Maandelijks archief: februari 2015

Terug naar school

sabreren

Natuurlijk ben je nooit te oud om te leren. Maar terug naar de schoolbankjes, huiswerk, vervelende leerkrachten, agenda’s, roosters, examens, moeten-moeten-moeten, is een heel ander verhaal. Toch zag ik op tv een opleiding die me best wel aantrekkelijk lijkt om te gaan volgen; ik bedoel de multimiljonairsacademie!  Je leert daar, volgens het filmpje,  sabreren! Dan leer je met een zwaard de champagne te ontkurken. En het maakt geen zier uit of je eerst acht flessen aan diggels mept. Je leert er kaviaar eten. Maar ook dat je het niet moet uitspugen als je het niet lust. En je leert daar hoe je een rondje moet geven. Dit is vooral voor Hollanders een extra zware opdracht. Gewoon opstaan en dan achteloos zeggen ‘Ik betaal!’.

Ik stel mij zo voor dat je op die academie verschillende modules kunt volgen en die per stuk kan afronden met een examentje voor de vorm. Je zult toch moeten leren hoe je een helikopter besturen moet om  vervolgens precies op het kruisje op je platte dak van een van je bijgebouwen te landen. Je zult moeten leren een 21 meter lang jacht in de haven van Monaco netjes in te parkeren. Je zult het woord ‘penthouse’ in diverse talen moeten kunnen uitspreken. Je moet weten hoe je die gouden kranen moet poetsen, mag dit met een allesreiniger?

O nee, hier heb je natuurlijk personeel voor. Maar zeg ik dan gebiedend ‘Poets!’ of stel ik me autoritair op en wijs priemend ‘Vergeet je de kranen niet?!’ of verval ik snel in mijn oude patroon en roep ‘Als jij me zegt waar de doekjes liggen doe ik die kraan zelf ff wel!’. Personeelszaken lijkt me een hoofdvak op de academie. Een must want hoe stuur ik de chauffeur, de butler, de kok, de tuinman, de poolguy (zo’n mooi woord) op gepaste wijze aan. Het roept wel meteen de vraag op: wat doen rijke vrouwen eigenlijk als ze overal personeel voor hebben?

Lekker naar de wellness; heerlijk maar op den duur zijn is je vel gerimpeld van het warme water en ben je dat gefrummel aan je lijf toch meer dan zat? Shoppen dan; je kunt nu naar de miljonairfair maar het leukste van shoppen is toch juist het koopjes scoren? Gezellig high tea-en met vriendinnen; totdat je denkt ‘Alweer…?’. Je kunt je opgeven voor een reisje naar Mars en dan blijkt dat daar niemand woont. Zit je daar met al je geld, in je eentje, naar een stoffige rode bende te kijken.

Nu ik er nog eens over nadenk…zie ik toch maar af van die academie. Ik moet steeds aan boerin Bertie denken. Multimiljonair en nog steeds op zoek naar die ene, om mee te delen. Niet het geld maar gezelligheid, liefde, het leven. Het leven; nog steeds de beste leerschool. Het blijft echter wel een kwestie van opletten natuurlijk!

Sofamonoloog

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor een schrijfwedstrijd georganiseerd door ‘Op Ruwe Planken’. Deelname verliep op een speciale manier. Ik heb mij aangemeld en kreeg toen via de mail ‘een ‘psychiatrische aandoening’ toegewezen. Vanuit die aandoening moest ik een monoloog schrijven vanaf de sofa van de psychiater. Ik kreeg ‘narcisme’ toegewezen en vond dit moeilijk want waarom zou iemand die zichzelf zo geweldig vindt ooit naar een psych gaan…? ) narcist

Sofamonoloog van een Narcist

“Ja, meneer de psychiater, dit is nog eens wat anders hè! U heeft op deze mooie dag iemand op uw sofa liggen zònder problemen. Geinig bankje wel. Zelf heb ik ook zoiets maar dan groter en met een stevigere stof. Handgemaakt in Milaan. Ik houd nu eenmaal van mooie dingen. Ze passen me. Vinden de vrouwen meestal ook mooi. Hoewel mijn laatste relatie er niet veel aan vond. Ze zag de schoonheid er van absoluut niet. Had trouwens sowieso wat moeite om kwaliteit van rommel te onderscheiden. Verder was ze wel oké om mee te leven hoor. Dat wil zeggen in het begin. Ik ontmoette haar op een verplichte vernissage en hoefde er, zoals gewoonlijk, niet veel werk van te maken. Heb ik wel vaker. Maar je wilt je toch van je charmante kant laten zien en daarom gaf ik haar regelmatig elegante boeketten met mijn favoriete bloemen. Nam haar mee naar stijlvolle restaurants waar ik een graag geziene gast ben. Gaf haar smaakvolle sieraden die ik zelf voor haar uitzocht. Ja, ik heb er heel wat ingestoken. Maar daarna, op het moment dat ik wat dingetjes voor mezelf opeiste gaf mevrouw opeens niet thuis. Ik bedoel, ik kan het toch niet helpen dat ik tijdens een weekendconferentie even gebruik maakte van een andere bedgenote. Waar staat geschreven dat dit niet mag. Het enige wat ik van haar verlang is dat ze mijn lievelingseten bereidt, mijn sokken op juiste kleur in mijn kast legt, dat soort kleine dingen. Dat is toch niet teveel gevraagd zou je denken. Echt, op een gegeven moment deed ze niets meer goed. Ik ergerde me kapot. Ik moest wel ingrijpen. Heb haar flink de waarheid gezegd. Laat dat maar aan mij  over. Meteen janken natuurlijk. Janken!  Man, ze hield niet meer op. Bedenk wel dat ik ook nog een zaak draaiende houd hè. Mijn eigen zaak, waarover ik als directeur en tevens eigenaar belangrijke beslissingen moet nemen. Personeel heb ik niet, dat geeft alleen maar gedoe. Maar ik heb voldoende talenten en ervaring om succesvol te blijven. Door het unieke concept, dat ik natuurlijk zelf bedacht heb, komen klanten van heinde en verre  speciaal voor mij . Dus je begrijpt dat ik haar gezeur er niet bij kon hebben. Uiteindelijk heb ik haar weggestuurd naar een of ander deftig hotel waar extra vrouwendingen georganiseerd werden. Had ik eindelijk rust thuis! Toen ze terug kwam was het kermen afgelopen en ging het een poosje goed. Ze voldeed een korte periode prima aan mijn wensen. Totdat het opnieuw uit de hand liep. Ze ging teveel haar eigen weg, liet mij teveel links liggen. Door haar gedrag dreef ze me als het ware in de armen van onze nieuwe buurvrouw, die al vanaf de eerste kennismaking een oogje op me had. Op en een of andere manier kreeg mijn wijze van denken geen vat op haar. Zegt natuurlijk meer iets over haar dan over mij. Hé! Ik heb opeens een geweldig idee meneer de psychiater…ik wil een afspraak bij je maken voor háár! Zij is hier duidelijk degene met een probleem. En laat daarna maar even weten of je nog meer klanten wilt, ik ken er genoeg.  Mensen doen graag iets voor me. En zo is dit werk voor jou ook een stuk spannender want zoals ik al zei ´niet iedereen gaat zo probleemloos door het leven als ik´.”

Kind(s)

kinds 1

Heb je het laatst gelezen of gezien: er is nu ook een ballenbad voor volwassenen! Vier keer zo groot als die van Ikea en met uitsluitend witte zachte ballen. Het moet ontspanning opleveren. Ik kan me er iets bij voorstellen. Je neemt een aanloop, slaakt een verrukt gilletje terwijl je duikt en je belandt in heerlijk zachte bubbels. Wat mij minder lijkt is als zo’n bad bij je op kantoor staat. Dat je dan met je secretaressekokerrokje netjes uit dat bad probeert te kruipen en vervolgens je stiletto’s terugvindt naast het onwelriekende schoeisel van de directeur. Enfin, het schijnt allemaal goed te zijn voor ‘het kind in je’ dat veel mensen kwijt zijn.

Maar dat is niets nieuws, er wordt al jaren naar ‘het kind in ons’ gezocht. Is het nou zo moeilijk te vinden? Is het zo ver weg? Of stelt de volwassen wereld ons steeds meer volwassen vragen en willen we daar steeds vaker afstand van nemen.  Gaan we daarom graag karten, zandkastelen bouwen, scrapbooken, steppen, elkaar beschieten met verfbommetjes, zeepkistenraces houden. Ik ken een volwassen vrouw die voor zichzelf een schommel in haar huis heeft. Worden we infantieler? Kinderachtiger? Kinds?

De commercie speelt hier natuurlijk weer handig op in. De kleurboeken voor volwassenen vliegen de winkels uit en menig 40plusser krijgt een kleurdoos voor zijn verjaardag. Ik stel mij zo voor dat de jarige twee dagen later aan de eettafel zit. Met het puntje van de tong net uit de mond kleurt hij in opperste concentratie keurig binnen de lijntjes. Hoewel ik nog nooit een volwassene ben tegengekomen die mij trots zijn kleurplaat heeft laten zien ben ik wel bereid te geloven dat er een zekere voldoening van uit gaat. Geen overleg met collega’s, geen deadline, geen plan van aanpak, geen terugkoppeling, geen competitie, alleen maar lekker zorgeloos kleuren.

Gewoon weer even zorgeloos kind zijn. Er is niets mis mee. Het wordt pas prangend als het andersom is…

 

Mevrouw Doorsnee

maxima

‘Max, kom je?’. ‘Ja ja, even de bloemen in het water zetten!’. Maxima zoekt in het aanrechtkastje naar een geschikte vaas voor de witte tulpjes. Even twijfelt ze nog tussen een zilveren exemplaar met een subtiel goud randje en een porseleinen met ingewikkeld gedraaide oortjes. Eigenlijk vindt ze geen van beiden mooi. Dan valt haar oog op de kristallen karaf die nog op het aanrecht staat. Ze glimlacht. Willem heeft het goed onthouden ‘kristal mag niet in de afwasmachine!’. Ze schikt de wat stijve tulpen in het glaswerk en plaatst deze op het midden van de keukentafel. Ze knikt tevreden en laat zich vervolgens zuchtend op een stoel zakken. Even zitten hoor. Wat een roerige tijd op Villa Eikenhorst.

Amalia die al snel naar ‘het voortgezet’ zal gaan. Er gaat heel wat tijd en energie zitten in het bezoeken van diverse scholen. Die zich dan  vanzelfsprekend allemaal van hun beste kant laten zien zodat kiezen steeds moeilijker wordt. Toen ze eindelijk een geschikte school vonden bleek er niet voldoende ruimte te zijn voor beveiliging. Alle andere opties keurt het schattige prinsesje meteen af omdat zij, geheel volgens de regels van het opgroeien, bij voorbaat alles van haar ouders afkeurt.

Gelukkig heeft Willem nu een keuze gemaakt over hoe hij zijn verjaardag wil vieren. Hij wil gewoon naar Dordrecht, niet zo ver weg. Ze gaan daar met de hele familie op vier verschillen plekken van de stad zitten, op hopelijk comfortabele zetels, en laten het volk langstrekken. Toen Maxima opmerkte ‘Maar…dit toch eigenlijk een defilé?´ was Willem lichtelijk beledigd want hij wilde onder geen enkele voorwaarde een oubollig iets als een defilé op zijn feestje. De meisjes zien het ook niet echt zitten. Nu ze eindelijk de juiste leeftijd hebben om die dag mee te vieren, gaat het koekhappen of wc werpen aan hun Koninklijke neusjes voorbij. Maxima zucht nog maar eens.

Ze heeft het druk de laatste tijd. Verhuisperikelen. Veel zorgen om haar zieke vader. Willem die haar uitlacht als zij zegt ‘Ik voel me een jassenzorger’ en verbetert ‘Mantelzorger schat’. Gisteren was ze zelfs bijna de afspraak vergeten met ´Het vergeten kind´. In de haast, om vlak voor die afspraak nog snel boodschappen te gaan doen bij Albert Heijn, vergat ze de bloemen mee te nemen. Gelukkig was er een attente caissière zo vriendelijk het bosje haastig na te brengen. ´Max, kom je?´. ´Ja ja!´. Ze staat op en gooit het plastic met de 35% korting sticker in de oranje afvalbak.