Maandelijks archief: juli 2014

Truste….

 

ijsblokje

Vrijdag stond er een opvallend artikel in het AD met daarin 10 tips om slapen in de hitte iets draaglijker te maken. Met onze fantastisch goed geïsoleerde huizen  kwam dit artikel als geroepen. Het leverde bij ons thuis de volgende situatie op:

‘Wat doe jij nou?!!!

‘Tip vijf uit de krant: lakens in de koelkast’.

‘En mijn bier dan?

‘Beter 1 lauw biertje dan een nacht hete lakens, toch?’

Tegen middernacht toog ik met de heerlijk koele lakens naar boven maar …..die gaan niet vanzelf op bed liggen. Na tien minuten was het bed keurig opgemaakt met koele lakens maar had mijn lichaam (wederom) het kookpunt bereikt. Even een snelle lauwe douche (tip 1) en ik schoof met absorberende pyjama (tip 2) tussen de inmiddels afgekoelde lakens… Suf, snuf, wat ruik ik nou toch?

‘Het stinkt hier naar Domino’s!’

‘Ja, schat morgen eten we pizza…’ (shit, vergeten dat er eentje in de ijskast lag, met dubbele salami en ansjovis…)

De nacht in de pizzahut bracht niet echt de nodige ontspanning, vooral niet nadat de ventilator (tip 6) zorgde voor niesbuien mijnerzijds. Tip 8 zou onze hersengolven veranderen door iets kouds te visualiseren. Nachtmerries van wilde ijsberen en doorzakken in wakken leverden echter een heel ander reactie op. Veel te vroeg naar onze zin staan we maar op.

‘Goed artikel hoor! Prima ideeën!’ (luister naar het druipend sarcasme…)

‘Vandaag doen we alleen tip 10 oké?’

‘We gaan helemaal niet meer naar bed???’

‘Nee, acceptatie….het wordt vanzelf weer winter!’ (hoor het optimisme!)

Normaal

normaal 1

‘Ik ben toch zeker niet gek?!!’ , slogan van de Media Markt. Dit suggereert dat ik elders voor hetzelfde artikel meer moet betalen en als ik dat doe…ben ik gek.

‘Doe es normaal man!’ riep Wilders tegen Rutte. Dit suggereert dat Rutte omdat hij tegen dezelfde zaak anders kijkt… niet normaal zou zijn.

Je moet nu eigenlijk de vraag stellen: wat is normaal? En wie bepaalt het? Is er een verschil tussen ‘van Lotje getikt zijn’ en ‘al te goed is buurmans gek’. Wanneer ben je kierewiet, loop je met molentjes, ben je geschift, gestoord of is er een steekje aan je los? En wanneer ben je normaal? Als je gewoon bent, net als iedereen, aangepast, tevreden? Maar ja….wat is dan gewoon?

Een en ander hangt af van de tijd, van de omstandigheden en vooral van aan welke kant je staat. Vroeger werden ‘kindse mensen’ in een gesticht gestopt, nu worden ‘demente ouderen’ verzorgd in een aangepaste omgeving. ‘Zwakzinnigen’ werden in een dolhuis gestopt terwijl er nu onderscheid in de verschillende vormen van gedragsstoringen bekend zijn en hulpverlening daarop aangepast kan worden. Nog niet zolang geleden bepaalde de kerk voor velen een manier van leven, doen en denken, tegenwoordig is men mondiger en zelfstandiger.

Het eerste vliegtuig! Dat was nog eens iets bijzonders! Nu vinden we het normaal om in zo’n vervoermiddel te stappen. Een vliegtuig bewust neerhalen blijft absoluut niet normaal. Een optocht van 40 lijkwagens is niet normaal. In overleg je eigen parochie preken is helaas nog steeds normaal. Dat wij doorgaan met ons leven is…normaal.

Op www.durftedenken.nl kun je een test doen, de ‘Hoe-normaal-ben-jij’ test. Deze test is niet heel erg serieus maar wel eens leuk om te doen, kost echt maar een minuutje van je tijd. Ik heb hem gedaan en wat denk je….IK BEN NIET NORMAAL …! Ideaalbeelden van filosofen uit het verleden worden vergeleken met wat nu normaal is en komen zo tot een soort van conclusie over de normale mens. En daar pas ik dus niet in…goed…of niet….?

“De normale mens

De normale mens in deze tijd is ontevreden, onrustig en wil méér. Hij (ja, de normale mens is nog steeds mannelijk) voelt zich verantwoordelijk voor zijn eigen lot en doet er alles aan om uit te blinken. Excelleren, dat wil hij. Stilzitten is niets voor de normale mens: hij wil continu geprikkeld worden. En is het niet leuk meer, dan zoekt hij zijn geluk elders. Geen probleem, er zijn genoeg opties.

De normale mens doet zijn best om goed over te komen. Hij heeft een mening over alles en neemt anderen voortdurend de maat. Achter zijn façade van succes is de normale mens echter diep onzeker en twijfelt hij dagelijks over welke weg hij moet gaan.

De normale mens leeft maar één keer en voelt zo’n zware druk om dit leven perfect te maken dat hij er vaak een rotzooitje van maakt.

Wat een geluk dat jij in ieder geval niet normaal bent!”

Wij wel

Vreemde binnensmondse klanken. Ik trek mijn wenkbrauwen op. Nog meer drzrgtsj-klanken. Ik haal nu ook de schouders op. Nee, van de Tsjechische taal is niets te volgen. Deze rijke taal kent drie geslachten, mannelijk, vrouwelijk en onzijdig (tot zo ver helder!) maar kent ook zeven naamvallen, geen lidwoorden en natuurlijk ook nog eens dialect. Een simpel biertje kun je tegenkomen als pivo, piva, pivu, pivem, piv, pivum of pivy. Het hangt allemaal af van de zin, de omstandigheden en het aantal pivo’tjes. Met behulp van het handige ‘Wat&hoe-in-het-Tsjechisch-boekje’ had ik braaf ‘nazdar’ (hallo) uit het hoofd geleerd…maar de standaard openingszin bleek steeds  ‘Briedèn’ te zijn… Wat ik dan weer niet in mijn boekje kon vinden omdat het een afkorting was van ‘Dobry den’ (dag). Nou ja, zinnen als ‘Hoe synchroniseer ik mijn telefoon via bluetooth’ of ‘Is het hier altijd zo nat?’ heb ik gevoeglijk overgeslagen… Maar twee vingers in de lucht steken een hard pivo roepen konden we wel. Wij wel.

Ook het toerisme is in Tsjechië niet overal je van het. We bezochten Nova Pec, volgens een boekje ‘een leuke badplaats’.  Aan de Lipnomeer-kant wekte het inderdaad de indruk van een badplaats; een behoorlijk grote surf/zeilschool en overal aanplakbiljetten van allerlei watersportfestiviteiten, Tjsechische jongelui verhuurden waterfietsen, hun moeders runden een terras en hun vader schonken en dronken pivo. Dit zorgt er voor dat je de stad bepaalde verwachtingen toedicht. Maar als je op zoek gaat naar het officiële stadscentrum zie je dit:

dag 97

De foto is vanuit de auto genomen, de hoeveelheid troep en vuiligheid die de uitspanning omringde benam mij de moed. Ook de aanwezigheid van een stel schurftige honden sprak me niet zo aan… Gelukkig konden wij weer snel verder rijden. Wij wel.

De laatste vier dagen van onze vakantie brachten we in Praag door. Een stad vol schoonheid, pracht en praal, Barok en Jugendstil, historie een romantiek. Een stad waar je geen foto kunt maken zonder dat er een Japanner op staat of een deel er van, waar je struikelt over de terrasjes en souvenirwinkeltjes, waar iedereen wel een standbeeld of vier boven de deur van zijn huis heeft staan. Maar ook een stad waar je regelmatig sloebers uit vuilnisbakken ziet eten, groezelige tandeloze mannetjes die muziek maken en daarvoor een beloning willen in een nog groezeliger uitziend petje… Gelukkig hebben wij het beter. Wij wel.

En als je dan weer thuis bent realiseer je je eigenlijk pas goed dat je 2600 veilige kilometers hebt gemaakt.

Veilig.

Wij wel.