord ‘genoten’ begon.

 

Mijn Opa

(De tweede aflevering van Het Verhaal Achter de Foto, een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen. Elke maand een foto met de vraag ‘wat gebeurt hier’ of ‘waar doet dit je aan denken’ en beschrijf dat in 200 woorden. Dit is de tweede foto en mijn verhaal…) 

hetverhaalachterdefoto-2

Toen mijn moeder belde met de mededeling dat Opa dood was klonk de wereld opeens heel anders. Alsof de deur van een geluiddichte ruimte dicht viel.

Opa leerde mij vissen in de sloot. Samen turend over het water en hij vertelde de mooiste verhalen. Op een dag nam hij me mee naar zee. Ik schrok want ik vond het water zó groot, vroeg me af waar het water stopte en hoe snel zou de zee leeglopen. Maar opa beweerde dat er aan de overkant nog een land lag, Engeland! Ik was verbijsterd. Wonen daar ook mensen? Kunnen ze ons horen? Als we heel hard roepen? We probeerden het. Boven het geraas van de branding schreeuwden we de longen uit ons lijf. Met als enig resultaat een pijnlijke keel.

Opa wist een oplossing. We moesten een brief in een lege fles doen en in zee gooien. De golven zouden de fles naar Engeland brengen. We deden het en wachtten in spanning af. Twee weken laten dobberde er een fles in de sloot met antwoord uit Engeland. Opa had gelijk! De fles werd een dierbaar souvenir. Jaren later begreep ik dat het opa’s favoriete jeneverfles was en ook zijn handschrift.

 

Ladylike

Naar mijn idee zijn er vijf emoties:

  1. Je vindt het zo leuk dat het riekt naar verslaving.
  2. Je vindt het best wel leuk.
  3. Je vindt het leuk.
  4. Je vindt het niet altijd leuk.
  5. Je hebt er een gloeiende hekel aan.

En dan bedoel ik shoppen. Geen boodschappen doen maar shoppen. Als ik ga shoppen begin ik meestal met emotie 2 om binnen een uur door alle teleurstellingen bij 5 uit te komen.

Nu het wat frisser wordt wil ik graag een vest. Een kruip-maar-in-weg-vest in een past-overal-bij-kleur. Niet zo moeilijk toch? In het rek hangt een lichtblauwe en op een plank ligt een zeegroene. Ik neem ze allebei mee naar de paskamer. Wat een heerlijkheid is het toch dat je in een paskamer altijd alleen bent (als je de tientallen reflecties van jezelf even niet meerekent…). Zo ziet niemand dat ik worstel bij het zoeken naar de mouwen. Ze zijn er niet!!!

Het zijn van die omslagdoekdekendingen. Je drapeert dat om je schouders. Het etiketje geeft gelukkig aan waar het midden van mijn rug moet zitten. Als eindelijk alle flappen op de juiste plaats hangen en ik in de spiegel kijk denk ik: ‘Afgezien van het rode hoofd ziet het er best wel ladylike uit!’. Totdat me even buk om mijn gevallen tas op te rapen. Huppakee, achterpandflap over mijn  achterhoofd! Ik schudt alles terug en reik naar het hangertje dat aan een opvallend hoog haakje zit. Hoppa, zijpandflap glijdt van mijn schouder. Ik moet mijzelf dit dus niet aandoen en om een driftbui te voorkomen knoop ik het kledingstuk aan het hangertje vast en hang het snel terug.

Eenmaal buiten zie ik een dame met een prachtige omslagdoek. Alles keurig op z’n plaats, precies zoals het hoort. Bijpassende laarsjes en een designerhondje aan een diamanten riempje. Waarom lukt het haar wel??? Totdat de kleine viervoeter een grote boodschap doet… Dan zie ik haar wurmend opzoek gaan ergens onder de doek verstopt naar een zakje. Dan moet zij bukken om het warme feestje op te rapen. Dan moet zij rekken om de zak in de bak te deponeren. Dan komt zij er achter dat hondlief last heeft van de kou en de actie wel vier keer herhaalt. Na 183 keer de doek te hebben teruggeflapt roept zij heel onladylike ‘Verdeurie!!!’.

 

 

 

Schrijfhandje 4/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

 

Hoe meer ik om me heen kijk op zoek naar handgeschreven berichten hoe vaker ik zie dat het ouderwetse schoolbord weer helemaal hip is. Het is natuurlijk ook een makkelijk ding. Je kunt snel iets wissen en een nieuwe boodschap opschrijven. Je kunt hem versieren met ballonnen, slingers, wat je wilt. Ideaal voor een feestje. Een kinderverjaardag, een trouwdag, een scheidingsfeestje, een babyshower. Of gewoon een paaltjesfeest….

dscn5010

Grenzeloos theater

 

Een harde klap op een tafel. Het krachtig neerkomen van stoelpoten. Het geroffel van stampende voeten. Nog een klap, een dreun, nog meer dreunen. Heel veel stoelpoten die lawaai maken. Het geluid zwelt aan tot oorverdovende herrie. Iemand doet een mitrailleur, tadadadadada! Iemand anders doet een luchtalarm. We spelen oorlog. Maar iemand huilt echt.

oorlogje-spelen

Sinds een paar weken zit ik bij Theater Zonder Grens. Vooral letterlijk zitten want mijn deelname zal meer in de schrijf- en/of regelsfeer gaan liggen. Theater Zonder Grens is precies wat de naam zegt: een theatergezelschap dat door de multiculturele bezetting grenzen doet verdwijnen. De leden houden zich bezig met allerlei vlakken van theater onder de bezielende leiding van de oprichter en tevens regisseur Bako Sorany. Hij heeft afgelopen zomer een nieuw stuk geschreven getiteld ‘De Krijgsgevangene’ met als thema de onzin van oorlog en vijandschap. Het stuk zal 31 maart uitgevoerd worden in theater Gigant in Apeldoorn.

De eerste alinea gebeurde tijdens een repetitie. Indringend was het. Voor ons Nederlanders van na de WOII slechts spel. Natuurlijk kunnen we ons wel iets voorstellen bij hoe een oorlog klinkt maar voelen? Nee, dat niet! Een aantal van de leden dus wel. Oorlog is geen spel. Oorlog is echt. En indringend, intimiderend, vrijheidberovend, levenveranderend. Oorlog neemt je dingen maar ook gevoelens af, die je vaak nooit meer terug zult krijgen. Het was zo mooi om te zien dat mensen uit landen die nu tegen elkaar aan het vechten zijn elkaar hier gewoon kunnen steunen. Ze begrijpen elkaar, voelen elkaar aan want ze weten hetzelfde.

Grenzen vervallen. En daardoor kunnen we ook samen genieten van de mooie en leuke dingen, die er natuurlijk ook zijn! Bako wil graag dat iedereen zo snel mogelijk zijn eigen rekwisieten meeneemt of iets wat er voor door kan gaan. Daarom was het best wel hilarisch dat de krijgsgevangene werd vastgebonden met een snoezig geel damesceintuurtje…

 

 

 

Schrijfhandje 3/52

(Een jaar lang elke week een handgeschreven bericht)

schrijfhandje-1

 

Je kent ze wel. Die zeurauto’s. Strategisch opgesteld bij de in/uitgang van een winkel. Alle kinderen moeten er wel langs. En alle kinderen willen er in. Alle kinderen zeuren er om. Alle moeders zuchten er van. Alleen grootouders stinken er nog wel eens in. Smekende kleinkinderen zijn niet te weerstaan. Totdat het te vaak gebeurt. Dan stoppen ze twee kindjes tegelijk in zo’n ding. Dat willen de kindjes niet. Zeuren ze alsnog. Dan toch maar weer alleen, één voor één er in. Totdat er een ‘vreemd’ kindje bij in klimt! Dan zeurt iedereen. Wat zijn de (groot)ouders blij als er een papiertje ‘Defect’ ophangt! Maar die kleinen kunnen niet lezen. Zeuren ‘wat staat daar?’ , ‘Wat betekent dat’ , ‘Waarom dan?’ , ‘Maar waaròhom!’.

defecte-autos

Deze foto maakte ik laatst toen ik ’s morgens boodschappen deed. Ik was (natuurlijk, grrrr!) iets vergeten en snelde nogmaals naar de winkel. Weg waren de briefjes! Was er in de tussentijd een supersnelle zeurautomonteur geweest? Of was er een moeder die haar buurvrouw vooruit gestuurd had met de briefjes en een stukje plakband…?