Maandelijks archief: oktober 2014

Boe!

 

pompoen

Vandaag op 31 oktober is het Halloween. Persoonlijk heb ik er niet veel mee. Wist je dat het eigenlijk een soort oudejaarsavond is? Volgens de Keltische kalender begon het jaar namelijk op 1 november, dan was de oogst (o.a. de pompoenen) binnen en lag het zaaigoed voor het volgend jaar klaar. Het woord is afgeleid van All Hallows Eve , oftewel Allerheiligenavond. De geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar zouden op die dag terug komen om te proberen een levend lichaam in bezit te nemen. Je kon de geesten afleiden door veel voedsel (zielencake) voor hen neer te leggen. Het ‘Trick or Treat komt waarschijnlijk daarvandaan. Dus het gaat om viering van de oogst en eren van de doden.

In de tweede helft van de 19de eeuw duikt in de VS de ‘Jack-o’-lantern’ op, de uitgeholde pompoen met een lichtje er in. Pas later kwamen daar de horror-outfits en dergelijke versieringen bij. En juist dat griezelen zie ik niet als een vorm van vermaak. Het is ook niet super eng omdat je weet dat het niet echt is maar een verkleedspelletje. Ook de in Zoetermeer gebruikte poster is niet gezellig maar ook niet echt eng.

Wat ik wel eng vind is dat ouders er meteen zo’n stampij van maken. Kunnen zij hun kleine prinsjes en prinsesjes niet gewoon uitleggen dat het om een verkleedpartijtje gaat. De lieverdjes spelen wel veel engere computerspelletjes. Wellicht zijn dit dezelfde ouders die niet willen dat Zwarte Piet zwart is terwijl het kind denkt dat Zwarte Piet zichzelf heeft geschminkt als Stroopwafelpiet…

Wat ik ook eng vind is dat melk opeens niet meer goed voor elk blijkt te zijn. Tv programma’s die nergens over gaan. Met hoge hakken van een trap. Dat hun me taal vervuilen.

Wat serieus eng is zijn gewapende scholieren, ebola, honger, het vergeten kind, slecht onderwijs en onvoldoende zorg.

Sommige mensen vind ik eng, soms om hun uiterlijk en soms om hun ideeën. Geert Wilders, Jan Mulder, advocate Inez Weski…zij komt dan wel weer heel dicht in de buurt van Halloween.

inezweski

 

Maar echt het aller aller aller engste vind ik…..Doutzen Kroes in een bushokje…na twee kinderen…drie weken na de bevalling….weer zo strak als een…fotomodel…BOE!!!

Advertenties

Superfood

 

superfood

‘Mag ik een pond gojibessen van u? En doe er ook nog maar een zakje chiazaad bij!’

Van deze boodschappen wordt niet meer vreemd opgekeken de laatste tijd. Het gaat hier over de zogenaamde Superfoods. Het eerste wat bij mij opkomt als ik aan Superfoods denk is: vitaminebommen opgraven in modderige velden, gekleed in onelegante parka’s en aangekoekte laarzen, een zelf gevlochten mand meetorsend voor de oogst. Daarna uren in de keuken met verhit hoofd boven het fornuis, pellen, schillen, roosteren, pletten, inmaken, steunen en kreunen.

Na wat zoekwerk blijkt dat er meer is. Er zit een hele filosofie achter. Het gaat namelijk om de kracht van de natuur: ‘Zon, aarde, lucht en water creëren samen unieke, hoogwaardige voedingsstoffen die ons helpen het optimale uit ons eigen leven te halen en dat ook terug te geven aan zowel mensen om ons heen als aan de wereld’. Dit klinkt toch als een nobel streven. Beetje vaag maar wel nobel.

Het schijnt een goede werking te hebben op de spijsvertering en op de spieropbouw. Het helpt ontgiften en versterkt het immuunsysteem. Tevens wordt de hormonale balans aangepakt. Kinderen vinden het heerlijk en je hebt de hele dag stabiele energie. Daarbij is het ook nog eens een beauty-verzorgingsmiddel, en helpt bij het afslanken. Ik zou zeggen: verplicht stellen in heel Nederland en de zorgen om de zorg zijn overbodig!

Waar het hele idee vandaan komt? Het is (ook) een reacties op alle afvalprogramma’s. Mensen worden zich bewuster van wat zij eten, verdiepen zich er in en voor je het weet is een hype geboren! Het is ook een manier om de dagelijks aanbevolen hoeveelheid groenten en fruit op een makkelijke manier binnen te krijgen. Mensen die zich hier in storten worden foodies genoemd. Als zij zich eens te buiten gaan aan de chocoladezonde doen zij dit wel met een reep van pure cacoa…

Waar hebben we het over? Zongedroogde bessen, zoals incabessen en moerbeien. Ingrediënten in poedervorm, zoals baobab, camucamu en lucamu. Zaden en granen, zoals hennepzaden, cacaonibs, kokosbloemsuiker en algen. Wat maak je ervan? Havermoutmuffins, hartige omeletrol met hennepzaad, een kokosbananenbrood of gevulde kokosbakjes met bietentaartjes. Hmmmm??!

Over de term wordt nog wel wat gesteggeld want het suggereert nogal wat. Het lijken op deze manier wel wondermiddelen! Ik dacht daardoor eigenlijk ook dat er capejes bij geleverd zouden worden, Superman- en Superwomancapejes… Tot die tijd eet ik bij voorkeur mijn eigen superfood! Gezonde tarwebloem, met kakelverse ronddeeleieren, verantwoord links gedraaide melk, zelf geplukte appels, jam van verse vruchten en op de bodem een dikke laag chocopasta van pure chocola!

DSCN2304

Superlekker!!!

 

Trek?

 

paddentrek

Een pad op een pad.

De pad trekt en het pad ligt.

De pad trekt met zijn linkerpaddenachterpoot.

De rechterpaddenachterpoot stapt op een blad.

De pad stampt met zijn paddenvoeten door een plas.

Het pad is glad.

De pad zoekt een ander pad.

Het pad naar de sloot.

De pad gaat van het pad af.

Het pad blijft liggen.

De pad trekt verder.

Zie je dat?

Het zou mij niet trekken.

Rolomoment

 

rolo

‘Bedenk goed wat je met je laatste Rolo doet!’ klinkt de bekende slogan van een snoepfabrikant. Je weet vast nog wel het filmpje dat er bij hoorde; een jongetje plaagt een baby olifantje door het dier verlekkerd een  Rolo voor te houden om het snoepje op het laatste moment weer weg te trekken en zelf op te eten. Jaren later komt diezelfde (inmiddels grote) olifant diezelfde (inmiddels grote) jongen tegen. De olifant geeft hem alsnog een draai om de oren.

Zo heb ik jaren geleden mijn vader stilletjes uitgelachen toen hij in aanmerking kwam voor een gebitsprothese. Onze stam is gezegend met fervente surprisemakers en ik herinner me als de dag van gisteren dat ik hem op 5 december verraste met een meer dan levensgroot gebit. Een scharnierend houten raamwerk bekleed met papieren tanden en kiezen, dat echt open en dicht kon. Op strategische punten had ik grote kopspijkers gebruikt zodat het dichtklappen gepaard ging met een gezellig geluidje. Het gedicht stond vol verwijzingen naar de toegeslagen ouderdom.

Twee weken terug mocht ik zelf naar de kaakchirurg. Mijn voormalige tandarts, die in zijn vrije tijd kluste als aannemer, had de beroepen nogal eens door elkaar gehaald. Vandaar dat ik met een mond vol niet meer te repareren cement zat opgescheept  terwijl de dader op een cruiseboot in de buurt van de Bahama’s ligt. Ik geef toe dat ik enigszins gespannen was maar waarom de kaakchirurg mij op een Jip-en-Janneke manier toesprak? ‘Zo, nu krijg je paar prikjes hoor…’ Ik geef niets om prikken maar kreeg toch een complimentje ‘Goed zo!!!’. Ik wilde om een sticker vragen maar kon mijn mond al niet meer bewegen…

Na een potje worstelen waarbij de kaakchirurg tot aan haar elleboog in mijn mond zat, mijn boven kiezen vanachter mijn oogballen trok en mijn onderkiezen van achter mijn knieholten vandaan toverde, werd mij meegedeeld dat ik…. Ik weet het niet meer. Waarom leggen ze die dingen niet vooraf uit in plaats van op het moment dat je hoofd aanvoelt als een eerste prijs pompoen. Twee weken lang heb ik mij een weg gebaand door yoghurt, eierkoeken, water en nog eens water. Binnenshuis gebleven omdat ik er uit zag als een gevalletje huiselijk geweld en omdat ik me niet beter verstaanbaar kon maken dan een slissende groep 8-er met een beugel.

Wat dit met die Rolo te maken heeft? Ik vrees dat de mij toebedeelde surprise dit jaar een rolomomentje gaat worden, een fikse draai om de oren…

Vrienden?

(Dit verhaal heb ik ingestuurd naar de schrijfwedstrijd ‘Ik dacht dat we vrienden waren’, georganiseerd door ‘Monument of Life’. Dit is een online platform waar je verhalen kunt insturen die verwoorden hoe mooi, bijzonder, waardevol en intens het leven is. De titel geeft naar mijn mening al meteen veel weg, dus heb ik het aangepast. Geen prijs maar wel een overdenking hoe dicht liefde en haat bij elkaar liggen.)

 

haat

Zevenentwintig minuten. Zolang duurde het. De tijd die hij nodig had om zijn trillende handen tot bedaren te brengen, zijn knikkende knieën stil te krijgen, de rillingen uit zijn lijf te krijgen.

Gehuld in zijn grijze vest waar nog steeds een knoop aan ontbreekt zit hij achter zijn laptop. Langzaam, alsof hij eigenlijk niet echt wil, zoekt hij de politiepagina. Niets bijzonders. Verdorie hij heeft het nog koud. Hij schenkt zichzelf een whisky in. Het is nog vroeg maar hij heeft het nú nodig. Twee glazen later krijgt hij een tweet ‘De Doetichemse politie heeft in de vooravond langs de Kanaaldijk het stoffelijk overschot gevonden van een man. Het zou gaan om de directeur van een plaatselijk aannemersbedrijf. De man is waarschijnlijk door geweld om het leven gekomen. De politie roept getuigen op zich te melden bij….’ Een kleine voorzichtige glimlach kruipt over zijn gezicht.

‘Waar bleef je nou?!’ de zoveelste beschuldiging vliegt hem om de oren. Haar gezicht ziet er vlekkerig uit, ze heeft rode ogen en een schrale neus. Toch heeft ze zich de moeite getroost een splinternieuw zwart designer jurkje aan te trekken. De perfect treurende dochter. ‘Je moet me wel steunen nu Pappie er niet meer is. Ik kan toch niet alles alleen beslissen! Er moet nog zoveel geregeld worden. Waar was je nou eigenlijk? Toch niet weer zo idioot hardlopen als gisteravond hè. Zo idioot dat je uren nodig hebt om bij te komen… Kom ik wil dat je nu eerst naar de lijst van genodigden kijkt!’. Hij zucht geluidloos ‘Natuurlijk schat’.

Vijf dagen na de begrafenis verschijnt er een brief van een vooraanstaand notariskantoor. Als zijn vrouw dit ziet begint ze opnieuw met lange uithalen te huilen ‘Ik wil geen erfenis, ik wil Pappie!’. Hij neemt haar in zijn armen en troost ‘Natuurlijk schat’. En dan alsof hij het plotseling bedenkt ‘Als het voor jou te zwaar is liefje, dan ga ik wel alleen naar de notaris. Het is nu eenmaal een formaliteit die moet gebeuren. Ik denk dat het niet uitmaakt wie er van ons tweetjes gaat’ dan pakt hij haar kin en tilt haar hoofd wat op daarbij dwingend in haar ogen kijkend ‘en ik doe het graag voor je!’. ‘Wat ben je toch een lieverd en wat zorg je toch goed voor me. Bijna net zo goed als Pappie! ‘snift ze ‘Maar ik ga mee, dat ben ik aan Pappie verplicht!’.

‘Goedemorgen aanwezigen. We zijn hier bij elkaar om het testament van wijlen ….’ De naam van de overledene kan niemand verstaan door het hartverscheurende snikken van zijn dochter. ’Sorry’, zegt ze, ’gaat u verder met lezen’. ‘Tja’ zegt de notaris ‘uw vader heeft de nadrukkelijke wens geuit na zijn dood dit aan u te laten zien’. Hij houdt een dvd zichtbaar omhoog en stopt hem dan in de gereedstaande dvd-speler. Opeens vult de kamer zich met de aanwezigheid van de verdronken aannemer. ‘Pappie!’ roept ze terwijl ze slap in haar stoel hangt. ‘Dag lieve dochter, mijn notaris en ik hoop mijn schoonzoon. Dat jullie dit zien betekent dat ik er niet meer ben. Dood. Vermoord. En ik wil graag uitleggen hoe dit komt. Mijn allerliefste kleine prinsesje, mijn enige dochter, de zon in mijn leven; alles maar dan ook alles had ik voor je over. Ik heb mijn uiterste best gedaan je tegen alle kwaad van de wereld te beschermen. Dit is mij aardig gelukt moet ik zeggen.’ Hier heeft de spreker het even te kwaad en snuit luidruchtig zijn neus.

‘Toen je ging trouwen ging ik er van uit dat jouw man dit naadloos van mij zou overnemen. Al vrij snel heb ik hem als een eigen zoon in ons gezin opgenomen. Met liefde en vertrouwen heb ik hem een plaats gegeven in mijn bedrijf. Ik voelde zelfs een warme vriendschap voor hem.’ Hier valt een onheilspellende stilte. ‘Tot een jaar geleden. Ik betrapte hem op oneerbare zaken, hij weet precies waar ik op doel maar uit liefde voor jou heb ik hem geholpen. Overigens niet voor de laatste keer bleek later. Ik  kon jou, mijn oogappel,  geen pijn doen met  te vertellen wat een vreselijke kerel die man van je was en nog steeds is. Ik kan je niet eens vertellen hoe vaak ik hem het afgelopen jaar niet de hand boven het hoofd heb gehouden door zijn smerige zaakjes te camoufleren of voor hem op te lossen’.

Ze kijkt hem aan ‘Waar heeft Pappie het over?’. ‘Ik weet het echt niet schat, hij was vast moe en in de war!’. ‘Zal ik de band stopzetten?’ vraagt de notaris. ‘Nee!’ klinkt het uit twee monden. ‘Dus om kort te gaan, bij deze onterf ik mijn schoonzoon en afgezien van een paar legaten gaat de rest van mijn vermogen naar mijn dochter. Mijn schoonzoon heeft mij vermoord terwijl ik dacht dat we vrienden waren.’

‘Hé Marcel, je moet wat voor me doen! Weet jij waar ik donderdagavond de 16de was!’ smeekt hij zijn vriend. ‘Donderdag de 16de zeg je? Even in mijn agenda kijken. Ik zie het al, toen zijn we ’s avonds gaan sporten. Ja, ik weet het nog goed want jij moest je weer eens zo nodig ongenadig uitsloven dat we bang waren dat je een hartaanval kreeg. Ik heb je nog met de auto thuisgebracht. Jongen wat was je er beroerd aan toe, haha!’.

 

Vluchten kan niet meer?

samenschuilen

Frans Halsema en Jenny Arean zongen er destijds al over; ‘Vluchten kan niet meer’… En toch staan de kranten er dagelijks vol van. Wereldwijd bestaan er ruim 12 miljoen vluchtelingen en dan zijn dit alleen de geregistreerde vluchtelingen. 12 miljoen!

Iedereen herinnert zich de groep Irakese yezidi’s die op een berg zaten, gevlucht voor de IS. Gaat de IS op haar beurt nu vluchten voor de aanvallen van de USA? Al zo lang zien we de overvolle bootjes met vooral mannen, vluchtend op zoek naar een beter leven, maar die vaak de overkant niet halen door uitdroging of piraterij. Dit zijn slechts voorbeelden van een wereldwijd probleem. Denk je eens in: hoe wanhopig moet je zijn om alles wat je hebt en iedereen die je lief is achter te laten, je in het ongewisse te storten, je leven niet zeker te zijn, constant in angst te moeten leven en geen idee hebben van waar je zult eindigen.

In Nederland horen we zulke verhalen wel eens gedetailleerd voorbijkomen bij het programma ‘Hello Goodbey’. Vluchtelingen die nu zover zijn dat hun familie kan overkomen bijvoorbeeld. Altijd schrijnend om te vernemen wat mensen hebben meegemaakt. Want als je overstap haalt, hoe dan verder? Wonen, werken, leven? Weer een identiteit krijgen. Stichting Vluchtelingenhulp reikt gelukkig vaak een helpende hand maar zelfinitiatief en inzet zijn ook van belang.

Andere vluchtelingen die wij in Nederland hebben zijn de ‘uitvluchtzoekers’… Henk Krol, Ordina, Vestia: ‘ja maar…’ Vluchten in smoezen, in mooie misleidende praatjes. Zelfs pesten heeft iets met vluchten te maken. Een pester handelt uit vluchtgedrag ‘ik weet niet wat normaal is, zal dit nooit toegeven, dus doe ik maar wat’. Het slachtoffer van pesten toont ook vluchtgedrag ‘ik kan er niet mee om gaan dus zoek ik iets tastbaars als huilen, zelfverminking, of erger’.

Gisteravond hoorde ik van de nieuwste soort vluchteling: de klimaatvluchteling. Er schijnen 35000 walrussen naar Alaska gevlucht te zijn omdat de ijsschotsen waar ze normaal gesproken op uitrusten om even op adem te komen of hun jongen te baren, er niet meer zijn. Gesmolten!

Al met al een triest verhaal: mensen vluchten voor elkaar en jagen elkaar op deze manier de wereld rond! Maar het lied van Frans en Jenny heeft ook de mooie regels ‘Schuilen kan nog wel, schuilen bij elkaar!’ Misschien moeten we dit eens iets vaker doen, gewoon lekker bij elkaar zijn en er iets gezelligs van maken, elkaar accepteren, respecteren, uniek blijven met je eigen ideeën maar toch ook samen! Durf het te vragen ‘Mag ik bij jou?’ en let een beetje op elkaar!