Grote jongen

baby

Grote jongen

‘Nee hoor mevrouwtje, hij komt nog niet, gaat u maar fijn de jaarwisseling vieren’. Meer dan hoogzwanger zat ik de oudejaarsavond uit, elke knal zag ik aan voor een wee, bij elke donderslag maakte mijn inwoner een buiteling van pret. De veertig weken zaten er op. Het kamertje was klaar, veilig in neutrale kleuren. Er was met veel (on)geduld uren aan het kleine wiegje geprutst. Een zelfgemaakt babypakje lag klaar voor gebruik, zo’n boxpakje die op de schoudertjes dichtgeknoopt moesten worden met twee lintjes waarvan je meteen een doddig strikje kon maken. Twee superzachte schoentjes en een handig rompertje met drukkers tussenpootje zaten ook al in De tas. Natuurlijk had ik ook aan mezelf gedacht en een uiterst elegant ponnetje was speciaal voor de gelegenheid gekocht.

Na tweeënveertig weken, voldoende tijd om er naar uit te kijken zou je denken, overvalt het me toch nog. Op vrijdag de dertiende… Midden in de nacht, de eerste nacht van die winter dat het gevroren had, krabben, slot ontdooien, weer krabben, De tas vergeten, De tas halen, winterjas aan over oude verbleekte hemapyjama en op naar het ziekenhuis, ‘Kan het niet…pufpufpuf…sneller!’. De zusters heetten ons van harte welkom maar waren alleen ‘even’ vergeten de verwarming in de verloskamer aan te doen. De verloskamer lag aan die kant van het ziekenhuis waar binnenkort verbouwd zou worden en waarvoor alvast wat bouwmateriaal lag opgeslagen. Door de windkracht 10 bleef er echter niets meer op zijn plaats liggen…het leken wel weeën. Geen tijd meer voor het elegante ponnetje. De aanstaande vader die, braaf volgens de films, met natte washandjes wilde helpen werd klappertandend ruw weggestuurd en om de koude dingen snel te ruilen voor iets warms. Nee, het verliep allemaal ietsje anders, maar daar was hij dan toch! ‘Wat een grote jongen’ waren de eerste woorden die hij hoorde van de verloskundige. Hij zou ze nog vele malen horen in zijn leven, tot vervelends toe. Nadat de weegschaal 10 pond aangaf keek zij trots rond… alsof ik dat niet allang ergens anders aan gemerkt had…

Toen hij mee naar huis mocht kreeg ik het rompertje niet dicht, de schoentje bleven in de tas, in de lintjes van het pakje kon met pijn en moeite een piepklein knoopje gelegd worden. Al met al een wat armoedige aanblik denk ik achteraf, destijds zag ik alleen maar hoe mooi en lief en geweldig en bijzonder en ja, ook vooral hoe groot hij was. Na een week was het wiegje te klein, was hij drie kledingmaten verder, maar hij bleef degene die mij moeder maakte, die ons ouders/opvoeders/verzorgers maakte.

Vandaag, iets meer dan dertig jaar later, is hij nog steeds mooi en lief en geweldig en bijzonder en ja, met 2,05 meter ook best wel groot.

Advertenties

8 gedachten over “Grote jongen

  1. Een dikke proficiat met je zoon. Wat een heerlijk herkenbaar verhaal. Wat betreft Rick, mijn jongste zoon, exact hetzelfde verhaal. En ja wat hou ik ook van die grote heerlijke knuffelbeer. Twee meter en een centimeter zo geweldig om tegen op te kijken en een schouderklopje te ontvangen ( ha mamaatje….)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s