Maandelijks archief: december 2015

Stom

stom

Weet je wat ik stom vind?

Dat ik de laatste twee weken van het jaar buikgriep heb

en dus alle gevulde tulbanden,

kransen, kalkoenen, appelflappen en oliebollen

schaterend aan mij voorbijgaan.

Maar het kan stommer.

Dat je met wintersport gaat zonder sneeuw.

Dat het in Sydney nu al 2016 is.

Dat de serie Heel Holland Bakt Kerstspecial gehouden werd bij 36 graden.

Dat mijn kerstrozen of Tweede kerstdag ternauwernood halen

of ze staan er met Pasen nog fier bij.

Dat je een maandsalaris de lucht in knalt vanavond.

Maar het allerallerstomst vind ik

dat je alleen onder begeleiding van een onbekende

langs een vakantiepark durft te fietsen…

Ik wens iedereen van harte een weldenkend en angstvrij 2016 toe

zonder al te veel stomme dingen  🙂

Advertenties

Mark en ik

achteromkijken

Vind je ook niet dat 2015 momenteel wat rafelig is? Het loopt duidelijk op zijn eindje. Een beetje versleten. Beduimeld. Kreukelig. Met duidelijke gebruikssporen. Scheurtjes hier en daar. Ezelsoren ook. Bijna op. Het is nu net alsof je in een zijspiegel van een auto kijkt; je kunt het nog zien maar het is al voorbij, want je gaat door.

Achterom kijken mag en kan. Soms is dat pijnlijk, soms lachwekkend. Soms hartverscheurend, soms hilarisch. Soms bergen, soms dalen. Soms het herinneren waard, soms beter van niet. Soms nuttig besteed, soms gelanterfant. Soms spijt, soms niet.

En soms hoef je het niet eens zelf te doen, dat achterom kijken. Mark Zuckerberg stuurde iedereen zijn/haar persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen jaar. Ook aan mij want ik ‘zit op facebook’. Van de tien door hem speciaal voor mij geselecteerde afbeeldingen hebben er vijf met theater te maken, drie met vakantie en twee met taart… Of Mark mij kent!!!

Als dit de weergave van mijn persoonlijkheid is? Dan zie je toch meteen een tonnetjeronde zongebruinde theatergroupie voor je? Hou dit vast! Wat wel werkt is dat als IK de foto’s zie meteen weer weet, voel, ruik en herinner hoe spannend, hoe leuk, hoe heet en hoe lekker het was.

Misschien een tip voor Mark: kijk ook eens achter de face. Ik heb dit jaar 110 nieuwe blogs gepost, weliswaar op WordPress maar meteen doorgelinkt naar facebook. Dit heeft wel (tot vandaag) 9.818 bezichtigingen opgeleverd waarvan de meeste via facebook. Oké, er zijn bloggers die dit aantal per dag makkelijk halen maar vlak de toeloop daardoor op facebook niet uit, Mark!

Ach, jij gebruikt mij en ik gebruik jou en zo is het uiteindelijk een win-win-situatie. Het jaar rafelt verder uit elkaar. Over drie nachten beginnen we weer van voren af aan! Samen 🙂

In de wolken

Vroeger bakte mijn schoonmoeder zelf Kerstbrood, volgens jarenlang goedgekeurd recept. Wee degene die met de keukendeur sloeg en het rijsproces verstoorde. Zij bakte niet alleen voor haarzelf, niemand ging daar de deur uit zonder zo’n baksel. Mijn eigen moeder was een kei in Oud en Nieuw salades. Zij braadde daarvoor eerst het vlees, schilde, sneed, roerde, proefde, besloot dat het nog lekkerder was als het een nachtje bleef ‘staan’ en vulde vele eieren handig handmatig. Ik, als volgende generatie doe het iets anders. Ik ga een aantal keer naar de winkel en koop kant en klaar spul. Ik stouw het eigenhandig in de immer te kleine fietstassen. Eenmaal thuis drop ik de handel geheel zelfstandig sierlijk op een gezellige schaal in Kersttinten. De lof die ik daarmee oogst steek ik net zo dankbaar in mijn zak als mijn schoonmoeder met haar brood en mijn moeder met haar salade.

Het wordt iedere generatie een stuk makkelijker. Nu kunnen familieleden online hun cadeaulijstje opsturen en ik kan het gevraagde online bestellen. Voor 1 euro extra worden de geschenken ook nog eens feestelijk ingepakt. Online zoek ik recepten die me lekker lijken en online kan ik de juiste ingrediënten bestellen. Voor wat euro’s extra zetten ze het zelfs op mijn aanrecht. Online zoek ik voorbeelden van stijlvolle versiering en ik kan meteen maar dat leuke pakket nr. 18 bestellen. Bij besteding van 50 euro of meer krijg ik de cd met knapperend houtvuur en een busje dennengeur gratis. Tenslotte kan ik nog wat fijne kerstmuziek online opzoeken om het op de playlist te zetten. Als ik dan ook nog eens slaag met een glitterend outfitje online te scoren heb ik in één avondje alles geregeld! Top!

Hoe makkelijk is het om dan nog een stapje verder te gaan…laten we de hele Kerst online vieren!!! Via facetime wensen we elkaar gezellige dagen toe. Via facebook laten we elkaar weten waar we mee bezig zijn. Op Instagram laten we zien hoe ons gevulde bord er uit ziet. En ons met pakket nr.18 perfect gestylde tafel. En onze glitterende outfit. Via kerk online volgen we vanaf de bank het Kerstverhaal en het mooiste kerstgezang. Oud Hollands scrabble of sjoelen kunnen we net zo goed spelen op de app. De cadeaus kunnen net zo makkelijk bezorgd worden. Dan appen we even hoe laat ze verwacht kunnen worden. Ja…je moet ze nog wel even zelf uitpakken…

in de cloud

Het zou allemaal op deze manier kunnen. Maar houd er rekening mee: dan geen knuffels, geen aaien over bollen, geen warme armen om je heen, geen geuren en kleuren, geen heimelijke knipogen, geen onverwachte momentjes, en geen persoonlijke aandacht. ‘Aandacht werkt helend’ las ik ergens en daar ben ik het zo mee eens. Geef elkaar gewoon een beetje oprecht aandacht in plaats van een wolkentoetje in de cloud.

 

Taalpraatje 6

 

toekomst

Eigenlijk zou er achter de titel tussen haakjes ‘slot’ moeten staan… Wegens de aankomende verhuizing heb ik afscheid moeten nemen van mijn taalklasje dus is dit voorlopig het laatste taalpraatje. Omdat er momenteel niet veel anders in mijn hoofd zit hebben we het, hoe kan het ook anders, over huizen gehad. Begrippen als etage, begane grond, kelder, dakkapel, glazenwasser, lift en servicekosten kwamen aan bod. Een dwarsdoorsnede van een huis op het bord getekend, alles benoemen en de leerlingen maar knikken, ja ja! Even checken:

  • Hoe heet de ruimte waar je eten kookt?

De keukenkamer!

  • Waar gebruik je dit? (plaatje van Page toiletpapier laten zien)

In de wc-kamer! Maar waarom staat hond op papier???

  • Wat staat er in de keuken?

De magtrowave!

  • Wie wonen er nog meer bij jou in de flat?

   Heel veel boeren!

Na het Sinterklaasfeest, waarvan ze het schoenzetten echt niet begrepen, op naar het Kerstfeest. Dat kennen ze natuurlijk wel:

      Is ook met oude man met lange witte haren op knie!

Ja die! 😉 Om de Nederlandse gewoonte van het kerstkaart sturen kracht bij te zetten had ik voor ieder van hen een kaartje meegenomen. Ze waren al zo blij met de envelop ‘Voor mij???’. Dan geeft mijn hart een krimp. Ik ken ze pas drie maanden maar wat ben ik met ze begaan. Jonge sterke mensen (21-28 jaar) in de bloei van hun leven op zoek naar…naar wat eigenlijk? Halverwege hun zelf gekozen studie in hun moederland vluchten naar een vreemd en ver land. Helemaal alleen. Meteen vast aan allerlei regels, eerst inburgeren anders kun je niks, mag je niks en krijg je niks. In de leeftijd dat onze kinderen zich volop ontplooien, wellicht gaan settelen blijven zij maar wachten en zoeken en afvragen. Wanneer zie ik mijn familie weer? Kan ik die studie in Nerdeland ook doen? Vind ik hier de baan waarvoor ik ginds ben opgeleid? Waarom doen sommigen mensen zo afwijzend tegen mij? Ik heb grote bewondering voor hen! Zoveel doorzettingsvermogen, aanpassingsvermogen, lef en inzet! Ik ken Nederlanders die nog niet een derde hiervan bezitten…

Wat schrijf ik dan op het kaartje? Hoe wens je iemand ‘Gelukkig Nieuwjaar!!!’ terwijl man en kind in een ander werelddeel wonen, terwijl contact met eigen ouders gevaarlijk kan zijn, terwijl je graag wilt werken maar werkgevers je om onduidelijke redenen afwijzen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor ‘Ik wens je een mooie toekomst!’. Toen moest ik wel eerst gaan uitleggen wat wensen betekent en wat toekomst betekent en de figuurlijke bagage die meegenomen wordt…maar de vrije vertaling werd ‘Ik wil graag dat het goed met je gaat!’.

En dat hoop ik van harte! Voor iedereen eigenlijk maar voor hen net ietsje meer 😉

 

Gloeiende

Naast het overheerlijke eten

gaan we natuurlijk ook wat drinken met Kerst.

Niets lekkerder dan heerlijke warme gloeiwijn!

En dan lekker je koude handen er om heen.

Zo Kerstig.

Zo sfeervol.

Zo’n lekker gegloei je je lijf.

Maar wacht eens.

KOUDE handen?

Deze Kerst niet dus!

Maar daar heb ik het volgende op gevonden:

koude handen

Leg deze minimaal een uur voor gedrink in de vriezer!

Voor het gevoel hè.

Het gevoel van gloeien.

En natuurlijk voor de sfeer.

Proost!

Gloeiende dagen 😉

Gewoontjes ?

Als je niet van een gewoon doorsnee blogverhaaltje houdt kun je deze net zo goed overslaan. Ik ging namelijk heel gewoontjes naar het tuincentrum. Naar de kerstmarkt in het tuincentrum om precies te zijn. Het ging er vrij gewoon aan toe. Een optocht van rolstoelen met mopperende oudjes ‘Ik heb nog mooie ballen!’. Zuchtende mannen die het allemaal net wat minder ‘Enig!!!’ vinden. Vrouwen in wier glimmende ogen alle lichtjes weerkaatsen, haastig hun toch al goed gevulde wagentje voortduwend. Opa’s en oma’s die uit alle macht  hun nakroost uit de Lemaxetalages proberen te houden. Heerlijk. Alles ieder jaar lekker hetzelfde 😉 Bijna alles dan…

DSCN3817

De levensgrote schapen (hoe groot is die stal dan…?)  waren al snel uitverkocht…

DSCN3819

Na het vliegend hert, het hijgend hert, nu ook het liggend hert…blauw…

DSCN3820

Kerstaanbieding voor NA de Kerst…

DSCN3823

Een boom, niet mèt ballen maar vàn ballen…voel een drang tot tellen…

DSCN3826

Eindelijk helderheid over de lampjes…wel natellen hè als je clusterverlichting gebruikt…

Hoe gewoon wij het ieder jaar eigenlijk weer vinden geldt niet voor iedereen. Een klein dametje van een jaar of vier bleef bij de ingang pal staan en vanaf die plek keek verwonderd in het rond, alle geluiden en schitteringen opzuigend  en met een diepe zicht van verrukking zei ze ‘Dit is echt de allermooiste winkel die ik van me leven heb gezien!!!’.

Goeie kerstdag

roltoeter

Zo, klus geklaard! Het is even doorzetten maar dan heb je ook wat. Opgelucht kijk ik naar de wiebelende stapel voor me op tafel.  Kijk, kerstkaarten zelf maken is niet zo moeilijk als je kunt knippen, plakken en glitter strooien. Dat lukt me dus wel. Maar dan komt het moeilijke: wat schrijf je er op of in? Er bestaan stickers en stempels met teksten maar dat vind ik dan weer te onpersoonlijk.

Prettige dagen. Tja, ik weet het niet. Het doet mij altijd meteen denken aan pret, vette pret, pretletters. Aan roltoeters en kartonnen feesthoedjes met knellende elastiekjes. Aan lichtelijk beschonken polonaises met ongewilde handtastelijkheden. Om dit nu twee dagen te doen?

Gelukkig Kerstfeest. Dat is pas vermoeiend! We weten nu toch wel dat geluk gevormd wordt door een momentopname. Door een onverwacht gelukt gerecht, een cadeau dat precies jouw maat blijkt te zijn, het vroegtijdig vertrek van tante Mies, het onopgemerkt vals spelen tijdens het sjoelen. Maar twee dagen lang constant gelukkig zitten wezen?

Zinvolle feestdagen. Oké, ik ben wel principieel tegen het overslaan van welk feestje dan ook maar om er nu meteen een diepere zinvolle betekenis aan te geven is mij een stap of wat te ver. Gewoon gezellig slap kletsen, simpel spelletje spelen, onverstandig snoepen, zingen (ja, ik doe dit heel zachtjes) met als enig doel de zin van het leven even te vergeten.

Inspirerende kerstdagen. Dit vind ik wel meteen kunstzinnig of zweverig klinken maar het kan, als je even oplet, echt iets nuttigs opleveren. Je krijgt namelijk de perfecte inspiratie voor volgend jaar op een presenteerblaadje aangereikt! Dan maak je namelijk hetzelfde geslaagde gerecht, dan nodig je tante Mies niet eens uit, je zegt dat je een wol-allergie hebt en jammer genoeg geen rendiertrui kunt dragen.

Ik houd het maar op ‘Goede dagen’. Het meervoud van ‘Goeiedag!’. Dat lijkt mij het belangrijkst, dat je aan het eind van een Kerstdag kunt zeggen ‘Ja, dit was een goeie dag! Het was af en toe prettig, ik voelde mij op diverse momenten gelukkig, een onvoorbereid zinvol gesprekje in de keuken heeft me zomaar inspiratie gegeven.’

En nu ga ik glitter opruimen en kerstzegels plakken.

Nieuwe inzichten

We leven in een veranderende wereld. Dat is op zich goed. Want stilstand is immers achteruitgang. En dat willen we niet. Maar soms begrijpen we de veranderingen niet. Voelen we ons er door bedrogen. Bij de neus en in het ootje genomen. Voor het lapje gehouden.

DSC_0177

De geschiedenis kan dan zomaar vernieuwde inzichten geven. Dat wat je jarenlang als waarheid aannam, wordt helemaal onderstboven gegooid. Na het vertrek van Sint weten velen waar ik het over heb. Hier kom je echter best wel weer overheen.

Maar wat te denken van de schijf van vijf! Gedurende biologielessen uit het hoofd geleerd, blijkt nu niets meer van te kloppen. Koffie! Jarenlang met een filter gezet totdat het apparaat kapot ging en je alleen maar zo’n supersnelle zetter kon krijgen. Nu blijkt dat slow weer koffie veel beter is. Melk! De witte motor blijkt een witte sloper. Bill Cosby! De aantrekkelijke, humoristische en vooral degelijke huisvader dokter Huxtable blijkt een gefrustreerd en zwaar ontspoord persoon te zijn. Opvoeden! Als ouder  moet je overal met je kind over praten, laat hem zelf de grenzen opzoeken en daar van leren. Slogans die er toe geleid hebben dat er veel losgeslagen figuren rondlopen, de rest van hun leven wanhopig op zoek naar een grens.

IMG_20151125_140233

Zelfs spin Sebastiaan van het prachtige gedicht van Annie M.G.Schmidt blijkt anders te zijn dan gedacht. Zij beschrijft zijn onophoudelijke drang om steeds een nieuw web te maken. Tijdens het programma ‘Hoe is het nu toch met…’ is gebleken dat dit slechts een afleidingsmanoeuvre is geweest al die jaren! Buiten de schijnwerpers heeft hij een heel ander leven gekregen. In zijn roze huis heeft hij eindelijk toegegeven aan zijn werkelijke drang. Het zit namelijk zo: Spin Sebastiaan had een sterke drang om uit de kast te komen. Dit kunnen we toch wel een nieuw inzicht noemen! Gelukkig is dit een inzicht om blij van te worden 😉

Even navragen

makelaar

Alle clichés over makelaars zijn waar. Behalve over die van ons want hij is echt een goeie! Clichés over bijna alle makelaars dus. Het zijn doorgaans snelle jongens met lichtbruine puntige schoenen. Ze dragen strak gesneden maatpakken met van die smalle pijpjes. In hun altijd keurig haardos prijkt een designer zonnebril ongeachte het weertype. Soms zijn ze wat ouder, van die buikige vaderlijke mannen die je niets hoeft te vertellen want zij waren al makelaar voor jouw geboorte. Soms is het een makelaar i.o.. Daar ben je mooi klaar mee want die heeft als standaard antwoord ‘Dát weet ik niet precies, ga ik even voor u navragen’. Wel met een glimlach, dat wel.

Slechts één keer troffen wij een dame. Net voor zichzelf begonnen, steevast van plan de heren collega’s te tonen dat zij haar mannetje staat. Het huis dat zij ons toonde verkeerde in de meest bedroevende staat ooit, dus extra moeilijk er nog iets positiefs van te vertellen. Wij hadden het al snel bekeken maar zij stond er op ons de vliering in de schuur (???) te laten zien. Wij gaven haar die kans en stonden buiten de mallepietje-schuur toe te kijken hoe zei met ferme rukken een schuiftrap naar beneden probeerde te krijgen. Opeens klonk een zware doffe dreun op de vliering. ‘Oei’ gilde ik, ‘Een lijk?!!’ Mevrouw de makelaar liet de trap voor wat het was, snelde naar buiten en zei ‘Dát weet ik niet precies, ga ik even voor u navragen’.

Andermans huis bezichtigen, rondlopen in iemands huis, iemands thuis. Het blijft bijzonder. Zoveel mensen zoveel thuizen. Een kleurfreak waarbij alles zwart/wit ingericht is met een accent van signaalrood. Daar liep ik met mijn oranje sjaaltje, te vloeken! Een oud-elektricien met een voorliefde voor plintverlichting. Maar dan ook plinten onder de bank, het bad en het bed! Een artistieke dame die beweerde niet zonder kleur te kunnen leven. Het Ikea-ballenbad is er een oase van rust bij! Een help-mijn-man-denkt-dat-hij-klusser-is-huis. Je kunt sommige dingen beter uitbesteden!

En dan de manier waarop makelaars praten. Ze verwijderen in twee zinnen ‘het keukentje’, leggen smalend ‘een nieuw vloertje’. Ik vroeg ‘Kijk eens op mijn ruggetje…groeien daar centjes?!!’. Ze goochelen met nullen of het niks is. Terwijl voor ons een nul meer of minder van doorslaggevend belang is. Of dat hij er van uit gaat dat zijn denkvermogen groter is dan het mijne: staand op een balkon gaven wij aan het langsrazende verkeer toch wel wat luidruchtig te vinden. ‘Komt u eens binnen staan, dan doe ik de deur dicht! Hoort u wel, helemaal geluiddicht!!!’.

Het allermooist en het meest onthullend zijn de kelderboxen. Ik overdrijf wel eens wat maar dit heb ik echt gezien. Een kerstboom, kunst natuurlijk maar wel helemaal opgetuigd met verlichting en ballen op de juiste plek. Een grasmaaier, altijd handig met die balkons. Een gereedschapverzameling waar de gemiddelde aannemer jaloers op zou worden. En het meest bizar van alles: een urn… Johannes stond er in sierlijke letters op geschilderd. Hij moest eens weten, drie jaar na zijn overlijden is Johannes gedegradeerd tot de kelderbox. Op mijn vraag of Johannes wel wordt meegenomen was het antwoord ‘Dát weet ik niet precies, ga ik even voor u navragen’.