Maandelijks archief: mei 2015

Sorry…

geweld

Laat ik op voorhand melden dat ik absoluut tegen geweld ben. Tegen alle vormen van geweld. Alle geweld is zinloos. Ik doe nog geen vlieg kwaad; jaag hem hoogstens op met een krant. Mieren leid ik behoedzaam naar de buurtuin. Honden en katten laat ik graag in het asiel zodat mensen die er voor open staan meer keus hebben. Mensen zal ik helemaal niets aan doen. Hoewel ik toegeef dat dit ook iets met durf te maken heeft.

Maar gisteren heb ik toch, geheel tegen mijn principes dus,  geweld gebruikt. Het trof me, ik heb er zelfs slecht van geslapen. Moest de hele nacht over mijn schouder kijken. Werd constant achtervolgd door onzichtbare figuren. Ik rende van afgrond naar afgrond. Hoorde meer dan dat ik ze zag, flitsende messen langs mijn gezicht strijken. Voelde de hijgende represailles in mijn nek. Wat was er gebeurd?

Een oud vrouwtjes loopt voor me met haar rollator. Op de zitting van het voertuig ligt een plastic tas met boodschappen. Een oneffenheid in het plaveisel laat de tas van de zitting afglijden, pal voor de gezonde schoenen van het dametje. Op dit moment staat zij op het punt een levensgevaarlijke smak te maken. Ik zie haar in slow motion struikelen over haar eigen boodschappen. Voorover dubbelkappen. Haar gebit komt ter hoogte van haar bril. De bril maakt spontaan een vrije val. De rollator dreigt een eigen leven te gaan leiden. En net op het moment dat het oudje in het luchtledige hangt spring ik haar te hulp. Ik pak haar ferm bij de boven arm en red haar. ‘Auw!’, krijst het besje. Snel reik ik haar de rollator, de boodschappen en ander losliggende onderdelen. ‘Waar heeft u pijn?’, vraag ik nog steeds behulpzaam bedoeld. ‘Waar jij mij knijpt!’.

 

Advertenties

De lente is binnen

hele trui

Oké, ik beloof dat dit geen mopperblog wordt. Er wordt genoeg gezeurd over van alles en nog wat, zo vervelend. Al dat negatieve gedoe, ik baal er zo van. Dit kan niet en dat kan niet, zus mag niet en zo mag al helemaal niet. Links is fout maar rechts is ook niet goed. Zwart is te donker en wit is te licht. Maar soms mag je toch wel eens naar iets anders verlangen…?

Vandaag wou ik dat het 6 februari was. Toen werd er in Nederland de Warme Truiendag gehouden (in België de Dikketruiendag). De bedoeling is dat je de verwarming wat lager zet, een warme/dikke trui aandoet en zo 6% energie bespaart. Vandaag, aan de vooravond van de maand juni, terwijl de herfststorm de lentebloesem aan de tuintegels plakt, de ramen mistig zijn van de regen, heb ik zo’n trek in een warme/dikke trui. Weg met dat energie besparen; het gewoon even lekker warm hebben!

De lente is er wel hoor. Door de beslagen ruiten zie ik de seringen bloeien, oudervogels vliegen af en aan met volle snavels, folders bieden bontgekleurde picknicksets aan, supermarkten leuren met de barbecuevleespakketten, via mail krijg ik allerlei aanbiedingen voor badkleding. Ik ril. Op http://www.beleefdelente.nl kun je zien wat er allemaal in de lente hoort te gebeuren. De lente is dit jaar binnen.

Maar ik mopper niet…ik blog het gewoon even van me af en denk daarbij: ‘Na regen komt zonneschijn’…toch?

Slaan

 

insloaan

Soms rijd je ergens langs of rijdt er iets langs jou. Je ziet dan iets maar ziet het toch ook weer niet echt. Je neemt het alleen maar waar, het landt niet meteen. Pas later besef je wat je eigenlijk gezien hebt. Dan realiseer je je pas dat het eigenlijk iets heel vreemds was. Iets dat aanzet tot nadenken…

Zo werd ik gister ingehaald door een voertuig met het opschrift ‘Jan Hannes. Op- en overslagbedrijf’. Ik denk ‘Oké, die slaat op en over’. Later dacht ik ‘Opslaan oké, maar tegelijkertijd overslaan?’. Wie wordt er overgeslagen en waarom? Te veel gevraagd misschien? Heb je daar een heel bedrijf voor nodig? Wat dacht kleine Jan: als ik groot ben wil ik een op- en overslag bedrijf! Wat een gehannes…

En hoe zit het dan met dichtslaan? Mensen die voor grote groepen moeten spreken en dan dichtslaan, examendoeners met een blackout slaan dicht maar een autodeur ook. Als ik sneller loop dan jij (stel…) dan ben ik je aan het verslaan maar ben ik een razende reporter (stel…) kan ik  ook een voetbalwedstrijd verslaan.

Denk je dat het oorlog wordt dan ga je etenswaren inslaan (mag best van Klikipedia) maar let op want je kunt zomaar een verkeerde weg inslaan terwijl de afbeelding de slimste manier toont van het inslaan van een spijker. Dan heb ik het nog niet eens over het inslaan van bliksem. Hoe dat precies werkt kun je vast wel ergens naslaan.

Ik ben, geloof ik, nu een beetje aan het doorslaan…nou ja, altijd nog beter dan kort en klein slaan.

Toppunt van verveling?

Stel je hebt werkelijks niets te doen. Geen toe doe lijstje af te werken. Geen achterstallige klussen in te halen. Geen verplichtingen. Niemand in de buurt die iets met je onderneemt. En het ontbreekt je even aan zelfinitiatief. Dan heb ik wel een oplossing voor je: stapelen! Eigenlijk is het stapelen en puzzelen tegelijk. Een zeer creatieve bezigheid dat werkt als volgt. Loop naar je boekenkast, pak er maximaal 8 boeken uit en stapel ze op elkaar. Ik hoor je denken; is dit alles? Neen geenszins. Probeer van de titels op de ruggen ook nog eens een lopende zin of een miniverhaaltje te maken! Het is even puzzelen maar je zult jezelf verbazen.

DSCN2863

In mijn boekenkast vond ik dit: ‘Zeg, ik heb groot nieuws voor u, want de man met de ene arme en de oude juffrouw lopen in de optocht door de tijd, en dan nog iets’, ‘Wat zeg je?’,  ‘mijn beste vriend heet chocolade…’

DSCN2864

Of deze: ‘Wat zeg je?’, ‘en toen viel ik van het podium’, ‘Haha je blijft lachen’, ‘Tja, maar achter de lach…ligt gebroken geluk.’

DSCN2865

Tenslotte deze: ‘De ark van Noach’, ‘O ja mijn vader had er ook zo één, maar dan voor leukerds en lastpakken en andere buitenbeentjes, ja joh, hij was zo handig in huis!’

Maar dan moet je wel echt niets anders te doen hebben hoor….

 

Prietpraat

 

giraf

Ik loop door de gang van school en zie een jongetje staan. De 7-jarige schat kijkt wat beteuterd maar zijn gezicht klaart op als hij mij in het vizier krijgt. ‘Kom je me halen? Mag ik met jou mee?’. Vorig jaar was hij een vast klantje bij mijn Remedial Teachingwerk. ‘Nee joh, jij kunt het nu zo goed zelf, het is niet meer nodig! Maar eh….wat doe jij eigenlijk op de gang?’. ‘Ik heb straf juf’, fluistert hij, zijn neus richting schoenen. ‘O waarom dan?’, vraag ik niet nieuwsgierig. ‘Ik zat te klieren juf’, antwoordt hij eerlijk. ‘Wat jammer’, geef ik diplomatiek terug. ‘Ja maar juf,’ het blonde koppie heftig omhoog ‘ik was gewoon even vergeten dat ik dat niet meer zou doen!’…

Een 10 jarig meisje heeft een nieuw diersoort uitgevonden! Toen ik haar vroeg een aantal wilde dieren te benoemen kwam ze met ‘Tijgers, panters en antilopers’. Nu ken ik wel hardlopers, die over het algemeen doodlopers zijn, ik ken ook doorlopers, leeglopers, landlopers, koplopers, maar antilopers? Toch kon ik me er snel in vinden; ik houd ook niet zo van lopen…

Duidelijkheid

Als mens heb je, in ieder geval ikzelf, een sterke behoefte aan duidelijkheid. Hoe zit het precies? Wat? Wanneer? En waarom eigenlijk? Vragen die ook spontaan naar boven komen als je dit ziet:

DSCN2862

Taartjes, dat is duidelijk. De smaak is ook duidelijk. Of we visite krijgen of dat we er ieder twee opeten is nog niet helemaal duidelijk. Dat ze van het lekkerste bakkertje in Delft komen zie je ook niet aan het doosje af. Dat kan ik verduidelijken. Het regende gisteren zo ongezellig op de antiekmarkt in Delft. De markt waar je een ‘leuk klokkie’ kan kopen, waarbij vermeld wordt dat het uurwerk het ‘echt doet’ als je er aan schudt. De markt waar je ‘geinig voor weinig’ kan kopen. De markt waar Chinezen eigen porselein te duur terugkopen. De markt waar alles aangeprezen wordt als ‘grootmoeders prullen’ alsof het toen ook al niets waard was… De markt waar gister weinig tot niets te onderhandelen viel met de verkleumde en daardoor chagrijnige verkopers. Die markt dus. Daar namen wij halverwege een naar onze mening verdiende pauze bij Bakker Suikerbuik. Gewoon om even op te warmen… De goedgevulde en goedlachse bakker heette ons warm welkom ‘Hee, zijn jullie er weer?! Eén koffie en één cappuccino en zoek er een lekker ding bij hè!’

Het feit dat een bakker je herkent…wat zegt dat nu eigenlijk? Dat is me vandaag nog niet duidelijk…

Slopen(d)

Gisteren vol adoratie naar ons jongste familielidje gekeken. Gekeken hoe het roze éénjarige nichtje, gehuld in roze glittergympen, roze kleertjes en roze haaraccessoires, de roze blokken vakkundig tot een toren opstapelde. Fascinerend spel. Maar natuurlijk nog veel leuker is het weer omgooien van het bouwwerk. Aan gezien zij, net als alle peuters dol is op herhaling, besteedden de gesloopte ouders deze slopende bezigheid met alle liefde uit aan de aanwezige en nog enthousiaste opa en oma.

Het slopen zit er al vroeg in lijkt het, je hoeft het niet aan te leren. Bak een mooi zandtaartje en pats! weg is het taartje. Leg een ferme puzzel van wel zes stukken en hupsakee! alles weer los. Strik een stevige strik in de veters, je draait je om en de veters zijn weer los. Druk het deksel van de nimmer lekkende drinkbeker nog even goed aan….twee tellen later sta je te alsnog dweilen.

Zo was ik altijd zeer gecharmeerd van LEGO. Eindeloos bouwen, meer, groter, hoger, ingewikkelder, technische elementen erbij, altijd je fantasie achterna. Bevalt het je niet meer kun je gewoon opnieuw beginnen. In de speelgoedgids valt het dan ook onder ‘constructief speelgoed’, opbouwend dus. Daarom was ik zeer verbaasd toen ik het volgende tegen kwam:

legostartersloopset  legosloopterrein

Een heel sloopterrein! Compleet met sloopbal, takelwagens, drilboren, shovels, een stropdasmeneer die waarschijnlijk de baas is. Er is zelfs een starterset, voor kleine sloopkarweitjes? Of om het slopen te leren? Ik voel hier zo’n ongelooflijk contradictio interminis opkomen….je gaat iets BOUWEN waarmee je kunt SLOPEN! Wat een leermomenten worden hier gecreëerd…

Wel grappig vind ik dan het detail van de dixi….of je nu bouwt of sloopt…op een gegeven moment moet iedereen.

incl dixi

 

Schokkend

DSCN2719

Als je niet tegen dierenleed kunt moet je dit niet lezen…

Ik verwonder mij regelmatig over het feit dat er zoveel mensen zijn met een fobie. Sommige begrijp ik best. Ik houd ook niet van vogelspinnen, parachutespringen of enge dingen eten. Maar hé, ik kan er prima mee leven. Maar een fobie voor de kleur geel? Voor een leeg huis? Voor scheve stoelen? Oké, ik kan niet in andermans hoofd kijken dus die angsten zullen wel bestaan, of ik ze begrijp is van heel andere orde. Gelukkig, maar ook heel frappant is, dat er voor iedere fobie wel een coach is. Iemand de je angst begrijpt. Die jouw angst helpt te doorleven. Die je aanmoedigt en troost bij terugval. Die je helpt die vrees te overwinnen.

Hetzelfde geld voor dieren. Wist je dat er voor bijna elk dier een fluisteraar is. Lijkt me nog een hele klus bij zo’n hoge giraf. Want ik heb het nu echt niet alleen meer over honden- (Cesar Milan) en paardenfluisteraars (Robert Redford). Er bestaat in Tanzania zelfs een nijlpaardenfluisteraar. Hij waakt over een heilige poel gevuld met deze kolossen. Een legende vertelt dat er ooit een visser uit het dorp de poel in was gegaan en veranderd is in een nijpaard, hetgeen het contact een stuk makkelijker maakt. Dichterbij huis, in Nederland, woont een dierentolk die net zo makkelijk met een hond in Enschede praat als met een kameel in Egypte. De achterliggende filosofie zal ik je besparen.

Waar ik nu naar toe wil met die foto? Is er iemand die deze arme vogel kan helpen over zijn grasfobie heen te komen? Hij dobbert uren in het water, wil dan ook wel eens rustig op de wal liggen soezen, maar dat gras! Dat enge groene gras! Met zijn ogen dicht flipflopt hij als een haas (?) naar de overkant en daar ligt hij met gevaar voor eigen leven op het fietspad. Zijn schutkleur heeft hier opeens een andere waarde: fietsers zien hem tijdig en ontwijken de stumper flexibel. Hij rust wel wat uit, het vederkleed tegen het warme beton aangeschurkt maar je ziet hem denken: ‘Hoe kom ik in vredesnaam weer in het water?!’. Is er een meerkoetfluisteraar onder de lezers?

 

 

Ken je mij?

Trijntje Oosterhuis, die zich steeds maar afvraagt waarom ze meedoet aan het songfestival met het lied ‘Waiaiaiaiaiai?’, die Trijntje dus, heeft ook een prachtig lied in haar repertoire dat heet ‘Ken je mij?’.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Na het lezen van allerlei moederdagblogs ben ik er van overtuigd dat deze tekst alles is waar het om draait. Op you tube zijn tips te vinden hoe je een simpel cadeautje heel moeilijk kunt inpakken. In de folders kom je cadeaus tegen die je moeder onmiddellijk op het idee van onterven brengen. Met behulp van internet kun je via spoedbestellingen hele pakketten laten bezorgen. Terwijl moeders helemaal niet zo veeleisend zijn hoor. Al wat ze willen is een beetje aandacht, een beetje resultaat willen zien van alle zorg die ze overal in stoppen, en vooral iets persoonlijks. Ja, dan nemen ze de beschuitkruimels in bed voor lief, de scheve plakwerkjes voor kunst en de papieren kettingen voor goud. In mijn eigen omgeving zijn ze te groot voor plakken en kleuren maar wat kennen ze mij goed….

DSCN2860

Eén grote voor op schoot en een kleintje voor in de tas!

Half

De voordeligste manier om een houten trap te bekleden is met die stukjes vloerbedekking, ook wel halve maantjes genoemd. Wie kent ze niet.

Niet te verwarren met de Halve Maen, een enge schommelattractie in de Efteling.

Niet te verwarren met De Have Maan, een deftig restaurant in Den Haag.

De een na laatste ronde in een wedstrijd noem je de halve finale. Wie heeft er nooit op deze plek gestaan.

Als je heel sportief bent kun je een marathon lopen. Wie mij kent weet dat ik nog geen halve zal doen.

Er bestaan verenigingen met welluidende namen zoals ‘Halve zolen’. Ja, daar kun je lid van worden…

Veel zaken hebben dus bestaansmogelijkheid ook als ze maar half zijn. En dan heb ik het niet over half werk, half gaar, een half bakkie of ander halfslachtig gedoe.

Toch vond ik deze wel bijzonder:

9. halve arm