Maandelijks archief: mei 2016

Wilhelmus

“In het laatste weekend van mei, van donderdag 26 tot en met zondag 29 mei, vormen de stallen van Paleis Het Loo het decor voor het evenement Paard & Pracht. Het Koninklijk Staldepartement uit Den Haag geeft bezoekers de unieke mogelijkheid om de koninklijke paarden, rijtuigen, mooie uniformen en historische auto’s van dichtbij te bekijken.”

Deze tip vond ik in een folder. Nu heb ik niet zoveel met paarden maar des te meer met pracht. En met mannen in uniform. Dus ben ik gaan kijken. Het leek wel Prinsjesdag! Maar dan zonder koning en koningin, zonder hoedjes en zonder troonrede. Maar wel volop koetsen en paarden. De één nog glimmender dan de ander. En mooi verklede mannen op de bok aan de bak. Er werd aangespannen, ingespannen en weer uitgespannen. Ik keek ontspannen toe en zag de stoet groeien. Steeds meer paarden en steeds grotere rijtuigen.

DSCN4186

Van 1 ruiter te 1 paard…

DSCN4258

…tot 8 paarden voor een Gala-berline.

En dan nog vanalles er tussenin. Soortgelijke foto’s heeft iedereen natuurlijk gemaakt die er was dit weekend. Maar zagen ze ook dit?

 

DSCN4231

Het uitzicht vanaf het terras

DSCN4170

Het uitzicht op het terras

DSCN4253

Napoleon leeft!

DSCN4184

Wie pompt die band van de Cadillac van Koningin Wilhelmina eens op?

DSCN4245

De koetsenpoetser (brasso in 5 liter verpakking)

DSCN4207

De poepschepper (voor achter de rododendron…)

DSCN4238

En dan, bij de uitgang, struikel ik bijna over die akelig pedante pauw! Volgens mij heet hij Wilhelmus van Jemagmhouwe. Een pauw met een duidelijk aandachtsprobleem! Zoals hij tekeer gaat. Als een super macho mannetje zet Wilhelmus na elk paard zijn verenpracht helemaal uit zodat iedereen een prachtige foto van hèm kan maken. De uitslover. En ik… sta natuurlijk weer aan de verkeerde kant. Voor straf zet ik zijn achterkant hier te kijk voor iedereen. Lekker puh!

 

 

Wie de schoen past

Met een schrijfvriendin loop ik in de buurt van een treinstation in Zoetermeer. Ze stoot me aan en zegt, wijzend naar het blauwe kleinood op straat: ‘Daar moet je een foto van nemen, kunt je een mooi verhaal van maken!’ Aangezien ik uiterst braaf en volgzaam ben (soms) doe ik wat zij zegt.

IMG_20160502_190036764

Maar nu zit ik er toch een beetje mee. Er spelen verschillen scenario’s door mijn hoofd. Hoe los ik dit op?

Niet!

Jij, lieve lezer, lost het maar op! Ik maak er een meerkeuzevraag van.

Vraag: wat is hier gebeurd?

Antwoord a:

Ik zit prinsheerlijk in mijn wandelwagentje. Ik hoef niet te lopen. Mijn moeder vindt dat ik te langzaam ga. Nou, dan blijf ik toch lekker zitten. Ik heb mijn speen, mijn boekje en mijn rammelaar. Ik hoef maar een kik te geven of Mama geeft mij snel een koekje. In de trein vond ik het ook wel grappig. Veel mensen lachten zomaar naar me en zeiden dan tegen Mama dat ik lief ben. Mama zuchtte maar eens. Mama zucht best vaak. Verder zorgt ze goed voor me hoor. Ik krijg op tijd eten en drinken en regelmatig nieuwe kleren. Net als deze schoenen. Prachtig om te zien maar… ze zitten helemaal niet lekker. Ze knellen. Toch eens proberen of ik ze uit kan krijgen. Mama is druk met haar smartphone en ziet niet dat ik hulp nodig heb. Maar ik kan het best zelf, ben best al groot. Even rekken. Nog een klein stukje Ja! Zo. Gelukt! Nu die andere nog.

Antwoord b:

Ik zit prinsheerlijk in mijn wandelwagentje. Ik hoef niet te lopen. Mijn Papa vindt het lastig als ik wel eens een andere kant uit ga. Nou, dan blijf ik toch lekker zitten. Het is papadag en we zijn samen met de trein naar de grote stad geweest. Mama had hem een lijstje meegegeven. Dus gingen we naar de Hema, de Blokker en naar Xenos. We ging ook nog naar een café. Of dat ook op het lijstje stond weet ik niet helemaal zeker. Papa nam een biertje en ik kreeg een ijsje. Mama zal wel zuchten dat ik er weer helemaal onder zit. Twee mevrouwen vonden mij en mijn vader wel leuk en poetsten mij weer een beetje schoon. Als laatste ging Papa nieuwe schoenen voor mij kopen. Ik ben niet zo van de merken maar hij wilde perse Nikes. Ik vond ze ook prachtig maar…we waren veel te groot. Ik wiebelde wat heen en weer. En toen had ik er nog maar één.

Antwoord c:

Ik zit prinsheerlijk in mij wandelwagen. Ik hoef niet te lopen. Mijn oma wordt zenuwachtig als ik los loop. Eerlijk gezegd denk ik dat ik een stuk harder kan lopen dan mijn oma. Dus ik blijf braaf zitten. Om de tien meter komt oma voor de wagen staan en knijpt mij in de wangen. Ze roept steeds ‘Waar is oma’s grote jongen dan?’. Ik weet ook niet waarom. Om te checken of ik nog leef of zo? Opa was namelijk op een dag dood in zijn stoel blijven zitten. Of wil ze zichzelf er van overtuigen dat ze heus nog wel weet wie er in de wandelwagen zit. Oma vergeet wel eens wat. Gelukkig gaan we de goede kant op naar huis. Oma houdt ook niet van verspillen. Mijn nieuwe Nikes vond ze prachtig maar…zwaar overdreven. Omdat ze bang was dat iemand die mooie schoenen zou stelen heeft zij ze in haar jaszak gestopt. Dat vond ik dan weer overdreven. Maar goed, zij is de oudste en aannemelijk de wijste. Als zij in haar tas rommelt om haar ov-pas op te bergen in een geheim vakje en te controleren of de huissleutel nog wel in het andere geheime vakje zit, zie ik het gebeuren: mijn mooie blauwe rechter Nike vliegt op de grond. Als ik het kenbaar wil maken stopt oma mijn speen in mijn mond. Nou ja, ik kan toch nog niet praten. Maar Oma heeft wat uit te leggen thuis.

Antwoord d:

Iets anders.

Het lijkt wel examen. Maar het fijne is dat deze keer alle antwoorden goed zijn! Gefeliciteerd!

 

 

 

Is op op?

Toon Hermans maakte eens een liedje genaamd ‘Vader gaat op stap’, over een brave huisvader die wel eens buiten de deur wilde genieten. Maar toen hij een gewillige vrouw had gevonden bleek ze ergens een ‘vlekkie’ te hebben en hoe meer hij keek hoe groter dat ‘vlekkie’ werd. Ik heb dat ook wel eens met woorden; hoe meer ik over dat woord nadenk hoe raarder het wordt.

Neem nu het woordje ‘op’. Dit lijkt simpel; je doet de deksel op de kan. Tijdens een bijles aan een klein jongetje begreep hij de zin ‘ik moet op mijn broertje wachten’ niet helemaal. ‘Moet ik op mijn broertje gaan staan?!!’.

De soldaat moest op wacht staan en was de sigaar toen de kolonel hem opwachtte.

Je kunt ergens je licht over willen opsteken maar ben je dan meteen opgelicht?

Of wat schiet ik er mee op als ik op de beer schiet.

Een kleuter zit op de pot maar om dat nu oppotten te noemen.

Ik schilder op een doek, ben ik dan aan het opdoeken.

Hij doet zout op zijn ei, ik heb liever dat hij opzout.

Mijn oma staat er op dat zij alleen kan opstaan.

Ik zeg de krant op en mijn zus een gedicht.

Ik maak mijn bed op en de koekjestrommel.

Mijn vader zet een boom en een tent op.

Ik val op door mijn oranje jas maar niet op jou.

Mijn buurman houdt het er op dat hij niet meer kan ophouden.

Toch opper ik dat ik stop; de woorden voor dit blog zijn op.

op=op

Op herhaling

joosen en de Jager 2

Je kent ze wel die mensen die 37 keer naar dezelfde musical gaan. Als je ze niet kent heb je er vast wel eens van gehoord. Persoonlijk vind ik één keer genoeg. Behalve Soldaat van Oranje die heb ik toevallig twee keer gezien omdat ik de eerste keer zo overdonderd werd door het decor en wat er allemaal te zien, te horen en te bewegen viel, dat ik het verhaal niet echt meegekregen had. Maar verder, waarom zou je weer naar hetzelfde gaan?

Toch heb ik gisteravond een uitzondering gemaakt. Voor Joosen en de Jager. Een splinternieuw hip jong fris en fruitig cabaretduo. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik de helft, met name de Jager, in mijn whats app lijst bekend als Jeroen, al heel wat jaartjes ken. Ik overdrijf geen millimeter als ik vertel dat wij regelmatig snikkend van de lach van de bank gerold zijn. Het zat er toen al in; hij is gewoon echt grappig! In Sjoerd Joosen vond hij bij Etten-Leurse toneelgroep MaxMini zijn gelijke. Ze hebben ook nog eens hetzelfde beroep: marketeers bij een theater, de één bij het Luxor en ander bij het Ro theater. Daar zien ze veel achter de schermen (dat is hun werk, duh!) en ze vroegen zich op een dag af hoe het zou zijn om vóór de schermen te staan.

Voor de lol zetten ze samen, met behulp van muzikale begeleiding door Thijs van Gurp en Yvo Putter, een show in elkaar en toonden dit aan vrienden en bekenden. Enerzijds schoorvoetend anderzijds vol bravoure, aanstekelijk plezier en een gezonde dosis lef. Het werd een succes. Van het één kwam het ander. Tot uiteindelijk zelfs, totaal onverwacht, een finaleplek  in het Leids CabaretFestival! Nu toeren ze samen met de andere  twee finalisten, te weten Marco Lopez, de enige echte knuffel Portugees met geweldige dans moves en Martijn Kardol, met zijn rake zelfspot en lieflijke liedjes, door Nederland. Ze doen zo´n 40 theaters aan. Waaronder Orpheus in Apeldoorn gisteravond.

joosen en de jager 1

Natuurlijk zat ik er ook. Niet omdat ik nieuwsgierig was naar de show, die had ik immers allang gezien, maar omdat ik het stoer vond hen in zo’n groot en echt theater te zien staan. En ik wilde Jeroen graag weer eens spreken… Maar ik moet bekennen dat ik mij toch vergist heb. Er was wel degelijk verschil. Ze zijn gegroeid, zoals ze dat in talentenjachten zo mooi (lelijk!) zeggen. Het verhaal is dat van twee jonge mannen, die midden in een Quarter life crisis zitten. Een crisis vol met beslissingen nemen, over solliciteren en banen, over Tinder en relaties, constant stelling moeten nemen, keuzestress bij de thee, wel of geen mindfulness oefening en wat te denken van Papadag. Dit alles werd met veel humor, hilariteit en vooral op topsnelheid uitvergroot en in een origineel decor gespeeld en gezongen. Toch zag ik nieuwe, aangepast en daardoor betere dingen, hoorde betere zang en er was meer zinvolle samenhang met de muzikanten. Voor hetzelfde kaartje zag ik ook Marco en Martijn…dus deze herhaling was gewoon heel prettig!

joosen en de jager 4

Ik ben heus niet de enige fan. Onderweg kwamen in diverse media de mooiste recensies voorbij. Ik noem slechts een paar steekwoorden uit diverse artikelen: Explosief koppel, energiek, spektakel, duidelijke bewegingstaal, prachtige lichteffecten, humor, heerlijke ridiculisering, vlot, actueel, springerig, iemand legde hen zelfs naast Draadstaal. Nu heb je een beetje idee toch?! Nog zo’n tien theaters te gaan. Grijp je kans als je kunt! Daarna zal een rustperiode volgen voor bezinning. Misschien wel weer keuzestress; komen we terug, wat gaan we doen en hoe gaan we het doen? Ik twijfel alvast nergens aan want die mannen bevatten zo’n absurd grote dosis creativiteit dat moet toch wel een uitweg vinden. Tot dan!

joosen en de jager 3

Inburgeren

Als je ergens anders gaat wonen heb je de eerste tijd een wat ontheemd gevoel.

Waar zit die winkel? Hoe kom ik daar? Aan wie kan ik wat vragen? Waarom gebeurt dit hier op deze manier? Wat zijn de gewoontes?

Om overal zo snel mogelijk achter te komen is een kwestie van inburgeren. Aanpassen maar, uitproberen en meedoen. ’s Stads wijs, ’s stads eer. Dit geldt ook voor eetgewoontes. Streekrecepten gemaakt met streekproducten. Toch had ik hier even moeite mee:

IMG_20160402_191909153

Maar ik ben nu eenmaal een bikkel en at ze allemaal achter elkaar op. De grootsten zijn zelfs het lekkerst. Echt heerlijk!

Maar… toch eens navragen hoe die zwijnen het voorelkaar krijgen om hun eigen keutels handmatig te bereiden… Het is waarschijnlijk een ambacht dat ik nog niet ken?

Bedankt

Mensen vragen wel eens ‘Hoe bedenk je het allemaal?’ Maar soms hoef je voor een blog niet ver te zoeken. Ga een eindje wandelen, een beetje winkelen, zet je oren en ogen open en laat het gebeuren. Vandaag maakte verschillende mensen het me weer erg makkelijk.

 

Even lekker snuffelen in de boekhandel. Twee jonge meiden ook.

  • Nah, wat is dit voor een stom boek!
  • Huh? Wat dan?
  • Het heet ‘555 feiten waar je helemaal niets aan hebt’.
  • O.
  • Dan heb je er toch niets aan?
  • Waaraan?
  • Aan dat boehoek!
  • Dan neem je het niet…

 

Een verwarde vrouw klampt zich aan mij vast.

  • Ik ben de weg kwijt!
  • Nou, dat is raar… Net lag hij nog langs de stoep…!
  • Huh?

de weg kwijt

Een gezinsauto volgeladen met gezin rijdt langs de stoeprand.

  • Daar kun je parkeren Papa!
  • Nee, daar staat NP.
  • No problem toch?

 

Bedankt mensen!

Begrepen

Je mag het gerust weten: ik hield mijn hart vast voor deze dag. De folders speelden er wekenlang op in. Graag laat ik mij verrassen maar op voorhand bestudeerde ik het aanbod voor de zekerheid grondig. En dat had ik niet moeten doen. Mijn nieuwsgierigheid sloeg om in huiver. Pure angst.

Blokker spande ook dit jaar weer de kroon. Door het aanprijzen van een weegschaal. Niet zomaar eentje maar de enige echte ‘Medisena BS470 lichaamsanalyseweegschaal’! Die meet gewicht (duh!), BMI (dat is geen fiets!), lichaamsvet (kijk naar jezelf!), vocht-, vet- en spiermassa (hoe meten ze dat allemaal!) en alles is af te lezen in moderne blauwe ledverlichting (al hang je er een slinger bij!), inclusief 10 geheugenplaatsen (alsof ik dit wìl onthouden) en dit alles tegen een ‘moederdagprijsje’… O ja, en ernaast staat een afbeelding van Doutze Kroes.

Op dezelfde pagina kunnen moeders ook blij worden van een flip-bin (wie wil het niet!), een snijplankenset (liever de messen!), een StarWarsdvd (???!) of een lekvrije soep 3-in-1-box (echt…?).

Gelukkig bleek mijn angst ongegrond en heeft het thuisfront mij heerlijk getrakteerd op bloemen en chocola. Hoe zou ik gereageerd hebben bij die weegschaal? ‘Goh… leuk zeg… altijd al willen hebben…dank je…’ Of zou ik ronduit (vooral rond) durven vragen ‘Heb je het bonnetje nog…’ Misschien had ik deze informatie eerder moeten delen met jullie; dat moeders bloemen en chocola ruim voldoende vinden. Ik zie het in ieder geval als een teken dat ze me kennen en begrijpen.

Dan neem ik nu een bonbon (vooruit nog eentje dan!) en ga ondertussen Blokker mailen om mijn hulp aan te bieden voor de folder van volgend jaar. Succes moeders, ik wens jullie veel begrip toe.

chocoladebloemen

Buiten beeld

De mooiste beelden zijn de beelden buiten beeld. Je hoeft de tv maar aan te zetten vandaag en het gaat over de GIRO. Ik hoef alleen maar uit mijn raam te kijken… Uiteraard zie je een overkill aan fietsers, aan roze, aan volgauto’s en aan mensen die daar weer foto’s of andere beelden van maken. Persoonlijk heb ik niet al te veel met die broodmagere sprietjochies die zich een slag in de rondte fietsen terwijl er niemand anders op de weg is (zo kan ik het ook) dus ik zag vandaag heel andere dingen.

Soms was het best wel lang wachten en was de zon best warm:

DSCN4141   DSCN4159

 

Waarom met z’n allen hangen achter een hek, met een beetje creativiteit kan het een stuk leuker:

DSCN4146DSCN4148

 

En dan wil je de boel graag wat roze opleuken natuurlijk, als het lukt tenminst:

DSCN4152 DSCN4156

 

Achter de schermen bij de renners zie je dit, ff de bus uitladen en een kabeltje inpluggen:

IMG-20160506-WA0002IMG-20160506-WA0001

 

En als het afgelopen is…kun je naar je fiets fluiten:

 

DSCN4151

Maar dat laten ze niet zien op tv!

Gelukkig laten ze ook niet zien hoe ik enthousiast aan de kant sta te roepen ‘Dúmele, dúmele, dúmele!!!’, klakkeloos mijn buurman imiterend. Weet ik veel dat ik ‘Dumoulin’ moet zeggen.

De verzamelaar

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd georganiseerd door uitgeverij Ambilicious. Er kon een keuze gemaakt worden uit de onderwerpen ‘Rosa Maris’, ‘De verzamelaar’ of  ‘Wegversperring’. En het mocht niet meer dan 500 woorden bevatten. Ik heb gekozen voor de middelste en kwam uit op 498 woorden. Geen winnend verhaal maar leuk om te doen. )

Met gesloten ogen leunt ze even tegen de voordeur. Het is gelukt. Een diepe zucht. Met trillende handen maakt ze het pakket open. Het eeuwenoude gepolitoerde hout komt tevoorschijn. Haar ademhaling stokt als ze het hele meubel ziet. Precies wat ze bedoelde. Puntgaaf op wat charmante gebruiksspoortjes na. En ook een model dat nog niet in haar bezit was. Zo snel als het gewicht het toelaat sleept ze de secretaire naar het enige lege hoekje van de woonkamer. Perfect. Alsof het daar altijd al heeft gestaan.

‘Mooi?’ vraagt ze, zijn bedenkelijke blik volgend. Overbodig. Hij verzoekt haar al jaren geen ‘oude rommel’ meer te kopen. Hij begrijpt haar niet. Hoe interessant ze het vindt dat achter elk voorwerp een heel leven schuil gaat. Een leven van iemand anders. Waar ze zich moeiteloos in kan verdiepen. Een naam en adres in kinderlijk handschrift geschreven op het voorblad van een boek. Van wie kreeg de eigenaar dit boek? Een inscriptie op een zilveren lepel. Ter ere van wat? Een fijn porseleinen kannetje met een klein scherfje er af. Wat is er gebeurd? Zo ook deze secretaire. Van wie was het en waarom moest het weg. Ze prijst zichzelf gelukkig dit moois te bezitten.

Natuurlijk weet ze dat het compensatie is. Voor het gedrag van Marcel. Zeven jaar geleden biechtte hij op dat de relatie die hij met een collega had voorbij was. Ze wist nergens van. Wel werden de late avonden en werktripjes direct schrijnend helder. Ze was met stomheid geslagen, sprak een maand lang geen woord. Dubbend op wie de meeste woede was gericht. Op hem of op haarzelf. Hij ging door het stof voor haar. Probeerde haar te sussen met een antiek schilderij. Ze kende het schilderij. Al tijden stond ze verlangend voor de etalage. Eigenlijk was haar echte verzameldrang daar begonnen. Als vergelding. Voor wat hij haar aangedaan had. Ze kocht. En kocht.

Deze keer kijkt Marcel wel erg bevreemd. Meestal bemoeit hij zich niet met haar aankopen. Nu vraagt hij zelfs naar de herkomst. Ze geeft, zoals altijd, een vaag antwoord. Hij voelt zich teveel en verdwijnt naar boven. Dan kan ze zich helemaal overgeven aan haar nieuwste aanwinst. Ze trekt een stoel dichterbij. De klep gaat soepel open en dicht. De binnenkant toont verschillende vakjes en laatjes. Verwachtingsvol opent zij ze één voor één. In de laatste treft ze een dubbele wand aan. Haar slanke hand past er net tussen. De vingers tasten in het rond en stuiten op een stapel papier. Voorzichtig trekt ze de papieren uit het geheime vakje.

Het blijkt een stapel foto’s. Van een jongedame. Mooi is ze. Rood haar en groene ogen. Apart. Een vrouw die mannen mooi vinden. De tweede persoon op de foto is Marcel. Samen met de roodharige op het strand. Samen aan een chique gedekte tafel. Samen aan het paardrijden. Samen voor een open haard. Een verzameling van mooie momenten van verliefde mensen. Op de laatste foto zijn ze met z’n drieën, de baby in het midden.