Maandelijks archief: september 2016

De koe die iets anders wilde

(Schrijvenonline organiseert een schrijfwedstrijd met als opdracht een ‘nieuwswaardig sprookje’ te schrijven. Een sprookje naar aanleiding van een nieuwsitem, in dit geval: “Politie in Overijssel pakt chocoladedief na maanden op”. Het mag niet meer dan 500 woorden bevatten. Leuke opdracht!)

 

De koe die iets anders wilde

grazende-koe

Er was eens in een weiland hier niet zo ver vandaan een koe. Een gewone koe die gewoon Clara heette. Zij en haar zusjes deden niets anders dan grazen, melk geven en ‘Boe’ roepen. Elke dag,  jaren achter elkaar. De boer, die er stoer uitzag en daarom Boer Stoer heette, was dik tevreden met zijn koeien. Het enige wat hem ontbrak was een boerin. Maar Clara was minder tevreden. Ze vond het leven saai. Als zij stond te grazen droomde ze alsmaar van een eigen zaak.

Op een dag verliet ze zomaar de kudde. Ze riep ‘Boe!’, ze ging het doen. Haar eigen melk verkopen. Ze vond een alleraardigst huisje, compleet ingericht, tegen een lage huur. Van steigerhout timmerde ze een kraam waar ze met haar staart op schilderde ‘Verse melk van Clara’. Twee weken later had ze echter nog niets verkocht. Ze ontdekte dat zij precies hetzelfde deed als Boer Stoer.

Ze moest het anders aanpakken. Opvallen! Allereerst veranderde zij haar naam in Kuya en at daarna  zes koetjesrepen. Op het bord schreef ze ‘Eerlijke Sjokoelademelk van Kuya’. Het werkte en de eerste dag was Kuya helemaal uitverkocht. Zie je wel, het ging haar lukken. ’s Avonds zat zij tevreden met haar hoefjes op poefjes, keek tv waar ze Boer Stoer een vrouw zag uitzoeken, en zuchtte ‘Boeboe!’.

De zaken gingen goed totdat alle repen op waren. En zonder chocola kon Kuya echt geen sjokoelademelk maken. Maar chocola was duur. Toen deed Kuya iets wat ze nog nooit gedaan had. Op maandag ging ze naar de winkel en toen de winkelbaas even de andere kant opkeek stopte zij snel twee dikke repen in haar zak. De dinsdag nam Kuya stiekem vier repen. Op woensdag een hele doos en op donderdag een winkelwagen vol.

Op vrijdag  was het wagentje zo vol geladen dat er een wiel afbrak. Alle chocola rolde door de winkel. De winkelbaas kwam aanrennen en riep boos: ‘Aha, daar blijft mijn chocola dus! Jij bent de dief!’. Kuya wilde snel weglopen maar het was te laat. ‘Boehoehoe’ huilde zij nog. Tevergeefs. Voor straf moest Kuya zeven weken lang, dag en nacht, in de winkel helpen. Schoonmaken en alle chocoladevakken bijvullen.

Toen ze bij haar huisje terug kwam zat het vol krakelende krakers en haar winkeltje was intussen een pop-up boter-kaas-en-eierenwinkeltje geworden. Ze was alles kwijt. Wat nu?

Er zat niets anders op dan teruggaan. Met hangende hoefjes klopte ze aan bij Boer Stoer. ‘Zo Clara, ben je daar weer,’ zei hij streng, ‘Ik houd niet zo van koeien die weglopen!’. ‘ Bbbboehoehoe, ik zal het nooit meer doen.’ snotterde Clara. ‘Nou vooruit, ga dan maar weer de wei in!’. Dat liet Clara zich geen twee keer zeggen. De boer sloeg een arm om zijn kersverse boerin en was meer dan tevreden. En Clara? Soms droomde zij nog wel eens van hoe het had kunnen zijn. Maar het bleef bij dromen. Mooie dromen. Clara riep ‘Boe’ en graasde nog lang en gelukkig.

Schrijfhandje 2/52

schrijfhandje-1

(Een jaar lang elke week een handgeschreven berichtje)

  • Pap?
  • Hmm?
  • Mag met je mee naar de markt?
  • Moet je wel goed meehelpen hoor!
  • Is goed! Fijn! Zal ik een mooi bord schrijven?
  • Ja , dat is goed. Doe alle batterijen maar voor een eurie.
  • Oké, ff geel karton en een stift scoren.
  • —–
  • Zo goed Pap?
  • Keurig jongen, je schrijft echt mooier dan ik! Maar de prijs is wel per pakje hè, nu lijkt het of je per stuk bedoelt.
  • Oké, dan schrijf ik dat er ff bij.
  • Pap?
  • Hmm?
  • Zijn deze batterijen ook maar 1 euro?
  • O nee, die zijn wel ff iets duurder!
  • Eh… nou ja, jij zegt toch altijd dat je ALTIJD de kleine lettertjes goed moet lezen…
  • Jij wordt later een goeie koopman jongen!

2-batterijen

Opvallend vind ik dat het handschrift hier een mix is van soorten letters. Bijvoorbeeld de t van uitzoeken en de k van pakje springen in het oog, waarom daar geen blokletter? En de n is overal een schrijfletter. Over het geheel toch best een vaste schrijfhand 🙂

 

 

Luchtledig

Ben je wel eens bij het Openluchtmuseum in Arnhem geweest? Ik wel, laatst nog. Toen het eigenlijk te warm was en de scholen nog niet begonnen waren. Dubbele fout. Blèrend kleinvolk, oververmoeide grootouders, buggy’s gevuld met alles behalve kind, terrassen overvol en geen ijsje meer te krijgen. Jammer want het is een leuk museum. Heel educatief ook. Je steekt er nog wat van op. Je leert hoe kinderen vroeger speelden, hoe de bakker vroeger bakte en hoe mensen vroeger woonden. Van plaggenhut tot landhuis en alles er tussenin kun je er vinden. Ook valt er te ontdekken wat er in hun tuintje stond…

dscn4528Je bent altijd welkom. Ook bij de vergeten gewassen. Net als vroeger. Misschien kun je wat meehelpen. Water geven bijvoorbeeld…

2-taalvoutjeOveral staan, hangen of liggen bordjes met wetenswaardigheden vermeld. Als je nou niet zou weten waar je precies bent en je zou dit bordje lezen? Koninginnenverzendkooitje, weer eens wat anders dan een glazen koets. Ik zal het verklappen: dit bord gaat over bijenteelt! Het ‘taalvoutje’ dat er in zit zal ik niet verklappen…zie jij ‘m?

Dit bordje hing in het restaurantje. Daar zijn ze ook de beroerdste niet en lezen graag met je mee. Om samen vast te stellen wat jij, met je allergie, waarvan je zelf het beste weet welke stoffen verboden zijn, niet mag hebben…

rscn4650Eenmaal weer thuis moest ik echt even bijkomen van alle luchtledigheid, dat snap je.

Schrijfhandje 1/52

schrijfhandje-1

Wat is de overeenkomst tussen Kluun, Renate Dorresteijn en Lisette Jonkman? Ze schrijven. Alle drie. Boeken vol. De gedrevenheid, de drang tot schrijven komt overeen maar dan stopt iedere vergelijking meteen. De stijl van de schrijvers is immers zo totaal verschillend. Je zou kunnen zeggen dat ze ieder een eigen hand van schrijven hebben. Over die schrijfhand gaat mijn volgende project.

In deze wereld van digitale communicatie wil ik de handgeschreven tekst niet verloren laten gaan. Best wel tegenstrijdig om dit digitaal te melden…  Niet dat ik er naar terug wil; onleesbare recepten van dokters, ik moet er niet meer aan denken! Het gaat me om met de hand geschreven berichten waar we doorgaans achteloos aan voorbij lopen. Bij nadere inspectie roepen ze vaak een glimlach op, een vraag of een gevoel van ergernis en soms een heel verhaal. Het kan bij jou als lezer natuurlijk weer iets heel anders opriepen.

Ik weet het, er zijn sites voor om dit soort teksten te plaatsen (Taalvoutje, Misteaks, Woordhumor, enz.) maar die verdenk ik ervan regelmatig een photoshop-programma te gebruiken. Mijn voorwaarde is dan ook dat ik het ZELF gezien moet hebben en er ZELF een foto van gemaakt moet hebben. Dus stuur mij niets toe 😉 Ik ga een jaar lang hier elke week een schrijfhandje plaatsen.

Nummer 1.

1-plantenkraam

 

 

Dit is duidelijk door een creatief persoon geschreven; er staan zoveel leuke toevoegingen op, misschien een beetje teveel?  Verschillende kleurtjes gebruikt, redelijk net, stabiel handschrift, plaatje kan er mee door en een fantastische uitnodiging voor een dansje. Is het je al opgevallen dat er niets niet eens op staat wat er eigenlijk verkocht word, wat je nou precies bij die pot krijgt? Knopen, mosterd, een hond? Heel verzorgd dat het A-viertje keurig gelamineerd is. Of gewoon slim om de regen voor te zijn? Beetje sneu vind ik de toevoeging ‘van blijdschap’….waarom zou ik anders dansen bij een plantenkraam?

Familie

(De eerste aflevering van het Verhaal Achter de Foto een besloten facebookgroep waar iedereen aan mag deelnemen, elke maand een foto met de vraag wat is hier aan de hand of waar doet dit je aan denken en beschrijf dit in 200 woorden? Dit is de eerste foto…)

verhaalfoto1

Ikzelf heb een zeer gevarieerde familie. Wij zijn graag geziene gasten op feestjes van andere families. Je kunt me herkennen aan een schelpvormige bodem, daarop een flinke dot slagroom en als kers op de taart een kers. Eerlijk gezegd word ik vaak als eerste gekozen. Direct gevolgd door de nichtjes, die aardige aardbeienmeisjes. De rechtlijnige tompouces en de smoezende soezen zijn meestal de laatsten. Maar als familie steun je elkaar.

Enfin, gisteren lagen we weer eens met z’n allen op een schaal. Een verjaardagsfeestje van een grote mensen familie. Er werd gefeliciteerd, geklapzoend, gelachen en soms wat geroddeld.  Er leek geen einde te komen aan de stroom familieleden. De temperatuur steeg daardoor behoorlijk. Mijn slagroom hield met moeite de kers bovenop. Hier en daar stond het zweet op het marsepein. 

En toen gebeurde het. De moorkoppen stonden al een tijdje koppig te mopperen. Met een aanstellerige zucht bezweken ze. Ze stortten volledig in tot één zompige massa. Dit drama voltrok zich ook nog eens onder de oogjes van een groep kleine mensen. Van angst vervuld keken zij naar de rest van onze familie. Die moorkoppen hadden ons mooi voor schut gezet.

Van je familie moet je het maar hebben.

 

Ruzie

Ik heb ruzie. Niet zo’n beetje ook. En ook niet voor de eerste keer. Vreemd genoeg alleen aan het begin en aan het eind. En als ik haast heb, dan ook.

Als hij vers en vol is krijg ik die eerste zeven stuks er niet heel uit. Daar sta ik dan met een reuzesnottebel en een hoekje tissue. Tot zeven keer toe. Ik kan wel janken. Maar doe het niet. Want met een hoekje tissue kun je geen tranen drogen.

 Dan gaat het een hele tijd goed. De ene na de andere tissue floept moeiteloos uit de box. Totdat ik haast heb. Ik wil dan snel een doekje pakken. Te snel. De hele doos komt mee naar boven. Knalt met een klap terug en ik heb 28 tissues in mijn hand. En er puilen er drie tegelijk uit de gleuf. Komt nooit meer goed.

En de laatste zeven krijg ik er moeilijk uit omdat ze steeds terug glijden door de gleuf waardoor ze juist naar buiten moeten. De gleuf waar ik met mijn hand dan weer moeilijk inkom. Zodat de hele doos om mijn hand zit. Klem. Ik wrik me los. Geen tissue.

Ik wil dit niet. Ik wil vrede. Ook met de tissuebox.

peace-teken

 

 

Beginnen met bijten

Als je het woord ontbijt van dichtbij bekijkt ben je geneigd te denken dat het oorspronkelijk ‘niet bijten’ betekent. Maar dan zou er on-bijten moeten staan. Volgens de etymologie geeft het voorvoegsel ‘ont’ het begin van iets aan. Denk aan bijvoorbeeld het woord ‘ontbranden’. Dus na de nacht begin je de dag met het eerste bijten, het ontbijt. Dat dit op verschillende manieren gebeurt zag ik afgelopen week tijdens een paar ‘hotelovernachtingen inclusief ontbijt’.

Het is eigenlijk het enige moment dat je de tijdelijke medebewoners ziet. En hoe. Vooral een ontbijt in buffetvorm geeft meteen een aardig beeld van hoe mensen zijn. In welke categorie ze vallen. Ik heb ze voor je genummerd.

1.       De Graaiers, ook wel de Stapelaars genoemd. Ze nemen van alles wat er aangeboden wordt veel, proppen dat op 1 bord, schrokken het weg en lopen tenslotte nog een rondje langs het buffet en vullen, soms niet eens stiekem, zakken en tassen. Ze hebben er voor betaald en dus recht op.

2.       De Veelvraten, ook wel Grootogigen genoemd. Zij worden verblind door het overdadige aanbod en willen alles tegelijk. Uiteindelijk blijkt hun oog vele malen groter dan hun maag en moeten ze de helft laten liggen. De tafel lijkt een slagveld met afgeknabbelde broodjes, onthoofde eieren en een flinke hoeveelheid aangebroken pakjes boter, jam, pasta en hagelslag.

3.       De Gezondheidfanaten, ook wel en Ongezelligen genoemd. Zij komen huppelend op dikke sportschoenen binnen, nemen alleen het donkerste brood, de magerste ham, twee hele schijfjes komkommer en als ze helemaal los gaan nemen ze drie scheppen kwark. Ze plunderen wel de hele fruitmand als de ontbijtzaal verlaten.

4.       De Netalsthuiseters, ook wel de Onavontuurlijken genoemd. Zij nemen consequent één bruine boterham met kaas, net als thuis, één witte boterham met jam, net als thuis, één glas melk, net als thuis en een appel toe, net als thuis. Het verschil zit hem hier in dat zij nu tijdens het eten een plattegrond bestuderen en overleggen welke route ze die dag zullen gaan doen.

5.       De Kieskeurigen, ook wel de Zeikerds genoemd. Zij doen de ronde langs het buffet met een steevast afkeurende blik. Ze breken hoekjes van brood af om te proeven, trekken de neus op en lopen al zuchtend door. Ze bekijken de onderkant van de losse broodjes en werpen ze achteloos terug in het gezellige mandje. Ze lezen alle jambakjes één voor één om ze vervolgens één voor één weer terug te zetten. Zij zijn degene die in al het fruit knijpen.

6.       De Plakkers, ook wel de Eeuwige Laatsten genoemd. Zij buiten de tijd die voor het ontbijt staat volledig uit, rekken het zo ver mogelijk op. Nòg een kopje koffie, nòg een rondje lopen, nòg een eitje, nòg een koekje en tenslotte nog één kopje thee.

Hoe ik dat weet? Oké ik geef toe, ik val onder categorie 6… ik ben een plakker. Maar wel eentje die overal van geniet en intussen de tijd heeft om anderen te observeren, hoe zij de dag beginnen met bijten.

ontbijt

 

Brak bij Bart

brak

Op visite in een andere stad dan waar ik woon. Lunchen moet. Hoewel ik een echte taartjesfan ben neem ik een broodje gezond (jawel…). Lekker buiten op het terras in de zon. Niets meer aan toevoegen.

Aan het tafeltje naast me zit een jongeman met een gezond drankje, dat bij hem past. Bij zijn uiterlijk bedoel ik hè. Geen grammetje vet teveel. Waarschijnlijk net uit de sportschool want hij heeft een indrukwekkende portie opgepompte spierbundels en hij ruikt zo lekker dat hij vast net onder de douche vandaan komt. Chique luchtje. Goed bezig, denk ik nog. Totdat een andere jongeman ons tafeltje passeert. Zij blijken elkaar te kennen. Ze doen een ingewikkeld handdruk en tikken de rechterschouders tegen elkaar. En meppen elkaar drie keer op de rug. Het zijn een beetje dezelfde types. Vriend gaat ook zitten en begint een soort van gesprek. Ze noemen elkaar (heel scherpzinnig) ‘man’.

          Gaat-ie man?

          Ja man!

          Vakantie man?

          Ziektewet man…

          Hebbie dan?

          Krijg in februari een nieuwe hoorrenvlies man.

          Heftig man!

          Ja man…

          Verder gaat-ie wel man?

          Ja man. Twee grote feesten dit weekend gehad, druk man!

          Je bent brak man…

          Ja man, ff een broodje halen.

Het gezonde drankje wordt teniet gedaan door het ongezonde broodje en heel veel sigaretten. Vriend vraagt verder:

          Ga jij zaterdag nog naar dat feest van Sjon?

          Ja man. Chickie mee?

          Nee man! Ech nie!

          Pikt ze dat man?

          Ja man, doe af en toe de vuilniszak naar buiten.

          Geen gezeik? Top man!

Even een kleine stilte. Je ziet vriend zich afvragen wat hij nog kan vragen. Hij durft toch.

          Jij had toch een kleine?

          Ja man, soms is ze ook bij mij maar ze slaapt niet bij mij.

          Nee man?

          Nee man, me ex zegt dat ze bang voor me is.

          Echt man?

          Ja man, maar schijt aan joh, ken ik lekker stappen!

          Haha en zuipen man!

          Lekker man! Ff water halen. Ben brak man!
Ik denk aan die kleine meid, die Papa af en toe ziet. Papa die niet voor haar wil vechten. Papa die zichzelf een stuk belangrijker vindt. Papa die zijn ziektewetuitkering besteedt aan de sportschool, dure luchtjes en feesten. Papa die liever brak op het terras van Bakker Bart zit? Of speelt er meer? Ik zou het niet weten man.

Uitnodiging voor iets nieuws

Een vakantie levert vaak nieuwe inzichten en ideeën op!

Van harte wil ik je uitnodigen mee te gaan doen met de (besloten) facebookgroep ‘Het Verhaal achter de Foto’. Eén keer in de maand een verhaaltje van 200 woorden schrijven naar aanleiding van een foto, plaatsen en lezen wat anderen er van gemaakt hebben.  Een schrijfvriendin, Jacqueline van Zwieteren, heeft dit opgezet en ik ben een beetje een soort van assistente hierin. Lees de onderstaande info door en reageer als  het je leuk lijkt om mee te doen. Het staat er niet in vermeld maar als je per ongeluk of door omstandigheden een maandje overslaat word je heus niet meteen de groep uitgezet 😉 Heb je toch nog vragen dan kun je die ook via het e-mailadres mail@hetverhaalachter.nl stellen. Ik hoop dat we snel een grote groep hebben!

 

Info Het Verhaal Achter de Foto

Wil jij ook zeer korte verhalen schrijven? Gewoon thuis vanuit je luie stoel? Dat kan! Geef je op voor Het Verhaal Achter de Foto en schrijf mee met de foto van de maand.

 Door het zien van een foto en het schrijven van korte verhalen (inclusief het lezen van andermans teksten), kun je op goede ideeën gebracht worden voor nog weer nieuwe verhalen én komen er misschien herinneringen boven waarvan je niet meer wist dat je ze had!

Hoe kan ik meedoen?

 Meld je aan door een e-mail te sturen naar mail@hetverhaalachter.nl (gebruik hiervoor je e-mailadres waarmee je bekend bent bij Facebook). Als ik je mail heb ontvangen, stuur ik je een uitnodiging om lid te worden van de besloten Facebookgroep Het Verhaal Achter de Foto. Zodra je de uitnodiging hebt geaccepteerd, kun je meedoen met de maandelijkse schrijfopdracht.

 Hoe werkt de schrijfopdracht?

 Iedere 15e van de maand plaats ik een nieuwe foto in de groep. Dan is het de beurt aan jou om te gaan schrijven. In je tekst kun je je fantasie de vrije hand geven, maar je mag ook schrijven over een persoonlijke herinnering. Als het maar een tekst is die betrekking heeft op de foto.

 Zijn er spelregels?

 Ja, daar komen we niet onderuit. Ten eerste is je verhaal een te behappen stukje tekst van maximaal 200 woorden.

 Beledigende, kwetsende en grove taal (in welke vorm dan ook) en pornografische teksten worden verwijderd.

 Wie leest mijn verhalen?

 Alleen de andere leden van de besloten Facebookgroep kunnen je verhalen lezen. In de groep ben je auteur en lezer tegelijk, reageren op andermans teksten – mits met respect – mag altijd.

 Je bent uiteraard vrij om je eigen verhaal ook elders te publiceren.