Maandelijks archief: januari 2016

Schatzoeken en vinden

Tja, als je gaat verhuizen kun je niet zeggen ‘Dit neem ik mee, de rest zoek ik een andere keer wel uit’. Het is geen gewone voorjaarsschoonmaak, waarbij je nog wel eens een hoekje kunt overslaan maar eentje met een hoofdletter S. Alles moet door je handen. Alles wordt gewikt, gewogen, besnuffeld, geaaid of verafschuwd. Alles roept herinneringen op. Sommige van het schrikbarende soort (Wat??!!! Heb ik dat nou nog???!!! Waarom bewaar ik dit??!!!) en anderen weer van sentimentele aard (Ahhhh! Heb ik dat nog? Wat lief!) en weer anderen met een groot Oeps!-gehalte (Dit had anders gekund…).

 

DSCN3876

Dit is een combinatiegeval. Het roept iets vertederends op. Ruim 32 jaar geleden gekocht voor de eerstgeborene. Ahhhh… Maar tegelijkertijd dringt het jammerlijk tot me door dat ik ook ruim 32 jaar ouder verder ben.

 

DSCN3878

Deze is puur sentiment. In een doosje waarin een ingewikkeld keukenapparaat verstopt zat, zo eentje met een ergerniswekkende energieverspilling aan schoonmaaktijd en dat dezelfde dingen kan als mijn aardappelschilmesje, vond ik een Sinterklaasgedichtje van 30 jaar geleden. Mijn vader zette graag overal een punt achter…

 

DSCN3885              DSCN3882

Bij verplaatsen van een kast beleefden we een Oeps!-momentje. Betrapt! Al die jaren om de kast heen geverfd dus. Ik zou me hier uit kunnen redden door te zeggen dat dit bewust gedaan is. Op deze manier krijg je namelijk een aardig inkijkje in de diverse periodes van ons leven. Picasso had toch ook een blauwe en een roze periode… We startten met maagdelijk wit (wie niet). Daarna wilden we als tegenhanger van het kille Nederlandse weer (dat was toen nog wel eens kil) een mediterraans sfeertje neerzetten met de kleur terra. Vervolgens stapten wij over naar rupsgroen in de trend van ‘haal buiten naar binnen’ en ook om een groener gras te hebben dan de buren. Uiteindelijk koos het huis zelf voor het verkooptechnische zachtgeel. Dit verhaal krijgen de kopers er gratis bij.

Kom, ik ga eens verder met schatgraven.

Vreemd

Rare jongens hoor, die mensen!

Ik hoorde gister deze ‘leuke’ dialoog.

-Haai! (luchtkus 1), Hoestie? (luchtkus 2), Alles oké? (luchtkus 3).

-Ja joh, je weet wel, druk, druk, druk!

-Ik weet het meid, maar wel leukedingendruk?

-Ja, leukedingendruk maar wel spannend hoor!

-Toch wel leukspannend hè?

-……ja hoor….

 Ook zag ik dit:

DSCN3762

Het lijkt me de brievenbus van Gargamel of een soortgelijke mopperpot.

Niks willen, niks toestaan, niks goed vinden

maar wèl post willen ontvangen!

Als ik postbode was

zou ik er een sticker onder plakken

met de tekst: NEE, ik bezorg bij u geen post meer!!!

En toen ik deze zag….

DSCN3478

ben ik spontaan gestopt met schrijven…

Doez’n

DSCN3807

Kijk toch eens wat een prachtige kroonluchter! Op het eerste gezicht zou je denken aan een gezellig restaurantje, eventueel een hotellobby, in elk geval aan een weelderige ontmoetingsplaats. Niets is wat het lijkt. Dit is namelijk het midden van een keuken/badkamerwinkel! Achter de ‘bar’ staat de hele dag een professionele kok te bakken en te koken ‘om het thuisgevoel te creëren’.

Schoorvoetend betraden we voor het eerst deze winkel op zoek naar een nieuwe badkamer. Na vijf minuten wilden we rechtsomkeert maken, dit is geen zaak voor osm. Te laat. Twee verkopers kwamen op ons af. De ene blozend rond en gezellig en andere bleek met afgezakte oogleden en schouders. De Ronde legde uit dat de bleke stagiair ons ging help’n. Oké… Ik zal het hele proces niet herhalen maar het kwam er op neer dat de Bleke echt zijn best deed. Met zijn allereerste klant… Dat de Ronde na elke zin, als een soort echo, met zijn wijsvinger terechtwijzingen aangaf en naar ons verontschuldigend knipoogde. Hetgeen het zelfvertrouwen van de Bleke niet ten goede kwam. Het gestuntel duurde en het duurde.

Na eindeloos rondjes lopen door de uitgestrekte toonzaal, talloze keuzemomenten later, hadden we een bad, een douche, een wastafel, en een toilet uitgekozen. De Bleke wiste het zweet van het voorhoofd en beloofde ons nu te gaan uitrekenen wat een en ander zou gaan kosten. ‘Moet’n die mens’n ook nie een kraan hebb’n denk je?!’. De schouders zakten zo mogelijk nog verder maar hij leidde ons gedwee naar de kranenafdeling.

Het voordeel van deze langdradigheid was dat de kok medelijden met ons had en ons steeds met koffie achterna liep. Dan weer met verse taart erbij, dan weer met vers gebakken, nog warme koekjes. Halverwege werd ons zelfs een kopje versterkende soep aangeboden. Op het moment dat de prijzen werden berekend in een kantoortje mochten wij vrij rondlopen. En net toen we ons gekozen toilet nog eens uittestten op de fluisterzachtheid van het deksel door de klep met alle macht proberen dicht te gooien… kwam de kok weer tevoorschijn ‘Stukje kip?’. Gut wat voelden wij ons thuis!

Uiteindelijk bleek de prijs verbazingwekkend mee te vallen en bedachten we opgelucht dat die hele dag die we daar doorgebracht hadden toch niet voor niets geweest was. De Bleke lieten we snikkend in een hoekje achter terwijl de Ronde ons uitliet met de woorden ‘Ik had in zeuv’n minut’n al in de gat’n wat u had will’n hebb’n voor ‘t doez’n, maar hij moe’t ook  ler’n hè!’. Zeven minuten…

Sfeervol verhaaltje

Een vaak gehoord advies voordat je een nieuw huis gaat inrichten is ‘maak een moodboard!’. In gewoon Nederlands ‘zoek plaatjes bij elkaar die vertellen wat jou aanspreekt’. In mijn geval waarschijnlijk een goed idee want ik ben al jaren op zoek naar een eigen stijl. Momenteel zwalk ik tussen decadente kroonluchters en minimalistische peertjes. Van warm houten vloeren tot handgeglazuurde tegels. Van strak afgewerkte wanden tot gebloemde behangetjes. Ik houd eigenlijk van te veel stijlen, kleuren, vormen en smaken tegelijk. De keuze is reuze…

verzameling taartjes

Misschien is dit al een stap te ver voor me en moet ik me eerst gaan concentreren op een kleurenschema?!

Eens kijken; ik houd vooral van zonnetjes-geel! Maar ook van aardbeien-rood en rupsen-groen. Zwarte-koffie-bruin vind ik mooi! Ben weg van koninginne-jurken-blauw. Marsepein-roze mag niet ontbreken en natuurlijk houd ik van slagroom-wit. Begrijpelijk dat het op deze manier een Villa Kakelbont wordt. Ik heb duidelijk hulp nodig en ga een kijkje nemen in zaken die hierin gespecialiseerd zijn. Eerst vind ik kleuren vernoemd naar…eten!

DSCN3857

Hm, niet slecht. Persoonlijk zou ik iets minder tomaat in de hachee doen en liever de pure hagelslag nemen maar het hopje is oké. Toch vraag ik me af of zulke kleuren nu eetlustopwekkend gaan werken of zorgen ze er voor dat je juist helemaal geen trek meer hebt (dus goed voor de lijn…?! Dat zou nog eens een gat in de markt zijn!)

DSCN3868

Hier heb ik al meer moeite mee. Mijn zoon heeft zes gitaren en niet èèn daarvan heeft deze kleur. En dan heb je die kleur maar dan hoor je niks, geen gezellig getokkel of rustgevend snarenspel. De kleur ‘sjoelbak’ voegt natuurlijk wel een speels element toe. Doet u mij maar twee liter sjoelbak. Leuk voor de…eh…tja, welke kamer?

DSCN3867

Moet ik misschien toch voor de kleur ‘klooster’ gaan? Het is trouwens wel een heel saai klooster. Daar wonen vast broeders van de Orde der Kleurlozen? Het mixt wel weer mooi met ‘Hachee’ of zouden ze ook ‘Habijt’ verkopen?

Nou ja, wat ik ook kies…hoe ik ook combineer… alles past in mijn favoriete kleur:

DSCN3866

Adem uit

adem inhouden

Weet je hoelang ik mijn adem kan inhouden? Twee weken!!! Ik weet het, dit is moeilijk te geloven, maar het zit zo.

Toen onze makelaar in november belde met de woorden ‘Gefeliciteerd, uw woning is verkocht!’, was ik door het dolle, de koning te rijk, in staat om midden op straat de vogeltjesdans te doen, zo blij! Ja, natuurlijk staat er in het koopcontract dat het ‘onder voorbehoud van financiering’ van de koper is, maar dat is nou eenmaal een formaliteit. Toch? In ons geval was de deadline 31 december 2015 en we zouden extra knallend het jaar uitgaan! Zouden…

Aan het eind van het jaar was het zo ontiegelijk druk bij de banken dat er door de koper een verlenging tot 4 januari gevraagd werd.

           Oké, dat snappen wij best (grrr!).

Champagne blijft nog even dicht. Dan blijkt deze datum ook niet haalbaar en wordt er verlengd tot 8 januari.

         Eh….tuurlijk, geen probleem hoor (GGRRR!!!).

Om 17.28 uur, twee minuten voor sluitingstijd, wordt de derde verlenging aangevraagd tot 12.00 uur de volgende dag.

        Ach, waarom ook niet… (#@&GRRRRR*#$)

Volgende dag verschijnt er om 11.59 uur een mail….Sorry, sorry, het is echt bijna rond, graag een vierde verlenging… Nee, dit is echt de allerlaatste… Zullen we maar een paar dagen tegelijk doen nu, tot de 13de bijvoorbeeld?

Eh…nou…eigenlijk zijn we hier niet zo bl….oké vooruit, de laatste keer dan… (#@^%GRRRRR*#$!!!)

Intussen weet ik niet goed raad met mezelf. Wat moet ik doen? Ik moet mezelf bezig houden. Kan niet lijdzaam in een hoekje met de telefoon in mijn hand blijven afwachten. Weet je trouwens hoeveel je eigenlijk met één hand kunt? Ik blader wat in kranten en tijdschriften maar word gek van de reclameaanbiedingen voor gratis sporten. Als ik de tv dan maar aanzet krijg ik dezelfde aanbiedingen, zucht! Minder eten en meer bewegen. Jaa-haa, ik wéét het!

Wat denk je nou? Ik lift me dagelijks suf… aan verhuisdozen niet zwaarder dan 18 kilo per stuk! Hoeveel denk je dat ik eet als mijn maag samengeknepen is van spanning!

Maar dan is daar dan toch het verlossende woord! Eindelijk krijg ik de felbegeerde rode sticker!

DSCN3837           DSCN3838

Eindelijk kunnen de bubbels (cadeautje van de makelaar!) open en vooruit; een klein puntje dan!

 

Eindelijk kan ik rustig uitademen…pffffffffffffffff…

‘T is een tas

Ja, dat is even wennen…geen plastic tasjes meer bij de kassa!

Maar het is te doen hoor…

tasje 4

Andere vraag: wat doe ik met al die tasjes die ik toch al had?

 Ik kom qua idee niet verder dan een parachuutje.

tasje 5

Maar gelukkig is daar internet!

Op http://www.grastussenjetenen.nl is Sanne heel slim bezig.

Zij maakt van de tasjes plasticvellen.

Het schijnt dat je lagen plastic op elkaar moet leggen,

met als bovenste en onderste laag bakpapier.

Als je dan de strijkbout er lichtjes overheen haalt,

 smelt de boel aan elkaar en dat levert mooie plastic vellen.

Voor precieze werking kijk even op haar site.

Die kun je dan weer gebruiken om schattige persoonlijke cadeautjes te maken.

Echt HEMA toch?

tasjes 1

Misschien moeten we overstappen op manden.

Gewicht gezond verdeeld op je rug, handen vrij

en je gooit de boodschappen zo over je linker-

dan wel rechterschouder in de mand.

Diefstalgevoelig?

Ik denk dat ik in de bovenste rand een uitschuifbaar gebit plaats

dat ongenadig dichtklapt als er een hand in de mand gaat die hij niet herkent.

Door middel van een laseroog of zo.

tasjes 2

Maar zoals vaak de simpelste oplossing de slimste is:

maak van de plastic tasjes een nieuwe tas!

tasjes 3