Maandelijks archief: april 2015

Mannen…

Tja, mannen.

Ze zijn overal om me heen.

Mijn vader was een man, mijn echtgenoot is een man,

mijn zoon is een (jonge)man,

 ik heb broers, zwagers, neven, ooms,

 kennissen, vrienden, buurmannen, achterbuurmannen,

collega’s, leraren, winkelmanagers, vakkenvullers,

cv monteurs, facebookvrienden, koning, vuilnismannen,

dokters, bakkers, slagers, politieagenten,

 filmmakers, medebloggers.

Wat een mannen!

Je zou nu kunnen denken ‘Die heeft er verstand van!’.

Mis!

Want geef mij 1 goede reden waarom zij hun eigen mosterd moeten hebben…???

IMG_20150424_115600

Jarige Job en Jet

tom pouce De overeenkomst tussen koning Willem Alexander en mij? We zijn in het zelfde weekend jarig. En daar stopt het wel zo’n beetje denk ik.

Zo’n 48 jaar geleden wilde ik alleen maar een prinsje voor mijn verjaardag. Hij kwam een dag later maar ik was meteen zijn grootste fan. Verzamelde ansichtkaarten van de baby, de peuter, de kleuter totdat ik mijn eigen leven belangrijker vond. Nu hij zijn verjaardag een dag na de mijne viert voel ik opeens weer die band… Alleen de manier waarop we vieren loopt een ietsepietsie uiteen.

Laten we beginnen met de voorbereiding. Hij mag zelf bedenken en zeggen hoe hij het wil vieren. Hé, ik ook! Maar ja, als ik om Noachs ark goed te kunnen zien een plekje aan het water wil reserveren is de kans groter dat ik in de achterste rand brandnetels eindig. Voor hem regelen allerlei Oranjeverenigingen decoraties, hapjes en drankjes. Ik bak zelf een taart of twee, mix een drankje naar keuze, blaas ballonnen en hang zelf de slingers op. De dag zelf. Hij heeft 1,2 miljoen kinderen aan het ontbijt terwijl ik een croissantje met koffie op bed krijg. Cadeaus moet hij delen met velen of ‘achter de rododendron flikkeren’ terwijl ik ze zelf mag houden en er volop van kan genieten. Wat te dragen. De koning hoeft niet lang na te denken, hijst zich in donkerblauw of donkerder blauw terwijl ik hinkel tussen zomerkleren en het koud hebben of warme kleren die zo somber en daardoor minder feestelijk ogen.

Het is eigenlijk niet meer dan logisch dat die verschillen er zijn en toch denk ik wel eens… Beiden zijn we weer vier jaargetijden ouder. Is voor hem de tijd die hij doorbrengt in de badkamer ook steeds langer? Of is de onverbiddelijke trek naar het zuiden kieskeurig en overkomt het een koning niet.  Is voor een majesteit hydrateren ook een tijdrovende bezigheid, wil je niet al te droog overkomen. Vecht hij ook reeds tegen het meedogenloze verval. Heeft hij ook lichaamsdelen die hij graag vol en dik wil hebben (wimpers en hoofdhaar) maar die schielijk ongevraagd ieler worden. Heeft hij ook plekken die hij graag iets dunner zou willen zien (de rest)? Vinden bij hem ook ongekende opeenhopingen plaats die voorlopig niet van plan zijn te verdwijnen ook. Moet hij ook voortdurend smeren, kleuren, verdoezelen, plamuren en verven?

Wat we zeker weten gemeen hebben is de immer onvoorwaardelijke liefde voor onze drie kinderen, hij voor de zijne en ik voor de mijne. Gelukkig zijn de mijne wel veel beter gekleed…

Chique Klique

 

kliekjes

‘Excuse me , do you have a doggybag?’ Ik zit op een zonnig terras met mijn veramerikaanste broer. Hij neemt natuurlijk de poffertjes (heeft ie thuis niet) en ik een broodje gezond (natuurlijk…). Maar dit broodje blijkt zo ongezond groot te zijn dat ik net voorbij de helft ben als broerlief zijn vijfde pannenkoek achter de kiezen heeft. Gewoontegetrouw vraagt hij de dienstmeid om een meeneemzakje! In Nederland is dit gebaar nog zo weinig ingeburgerd dat ik met een rood hoofd het meisje wegstuur en dapper het harde kadetje wegwerk. Want restjes? Nee, daar doen we niet aan, dat doen we onze aarde niet aan.

Wie is er niet bezig met duurzaamheid de laatste tijd? Zoveel mogelijk spullen worden hergebruikt, geruild, opgeknapt en gerecycled. Vintage is hot en oud is nieuw. We scheiden ons afval tot we scheel zien. Terug naar de basis en vooral alles lekker zelf doen. Van moestuinieren tot tuinbroeken naaien. Van stoelen breien tot gympen pimpen. Van groene eieren tot rode zaden. En dit alles om onze aarde te bewaren.

Toch blijken we nog niet voldoende te doen en daarom is er kliekipedia.nl ! Een site waarop tips en trucs staan wat te doen met je kliekjes. Om het wat aantrekkelijker te maken staan er ook BN-ers op die hun persoonlijke kliekjesrecept met je willen delen. Zo zie je Anita Witzier haar restjes broccoli door een aantal geklutste eieren husselen en een prachtige omelet bakken. Mijn persoonlijke favoriet is de kliekjessoep: je slingert je halve koelkast  in de pan, beetje water en een bouillonblokje erbij, klaar. Ja zeker, zelf gemaakt!

Je kunt ook overdrijven want de tip ‘met een halve fles wijn kunt u heerlijke stoofpeertjes maken, neem twee kilo stoofperen….’ roept meteen vragen op. Ten eerste wie houdt er in vredesnaam wijn over? Ten tweede wie heeft er per ongeluk nog ergens twee kilo stoofperen liggen? Hoe chique wil je de kliek hebben?

Al nagedacht over de restjes na Koningsdag? Dan bedoel ik niet de oranjebitter en de tompoucen, die zijn geheid op. Maar wat te denken van de vrijmarkthandel. Restjes versleten speelgoed, restjes verwassen kleding, restjes gescheurde boekjes, restjes incomplete puzzels, restjes van-alles-en-nog-wat. Ik pleit voor het in het leven roepen van de site Troepipedia.nl . Vol met handige tips wat te doen met het zooitje, lekker duurzaam en o zo goed voor onze aarde. En het helpt je ongemerkt van een bepaald schuldgevoel af… Lekker veel troep verzamelen mag want er is een oplossing voor!

Kom , ik ga eens naar zolder. Houd je een plekje voor me vrij?

Kinderwijsheid

kinderkoffer

Kijk, dit is een koffer.

Maar niet zomaar een koffer.

Ten eerste is het een kofferTJE

en ten tweede is het een KINDERkoffertje

en ten derde is het een MEENEEMkinderkoffertje!

Het koffertje staat de hele week in de klas

en vrijdag mag het met iemand mee naar huis.

De kofferdrager is het hele weekend verantwoordelijk voor het kleinood

en is verplicht het maandag weer mee te nemen

gevuld met iets van thuis.

Wat een lief idee…

Ik denk dan aan roze lievelingspoppen, afgekloven bruine beren,

prachtige prentenboeken met ezelsoren, een glimmende medaille,

een foto van de hond, enz., enz.

Twee zesjarige meneertjes legden mij vanmorgen dit principe uit.

Een van hen had afgelopen weekend de koffer.

Op mijn vraag ‘wat heb jij meegenomen?’

antwoordde hij pruilend:

‘Ik moest van mijn moeder mijn nieuwe sokken er in doen

maar ik wilde er een usb stick in doen waar alles van mijn kamer op staat!

Veel makkelijk dan die stomme sokken….’

Ongemakkelijk

Zoals de meeste vrouwen houd ik best wel van winkelen. Alles bekijken, overal aan zitten, even proberen, jezelf wat rijker wanen, vergelijken, jezelf verwennen of juist sterk zijn. Maar er zijn ook van die winkels waar ik gewoon niet graag kom. Daar verkopen ze lingerie. Het voelt ongemakkelijk om tegen andermans, of beter gezegd andervrouws ondergoed aan te kijken. Soms kom je er echter niet onderuit.

In de winkel schiet een waanzinnig tengere juffrouw op mij af ‘Kan ik u helpen?’. Ik mompel iets van ‘Even kijken’. En verschans mij tussen de rekken. Met grote ogen staar ik naar de meest flodderige lapjes stof in de meest onverwachte kleuren.  Een gangpad verder loopt een jongedame met haar vriend. Ik denk nog ‘Die meneer durft of is gigantisch de klos!’. Totdat hij de spillebeenjuffrouw erbij roept. Hij houdt verhandelingen over de veranderde maten van zijn vriendin alsof ze er niet bijstaat en alsof hij verstand van zaken heeft. Het scharminkel ruikt handel en even later staat de vriendin met armen vol paswaar. Meneer wil graag elk artikel geshowd hebben, duwt en trekt, knikt af- of goedkeurend. Wat is dat voor een man? Of erger; wat is dit voor een vrouw!

Ik moet mijn uiterst best doen de kartonnen Sylvie Meis die me eng lachend uitnodigt voor een bra-party (?) in tien stukken te breken. In plaats daarvan weet ik haar stiekem om te draaien en zie dat zij ook maar gewoon een platte saaie van achteren heeft. Ik schuifel door naar de afdeling zwemfeest waar mijn oog direct valt op een ander reclame bord, met de tekst ‘Geniet van de zonsondergang in je favoriete beachwear ‘… Waarom pas genieten gedurende de zonsondergang? En waarom weer dat Engels? Wat is er mis met badpak? Of zoals bij ons thuis jaren geroepen werd ‘bakpad’. De minuscule kledingstukken bieden verleidelijke palmbomen op felgekleurde ondergrondjes. Zal ik?

Uiteindelijk reken ik af en verlaat met klamme rug de winkel inclusief een verloren gewaande paskamerfobie. De vriend is nog steeds in de weer ‘heeft u deze ook in het roze, de zwarte maakt haar zo bleek’. Juffrouw Spillebeen knikt, buigt en huppelt gedienstig. Veel te vrolijk wenst ze mij een plezierige dag verder. En Sylvie? Heeft ze nou een getekende snor?!

 

Tegenvallertje

DSCN2705

Al een paar weken kijk ik tegen dit prachtige schaap aan.

Is het geen schatje?!

Lekker wollig en heerlijk zacht.

Kindvriendelijk aaibaar maar toch geen speelgoed.

In mijn ogen precies zoals een schaap moet zijn.

Een gezellig kogelrond lijf op bijzonder dunne elegante pootjes.

Vooral dat ronde spreekt me zeer aan.

Zij waakt namelijk over het schaaltje met chocola.

En elke keer als ik bezwijk voor deze zoete verleiding

knikt zij me bemoedigend toe  en fluistert

‘Neem maar, je bent nog lang niet zo rond als ik!’.

Ik geef haar grif gelijk en gris gretig verder.

Nog eentje dan…

Wat een dommigheid eigenlijk.

Wat een kortzichtigheid.

Zo’n typische vrouwenlogica: ik ben niet dik want zij is dikker!

Maar vanmorgen kwam het moment van de waarheid.

Het schaap keerde haar snuit naar de zon en

zo zag ik haar opeens en profile…

DSCN2704

Fraude haas

Denk je ook wel eens ‘wie kan ik nog vertrouwen?’. Voel je je ook regelmatig genept waar je bij staat?

Je koopt voor een afgesproken prijs een huis maar dan komt er nog een vermogen bij aan andere onkosten. Je reserveert een hotelletje, blijkt het exclusief ontbijt te zijn. Je scoort een superdeal appels totdat je er thuis achter komt dat zich onderin de zak twee rotte exemplaren bevinden. Je kookt iets lekkers met Pasen en dan blijken de verhoudingen in de receptuur niet te kloppen. Een zoete wijn die gewoon zuur is. Een blik exotisch fruit vol Hollandse appels en peren. Make-up dat tegen alle wetten van de zwaartekracht in verdoezeling belooft. Chocoladerepen om af te vallen. Wie kun je nog vertrouwen?

Het toppunt kwam ik vandaag tegen: een schattig paashaasje, een schooiertje met platte oren, grote gympen, grote glimmende ogen en in felle kleuren met een redelijk groot ei in de handen!

DSCN2706

Als ik hem uitkleed blijken zijn oren keurig overeind te staan, blijkt  hij een keurig gilet te dragen, zelfs een deftige strik, hij heeft kleiner priemende  oogjes en nergens een ei van wat formaat dan ook te bekennen!

DSCN2708

Jezus in Enschede en Maria in Zoetermeer

 

 jezus in enschede               femke maria

’t Is weer voorbij, de vijfde aflevering van de Passion. Respect heb ik voor het idee, de insteek en ook voor de hele organisatie, waar heel veel tijd en energie in gestoken is. Hulde voor het koor, de band, de techniek en de locatie. Keuze van spelers, zangers en liederen blijft een persoonlijke afweging. Ieder z’n voorkeur. Wel had ik voor het eerst wat moeite met de sfeer. Is er een grens overgegaan? Helt het over naar een volksfeest, een Bn-erfeestje, een selfieshow? Heeft het op deze manier dezelfde historische waarde als de film van Michiel de Ruyter? Als gelovige doet dit wat pijnlijk aan. Het is niet niks wat er gebeurt!

Enschede heeft het plein alweer aan kant, in Zoetermeer is men druk bezig met voorbereidingen van volgende: een musical over het leven van Maria. Net als bij de Passion wordt haar leven doorgetrokken naar het heden, wordt het naast ons eigen leven gelegd. In deze musical komt Maria, de moeder van Jezus op vier verschillen manier aan bod. Manieren die wij maar al te duidelijk herkennen.

Ten eerste is daar de jonge Maria die opeens zwanger is. Dan blijken mensen hard; ze roddelen zich suf, veroordelen keihard, laten het jonge meisje duidelijk links liggen. Vervolgens zien we een eenzame Maria, hunkerend op zoek naar begrip. Begrip dat zij vindt bij haar nicht Elisabeth en uiteindelijk toch ook bij Jozef. Dan zien we Maria als moeder, haar kind stimuleren in zijn werk, te merken bij de Bruiloft te Kana. Tenslotte zien we Maria als de lijdende moeder die haar kind veel te vroeg verliest. Als je al deze aspecten van Maria los bekijkt kunnen ze zomaar op een van ons van toepassing zijn. Op jou, op mij.

Deze prachtige musical is geschreven door Gerard van Midden en Gerard van Amstel en zal worden uitgevoerd door ruim 100 gemeenteleden van de Protestante Wijkgemeente Zoetermeer Noord. Na zeven maanden met elkaar repeteren, verdiepen in Maria, verdiepen in ons zelf, zullen er op 10 en 11 april drie fantastische voorstellingen neergezet worden. Meer info kun je vinden op www.maria.demusicalzoetermeer.nl Er zijn nog kaarten verkrijgbaar voor deze bijzondere beleving van spel, zang, live muziek, dans, decor, kleding en koffie met meer dan een Mariakaakje. Minder groot dan in Enschede maar wel een grotere intensheid 😉

 

Dubbel gevoel

 

voorlezen

Niet alleen als taalliefhebber ben ik een groot voorstander van voorlezen. Natuurlijk is het goed voor uitbreiding van de woordenschat. Evenzo belangrijk vind ik het je kunnen verliezen in een verhaal, in een boek. De woorden lezen en de bijbehorende beelden zien in je hoofd. Die beelden bedenk je zelf! Zo wordt het verhaal iets van jou. Dit is een reden dat ik niet altijd even happig ben op verfilmingen van een boek; het klopt niet meer met mijn beeld… Voor peuters en kleuters ligt dit anders. Zij leren bij het horen en zien van een woord en een afbeelding. Vergeet absoluut niet hoe belangrijk het voorleesmomentje op zich is! Lekker tegen elkaar aangeschurkt op de bank, in bed of een ander fijn plekje. Samen achter een groot prentenboek verscholen. Alle plaatjes tot in detail bekijken, het verhaal beleven en de dikke bladzijden langzaam omslaan. Genieten toch?

En hier zit dus mijn dubbele gevoel. Ik heb ooit een kinderverhaal geschreven en dit nu opgestuurd naar Storytime. Dit is een app voor (groot-)ouders en andere voorlezers die opeens een verhaal willen voorlezen en geen boek bij de hand hebben. Oma vult het profiel in (geslacht, leeftijd, enz. van het kind)  en de app levert precies die verhalen die er bij het profiel passen. Handig, reuzenhandig! Maar om nou samen met je kleinkind achter een telefoonschermpje te kruipen? Dat voelt toch heel anders. Maar ik heb er toch aan meegewerkt en mijn verhaal werd goed gekeurd en is in de app geplaatst. Dubbel gevoel…

Dit is het verhaal, nu te vinden in de Storytimeapp, maar ook nog een keertje hier 😉

Olivier wil koning worden

Olivier hangt op de bank, hij verveelt zich. Hij heeft geen zin om te bouwen, geen zin om met zijn  dinosaurussen te spelen, geen zin om te knutselen en zelfs geen zin om te dansen. En dansen is toch wel wat hij het liefste doet. Opeens verschijnt op tv de Koning van het land. Het is een oude koning met heel veel rimpels, met witte haren en dunne kromme beentjes. Zijn hoofd lijkt wel te groot want zijn kroon past er maar net op. Hij kijkt een beetje sip. Moe leunt hij op zijn gouden rollator terwijl hij vertelt geen koning meer te willen zijn. ‘Ik heb er geen zin meer in, ik wil met pensioen! Wie mij wil opvolgen moet me een brief sturen  en dan kom ik bij je langs om te kijken of je geschikt bent om de nieuwe koning te worden’.

Opeens zit Olivier rechtop. Koning worden? Dat lijkt hem wel wat! Maar hoe doe je dat? Simpel, je moet eerst alles hebben wat een koning ook heeft. Om te beginnen; een paleis. Olivier rent naar buiten en bekijkt de boomhut. Hm, dit kan beter. Na een half uurtje heeft hij er een prachtige toren opgebouwd en uit de toren steekt een kartonnen vlag. Op de vlag staat de letter O van Olivier en binnen in de O is een dinosaurus te zien, een echt koningsvlag. Van mama heeft hij plastic borden gekregen die hij goud gaat verven. Deftig hoor. Eigenlijk zou hij nog een mooi paard moeten hebben maar Loebas laat zich niet overhalen mee te doen. Wat hij wel nog kan maken zijn postzegels en papiergeld met zijn foto’s er op.

Wat moet een koning nu allemaal doen? Op de schatkist passen natuurlijk.  Daarom staat er In het midden van de boomhut, eh pardon, van het kasteel een doos,  gevuld met Oliviers mooiste dinosaurussen en zijn spaarpot. Hij moet natuurlijk ook nog trouwen met een koningin. Olivier gaat zijn buurmeisje Reina vragen maar zij wil alleen maar prinses  worden. ‘Mam wil jij mijn koningin zijn?’ ‘Ja hoor, maar vergeet je niet iets? Als jij koning bent moet je wel een kroon dragen’. O ja! Snel gaat Olivier van glanzend goud papier een kroon maken. Meteen oefent hij nog even het linten doorknippen en daarna maakt hij nog wat nieuwe wetten. Wet 1 –  overal gratis drinken en snoep. Wet 2 –  alle kinderen hebben afwisselend  een week school en  een week vakantie. Wet 3 – iedereen is verplicht elke dag te dansen. En dan, dan heeft hij eindelijk tijd om de Koningsdans te maken.

Na een week komt de oude koning langs bij Olivier. Hij bekijkt alles op zijn gemakje; het kasteel met de toren en de vlag, de gouden borden, de schatkist en de wetten. Mama heeft  snel ook een gouden kroontje opgezet  en maakt een keurig kniksje. ‘En nu Majesteit de Koning, ga ik u mijn Koningsdans laten zien’ zegt Olivier met zijn deftigste stem. En dan gebeurt er wat. Als Olivier de dans drie keer heeft gedaan staat de Koning op en gaat heel voorzichtig mee doen. En al snel wiebelt het oude mannetje op zijn dunne beentjes enthousiast door de kamer. Steeds wilder gaat het. De lakeien kijken angstig toe. Na een tijdje laat de Koning zich hijgend in een stoel vallen, de kroon scheef op zijn hoofd. Maar zijn ogen glinsteren weer, hij klapt in zijn handen van blijdschap en roept ‘Ik weet het, ik ga niet stoppen, er moet meer gedanst worden! Zo hou ik het nog wel even vol. Dankjewel Olivier, ik heb er weer helemaal zin in, ik stel mijn pensioen gewoon nog een poosje uit. Maar tot die tijd ben jij officieel de Minister van Dansende Zaken!’ Olivier glimt van trots en van vreugde maakt hij spontaan een nieuw dansje.

storytime_logo