Maandelijks archief: juli 2015

Duidelijk

Vakantie wordt vaak geassocieerd met vrijheid. Lekker niets moeten en vooral doen waar je zelf zin in hebt. Weg met alle regels en gewoontes. Daar ben ik het mee eens…deels.

Want alles maar loslaten, dagelijks alle kanten uit wapperen, geen enkele vorm van houvast meer hebben…je moet het maar kunnen. Ik bespeur af en toe heus wel een zekere mate van creativiteit bij mezelf maar in mijn hoofd ben ik daarmee dan veel vrijer dan irl (‘in het echie’). Soms ga ik toch liever voor duidelijkheid, het beestje bij de naam noemen, de namen en rugnummers hardop zeggen. Neem nou dit:

DSCN3379

Gezien in Frankrijk, zonder enige vorm van uitleg. Wat betekent dit dan? Moet ik om het paaltje heen, mag ik er alleen aan deze kant langs, moet ik net doen als of ik het niet zie, en wat heeft die indringende schaduw er mee te maken? Snap je; ik voel me niet vrij, ben in de war omdat ik geen duidelijkheid heb. Dan liever dit:

DSCN3440

Lekker duidelijk toch? Ik weet meteen wat het is (dat wist je niet, geef toe!) en ook waar ik het behoor te gebruiken (wist je ook niet!)

Maar misschien zie ik het allemaal verkeerd en roept de eerste foto juist heel veel vrije ideeën op om te doen wat mij juist dunkt en roept de tweede foto wrevel op door het twijfelen aan mijn verstand.

Advertenties

Blij mee….maar toch

gegevenpaard

Wat een rare uitdrukking is het toch; je mag een gegeven paard niet in de bek kijken. Alsof ik dit zou willen! Waarom ook? Wat zou ik er aantreffen? Ik wil sowieso niets of niemand in de bek kijken. Anders was ik wel tandarts geworden… En dan zou ik snel op mijn bek gaan want breek me de bek niet open over tandartsen. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is maar tandartsen staan nooit met een bek vol tanden. Stelletje gekke bekkentrekkers.

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen. De afgelopen tijd hebben diverse mensen/groepen gemeend mij te moeten bedanken voor getoonde moed, beleid, trouw en inzet. En als je mij ergens blij mee kunt maken zijn het theaterbonnen/podiumcards. Veel mensen weten dit ook en dit geeft mij de mogelijkheid de ene na de andere musical te bezoeken. Van het Beatrixtheater in Utrecht begeef ik mij naar het Circustheater in Scheveningen en door naar voormalig vliegveld Valkenburg. Ik geniet. Ik hum zachtjes mee, wiebel swingend op het rode pluche, verwonder me over choreografie, decorbouw en technische snufjes.

Tot zover niks mis met het paard zou je denken. Wat men kennelijk niet van me weet is dat geen voorstelling droog door kom… Waarschijnlijk is mijn empathisch vermogen te groot. Ik leef te snel en te intensief mee met kleine jongetjes die van thuis niet mogen dansen, met meisjes in concentratiekampen, met een bekvechtende broer en zus die niet met elkaar maar zeker niet zonder elkaar kunnen. Ik zwicht voor thema’s als loslaten, ergens voor staan, vriendschap. Ik snik me suf bij mooie liedjes en je kunt me opdweilen bij mooie teksten, zoals ‘Jij woont in mijn ogen’… Het probleem is echter dat ik nooit een zakdoek bij me heb. Dan maar zo vaak mijn neus ophalen totdat iemand anders zuchtend een snuitdoek overhandigt. Hoe vaak ik niet met doorweekte mouwen ben thuisgekomen…!

Dus een kleine tip: als je me nog eens een bon geeft… doe er dan een pakje snotlappen bij?

tissues

Vakantie = L’Amour… (uiteraard)

Ik zie het gebeuren. Recht onder mijn ogen. Op ons groengele grasveldje dat als een ontmoetingsplaats tussen een vijftiental Franse vakantiehuisjes ligt. Er bloeit iets moois op tussen het meisje van nummer 10 en het oudste jongetje van nummer 13…

Wat allenig zit zij op het veldje te tekenen als hij schoorvoetend met een voetbal dichterbij komt. Schijnbaar achteloos kijkt hij ‘per ongeluk’ naar haar tekening. Hij maakt een complimentje. Even kijkt ze achterdochtig naar hem op maar laat dan een stralende lach zien. Het ijs is gebroken. Hij rent naar binnen om even later zijn schetsboek met een plof voor haar voeten te laten vallen. Ze pakt het op en al snel zitten ze schouder aan schouder. Ze wijzen, trekken een wenkbrauw op en lachen tegelijk. De basis is gelegd.

Twee dagen later biedt hij haar galant een tekening aan. Voor zover ik kan zien staan er alleen vliegtuigen op. Als extraatje heeft hij de prent zigzag opgevouwen zodat deze ook nog eens als waaier kan fungeren. Ze toont zich verrast en dankbaar en houdt het kleinood stevig vast als ze samen gaan voetballen. Jean et Claire.

Vanaf die dag zijn ze elk mogelijk moment samen op het veldje te vinden. Ze vertellen elkaar eindeloos veel verhalen, lachen om dezelfde dingen en ze voetballen. Hij draagt steeds haar bakje waarin ze eventueel gevangen salamanders wil bewaren en zij haalt snoepjes voor hem. Ze zoeken mooie takken, fluiten op blaadjes, althans dat proberen ze. Ze lijken genoeg aan elkaar te hebben en ze lachen. Vooral dat.

Op een dag komt er een nieuw meisje op het veld. Juliëtte! En zo ziet ze er ook uit. Een engeltje met lieflijk krullend haar, een schattig wit kanten jurkje aan, in haar knuistje een parmantig roze tasje gevat. Als dit een film was dan zou je nu violen horen, misschien wel harpen. Alles zou wazig zijn behalve het meisje. Als stralend middelpunt zou ze het veldje veroveren… Ze nodigt iedereen uit in haar tasje te kijken waarvan de inhoud uitsluitend roze is. Ze wijst Jean aan als uitverkorene het buideltje te mogen vasthouden. Met grote ogen volgt hij Juliëtte als zij even later om hem heen danst. Zonder enige vorm van ritme of gratie maar het witte kant zwiert bekoorlijk in het rond.

Claire trekt lichtelijk geïrriteerd grassprietjes uit de grond.

Dan wordt het snoesje geroepen door Maman voor een fotosessie bij hun huisje. Ze rukt haar tasje uit Jeans handen.

Wat nu? Zal hij haar volgen? Blijft Claire weer allenig achter?

Jean draait zich om naar Claire. Hij loopt naar haar toe. Er is onrust voelbaar. Hij staat voor haar maar zij heeft het druk met de grassprietjes. Dan maakt Jean een potsierlijke kopie van het dansje van Juliëtte. Claire meet en weegt, houdt de spanning er nog wat in. Uiteindelijk geeft ze gretig toe. En zitten Jean et Claire samen, schouder aan schouder, te snikken van de lach. Die heerlijke lach waar geen Juliëtte tegenop kan. Ze wisselen mailadressen uit om elkaar nooit meer kwijt te raken. En verjaardagsdata, de dag waarop ze eindelijk negen worden.

C’est l’amour, toch?

l'amour

Vakantie = avontuur

scrabble

Eigenlijk stel ik helemaal geen hoge eisen aan een vakantie. Ik ben tevreden met lekker weer (20 à 25 graden), een mooie omgeving en gezellige mensen. Ik hoef niet te jumpen, te hiken, sailen of te seilen. Uit mijn dak ga ik van een goede stoel, een goed gevuld glas en een goede pot scrabble. Ja, dat klinkt saai en veilig en weinig avontuurlijk. Maar toch…

Op een avond, naarstig op zoek naar wat afkoeling na weer een dag van 39 graden, zetten we de ramen en tuindeur van ons tijdelijke Franse huisje lekker tegen elkaar open. Ik ben aan de winnende hand met scrabble als opeens de tuindeur dichtklapt door het enige zuchtje wind dat die avond langs kwam. Eh… en nu? In de tuindeur zat geen beweging meer. De sleutel hadden we voor de zekerheid aan de binnenkant van de voordeur gestoken… Opdat die niet kwijt zou raken. Of dat we die in geval van nood niet midden in de nacht moesten gaan zoeken. Het keukenraampje was ook dichtgeklapt. Het andere assortiment raampjes, van die schattige kleintjes om de warmte buiten te houden maar ook een tikkie gezette Nederlanders, was te hoog en dus onbereikbaar…

Eh…en nu? In geval van nood mag je altijd de bazin van het park bellen. Het nummer ligt binnen. Zo ook de telefoon. Een stoel door het raam gooien dan maar? Daar gaat onze borg. Heel hard ‘Help!’ roepen, desnoods ‘Au secours!’? Dan hoogstwaarschijnlijk ruzie met de jonge ouders waarvan de kleine dreiners eindelijk stil zijn. Hulp vragen bij de Franse buren? Het wat-en-hoe-boekje ligt binnen. Dan maar met mains et pieds, je moet wat. De buurman snapt eindelijk ons problême, belt de bazin die ‘pas du problême’ binnen tien minuten ter plaatse was met een loper. Die niet werkte omdat onze sleutel het slot blokkeerde. Een ladder had zij nèt niet meegenomen dus naar binnen klimmen zat er ook niet in. De handy-garcon die als redder zou kunnen fungeren woonde 30 kilometer verderop en intussen was het al ver na middernacht.

Et maintenant? Het enige alternatief dat de dame ons te bieden had was in het naastgelegen en nog onbezette huisje de nacht door te brengen! We kregen verse lakens en een wc-rol. Daar zaten we dan. Met de lakens, voldoende wc-papier, in onze niet al te frisse kleren, zonder tandenborstel of zeepje, met uitzicht op ons huisje waar we niet meer in konden maar wel alles van ons aanwezig was en o ja, met ons glaasje en ons scrabblebord… Ik leg ‘dom’ aan ‘nogal’…

Hoe het avontuur afliep? De volgende morgen klom er in alle vroegte de fris en fruitige handygarcon met zwierige elegantie door ons badkamerraampje en opende binnen twee tellen onze voordeur met onze sleutel. Op deze manier waren we ongewild toch behoorlijk avontuurlijk bezig geweest!

Vakantie = andere taal

bonjour

De donkerogige Française vuurt een vijftal Franse volzinnen op ons af… We hebben toch net alleen maar keurig om twee toegangskaartjes gevraagd? Deux tickets silvousplait. Ze leest in onze vragende ogen een flink portie onbegrip en volgt een andere aanpak. ‘Parlez vous francais?’ vraagt ze nog hoopvol. ‘Non’, zeggen wij. Wat eigenlijk niet klopt want ‘non’ is Frans zat. Daarbij kennen wij ook ‘une glace, deux boules’ en ‘chaud hè!’ en ‘piscine! vite!’. Maar daar komen we hier niet ver mee. ‘Un petit peu’ proberen we haar nog tegemoet te komen. Ze zucht dramatisch en wuift al onze opmerkingen, in welke taal dan ook, weg. ‘Anglais?’ We knikken enthousiast en roepen ter bevestiging luidkeels ‘Yes!’ Ze rolt nog eens met haar ogen en vervolgt met dat charmante Franse accent ‘Oké, ziz is fog you’. Ze schuift ons een papiertje toe ‘Ziz give you korting.’ Wij verloochenen onze afkomst niet en veren op bij het laatste woordje. De elegante dame heeft vaker met dit bijtje gehakt en roept concluderend ‘Aha, you come from ze Nezerlands!’

Vakantie = andere dingen zien

Voor je naar verre of minder verre oorden trekt is het een optie om je in te lezen. Ik doe dit tot op zekere hoogte omdat ik er niet weer thuis achter wil komen ‘Hé! Helemaal niet gezien!’ Maar er moet nog wel wat verrassends overblijven. De beschreven kathedralen, kastelen en andere historische gebouwen in de Dordogne blijken in werkelijkheid vele malen indrukwekkender dan je tevoren zat te bedenken. Je ruikt, proeft, fantaseert en beleeft er namelijk van alles bij… Toch zie ik ook andere ‘dingen’ tussen twee cultureel verantwoorde bezienswaardigheden in.

DSCN2997

In Orléans lokt een man van papier-maché kopers naar de winkel waar papier-machéfiguren verkocht worden.

  DSCN3044

Zomaar een mooi en romantisch plaatje in Domme…

   DSCN3100

Een boer in Reignac met wel héle lange tenen…

  DSCN3143

Dat je in Le Bugue helemaal naar die mooie Franse molen bent geklommen en dat de molenaar de vorige avond stevig is doorgezakt….

      DSCN3326

Dat er iemand zo gigantisch klaar is met die ronde vormen…

DSCN3349Eh….

RSCN3199

Dat je soms alles achter 1 boom kunt vinden…

DSCN2956

Blikjes sardientjes in een bak gepropt als sardientjes in een blik…

Zeg nou zelf, dit vind je toch niet in de voorbereidingsboekjes?

Vakantie = inpakken en wegwezen

 

‘Moet dit ook mee?!’

‘Ja schat, we kunnen niet zonder!’

vakantieauto

Op vakantie gaan gaat niet zomaar, er gaat het een en ander aan vooraf. Allereerst het inpakken. Zonder te willen opscheppen kan ik met een gerust hart stellen dat ik hier een kei in ben. Ik kan griezelig goed stapelen en stouwen, dit alles zonder echt te proppen. Menig reisgenoot heeft versteld gestaan ‘Heb je dat óók bij je??!’. Dan heb ik het niet over Nederlandse aardappelen en heel veel hagelslag want wat is er leuker dan in een ander land boodschappen doen? Maar ik heb het vermogen om in doemscenario’s te denken. Stel dat….en wat nou als…. Een voorbeeld: geven de weersvoorspellingen  uitsluitend hoogzomerse temperaturen dan zie ik toch een onverwachte kille dag opdoemen. Zo kil dat de lange broek gewenst is. Dan zie ik het gebeuren dat iemand (anders) iets smerigs op die broek knoeit. Dus heb ik voor iedereen twee lange broeken mee. Ik krijg pas zin in vakantie als ik het getingel van de lege kledinghangertjes in de kast hoor en ik zeker weet dat van bikini tot bontgevoerde vestjes in de koffer zitten. In het gunstigste geval gaat driekwart van de kofferinhoud alleen maar heen en weer mee op vakantie en kan na afloop zo de kast weer in. Kortom ik ga over de koffers, de tasjes, de bakjes, de zakjes en de mandjes. Schat gaat over de auto…

Wegwezen dan maar. Het heeft altijd wel wat, met z’n allen op de Route du Soleil. Zo’n Route verbroedert. Want je rijdt een aardig tijdje met dezelfde auto’s/mensen op. Je haalt elkaar eens in. Je gluurt eens bij elkaar naar binnen. Je herkent elkaar na verloop van kilometers. Afgezien van de bumperklevende of rechtsinhalende wegmisbruikers, de asocialen die heel sociaal maar slingerend zitten te facebooken, zijn er ook gezellige meerijders. De voortdurend met elkaar kletsers, de samen zwijgers, de dommelende knikkebollers, de gestreste let-jij-nou-es-op-die-kinderen-stellen, de van verveling eters, de constante rokers, de enthousiaste meezingers, de altijd aanwezige neuspeuteraars, de onsmakelijke blote voeten op het dashboardleggers.  We vormen een groep, een team, een bonte verzameling, een club, een peloton dat van weerszijden afstevent op Parijs! Maar we redden het! De derrière de bois is snel vergeten als de eindebestemming bereikt is!

 

 

Origami

Ik heb er niets mee. Vind het wel kunstig en gezellig om naar te kijken. Maar alsjeblieft laat mij dit niet doen! Ik ben er niet geschikt voor. Ik ben er te luxe voor of te aanstellerig, het is maar net hoe je het bekijkt. Ik gun anderen het plezier er van maar voor mij is het een regelrechte straf. Kamperen.

Ik vergaap me aan de folders met kampeerbenodigdheden. Ook zo iets, je hebt zo veel nodig! Je begint met een tent. Dat snap ik. Er staat er eentje in van 4.60 m bij 2.30 m, met als hoogste punt 1.65 m.  Geschikt voor z’n vieren. Vier wat denk ik dan? Vier muizen?! Dan mag ik op mijn knietjes naar mijn opblaasbed schuifelen. Liggen er twee opblaasbedden dan is de tent vol. Waar laat ik mijn garderobe, mijn bescheiden collectie schoenen, mijn boeken, mijn chocoladevoorraad? Ik weet ook wel dat er speciale campingkastjes bestaan. Eerst moet je het stalen frame in elkaar zetten (waarvan deel a nooit in deel b past), dan de bijgeleverde stoffen hoes er overheen en aan de voorkant zit een schattig oproldeurtje. Wanneer rol je dit deurtje netjes op? Ook op je knietjes… Dan de gezellige dingen zoals vliegenmeppers, insectenlampen en wespenvangers. Van harte aanbevolen. Op diezelfde pagina staat ook een aanbieding van vaatwastabletten: 10 stuks in een speciale vakantieverpakking! In een tent? Wat te denken van een onmisbare regen-/wind- en thermometer! Dan weet je tenminste ook nog wat voor weer het is…

En dan valt het mij op dat alles maar dan ook alles op- en uitvouwbaar is. De tent  natuurlijk maar er bestaan ook opvouwbare emmers, wasbakken, containers en wasknijpermandjes! Kampeerders zelf ook: zij moeten zich behoorlijk opvouwen willen ze in de vouwtent de vouwen in het gezicht kunnen slapen. Eigenlijk is kamperen dus een uitvergrote vorm van origami…

origami tent