Maandelijks archief: oktober 2015

Heldendaad(je)

Een rustige herfstdag… ja, dat dacht je!

De zon lokt me naar buiten, de herfstkleuren maken me blij, de dwarrelende blaadjes zijn de enige neerslag die ik hebben kan.

DSCN3698

Zo hebben meneer en mevrouw eend vanmorgen ook gedacht. Kom, we gaan even de vliezen strekken en een lekker waggelingetje maken. Ik zie het mannetje met zijn snavel grasduinen tussen de blaadjes. Of heet het dan bladduinen? Op een zeker moment heeft hij een bolletje van iets te pakken en laat het indrukwekkend rondrollen tussen zijn snavel. Net op het moment dat hij het wil uitspugen maakt het vrouwtje een onverwachte beweging. Manlief schrikt zo hevig dat hij het kleinood inslikt! En dan blijkt dat het eerst nog kleine bolletje duidelijk te groot is voor zijn keelgat. Ik heb nog nooit een eend blauw zien aanlopen maar dit heeft er veel van weg. Hij maakt vreemde geluiden en schudt nadrukkelijk zijn kopje heen en weer. Zij maakt het er ook niet beter op want ze rent van de zenuwen alleen maar rondjes rond haar eigen staart.

Wordt er nu iets van mij verwacht? Wat moet ik doen dan? ‘Aanmoedigen tot hoesten’ vind ik snel op internet. Op mijn knietjes hoest ik als een malle in de hoop dat het dier mij nadoet. ‘Klop vijf maal op de rug’ is de volgende stap. Maar wie zegt dat ik het ruggetje niet finaal doormidden sla na twee keer kloppen. Zijn oogjes draaien al weg. Wat moet ik doen?! De Heimlichmanouvre dan maar…waar dit dat verdraaide onderste borstbeen…bij zijn staart?! De adem giert intussen door de beklemde luchtpijpjes. Moet ik nu echt mond op snavel toepassen? Eerst maar even stabiele zijligging proberen. Ik strek mijn handen behulpzaam uit. Nu wordt mijn vrijpostigheid niet langer getolereerd door het vrouwtje. Ze neemt een aanloopt en springt ter verdediging boven op het mannetje. ‘Hij is van mij, blijf af jij!’, snept ze nijdig. En dan gebeurt er een wonder: de woerd wurmt en rochelt nog wat om onder het gewicht van het vrouwtje uit te komen en ‘Hoepla!’ het bolletje vliegt met een boogje uit zijn keel. Ik sta paf en kijk naar de rollende kastanje die voor mijn voeten tot stilstand komt…

Taalpraatje 4

lach en traan

Huilen en lachen. Huilen van het lachen. Lachen omdat je moet huilen. Het ligt zo dicht bij elkaar.

Een Afghaanse dame kwam vanmorgen redelijk overstuur binnen: er was een familielid van haar overleden vorige week. Zij deed niets anders dan de familie helpen, ‘koekie maken’, troosten omdat iedereen ‘veel huilen’. Het ergst was dat zij of haar man niet naar Afghanistan kunnen voor de begrafenis…’ is gevaarlijk van Taliban’ .

Toch lesgegeven, gesproken over ontbijt, lunch en diner. De anderstaligen verbazen zich over de enorme hoeveelheid brood in Nederland en ook nog eens zoveel soorten. Ik verbaas me over sjero en insjera, traditionele gerechten uit Eritrea die zo gekruid zijn dat de tranen in je ogen springen en die de lunch vormen. Daarna mochten zij vertellen wat ze lekker vonden en wat vies.

  • Ik vind vlees lekker en groenten ook
  • En vies?
  • Ook lekker, hmmm viesje!

Om de taalles zijn naam eer aan te doen een fikse taaloefening voorbereid: maak de omdat-zinnen af.

  • Ik ga naar de kapper omdat… wat is een kapper?                                                                              In Afrika, zo leerde ik,  heb je een barbier voor de mannen en een beautysalon voor de vrouwen en natuurlijk niet 1 gezamenlijke kapper.
  • Zij doet wanten aan omdat…want???                                                                                                   Om het nog moeilijker te maken : handschoen en want…wat een rare woorden eigenlijk!
  • Ik doe een bril op omdat…voor wind op fiets?…voor zon?….oogjes niet goed!                    Drie kansen!
  • Hij stuurt een kaartje omdat…ik niet zelf kopen bij trein.                                                                Is een optie, wie heeft het hier over verjaardagen of zo?
  • Hij doet de tv uit omdat…electri  weer uitgevallen.                                                                        Het is maar wat je gewend bent…

Ik vroeg heel belangstellend aan een jonge vrouw van 28 jaar waarvan ik wist dat ze een tienjarig kind heeft, of de herfstvakantie goed geweest was, lekker vrij en zo. Vertelt ze mij dat haar kind in Etiopië zit en haar man in Soedan…

In tijd van twee uurtjes liggen we soms dubbel van de lach en soms knipperen we met onze ogen om niet te gaan huilen.

Aanhouder wint

hema 2Eindelijk!!!!! Eindelijk had ik die opvallend kleine cadeaulabeltjes, waar ik al zo lang naar op zoek was, toch nog gevonden bij de HEMA. Helemaal in mijn nopjes naar de kassa.

                                                                             ‘U wilt deze?’

‘Alstublieft’ (ja! wat zou ik anders willen…?)

 

 ‘Wilt u er nog een netje mandarijntjes bij?’

‘Nee hoor dank u’ (anders zou ik het toch zelf wel pakken….?)

‘Ik mag u ook een gratis tweede worst aanbieden’

‘Nee dank u’ (ik lust de eerste niet eens…!)

 

‘U houdt het hierbij?’

‘Ja graag’ (mens schiet eens op…!)

 

‘O, dit mag ik niet verkopen.’

‘Huh? Waarom niet?’ (gloeiende…!)

 ‘Dat geeft de kassa aan’

‘Dus?’ (goeie reden…!)

‘Ik mag het niet aan u verkopen’

‘Waarom ligt het dan in de winkel’ (goeie vraag…!)

‘Weettikveel, ik mag het niet verkopen van de kassa’

‘Raar hoor’ (dit zeg ik netjes…!)

‘O wacht! misschien omdat het kleine dingetjes zijn en daarom gevaarlijk voor kinderen onder drie jaar!’

‘Zie ik er uit als drie?’ (hoelang houd ik die glimlach nog vol…!!!)

‘Eh… wilt u dan toch liever het netje mandarijntjes?’

‘……….’ (sprakeloos ben ik…)

Ik verlaat de winkel en denk is dit nu Echt HEMA…?

Dit verhaal schreef ik waarheidsgetrouw op 28 oktober vorig jaar. Ik moet erbij vertellen dat de kleinigheidjes het jaar daarvoor (2013 dus) ook al in de folder aangeprezen werden. Toen bleken ze op miraculeuze wijze overal uitverkocht.  De vorig jaar beleefde ellende was ik ternauwernood te boven, en wat denk je???? Vanmorgen even naar de HEMA en ja hoor, potverdoriehollandsglorie, daar hangen ze weer!!! Ik ruk ze van het rek, spoed mij naar de kassa en reken als de wiedeweerga af voordat iemand zich ook maar ergens over kan bedenken, nee ik hoef geen tasje want iedereen mag het zien en trakteer de verbouwereerde caissière op  een jarenlang onderdrukt vreugdedansje!!! Je doet er drie jaar over maar dan heb je ook wat; acht hangertjes van 1 centimeter lang…

DSCN3683

(Voor de oplettende kijker: het zijn Nederlandse Pieten en Duitse Schwarzer Pieten…)

Takkeding

‘Het is weer herfst, de bladkorven kunnen weer naar buiten’

‘Ja Baas, regel ik!’

‘Kun je iets bedenken waardoor mensen er echt alleen maar blad in gooien?’

‘Ja Baas, regel ik!’

  DSCN3679                 DSCN3680

Het leven is soms zo eenvoudig…en logisch….anders heette het wel een takkekorf.

Waar je nu de leeggeplukte takken moet laten is nog niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk komt er nog een Takketon. Met openingen van diverse afmetingen zodat de takken direct gesorteerd  worden op maat. En zal er een boom gekapt moeten worden om al die opvang te regelen. Eens kijken of ik er ergens een artikeltje over kan vinden. Bijvoorbeeld in een blad.

Geen brood

De Jumboman eet geen brood meer. Gezien? Hij eet voortaan alleen nog maar croissantjes in de hoop wat af te vallen. Want van brood word je tegenwoordig dik. Een variatie op de slogan ‘Brood, daar zit wat in.’

Het zette mij aan het denken en aan het uitproberen met als gevolg: ik doe het ook! Ik stop met brood eten. Ik eet voortaan alleen nog maar

IMG_20151009_121250

Ho, ho, laat me nu even uitpraten..!!! Ik weet ook wel dat je hiervan nog dikker kan worden. KAN worden! Hoeft niet persé! Deze schaal stond bij een jubilerend tuincentrum, ik noem geen namen maar het was niet in ons Zoetermeerse. Het was een all-you-can-eat feestje. Gratis, ook nog. Dan maal je opeens niet om kruidnoten in augustus of flonkerende kerstmarkten in september. Dan ga je in oktober gewoon los met die bollen!

Totdat je bij bol twee en half bent… Kramp! Verwilderd op zoek naar een toilet. Eerst niet kunnen vinden. Tien keer dat verdraaide centrum door sprinten. Hijgen. Deurkruk schiet uit je vette handen. Eindelijk! Ontlading!!! Meer dan je gegeten had…

Na de bevrijding een volle zak bollen mee naar huis genomen. Eindelijk een dieet gevonden waarbij je vet mag eten en waarbij je toch afvalt!

Taalpraatje 3

winkelen

We zijn aan een nieuw projectje begonnen. Ik merk dat het makkelijker werkt als je een paar weken een thema hanteert. Nu praten we over boodschappen doen. De dagelijkse boodschappen. Lekker eenvoudig. Dacht ik. Niet dus….

Om het aanschouwelijk te maken had ik voor iedereen een fleurige folder gescoord bij de Jumbo waar een plattegrond van de pas geopende winkel op stond. Het begon al moeilijk met het woord ‘afdeling’. Delen oké, het zijn verschillende delen van de winkel. Maar af?  Wat te denken van de term ‘flesseninname’? Na mijn uitleg, een klein half uur later, want waarom zou je flessen in een kast met een gat stoppen, begreep ik dat sommigen dit nog nooit gebruikt hadden. Aan de andere kant: de gratis-koffie-hoek kenden ze wel. Iemand beweerde zelfs een bankje te zien waar je kunt zitten en koffie drinken maar… dat bleek achteraf de toonbank van de verse bakker. Misschien toch een goed idee! En nee, pindakaas vind je niet op de kaasafdeling en nee, de kaasafdeling is niet hetzelfde als de kassa.

Vandaag op het whiteboard een serie winkels geschreven, bakker, slager, groenteman, enz. Op mijn vraag ‘Waar koop je een half brood?’ was het antwoord ‘Bij de Digros!’ niet fout te rekenen. Toch maar weer aanschouwelijk maken en een stapel kaarten met afbeeldingen van boodschappen erbij gehaald. ‘Sperziebonen’ worden vooral door de vrouwen herkend. Een zakje met gebroken sperziebonen noem je dan al snel ‘bonetjes’ die je bij de ‘groentemand’ koopt.

Een stukje cultuur aanleren hoort er ook bij natuurlijk. Bij de vraag ‘Wat is typisch Nederlands eten?’ merk je weer hoe moeilijk de taal toch is. Ze weten het antwoord wel maar soms komt het wat vreemd uit. Typisch Nederlands zijn ‘hakkeballen’, ‘onderbijtkoek’, ‘stroepkoekie’ en natuurlijk het onnavolgbare ‘drop’. Eén van de negen kende drop, de anderen hadden het nog nooit gegeten. Mijn meegebrachte zak ging rond. Heel voorzichtig werd er door iedereen eentje uitgenomen gevolgd door negenvoudig ‘dankjewel’. De dropjes werden om en om gedraaid, er werd aan geroken, voorzichtig aan gelikt en toen de eerste durfde en ‘lekker!’ riep volgde de rest. De smaken zout en zoet zaten door elkaar in het zakje, ik zag precies wie welke smaak had. Die gezichten…geen taal nodig!

Soldaat van…

Gisteravond was het precies vijf jaar geleden dat de musical Soldaat van Oranje voor het eerst getoond werd. Meteen was het een succes dat zijn weerga niet kende. Onnederlands bijna. Toen de voorstelling ruim een jaar liep besloot ik ook eens te gaan kijken. Had eindelijk het geld er voor over want de toegangsprijs is niet mis. Zeg nou zelf €65,- tot €75,- voor een oorlogsverhaal… Maar wat een spektakel bleek het! Een draaiend podium! Nog nooit vertoond. Ik keek mijn ogen uit en deed mijn uiterste best alle technische snufjes te kunnen begrijpen. Decors die zo doeltreffend waren. Een cast die na een jaar nog even fris op de planken stond. Zwaar onder de indruk dus en toch….knaagde er nog iets: ik had niet goed op het verhaal gelet…

Hoe blij ik was toen mij afgelopen voorjaar opeens een aardig stapeltje podiumcards toebedeeld werd! Gisteravond was ik er weer bij. Meteen een feestje! Niet omdat ik er was maar omdat de musical vijf jaar draait en het daarmee de 1.654ste aflevering was! Dit werd gevierd met:

DSCN3665    IMG_20151010_214246   DSCN3670

Oranje champagne, heerlijke bitterballen, een heuse (oranje)loperfoto van alle gasten en na afloop voor iedereen een goodiebag. Na de drie uur durende voorstelling was er buiten nog een feestje georganiseerd met patat, muziek en de cast liep in het wild rond. Een soort meet&greet& friet…

De verwondering om het bijzondere draaiende podium was er weer maar minder dan de eerste keer. Deze keer kwam het verhaal met een snelheid van 100 km p/u binnen. En als je het laat doordringen dat dit echt gebeurd is, dat je ouders/grootouders dit werkelijk hebben meegemaakt. Die angst, het verdriet, het moeten kiezen van een kant… Opeens begrijp je ten volle waarom deze musical al zo lang een succes is. Het gaat namelijk niet alleen om dat ene oorlogsverhaal, het gaat om het leven, de actualiteit. De echte soldaat van Oranje, Erik Hazelhoff Roelfzema zei:

“ In het leven van ieder mens

komen ogenblikken voor waarop

hij tot zichzelf zegt ‘Tja dat kan niet.’

En dan doet hij iets”

Dit begrijpen we intussen maar al te goed. Als je in een land van uitzichtloosheid woont door oorlogen die daar woeden, dan doe je iets. Voor jezelf, voor je kinderen. Je geeft je laatste geld en waagt een barre tocht in een gammel bootje. Constant vrezend voor je leven maar je doet iets! Als je in een land woont waar opeens heel veel mensen tegelijk een onderdak zoeken, dan doe je iets. Helpen bij opvang, maakt niet uit op welke manier maar je doet iets! Als je bang bent voor die mensen doe er dan iets aan. Zoek uit wat je bang maakt, ga met ze praten, weet waar je het over hebt maar doe iets!

Daarom zijn de liedteksten van de musical ‘Als wij niets doen…wie dan…?’ en ‘Morgen is vandaag!’ zo ongelooflijk alleszeggend. Laten we die haat/angst soldaat maken en van onszelf een soldaat van vrede. Laten we dat doen!

Feestweek!!!

kinderboekenweek

Eigenlijk veel te kort een Kinderboekenweek. Lezen moet ALTIJD! Maar natuurlijk is het heel goed dat er extra aandacht voor is. Stimuleren maar!

Als kind was ik een stiekeme lezer. Niet dat ik verboden boekjes las… maar wel op verboden tijdstippen. Mijn bed stond zo dat ik met mijn hoofd bij het raam lag. Laat daar buiten nou net een knoeperd van een lantaarnpaal staan! Na de nachtkus en het ‘lekker slapen en tot morgen’ moest het leeslampje uit. Daarna lag ik nog uren met in één hand een boek en met de andere hand de punt van het gordijn opzij houdend. De buitenverlichting bevorderde mijn leessnelheid. Mijn moeder verzuchtte regelmatig ‘Moet je nu alweer naar de bieb?!’. De steeds schever hangend punt van het gordijn heeft ze nooit kunnen verklaren…

Sporten ?!

Ik ben er uit!!! Natuurlijk wist ik allang dat ik moest gaan sporten. Nou ja…moest… Van wie moet dat eigenlijk? Het lijkt tegenwoordig wel of je er niet bij hoort, je niet volwaardig mee telt, als je niet fanatiek aan sport doet. Maar ja…ik houd er nu eenmaal niet van. Sterker nog, ik heb er een bloedhekel aan. Een sportschool is een gebouw waar ik met een grote boog omheen loop. Ronduit allergisch ben ik voor die strakke jonge mensen die dan diep ongelukkig zuchten dat ze hun target niet gehaald hebben. Ik wil helemaal geen target. Strakke jonge mensen die gemaakt zijn voor die kekke kleding. Alles is fluoriserend en matchend.  Waarom zou je in vredesnaam alles sneller willen dan een ander, of hoger, of harder of verder. Ik begrijp dat niet.

Waarschijnlijk kan ik er niets aan doen; ik mis vast een stofje. Het sportstofje. En dat is niet mis. Misschien moet daar eens wat meer onderzoek naar gedaan worden. Best zielig voor mij eigenlijk. Daarom is het wel extra dapper dat ik er nu uit ben!!! Ik heb een sport gevonden die perfect bij me past!  Ik hoef me niet charmant te kleden. Het kan mèt maar ook heel makkelijk zonder dieren. Geen vaste tijden. Geen instructeur of trainer. Geen gewichtsklasse.  Geen teamverband. Geen wedstrijdgevoel. Geen zweet. En toch voldoening!

Ik heb de attributen alvast gekocht en uitgetest.

vissportstoelEerste vereiste! Is in standen verstelbaar, aangepast aan mijn rug, in kekke kleuren leverbaar.

vissportschermTocht ligt altijd op de loer en is reuze gevaarlijk bij deze sport. Soort schuilhut.

vissporttafel

Dit is zo handig! Hygiënisch ook en met wat extra hulpstukken makkelijk om te bouwen tot buitenkeuken! Of tot plek voor de rustperiode.

vissportbed

Als dit niet gaat lukken dan weet ik het ook niet! Zeg nou zelf ik heb er alles aan gedaan. Eerlijk gezegd ben ik hier al zes weken mee bezig…en het bevalt prima!

Ik sport!

Als het weer mooi weer wordt ga ik alles ook eens buiten uitproberen.

 

 

 

Liefde vermorzelt

Ieder najaar geniet ik weer van ze.

Het eerste jaar waren ze met z’n zevenen.

 Jaren later hebben ze zich zeker verzevenvoudigd.

Ik haal de rode graag naar binnen.

Soms schrik ik van hun scherpte.

Van de hebberige gevoelens die ze bij me oproepen.

Van de zwaarte die ze achterlaten…

Toch houd ik van ze.

Ik kan ze aan.

In mijn liefde vermorzel ik ze.

Sla ze tot moes.

Maak ze zoet en in.

Elk najaar weer.

DSCN3660