Maandelijks archief: februari 2016

Groots

Heerlijk, een hotelovernachting! Daar kan ik zo van genieten. Ik houd van een beetje groots binnenkomen, enkelhoog tapijt, kroonluchters, brede deuren. Glimlachende mensen in een mooi uniform om me heen, die niets liever doen dan het mij naar de zin maken. Alles staat voor me klaar, een mooie grote kamer met een groot bed, aangrenzend een mooi grote badkamer. Als er dan ook nog eens een mogelijkheid is tot uitgebreid ontbijten en ’s avonds heerlijk dineren dan ben ik een intens tevreden mens. Normaal gesproken.

Het ging natuurlijk weer niet normaal deze week. De nieuwe vloer zou gelegd worden deze week. ‘Ze beginnen heel vroeg hoor!’ waarschuwde de vloerenboer tevoren. Oké, dan zouden wij de voorafgaande nacht gaan slapen in een nabij gelegen hotel. Het zal ongetwijfeld weer groots geweest zijn…alleen heb ik daar niets van mee gekregen. Toen we er arriveerden met onze gruisschoenen in het enkeldiep tapijt kreeg ik meteen hoofdpijn van die schitterende kroonluchters. Ik had nog net kracht genoeg om de sleutel te dragen. We sleepten ons naar de toegewezen kamer en weten nog steeds niet wie het licht aangelaten heeft.

Door een snerpende wekker werden we ruw gewekt. Maar gedrild als we zijn  door de afgelopen weken springen we (voorzichtig) uit bed, pakken onze spullen en knauwen als ontbijt op een oude, onder in een rugtas gevonden, krentenbol. Voor we het hotel als een stel dieven in de nacht verlaten breng ik nog snel een bezoek aan de prachtige grote badkamer.

groots

Gloeiende! Rol bijna leeg! Ik kijk verwilderd om me heen, geen reserverol! Maar dan… komen mijn origamikunsten van pas. Ik houd zelfs nog 1 velletje over. Want ik denk natuurlijk niet bij het laatste vel ‘wie na mij komt die redt zich wel’. Maar wat een tegenvaller van zo’n groots hotel, zoveel poeha en niet eens voldoende papier. Als ik wegloop kijk ik nog eens hoofdschuddend om. Wat zie ik daar? Bijna aan het plafond?!!

 

 

Advertenties

Metamorfose

metamorfose

Wat zijn we er gek op; programma’s waarin verlepte huizen en lieden gemetamorfoseerd worden tot aantrekkelijke woningen en bloeiende personen. De afgelopen drie weken heb ik het idee dat ik midden in zo’n programma zit!

Het geklus aan ons nieuwe huis schiet aardig op, je ziet het opbloeien. Na de eerste weken van slopen, breken en stofhappen, zitten we nu in de opbouwende fase. Leuk?! Spannend blijft het wel. De met zorg uitgekozen kleuren verf ‘serengetti’ in combinatie met ‘macadamia’ blijken, eenmaal op de muur, gewoon twee tinten mosterd… Hoe zal de kleur van de keuken matchen bij de vloer en passen daar de gordijnen dan wel weer bij? Geen wereldvraagstukken maar toch. Eigenlijk zou ik me daar helemaal niet druk om hoeven maken. Bij alles, maar dan ook alles, wat we uitgezocht hebben was er wel een verkoper die zei; ‘Goede keus! Ik heb het zelf ook!’. In één klap was het idee dat ik unieke keuzes aan het maken was, dat ik op de toppen van mijn creativiteit aan het lopen was, verdwenen. Ik probeerde nog een val op te zetten…

  • Mooi, die donkere vloer!
  • Goed keus mevrouw! Ik heb hem zelf ook!
  • Hm…nee ik ga toch voor die lichte!
  • Goede keus mevrouw! Ik heb deze vorige week bij mijn broer gelegd!

 

Al met al gaat het met het huis de goede kant op, van miezerig rupsje wordt het een prachtige vlinder!

Met mijn lijf gaat het echter precies de andere kant uit. Het is ook een metamorfose maar dan van fris en fruitige vlinder naar geknakte pop. Na die weken intensief klussen staat er nog maar één klus bovenaan: overeind blijven. Het einde van mijn Latijn komt angstaanjagend dichterbij. Als ik op internet iets zoek tegen spierpijn vind ik slechts teksten als ‘No pain, no glory!’ of  ‘Enjoy your pain, you’ve earned it!’. Lekker dan. Ik kan me nog het meest vinden in ‘I hurt my everywhere!!!’.  Ik ontdek nieuwe spiergroepen, heb blauwe plekken en eeltlagen op de meest wonderlijke plaatsen. Mijn tandenborstel weegt ’s avonds 10 kilo. Waarom zitten vloerplinten niet gewoon op ooghoogte als je ze verven moet?! Waarom houdt de psalmenfluiter elke dag een vuistvol onderdeeltjes over? Hoeveel gruis kan mijn maag dagelijks aan? Waarom maken vorige bewoners nooit hun radiatoren schoon? Het enige voordeel van deze situatie is dat ik stralende oorbellen heb! Die vergeet ik steeds uit te doen voor ’t douchen.

metamorfose

 

Ver-, be- en ontzorgen

Ik vertel niks nieuws als ik zeg dat een verbouwing de nodige zorgen met zich meebrengt. Neem nou de keuken van ons nieuwe huis. De oorspronkelijke eigenaren hebben deze in een ver verleden aangeschaft wellicht in een vlaag van lichte depressiviteit of een twijfelachtige hang naar gothic. De uitvoering was namelijk dof zwart met nog doffer donkergrijs. Onze vriend Sjon (zie vorige blog) heeft hem intussen gereduceerd tot dit:

DSCN3923

Niks mis met minimalisme maar dit is wel een uiterste. Daarom op zoek naar een nieuwe keuken. Dat is vlugger gezegd dan gedaan. Waar moet ik op letten? Wat mag ik absoluut niet vergeten? Wat wil ik? Wat wil ik perse niet? Wat heb ik nodig? Wat is overbodig? Al snel blijkt dat ik echt geen keukenprinses op de erwt ben want in principe gaat het mij er alleen maar om dat ik ergens mijn handen kan wassen, dat ik iets kan koken dan wel bakken en dat ik het gebak op een koele plek kan bewaren (er van uitgaande dat er nog een restje is…). Daarom was ik echt superblij met dit bordje:

DSCN3712

Een ontzorgde keuken die ook nog eens thuis bezorgd wordt! Lekker makkelijk, heel wat zorg minder. (die prijs, een andere kopzorg, daar hebben we het nog wel over…) Kom maar op met die keuken! Wist je dat keukenverkopers wel drie dingen tegelijk kunnen? Praten en glimlachen en je 134 keer de winkel laten rondlopen. Hij bracht ons al kwetterend oog in oog met keukendeal 24.

        • Eh…tja….kan deze ook in een andere kleur?
        • Tuurlijk mevrouw! Loopt u even mee? Keuze uit 126 kleuren
        • Okééé…eh…tja…doe die maar. Ander deurtje misschien?
        • Tuurlijk mevrouw! Loopt u even mee? Keuze uit 73 frontjes.
        • Okééé…eh…tja…doe die maar. Kan er dan misschien ook een ander handgreepje aan?
        • Tuurlijk mevrouw! Loopt u even mee? Welke van de 57 wilt u er op?
        • Okééé…eh…tja…doe die maar.

En zo ging het nog wel een paar kilometer en een uurtje of drie door. Oeverloos veel keuzemomenten over lampjes, kranen, topbladen, eilanden, plintverlichting en de rest. Alles wordt uiteraard geleverd met soft-close. Dat vind ik nogal wat. Hoe moet ik voortaan een huiselijk meningsverschil afreageren? Er komt echt veel meer bij kijken dan je op voorhand zou denken. Maar uiteindelijk waren we er uit.

  • We hebben toevallig zo’n model als u wilt hier in toonkamer 83 staan, loopt u even mee?
  • Tuurlijk! We zijn benieuwd!
  • O…eh…tja… 

DSCN3714

 

En opeens zitten we weer tot onze nek in de zorgen!

 

 

De Psalmenfluiter

Gedegrageerd! We zijn gedegradeerd van best wel handige Harry’s tot simpele hobby Bobs. Een invasie van professionele klussers in ons nieuwe huis afgelopen week heeft ons zelfbeeld verplicht doen bijstellen. Doorgaans draaien wij onze zowel rechter- als linkerhand niet om voor schuren en plamuren, voor verven en witten en voor ingewikkeld patroonbehangen maar dit is natuurlijk kinderspel.

In de eerste helft van de week kwamen vier mannen ons tegelijkertijd helpen. Drie waren er breedgeschouderd, de vierde trainde duidelijk de lagere spiergroepen, die rond de navel dus. Wellicht meer een denker? Opeens was ons huis gevuld met diverse rolkasten gereedschap, kilometers kabel, mengtonnen van 120 liter, mixers van anderhalve meter groot, koelboxen vol eten en drinken, een radio en constant piepende telefoons. Alles stond onder leiding van Sjon! Een aannemer om op te bouwen. Bij het verleggen van een leiding door middel van ‘ff een sleuffie hakken’ voorzagen wij paniekerig allerlei problemen. Sjon stelde ons gerust: ‘Als het nat wordt weten we meteen waar de waterleiding zit’. Kijk dat zijn duidelijkheden waar je rustig van wordt. Hij zette iedereen aan het werk en vroeg elk half uur vaderlijk of het goed ging. Hij heeft duidelijk de wind er onder. Ook goed te zien als hij roept: ‘Bakkiedoen!’. Je staat er versteld van hoe rap zijn personeel luistert. Een man die niet met zich laat sollen. Telefonisch hield hij een heel betoog over het feit dat hij ‘een driekupertje besteld heeft en een zeskupertje gekregen heeft en dat ie niet voor een zeskupertje gaat betalen als hij om een driekupertje heeft gevraagd!’. Klare taal. We snapten diezelfde dag nog dat het om het formaat van de container ging…

En dan het eten: ‘Bammetjedoen!’. Onvoorstelbaar wat er allemaal uit die koelboxen tevoorschijn komt. Ik wilde de boel nog opleuken met gezellige plastic bekertjes. Met bijpassende bordjes. De servetjes heb ik maar niet eens op tafel gelegd. De anderhalveliterpakken werden direct aan de mond gezet, de broodjes met ongewassen handen opengereten, van een plak kaas voorzien en in twee happen naar binnen gegooid (herhaal dit 9x). De denker had zelfs een heel pak hagelslag meegenomen wat hij over twee boterhammen verdeelde. Ik moest de neiging onderdrukken te roepen: ‘Laagste prijsgarantie zeker?!’ De stukadoor veegde zijn handen bij voorkeur af aan zijn broek, de stoel, de suikerpot en mijn jas als hij die weer eens verplaatste zodat het kledingstuk niet vies werd… Al met al waren het gezellige dagen, er werd keihard gewerkt, gelachen, gezongen en geplaagd en Sjon toonde zich echt een goede baas!

Dat het ook anders kan bewees de tweede helft van de week; er kwamen twee andere mannen. Uitsluitend voor de badkamer, gestuurd door de winkel waar de natte cel is aangeschaft. Ook wel harde werkers maar met langere pauzes en echt heel andere verhalen. Samen hielden ze smakeloze verhandelingen over kaakchirurgen, ziekenhuizen en uiteindelijk prostaatproblemen! Boeiend. Het enige ‘grapje’ dat er die dag viel: ‘Ik gebruik mien eig’n rolmaat!’, ‘Begint die van jou ook op 0 dan?’. Ze lagen in een deuk. Wij verhoogden slechts onze wenkbrauwen. Het was helder als glas dat het  Bijbelbeltfiguren waren. Niets op tegen maar ze deden zo lang over bidden en danken dat ik ze verdacht van het stiekem knappen van een uiltje. Het daadwerkelijke eten kostte minder tijd. En als het boren en timmeren even iets minder luid klonk… hoorden we gefluit. Geen vrolijk deuntje van een moderne hit of zo maar uit het toekomstig toilet klonk een serieuze psalm. Op hele noten. Als hij buiten op een steiger had gestaan hadden de dames vanzelf omhoog gekeken. De Psalmenfluiter, het zou zomaar het nieuwe boek van Jan Siebelink kunnen zijn maar nee, gewoon bij ons in de wc.

Verwondert u over niets… ik ga nog even de suikerpot afbikken.