Maandelijks archief: november 2014

De wereld op z’n kop

wereld op z'n kop 1

‘Gefeliciteerd je hebt een fiets gewonnen!’ riep de  organisator van de wedstrijd. De kleine jongen had het gepresteerd om aan alle voorwaarden te voldoen. Hij moest in tijd van drie weken drie keer op de fiets of lopend naar school komen. En daarmee won hij een nieuwe fiets. Maar is dit niet de wereld op z’n kop? Is het niet logischer het kind een fiets te geven en hem op dit voertuig naar school te sturen? Ouders kiezen doorgaans voor een school die dicht in de buurt is dus waarom dan toch met de auto brengen en halen? Wat een omslachtige manier om het terug te draaien.

Opeens zag ik veel meer voorvallen die naar mijn idee juist andersom moeten zijn.

  1. ‘Gordon heeft het gehad met het jureren! Hij stopt er mee.’, aldus de krant. Moet zijn: ‘Het publiek heeft het overduidelijk gehad met Gordon als jurylid.’
  2. ‘Mensen moeten hun fietsen beter op slot zetten!’ aldus meneer de politieagent. Moet zijn: ‘Dieven hebben met hun tengels van andermans fiets af te blijven.’
  3. ‘Ouders moeten aangeven wat zij willen dat hun kind kan bij de eerste sollicitatie.’ aldus Sander Dekker. Moet zijn: Ministerie van Onderwijs bepaalt lesprogramma.
  4. ‘Koop nu een handig schoottafeltje voor onder je tablet.’ aldus Blokker. Moet zijn: ‘Koop een laptop.’
  5. ‘Het Beste Idee van Nederland wordt gepresenteerd door Britt!’ aldus SBS 6. Moet zijn: ‘Britt en iets uitvinden gaan duidelijk niet samen.’
  6. ‘Stadgewest Haaglanden gaat deze maand 1100 nieuwe abri’s plaatsen’ aldus het AD. Moet zijn: ‘Laten we eerst de jaarwisseling afwachten…’
  7. ‘Op de i-Pad is nu een app verkrijgbaar om met de hand te leren schrijven’ aldus Bart Smit. Moet zijn: ‘Leer op school gewoon schrijven…’
  8. ‘Romeo Talakua heeft een prijs gewonnen omdat met hij, met 85 decibel, de luidruchtigste snurker van Nederland is!’ aldus nu.nl. Moet zijn: ‘Romeo wordt verbannen naar Siberië en alle mensen in zijn directe omgeving krijgen een super verwenprijs!’

Nog meer ondersteboven of achterstevoren denken? Kijk eens om je heen! Struikel niet…

Mosterd

 

 

 

 

 

mosterd

Leonard Pisano en Marit van Ekelenburg zijn twee bevriende auteurs die gezamenlijk een boek hebben geschreven met de welluidende titel ‘Mosterd voor de maaltijd’. Dit werk gaat over het schrijven van dialogen in fictie verhalen. Nu is een boek schrijven één ding, het boek op de markt brengen is een heel ander ding…

Zij hebben 120w.nl in de arm genomen. Een website die amateurschrijvers uitnodigt verhalen in 120 woorden te schrijven. Er is een weekthema, een forum en het biedt de mogelijkheid om als ‘schrijvers onder elkaar’ tips en feed back te geven. Zo kun je op elkaar stemmen en de weekwinnaar is degene met de meeste stemmen. Normaal gesproken ben ik niet zo van deze wijze van jureren maar omdat het wekelijks is en er geen grote prijzen aan vastzitten zie ik het meer als iets leerzaams.

Naast de wekelijkse wedstrijdjes heeft 120w.nl nu een wedstrijd georganiseerd ter promotie van het mosterdboek. Er zijn vier regels: 1. inleveren tussen 16 en 30 november, 2. het moet 120 woorden exact bevatten, 3. het moet een pure dialoog zijn en 4. ergens moet  het woord ‘mosterd’ gebruikt worden. Als je wint, bepaald door een echt jury, krijg je het boek gratis…dan leer je pas hoe het echt moet. Dit heb ik ingeleverd:

 

Maandag

‘Wat voor dag is het vandaag?’

‘Maandag Mam.’

‘Waarom rol je zo met je ogen?’

‘Omdat je dit al tien keer gevraagd hebt.’

‘Echt?’

Ja echt! Je weet toch dat ik altijd op maandag langs kom?’

‘Waarom niet op zondag?’

‘Dat doet er niet toe mam. Ik ben er nu.’

Joost komt altijd op zondag.’

‘Nee mam, Joost is verhuisd weet je wel.’

‘Sinds wanneer?’

‘Sinds hij die nieuwe baan heeft’

En die scharrel van hem?’

‘Mam! Joost is al veertien jaar gelukkig getrouwd met Claire’

‘Ik weet heus wel dat ze in Winterswijk wonen hoor.’

‘Niet meer hè. Ze zijn verhuisd naar Frankrijk.’

‘Naar Mosterd!’

‘Nee mam, naar  Dijon!’

‘Dat bedoel ik. Wat voor dag is het vandaag?’

Vind jij dit een stem waard kijk dan op de site http://www.120w.nl , mosterdwedstrijd, verhaal 78 is van mij en stem…alvast bedankt!

Protest

En nu ben ik het zat! Nu heb ik er schoon genoeg van! Ik heb geen kort lontje maar nu teken ik serieus protest aan!

Dat een Goudse burgemeester zijn stad wil promoten en daar Zwarte Pieten voor wil gebruiken…het stuit mij tegen de borst maar vooruit. Ik gedoog het. Word er niet vrolijk van maar doe mijn uiterste best me tolerant op te stellen. Hoewel ik mij ernstig afvraag hoeveel tere kinderzieltjes een stukje nazorg behoeven na het zien van een clownspiet… Wellicht goed voor het voortbestaan van het programma ‘Geef mij nu je angst’.

Dat een mevrouw in een supermarkt alle chocolade sinterklaasjes fijn knijpt gaat al een stuk verder (te lezen op nu.nl). Dat je nu eens een keertje alle chocolade pietjes gezellig twee aan twee met de neusjes tegen elkaar aan zet (Huh? Wie? Ik…?) maar deze bleven intact. Wat bezielde die dame? Sinterklaasfobie? Wil ze een andere kleur Sint? Is ze verslingerd aan chocola maar past het niet in haar voedingsschema? Wilde zij bewijzen dat Sint een hol figuur is? Ik proef hier ook een gevalletje nazorg.

Maar vanmorgen brak mijn Hollandse klomp toch echt! Bij Blokker kwam ik dit tegen:

DSCN2403

Sinterklaas en…..een prinses!!!??? Dit gaat me dus veel en veel te ver! Hoeveel moet ik nog slikken. Gaan we nu alle oude verhalen door elkaar laten lopen? Is het straks zo dat Kaaspiet Doornroosjes wakker kust en dat zij roept ‘ Jij stinkt! Ik heb liever een stroopwafel!’. Trippeltrapt Zwarte Piet straks rond op glazen muiltjes. Gaat Roodkapje truffelnoten brengen. Wie is die prinses? Een golddigger, een pepernootverslaafde, een meisje op zoek naar een vaderfiguur (zeg maar Opafiguur), een meisje dat graag verwend wil worden? Het zou me niets verbazen als het niet eens een meisje is!!!

Oké ik haal nu even diep adem, hou dit drie tellen vast en ga gewoon weer verder maar weet wel: ik vier Sinterklaas op mijn manier! Hè, ik heb ook een mening!

Lef

 

(Dit verhaal heb ik ingestuurd voor de schrijfwedstrijd van Damespraatjes, het moest een blogverhaal zijn van 700 woorden met als thema ‘Lef’, geen prijs maar wel voldoende lef gehad dit in te sturen…)

‘En de tweede prijs gaat naar…’

Hoe vaak heeft Susan deze zin al gehoord? ‘Susan de Wit!!!’ schalt het door de zaal. Judith buigt zich meteen naar haar toe ‘Ik wist het! Jij valt altijd in de prijzen. Gefeliciteerd hoor!’. Susan staat op en loopt naar voren om haar prijs, een tegoedbon voor een bakworkshop,  in ontvangst te nemen. Vaag vangt ze nog iets op over ‘smaaksensatie’ en ‘gewaagde combinatie’. De dreun in haar hoofd overheerst. Weer een tweede plek. Weer geen eerste. Waarom lukt het haar niet? Wat doet ze fout? ‘En de eerste prijs gaat naar…’ Susan kijkt tersluiks naar Josefien die al helemaal kaarsrecht op het puntje van haar stoel zit. ‘Josefien van Zoelen!!!’ Gemaakt verbaasd zit de prachtige immer slanke winnares tijd te rekken. ‘Ik kan het niet geloóóóven’ kirt ze aanstellerig.

Na het officiële gedeelte kan er in ‘ontspannen sfeer’ door iedereen geproefd worden van de inzendingen. Net op het moment dat Susan met een mond vol mokka eclairs staat hoort ze Josefien naast zich. ‘Nou meid, die van jou is ook ongeloóóóflijk lekker hoor. Gefeliciteerd met je tweede prijs. Je hoeveelste keer is dit ook alweer?’ en voor Susan kan reageren ‘O ik zie daar Jeanette, die heb ik zo ongeloóóóflijk lang niet gesproken’ en weg is ze.

‘Ik kan haar wel wat aandoen!’ gromt Susan terwijl ze haar vermoeide benen bij Judith op de bank legt. ‘Doe dat dan!’ grapt haar vriendin. Ze kijken elkaar aan en proesten het samen uit. De ideeën buitelen opeens over elkaar heen. ‘We laten haar struikelen zodat haar ongeloóóóflijk mooie taartje op de grond valt’. ‘We zetten haar chocoladetaart nèt ietsje te dicht bij de warme lampen’. ‘We gooien per ongeluk iets over haar soesjes’. ‘Laten we iets in haart buurt leggen wat verschrikkelijk stinkt!’. ‘Nee!’ roept Judith gedecideerd ‘ik heb het! Luister! Als je nou eens laxeermiddel in de bonbons spuit!!!’. Susan hiklacht ‘O ja, en moet de hele jury zoóóó noóóódig!’.

Als Susan een restje kwarktaart en een wat groter restje Chardonnay later naar huis gaat schudt zij nog steeds haar hoofd. Die Judith met haar wilde plannen. Toch heerlijk een vriendin te hebben die met je meedenkt. Die begrijpt hoe frustrerend het is altijd maar op de tweede plaats te komen. En dan gaat het niet alleen over de bakwedstrijden. Maar over het feit dat mensen zoals Josefien van Zoelen het niet eens op juiste waarde weten te schatten om eerste te zijn. Laxeermiddel. Ze krijgt het nog niet uit haar hoofd. Op zich is het een simpel maar doeltreffend idee en niet eens moeilijk om uit te voeren. Het enige wat echt nodig is en waar het Susan nog wel eens aan ontbreekt is lef.

‘Beste bakkers, we gaan nu over tot de volgende ronde, het jureren van de bonbons!’ meteen valt het opgewonden geroezemoes in de zaal stil .’O, ik ben zoóóó nerveus!’ giechelt  nog iemand. De jury bestaat uit vijf mensen waarvan de meest gezette dame, Roos  Groots, de voorzitster is. In kleine optocht begeven zij zich langs de tafels waarachter de bonbonmakers hun werk aanbieden. Susan houdt haar adem in als de jury bij haar bordje komt. Er wordt geknabbeld, geproefd, gekeken en geroken, serieus geknikt en nog eens geproefd. ‘Hier worden wij heel blij van!’ verklaart de voorzitter zichtbaar opgetogen. Langzaam en opgelucht laat Susan de ingehouden adem ontsnappen. Als laatste komt de jury bij de verrichtingen van Josefien. Alle vijf nemen ze een hapje, nog een en nog een. Ze glimlachen, knikken bewonderend, wrijven tevreden over hun maag. ‘Hier worden wij ook…eh….gaat het?’ Dit laatste vraagt de voorzitter aan een medejurylid die zijn lichaam opeens kromt. Nog geen twee tellen later is de hele jury verdwenen richting toilet.

‘Gefeliciteerd! Eindelijk een eerste plaats!!!’ Judith geeft haar vriendin een klapzoen. Susan trekt zich terug en sist ‘Wat heb je gedaan?!’. ‘Wat bedoel je?’. ‘Het ging precies zoals wij er laatste keer grapjes over maakten; jij hebt iets in die bonbons gespoten!’. ‘Wat?! Ik heb helemaal niks gedaan, ik was juist zo trots dat jij het zelf gedaan had. Ik moet zeggen dat ik niet verwacht had dat je zoveel lef zou  hebben. Maar begrijpen doe ik het. Wat een ongeloóóóflijke draak is het toch! Het zou me trouwens niets verbazen als zij de jury omkocht.’ Opeens houdt Judith op met ratelen ‘Maar wacht eens…als jij het niet gedaan hebt en ik weet zeker dat ik het niet gedaan heb….wie dan wel?’.

Ping! Een sms bericht ‘Gefeliciteerd met je eerste prijs! Heb je graag geholpen 😉 X Roos’.

Wollig verhaal

Wollig verhaal

 

serena 

November, de hoogste tijd om jezelf winterklaar te maken. Natuurlijk kun je lekker makkelijk naar de winkel stappen maar volgens de laatste trend bereik je meer succes door ‘dingen’ zelf te maken. Na het cupcakeshaken, het wildbreien en het loomen is nu het armbreien helemaal hot! Het klinkt net zo makkelijk als het is; je gebruikt je armen als breinaalden en dan ga je insteken, omslaan doorhalen en af laten glijden. Nooit meer naar breipennen hoeven zoeken! Je kunt het altijd en overal doen. En aansprekend voor de ongeduldige medemens: met de superdikke wol heb je razendsnel resultaat. Je vraagt je bijna af waarom niet iedereen dit doet!

armbreien

Bijna dan. Want…wat als je tussendoor een kopje thee wilt zetten? Of je wilt er een selfie van maken? Of je kind springt gezellig op schoot? Of heel praktisch; wat te doen bij een loopneus of een overvolle blaas? En zijn de gaten tussen de steken in niet erg groot? Waar blijft dan de beloofde warmte? Ik zie ook steeds maar voor me dat hetgene wat je breit meteen aan je lichaam zit; dat de trui waar je aan begonnen bent meteen om je heen sluit. Dat je als het ware binnen in een trui zit te breien die om je heen groter wordt. Zie bovenste afbeelding. En dan, volgend probleem, als je die ’s avonds weer uit wil doen om het te verwisselen voor een ponnetje, hoe snel gooi je die trui over je hoofd uit? Of rafel je dan de hele trui weer terug tot een bolletje?

Over dat bolletje. Een bolletje wol kun je in de winkel kopen maar is het niet veel leuker dit ook zelf te maken! Neem nou dat Australische boerenechtpaar die eind augustus dit jaar een schaap in hun achtertuin vonden. Niet zomaar een schaap maar volgens hen waarschijnlijk ‘Het meest wollige schaap ter wereld!’. Zij hebben het dier Shaun genoemd en naderhand bleek zijn vacht minstens 20 kilo te wegen! In zijn dappere eentje goed voor minstens zeven lekkere warme wintertruien. Shaun bleek 6 jaar oud te zijn en nog mooit geschoren. Dat hij niet is omgevallen van het gewicht of bezweken is van de hitte mag een wonder heten.

schaap shaun

Dat je met wol heel wat meer kan doen dan breien met of zonder pennen laat kunstenares Sarena Huizinga zien. Haar werk ziet er uit alsof het machinaal gebreid is, zonder een enkele naad maar is gecombineerd met traditioneel handwerk. Zij heeft met haar opvallende creaties al in diverse modetijdschriften gestaan zoals Avantgarde en Elegance. Deze Nederlandse crea-bea  studeerde af aan de Koninklijke Kunst Academie en veroverde daarna de wereld van Stockholm tot Milaan tot Moskou. Grote furore maakte zij met haar gebreide schoenen en zeg nou zelf…welke vrouw wil ze niet hebben?

sarena huizinga gebreide schoen

Strekking van dit verhaal: vang en scheer, spin en verzin, brei-arm en blijf warm!