Maandelijks archief: januari 2015

Attentie !!!

attentie

 

Van Dale, ja die van het woordenboek, organiseert elk jaar een verkiezing van het woord van het jaar. Nominaties kunnen worden ingezonden door het publiek, het Nederlandse volk.  Ik stuurde woorden in als ‘jengelmoment’ en ‘schrobdop’. Het winnende woord van 2014 bleek ‘Dagobertducktaks’ te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord maar dat zegt wellicht meer iets van mijn financiën dan van mijn woordenschat. En toch, je hoeft maar een paar dagen op te letten als je de krant leest en je ziet de meest vreemde woorden voorbij komen. Een aantal op een rijtje.

Zitweigeraar – iemand die het vertikt om te gaan zitten. Waarom zou je? Wil je de vouw netjes in je broek houden? Heb je smetvrees? Een stoelfobie? Aambeien? Zou het er niet heel raar uitzien als een tramconducteur hier last van zou hebben. Of een computerdeskundige. Of de Koning tijdens Prinsjesdag! O ik zie het al: het gaat om het recht dat de man heeft op staand plassen…

Hoog voetje – een variatie op een wit voetje? Is er dan ook een laag voetje? Is het een genetische afwijking of veroorzaakt door een ongeval? Zijn er therapieën voor? Ik zie wel eens een hondje met een hoog pootje. Gaat dit nu weer over plassen? O ik zie het al: het gaat over het voetje van de naaimachine…

Fotobomb – getsie wat een akelig woord. Ik houd niet van bommen tenzij het een ijsbombe is. Hoe werkt het? Je maakt een foto en er schiet een bom uit? Of is het onderwerp van de foto een kordate jongedame, ook wel bom genoemd. O ik zie het al: het is momenteel een rage waarbij iemand de foto van een ander verziekt.

Eettest – ik dacht nog dat is iets voor mij! Zeg maar waar ik zijn moet, ik kom wel langs en test alle lekkere hapjes die je me voor zet. Mijn smaakpapillen zijn reuze goed ontwikkeld dus aan mij heb je in dit geval een goeie! Zoet, zout, hartig ik draai mijn hand er niet voor om. O…ik zie het al: het is een kennistest over eten ;-( Vragen over de hoeveelheid calorieën al dat lekkers bevat. Zo depri!

Zuilluidspreker – is natuurlijk een luidspreker in de vorm van een zuil maar dit vind ik nou gewoon een lekker woord om zeven keer achter elkaar te zeggen, het ligt lekker in de mond en rolt er heerlijk uit.

Tenslotte de term ‘Attentie!!!’ – betekent niet ‘Hier krijg je een cadeautje!’ maar ‘Mag ik wat aandacht?’. Nou vooruit, mijn aandacht heb je…

 

 

Advertenties

Vluggertje

 

DSCN2569 (Mobile)

Ik word er soms zo moe van. Al dat geprotesteer. Al dat overal maar recht op hebben. Al dat er bij voorbaat niet mee eens zijn. Al dat petitiegedoe. Al dat actiegroepen in het leven roepen. Al dat negatieve gezeur. Al dat geschreeuw. Vaak zo overtrokken dat de kern van de zaak ten onder gaat aan foute leuzen. Gelukkig is niet iedereen zo. Stel je toch eens voor…

Kijk, ik heb Japie gevonden, het broertje van Jelle! Ik zou nu natuurlijk in de hoogste boom kunnen klimmen (heb je even…?) als uiting van protest tegen het wederom gebruikmaken van een jongensnaam voor een lekker koekje. Waarom geen Rappe Ria! Een actiegroep met spandoekopschrift ‘Doe es een beetje crea en noem het koekje Gauwe Gea!’. Tv-reclame ‘Voelt u zich een moede hinde? Neem een Gezwinde Rosalinde!’. Ik hoor Wouke van Scherrenburg al roepen ‘Kappen met die Noeste Niek, liever een  Vlotte Veronique!’.

Maar mij hoor je niet.

A.C.Tion

tinkerbell

        A.C.Tion

‘Meid wat heb jij leuke glazen!’. Dit is een aardig complimentje. Maar dan. ‘Waar heb je die vandaan?’. Rare vraag. Is dit typisch Hollands? Wat voegt een antwoord toe? Worden de glazen er nog leuker van? En dan. Moet je hier eerlijk op antwoorden? Suggereer je een spontaan geheugenverlies en wuif je een direct antwoord weg met een: ‘Joh, dat weet ik niet meer’. Ga je voor de pronk en zeg je: ‘Ze komen uit die dure zaak aan die dure laan’. Biecht je op dat je ze gewoon uit een low budget winkel hebt. Of ga je voor de gulden middenweg, die ik al een paar keer gehoord heb: ‘Die zijn van A.C.Tion!’ Het klinkt best deftig maar het gaat hier om de Action (spreek uit eksjun). Een winkel afgeladen met goedkope artikelen. Van leuke lantaarns, kekke kussentjes, simpele sokken, kneuterige knutselspulletjes, beeldige bakbenodigdheden, ordentelijke ordners, snoeperige snacks tot de eerder genoemde gave glazen.

Ria Struijk heeft als fervente klant een facebookpagina aangemaakt, meer uit gekkigheid, waar zij dagelijks artikelen van de Action aanprijst. Momenteel heeft ze daar 32.000 fans! In een interview zegt zij: ‘Naast het elke dag plaatsen van artikelen lever ik ook ideeën. Mijn post om een beenwarmer (van de Action) om een glas (van de Action) te doen en daar een waxinelichtje (van de Action) te stoppen, heeft 1772 likes opgeleverd, 217 reacties en is 149 keer gedeeld.’ Op deze manier maakt zij gratis goeie reclame voor de zaak. Het kost Action uitsluitend een jaarlijks kerstpakket voor Ria. Action toont hier ook wel een zeker lef om het promoten van de zaak over te laten aan een klant.

Zo bestaat er ook een besloten facebookgroep ‘Be creative with Action’. Het lijkt even op een geheim genootschap waar niet iedereen zomaar lid van kan worden maar met één like ben je binnen en wordt je minstens zes keer per dag op de hoogte gehouden van de meest creatieve (en een heel stuk minder creatieve!) ideeën. Je kunt er ook vragen stellen. ‘Ik heb bij de Action een houten ster gekocht, wat kan ik er mee doen?’, leverde een overvoed van toerpassingen op. Of ze allemaal even mooi waren is een tweede. Apart blijft het dat zoveel mensen elkaar vinden door een winkel! En naast het winkelen ook nog eens zoveel tijd over hebben om op facebook zes keer per dag de honderden reacties te lezen.

Zijn er nog wel nadelen te vinden? Dit ga je je bijna afvragen. Er is geen gezellige etalage, er zijn geen paskamers, er zijn immer lange rijen voor de kassa, de tasjes scheuren bij meer dan twee items, de verpakkingen zijn vaak in een mij vreemde taal maar dat weegt niet op tegen het financiële voordeel dat je binnenharkt. Een klein persoonlijk nadeel wil ik nog wel met je delen… Ik kocht er heerlijke badschuim van mijn favoriete merk, met opschrift ‘kapiel babelkowa swiecidelka’. Ik dacht de afbeelding te herkennen maar wat bleek na de dagelijkse poetsbeurt? Het was glitterbadschuim! Als een goudkleurige, toverstof strooiende, Tinkerbell bracht ik de rest van de dag door. ‘Meid wat heb jij een schitterende huid!’ Ik heb liever een pools woordenboek…even kijken bij de A.C.Tion.

 

Varken zonder euries

spaarvarken gewond

‘Geld moet rollen’ prima, maar dan moet je wel geld hebben natuurlijk. Armoede rukt op in Nederland. Programma’s als ‘Een dubbeltje op z’n kant’, ‘Geen cent te makken’, ‘Wat ben je waard’ kunnen nog jaren vooruit. Terwijl de opzet van die programma’s is: andere mensen duidelijk maken hoe makkelijk het financieel gezien fout kan gaan en wat voor werstrekkende gevolgen dit kan hebben. Na afloop denk je toch meteen ‘O nee, dat gaat mij niet gebeuren!’.

 

Ruim zeven jaar heb ik medewerking verleend bij de voedselbank en heb van dichtbij gezien dat mensen daar vaak terecht komen door ongelukkig toeval. Een zieke zzp’er, ontslagen kostwinner, door psychische of lichamelijke oorzaken moeite hebben met het leven, een scheiding. En voor je het weet heb je schulden, eerst een klein beetje, nog te overzien maar al snel volgt het een op het ander en is de (vaak niet riante) spaarpot sneller leeg dan voorzien. Maar zeker zo vaak komt het voor dat mensen niet begrijpen waar het geld blijft, dat het ‘opeens’ op is. Waar het ook vandaan komt, gemakzucht, mee willen doen met anderen, kinderen omkopen, geen ‘nee’ kunnen zeggen of struisvogelpolitiek, meestal begint het met iets kleins.

 

Vanmorgen was ik er weer duidelijk getuige van. Moeder en dochtertje lopen door de  winkel. Dochterlief vraagt bij alles ‘Mag ik die?’, moeder blijft standvastig en zegt even zo vaak ‘Nee!’. Uiteindelijk staan ze voor me bij de kassa. ’t Meiske probeert nog een keer een levensgroot speelgoedzwaard te veroveren ‘Maar ik die heb ik nog niehiet!’. ‘Nee!’ zegt moeder weer ferm, ondertussen met een triomfantelijke kijk-eens-hoe-sterk-ik-ben-blik rondkijkend! ‘Je hebt al een kussentje uitgezocht!’ Aha, denk ik, toch nog iets voor elkaar gekregen. Het was een kleinood van 15×15 cm en bleek niet geprijsd te zijn. Toen de kassamedewerker even later €1,50 aansloeg reageerde moeder ‘O…voor zo’n klein kussentje?…Oké dan maar’. De toon gaf aan dat zij zich beledigd voelde door de kassamedewerker maar had zij niet beter eerst zelf kunnen vragen naar de prijs? Ik bedenk maar wat.

 

In een andere winkel sta ik weer achter een moeder met een kind in een buggy (het was zo’n ochtend…). Zij zet haar kroost voor het snoepschap en wijst alles één voor één aan en vraagt ‘Wil je die?’. De dreumes was duidelijk moe en kreunde overal ‘Neehee!’ op. Na 16 pogingen gaf moe het op en snauwde ‘Wat ben jij vervelend vandaag!’. Ze wierp vervolgens een berg kleine kledingstukjes nonchalant naast de kassa maar toen de kassadame riep ‘Dertig euro alstublieft’ schrok zij zich een hoedje. ‘Hè, dat kan toch niet?! Laat eens kijken!’. Een voor een nam ze de kleine spulletjes in haar handen ‘Dit is maar twee euro, en dit maar drie, deze is éénvijftig en deze tweevijfennegentig!’ Ze vergat voor het gemak de boel bij elkaar op te tellen… Ze was nog steeds oprecht verbaasd, keek de kassadame aan alsof ze haar verdacht van miljoenenfraude maar toen ik toevallig, zonder enige bijbedoeling, een bescheiden kuchje liet horen, bond ze in en dreigde nog ‘Ik ga het thuis narekenen!’. Ik dacht alleen maar ‘Doe dat en neem voortaan een rekenmachine mee..!’

 

Versiertechnieken

leuke boterham

Versiertechnieken

We moeten het er maar eens over hebben: hoe versier ik een boterham! Iedereen doet dit wel eens in een jolige bui, of om een kind aan te sporen.  Nu heb ik iemand gevonden die dit een beetje uit de hand laat lopen.

Het gaat hierover Hong Yi, een bijzondere kunstenares met de bijnaam Red. Van oorsprong is zij Maleisisch, heeft in Australië gestudeerd en  een  master gehaald in 2010 ons eigen Nederlandse Delft. Zij houdt verschrikkelijk veel van schilderen maar…heeft een hekel aan een kwast! Zij verft met heel andere materialen. Als kind hebben we allemaal wel eens een plakwerkje moeten maken met zaadjes en pitjes. Veel lijm, veel zaadjes náást het werkje maar best wel aardig resultaat. Met bloemblaadjes een schilderij maken, hetgeen Hong Yi ook doet daar kunnen we ons ook nog wel iets bij voorstellen. Uitsloven met eten herkennen we ook wel. Maar heb je ooit zoiets gemaakt? Vertel een spannend verhaal van een worteltijger of stimuleer groenten eten met een circus van aubergine…

tijger om te eten      circus van aubergine

En waarom zou je je beperken tot kinderen? Waarom beperken tot de feestdagen? Je wilt toch altijd indruk maken op tafelgenoten? Maak eens andere sushi of serveer champignons van Louis Vutton!

andere sushi       louis vuton paddestoelen

Uiteindelijk was het geknoei met eten Hong Yi te makkelijk, zij wilde iets heel anders. Op een dag viel haar oog op de bruine kring achtergelaten door een kopje koffie. Een nieuwe techniek was ontstaan.

koffievlekkenschilderij

 

Tijdens het WK vorige zomer heeft Red zich laten inspireren door, hoe kan het ook anders, de voetbal. Die rolde zij door de verf en ‘voetbalde’ de verf op een doek. Je vraagt je in eerste instantie af waar het heen gaat en dan opeens ontstaat er een portretschilderij.

voetbalportret1        voetbalportret 2

De allermooiste manier om een schilderij te maken vind ik met… sokken! Kom er maar eens op! En dan hebben we het niet over kleine werkjes, nee meters hoog sokken ophangen en er dan toch een duidelijk herkenbaar portret mee maken.

 

sokkenschilderij

Van een boterham versieren tot kunst waar je een dikke boterham mee verdient! Goed gedaan Red!

 

 

Grote jongen

baby

Grote jongen

‘Nee hoor mevrouwtje, hij komt nog niet, gaat u maar fijn de jaarwisseling vieren’. Meer dan hoogzwanger zat ik de oudejaarsavond uit, elke knal zag ik aan voor een wee, bij elke donderslag maakte mijn inwoner een buiteling van pret. De veertig weken zaten er op. Het kamertje was klaar, veilig in neutrale kleuren. Er was met veel (on)geduld uren aan het kleine wiegje geprutst. Een zelfgemaakt babypakje lag klaar voor gebruik, zo’n boxpakje die op de schoudertjes dichtgeknoopt moesten worden met twee lintjes waarvan je meteen een doddig strikje kon maken. Twee superzachte schoentjes en een handig rompertje met drukkers tussenpootje zaten ook al in De tas. Natuurlijk had ik ook aan mezelf gedacht en een uiterst elegant ponnetje was speciaal voor de gelegenheid gekocht.

Na tweeënveertig weken, voldoende tijd om er naar uit te kijken zou je denken, overvalt het me toch nog. Op vrijdag de dertiende… Midden in de nacht, de eerste nacht van die winter dat het gevroren had, krabben, slot ontdooien, weer krabben, De tas vergeten, De tas halen, winterjas aan over oude verbleekte hemapyjama en op naar het ziekenhuis, ‘Kan het niet…pufpufpuf…sneller!’. De zusters heetten ons van harte welkom maar waren alleen ‘even’ vergeten de verwarming in de verloskamer aan te doen. De verloskamer lag aan die kant van het ziekenhuis waar binnenkort verbouwd zou worden en waarvoor alvast wat bouwmateriaal lag opgeslagen. Door de windkracht 10 bleef er echter niets meer op zijn plaats liggen…het leken wel weeën. Geen tijd meer voor het elegante ponnetje. De aanstaande vader die, braaf volgens de films, met natte washandjes wilde helpen werd klappertandend ruw weggestuurd en om de koude dingen snel te ruilen voor iets warms. Nee, het verliep allemaal ietsje anders, maar daar was hij dan toch! ‘Wat een grote jongen’ waren de eerste woorden die hij hoorde van de verloskundige. Hij zou ze nog vele malen horen in zijn leven, tot vervelends toe. Nadat de weegschaal 10 pond aangaf keek zij trots rond… alsof ik dat niet allang ergens anders aan gemerkt had…

Toen hij mee naar huis mocht kreeg ik het rompertje niet dicht, de schoentje bleven in de tas, in de lintjes van het pakje kon met pijn en moeite een piepklein knoopje gelegd worden. Al met al een wat armoedige aanblik denk ik achteraf, destijds zag ik alleen maar hoe mooi en lief en geweldig en bijzonder en ja, ook vooral hoe groot hij was. Na een week was het wiegje te klein, was hij drie kledingmaten verder, maar hij bleef degene die mij moeder maakte, die ons ouders/opvoeders/verzorgers maakte.

Vandaag, iets meer dan dertig jaar later, is hij nog steeds mooi en lief en geweldig en bijzonder en ja, met 2,05 meter ook best wel groot.

Blij met meselfie

meisje met de selfie (Mobile)

Blij met meselfie

‘Kijk, hier zijn mijn vakantiefoto’s van Engeland’, zei ik enthousiast. ‘O, leuk! Deze is leuk en die ook maar…was je er alleen?’. ‘Nee, samen’. ‘Waarom sta je nergens op?’. ‘Je weet toch hoe ik er uit zie! Maar heb je wel eens zo’n schattige cottage gezien?’. ‘Nee, maar het is toch veel leuker als je er zelf opstaat. Kun je laten zien dat je er geweest bent!’. ‘O, denk je nu dat deze foto’s nep zijn?’. ‘Nee joh, alleen wat ouderwets….’

Dit liet ik me geen twee keer zeggen. Ik ouderwets? De volgende vakantie deed ik mijn uiterste best. Inmiddels was ik er achter dat zoiets een selfie heet. Maar ik kwam niet verder dan een helfie, een snelfie, spannende foto’s van de binnenkant van mij neus, mijn kruin of de onderkant van mijn kin. Toch eens wat tips opzoeken. Instagram geeft de volgende voor de perfecte selfie:

  1. Gebruik kaarslicht en matte make-up (zie je me staan op de Eiffeltoren…)
  2. Gebruik een zelfontspanner tegen halve armen (nog meer techniek…)
  3. Het is spannender uit als je jezelf net buiten het midden plaatst (in beeld zou al fijn zijn…)
  4. Je linkerhelft is vaak mooier (maar ik ben rechts…)
  5. Als er teveel zonlicht is zoek dan schaduw (die had ik zelf kunnen bedenken…)

Ik weet het niet hoor; is het nou een vorm van zelfingenomenheid om jezelf overal maar te tonen of is het een vorm van gezellig delen met elkaar. In elk geval vind ik het soms (vaak eigenlijk) behoorlijk irritant en denk ik ‘Ga es opzij!’ dan kan ik ook zien waar je bent. Ik doe er in iedere geval niet aan mee. Mensen die mij kennen weten hoe ik er uit zie en mensen die me niet kennen verzinnen er maar iets bij. Voor je het weet is het een fittie! Nu doe ik net of ik er verstand van heb maar een fittie is een foto waar je ruzie of vechten op ziet…wie wil dit zien? Een andere variant is een voetie…mits schoon kan dat nog aardig zijn,

voetie (Mobile)

In de krant afgelopen week las ik dat de techniek natuurlijk al honderd keer verder is dan ik. Er bestaat nu een airdog, dat is een drone die de hele dag achter je aanvliegt en je overal filmt. Die blijft je achtervolgen zolang je de bijbehorende zender maar draagt. Dit is in ieder geval niets voor Heleen van Rooijen want waar draagt zij de zender…?

En er is nu ook een selfietelefoon, die maakt automatisch een foto van je als je ‘selfie’ roept. Wat nou als je in een compromitterende situatie zit en zegt ‘Hier moeten we maar geen selfie van maken…’.

Ik geloof dat ik nog maar een poosje ouderwets blijf, gewoon mezelfie.

Drie kamelen en één boon

3 kamelen

Vandaag worden de beeldjes van de drie koningen helemaal vooraan gezet in de kerststal, vlak bij de kribbe. Want vandaag vieren we dat zij aangekomen zijn in Bethlehem. Vanavond worden zij met de rest van de stal weer opgeruimd en naar zolder verbannen. Zes januari is hiermee officieel de laatste dag van de kersttijd.

Ik vind het zo jammer dat er niet meer aandacht besteed wordt aan deze Driekoningendag; eindelijk wat glamour in de stal! Stel je voor: er komt een indrukwekkende stoet kamelen aan. Die drie deden natuurlijk niet alles zelf maar namen een heel gevolg mee. En extra kamelen voor de tenten, de pannen en de cadeautjes. ‘Kijk Caspar’, zegt Balthasar, ‘Daar is die ster weer die we moesten volgen’. ‘Pffff!’ zucht Melchior ‘Zijn we er bijna want ik heb me toch een zadelpijn.’ Even later stijgen ze af en lopen in hun mooiste koninklijke gewaden richting stal. De laatste herders maken nog snel een selfie alvorens zij weer met de schapen het veld in gaan.

RSCN2494

De drie wijze mannen trekken in eerste instantie nuffig hun neusje op vanwege de armoedige inrichting van de babykamer maar zodra zij de kleine ontwaren zijn ze om. Omstebeurt proberen zij zijn aandacht te trekken. De vlammen van het voor de warmte aangelegde vuurtje weerschijnen in hun met gouddraad geweven mantels en geven de stal opeens een luxe uitstraling.

Zo iets dus. De enige vorm van viering die ik ken is de zogenaamde Koningskoek. In het deeg is een boon verstopt en degene die de boon in zijn stuk koek aantreft is de Koning van de Dag. Je mag lekker de baas zijn en bepalen wat er ’s avonds gegeten wordt. Ook niet verkeerd eigenlijk…als ik die koek nou eens zelf bak en goed onthoud waar de boon zit…of ben ik dan een (schijn)heilig boontje…?

Gevulde leegte

schilderijlijst

Gevulde leegte

De tweede dag van een splinternieuw jaar. De boom is leeg, ontdaan van alle gezelligheid. De vensterbank is leeg, ontdaan van alle sierverlichting. En niet veel later is de hele kamer leeg, ontdaan van al het rood, wit, groen en glitter. Als de laatste dennennaald is opgezogen is het net of Kerst niet geweest of gevierd is. De ijskast is leeg, ontdaan van alle overbodige lekkernijen. De kapstok is leeg van alle visitejassen. De agenda is leeg wachtend op nieuwe afspraken.

De tweede dag van een splinternieuw jaar. De kasten zijn vol van nieuwe cadeaus. De receptenbewaarbox is vol van nieuwe recepten. De tas voor de glasbak is overvol.  Het hoofd is vol goede voornemens. De camera staat vol goede herinneringen. De agenda sluipt langzaam weer vol met nieuwe plannen, uitdagingen en ondernemingen.

De tweede dag van een splinternieuw jaar. De leegte wordt opnieuw gevuld.