Maandelijks archief: april 2016

Sterk

Ik zie je gaan.

Door weer en wind.

Ooit aanbeden.

Veelal door meerdere mannen.

Wat draaiden ze wellustig om je heen.

Jouw zelfvertrouwen ongevraagd vergrotend.

Je genoot zichtbaar.

Om de verkeerde redenen.

Want wat ligt adoratie dichtbij agressie.

Je besluiteloosheid werd niet geaccepteerd.

Je werd vervolgd.

Ordinair achterna gezeten.

Er werd niet meer om je maar op je gevochten.

Ik riep nog ’Meid kom op voor jezelf!’.

Je hoorde het niet.

Verdoofd van schrik was je.

Niet veel later dribbelden er zeven kleinen achter je aan.

Druk had je het.

Als alleenstaande moeder.

De waardeloze woerden waren verdwenen.

Je snepte en kwetterde.

Je rende heen en weer.

Je wilde iedereen behoeden.

Het lukte niet.

Vandaag zag ik je weer.

Nog slechts twee kleuters om je heen.

Maar je loopt met opgeheven hoofd.

Ik ben trots op je.

Sterke vrouw!

DSCN4107

Koningsdag 2016

Beeldverslag vanuit Apeldoorn…

DSCN4109

Tussen de buien door was iedereen er!

DSCN4111

Slenteren langs goedbedoelde rotzooi!

DSCN4110

Luisteren naar een Hollands moppie muziek!

DSCN4112

Af en toe een tintje oranje…!

DSCN4108

En kindjes blauw versteend van de kou…!

Eigenlijk een koningsdag als elk ander jaar. Gelukkig maar!

In Zwolle zonder dollen namen ze wel een risico hoor;

Typhoon betekent toch ‘gevaarlijke wervelwind’…

maar het liep gelukkig buitengewoon goed af!

Ik ga nog even koekhappen.

Oranje roze

  Heel Nederland kleurt onderhand weer oranje. Heel Nederland…behalve Apeldoorn. Je zou het niet verwachten van zo’n koningsgezinde stad maar hier kleurt alles roze.

Girobier

Het bier. Maar ook de roze rozen vliegen de deur uit. De plantenbakken vullen zich met roze hortensia’s. De rode lopers zijn roze. De etalages concurreren dat het een lieve lust is. Van roze kleding tot roze strijkijzers tot roze rollators. Ik zag zelfs ergens roze sushi. Straten zijn versierd met slingers van roze vlaggetjes maar ook met slingers van roze T-shirts. De gemeente heeft 1000 knotten wol beschikbaar gesteld waarmee de inwoners kunnen guerrillabreien of –haken.

guerillabreien

En aangezien ik sinds twee maanden ook inwoner ben vervul ik natuurlijk graag mijn burgerplicht. Met 28 knotten heb ik ruim 13 meter gehaakt. Waarom? Omdat 6 mei in Apeldoorn de start plaatsvindt van de Giro d’Italia. Logisch toch; een Italiaanse fietswedstrijd die begint in Nederland… Net zo logisch als de Tour de France vorig jaar in Utrecht startte. Ik gok dat de Ronde van Vlaanderen volgend jaar in Ierland begint. Alles draait hier om de Dzjieroo!!! In de lantaarnpalen langs de route hangen roze fietsen. De gevondenvoorwerpenafdeling bij de Apeldoornse politie is opeens beduidend kleiner…

Giroijs

Dit roze giroijs is wel heel aangenaam en warm aanbevolen (tja, iemand moet het testen hè…). Op 29 april wordt de bevolking op het Marktplein verwacht. Na de koffie (gratis maar hopelijk niet roze) worden de gebreide/gehaakte lappen om de bomen langs de route gewikkeld en wie liever iets anders doet kan een emmer verf krijgen en een roller om het hele plein roze te verven. Op de gebruiksaanwijzing van de verf wordt beloofd dat de kleur na ongeveer vier maanden verdwenen is…

giroparaplu

Soms heeft er iemand een origineler idee; niet alleen roze maar ook de kleuren van de Italiaanse vlag. Waarom in parapluvorm weet ik ook niet…kan er niets bij verzinnen ook.

Is er dan niets Koninklijks aan? Toch: Koning Willem Alexander komt 6 mei het startsein geven en ik ga langs de kant staan met een oranje vlaggetje!

 

 

Zeg es eerlijk…

Komt een buurvrouw op mij af. Ze roept ‘Kun je het al zien?’, mij daarbij verwachtingsvol aankijkend. ‘Nou zeg!’ antwoord ik op goed geluk. Niet helemaal eerlijk dus.

Toch vind ik mijzelf behoorlijk eerlijk. Hoewel het niet altijd zo goed uitpakt als met de buurvrouw. Zo riep ik eens gemeend ‘Man, dat is lelijk!!!’ tegen een zelf gefabriceerd kunstwerkje van een kennis. Ik kan slecht liegen, heb er ook echt een bloedhekel aan als men dat tegen mij doet. ‘Wat zit je haar leuk!’… terwijl ik net van de fiets afstap. En ik heb moeite met overtredingen maken. Soms gebeurt het toch wel eens, per ongeluk, dat ik bij rood oversteek maar dan komt er echt niets aan. Beetje smokkelen, mag toch wel? Mijn rijbewijs heb ik helemaal zelf gehaald maar ik wist helemaal niet dat je dat ook kon kopen. Belasting geef ik eerlijk op maar ik wist niets van Panama.

Nu lijkt het alsof ik mijzelf op de borst aan het kloppen ben. Geenszins. Dit gedrag is namelijk geen verdienste maar op dit punt word ik gedreven door pure angst. De held op sokken steekt ferm de kop op. Ik dùrf niet eens links in te halen, een snoepje te stelen of iemand te beledigen. Daarbij heb ik gewoon geen zin in gezeur of ruzie. Je begrijpt nu een beetje waarom ik uitermate geschokt was door dit bedrijf:

DSCN4093

Zomaar drie straten verderop. Een kantoor waar mensen werken. Die achter een desk zitten. Mensen die je graag willen helpen bij frauderen! Die daar hun geld mee verdienen. Ik stel me zo voor dat ik daar ga solliciteren: ‘Wat zijn je kwaliteiten met betrekking tot liegen, stelen en verstoppen?’. Met mijn rode hoofd en stotterend antwoord val ik meteen gigantisch door de mand. Wat hebben die mensen voor verhalen op verjaardagen? Of frauderen ze daar ook over? Hebben ze geen geweten? Slapen ze nog wel?

Ik houd het maar bij mezelf: eerlijk duurt het langst! Of was het nou het korst…?

Eclectisch

Zo zou ik deze dag het beste kunnen omschrijven. Vandaag namelijk  weer eens naar de Verzamelaarjaarbeurs geweest. Wat blijft het toch een feest om naar te kijken. Zoveel spullen (vijf hallen vol…), zoveel stijlen (geen stijl is ook een stijl…), zoveel jaartallen (er wordt heel wat gegokt…) , zoveel prijzen (soms moet je zelf het Blokkerstickertje even verwijderen…), zoveel geweldige mensen. En een feest om te luisteren. ‘Ja mevrouw, dat is echt een…eh…oud…eh…dingetje!’. ‘Ik heb het jaren in huis gehad maar mijn man werd het zat, is het geen schatje, dit dingetje bedoel ik dan hè…!’. En dan het gehaaide afdingen. Ik zag een moeder en dochter aan weerszijde van de verkoopster gaan staan, ieder met een klein schoteltje. Ze riepen ombeurten razendsnel een bod en de verkoopster raakte in de war. Uiteindelijk nam ze beduusd €30,- aan voor de beide schoteltjes samen! Er waren opvallend veel jonge mensen vandaag aanwezig. Dit zijn degenen die de eclectische woonstijl tot in de puntjes beheersen; een baroklampje kan prima op een jaren vijftig tafeltje! Hieronder nog wat bewijsmateriaal van het eclecticisme (meer plaatjes dan woorden in een verhaal (een plog) is ook een duidelijk voorbeeld…)

DSCN4094

Big mama van papier-maché, let op de blote teentjes…

DSCN4095

Je zult het maar verzamelen…zelfs een ‘Antiek’ bord in neon!

DSCN4097

Tja…dat is nog eens een zetel!

DSCN4106

Kerstpaddo’s…

DSCN4101

Openbaar gebedel om muntjes…

DSCN4103

En dan denk je opeens ‘Wat moet ik toch met al die verzamelde citruspersen???’…versier er de binnenkant van je caravan mee!

DSCN4099

Gelukkig zijn er overal ‘Breaky breaky’ momenten (au, mijn Nederlandse hart!) en dat is ook echt wel nodig en omdat ik een van huis uit braaf persoon ben deel ik het graag met je volgens de opdracht op de beker.

Piep!

De muis in het voorhuis zegt het: Piep!!!

Mijn telefoon piept. Die van jou ook, hoogst waarschijnlijk anders maar hij piept.

De magnetron piept als hij klaar is. Sommige mensen piepen al als ze nog moeten beginnen.

De auto heeft heel veel piepjes. Een vliegtuig nog veel meer.

Een hond piept als hij, al dan niet per ongeluk, op de staart getrapt wordt.

Er zijn ook irritant piepende deuren maar charmant piepende vloeren.

Soms vervangt de piep een te grof woord.

Kuikens piepen om hun moeder. Of om eten.

Moeder piept als vader weer te laat thuis is voor het eten.

Een kind piept als het naar bed moet.

De wekker piept ‘s morgens. Een astmalijder ook.

Soms wil ik er wel eens even tussenuit piepen.

Maar ja, iedereen weet: zoals de ouderen zongen….

 

Daarom heeft dit piepkleine bordje mij nogal in verwarring gebracht!

DSCN4073

Om welke piep gaat het precies? Mag ook bij benadering…

En wat wordt er nu eigenlijk bedoeld met deze zin?

Moet er soms een spatie tussen duwt en je?

Maar het is niet alleen mijn deur dus zou ‘de’ deur beter geweest zijn.

Wat gebeurt er met de deur?

Geeft hij jou een duwtje na een bepaalde piep?

Moet je zelf een duwtje geven?

Vraag blijft: welke piep?

Het leven is niet altijd eenvoudig…

 

Deze blog echter was zo gepiept.

Voetzoeker

sok

Hij zit samen met zijn vrouw aan een tafeltje schuin voor me.

Ik zie het zomaar opeens.

Wat apart, denk ik.

Ik kijk nog eens.

En dan is het definitief gebeurd.

Ik blijf maar kijken.

Kan mijn ogen er niet van afhouden.

Nee, niet omdat het knappe man is of zo.

Maar er zit iets raars boven zijn schoen.

Aan de achterkant om precies te zijn.

Ik kan me van breiles nog herinneren dat er bij sokken breien termen als ‘een kleine en een grote hiel’ ter sprake kwamen.

Maar wat ik hier zie!

Heeft hij nou twee gezwellen net boven de schoenrand?

Ik kijk nog eens goed.

Eensklaps zie ik het!

Hij draagt grijze sokken met zwarte teen en hielstukken.

(Dat teenstuk denk ik er maar even bij.)

De hielstukken steken boven de rand van de schoen uit!!!

Hoe kan dat?

Die sokken zijn dus veel te groot.

Moest hij een keer zelf sokken kopen en kwam met de verkeerde maat thuis?

‘Je draagt ze toch maar!’ mopperde zijn vrouw.

Heeft zijn vrouw een keer de verkeerde maat meegenomen?

‘Je groeit er van zelf in’ smoesde zij.

Was het een verjaardagscadeau?

‘Jij leeft op zo’n grote voet’ grapte de zwager misplaatst.

Of ‘Zo heb je ruimte voor je lange tenen’  riep een collega lollig.

 

Zijn vrouw stoot hem aan ‘Kom we gaan!’

Voor hij opstaat haalt hij nog even snel zijn sokken op.

 

Identiteit vs identiek

identiteit

Ik zit voor het raam en kijk naar buiten.

Een auto stopt langs de stoeprand.

Ik heb niet beters te doen en blijf kijken.

De voorportieren worden tegelijkertijd geopend.

Links stapt een man uit.

Een beige afritsbroek, een blauwe fleecetrui met zwarte accenten en stevige schoenen.

Rechts stapt een vrouw uit.

Een beige afritsbroek, een rode fleecetrui met zwarte accenten en stevige schoenen.

Ze hebben zeer waarschijnlijk dezelfde kapper.

Hij loopt naar de achterkant van de auto om de aldaar opgestapelde fietsen te verwijderen van het rek.

Zijn eigenwijsheid blijkt uit de hoeveelheid extra banden waarmee alles is vast gemaakt.

Eerst gaat de damesgazelle de stoep op.

Vrouwlief staat paraat om de standaard uit te zetten terwijl de herengazelle al snel volgt.

Dan duiken zij tegelijkertijd de auto in ter hoogte van de achterbank.

De daar reeds gereedstaande rugtassen worden tevoorschijn gehaald.

Hij een rode, zij een identieke groene.

Ze wisselen geen woord.

De inhoud van de rugtassen wordt nog eenmaal gecheckt.

Water. Pleisters. Regenjas. Meergranenreep. Plattegrond. Mobiel.

Ze knikken goedkeurend en binden de rugtassen achterop de fietsen met een spin.

Hij een zwarte, zij een identieke bruine.

Ze zetten hun rijwiel op de weg voornemens hun tocht te aanvaarden als zij opeens fel naar zijn schoenen wijst.

Hij kijkt en schrikt een beetje.

De fiets gaat terug op de standaard en hij stopt de pijpen van zijn beige afritsbroek in zijn bruine sokken.

De pijpen van haar beige afritsbroek zitten al in de beige sokken.

Daar gaan ze.

Ik kijk hen na.

En denk.

Wat zag ik nou?

Een jarenlange relatie waarin de identiteit verloren gaat door alles identiek te hebben en te doen?

Of een jarenlange saamhorigheid die juist door alles identiek te hebben en te doen een identiteit op zichzelf is?

 

V&D

Ja, ik weet het… iedereen heeft er al iets over gezegd. Daarom beperk ik me maar tot een drietal opmerkingen.

De finaleopruiming, wat een trieste bende. Triest omdat er om spullen, dingen, materie, aardse zaken, simpele hebbedingetjes gevochten wordt alsof het zaken van levensbelang zijn. Triest dat ik er ook aan meegedaan heb. Niet de allereerst dag maar wat later toen de rijen bij de kassa te overzien waren. Maar wat ben ik blij met mijn aankoop voor de verzameling!!! Ik hoefde er niet eens om te vechten…

IMG_20160325_170742

Een jongedame uit Leiden heeft een Ode aan V&D geschreven, tekst gemaakt op het net zo Nederlandse lied ‘Het Dorp’. Els van Oosten kan alleen niet zingen. Nu heeft René van Kooten met pianobegeleiding van Gregor Bak het lied ingezongen en op You tube gezet. Mocht je niets te doen hebben vandaag…luister er eens naar 😉

‘Ik weet nog hoe het was,

shoppen en zitten bij La Place’

‘En op de treden van de roltrap

Zag ik altijd vele klanten staan,

Ik was een kind en wist niet beter

Dan dat dit nooit voorbij zou gaan.’

En nu…de allerlaatste rij…wit en zwart…op weg waarheen…symbolisch of niet?

IMG_20160325_161324