Maandelijks archief: april 2014

Defilé?…Nee!

Opeens vindt iedereen het koekhappen, het zaklopen, het klompensnijden, het vals vioolspelen, het uit de maat dansen, het stoelenmatten, het oranje-wc-werpen en de zeepkarraces helemaal passé. Ik kan me, vooral bij het wc-werpen, er wel iets bij voorstellen maar wat ik dan niet begrijp is dat men terug wil naar het defileren! Hele hordes turnverenigingen, oranjeverenigingen, oud- en iets minder oudstrijders, basisschoolklassen, bakkergildes, handwerkende damesclubjes, e.d. zullen dan langs het feestvarken sjokken, die dan verveeld ‘even wuift’ en wij kunnen dit op de buis zien…boeiend! Net als die cadeautjes: de vaantjes, de tekeningen, de plakboekjes, de Staphorster klederdrachtpopjes, de zelfgebreide lapjeskatten, de Drentse krenteweggen en de Edamse kazen…hoe vernieuwend!

Als ik het voor het zeggen had dan zou ik kiezen voor een ‘reallifesoap van één dag’. De hele verjaardag meemaken alsof je er zelf bij bent. En denk dan aan het volgende programma:

9.00 uur : De koning ligt nog in zijn bed, een geruite pyjamabroek aan, daarboven een t-shirt met opdruk ‘King of the night’, zijn haar danig in de war. De koningin, in een verwassen big shirt van de HEMA, heur haar in een knoedeltje boven op haar hoofd, roept de prinsesjes. Gezamenlijk zetten ze een feestlied in ‘Wilhelmus is vandahaag jarig, hoera dat viehieren wij!’ en dan wordt hij bedolven onder de cadeaus: een autowasstraat-tegoedbon, zelf gestempelde zakdoeken en een gouden leesbril. De jongste, duidelijk de grappenmaakster van het gezin, heeft een tekening gemaakt en de vlag per ongeluk expres blauw-wit-rood gekleurd.

10.30 uur : De verjaarsvisite arriveert. Maxima deelt tompouces en jumbollen uit en W.A. opent nog meer cadeaus. Zijn moeder verrast hem met een stempel met zijn handtekening want als geen ander weet zij hoe snel je het zelf ondertekenen van stukken beu bent. De rest van de familie heeft gelapt en schenken hem gezamenlijk ‘Het handboek voor lintenknippen op diverse wijzen’ en een jaar gratis scharen slijpen.

12.00 uur : Een gezellige lunch met gasten. De genodigden hebben een plaats aan tafel verworven door toeval. Een week geleden heeft de koning in een ballenbak gegraaid, daarin ballen gevuld met namen van landgenoten (deelname is uitgesloten voor burgemeesters e.d.). Het gezelschap wordt getrakteerd op bammetjes met oranje hagelslag en broodjes frikadel met oranjesaus. De mensen thuis kunnen de wellicht inhoudelijk verantwoorde conversaties nu eens letterlijk volgen.

14.00 uur : Gezinstijd! Met de kinderen naar de Efteling! Of naar de kinderboerderij om de hoek. Of lekker thuis een workshop ‘ Kroonpimpen’ volgen of (misschien toch weer iets te Oudhollands) trekpoppen maken.

18.00 uur : Diner met andere genodigden uit eerder genoemde ballenbak. Vooraf een simpel koninginnesoepje, gevolgd door een Koninklijke kip, patat en appelmoes, afgesloten met oranje vla en een door Rudolph van Veen gemaakt suikerkroontje. Erbij geserveerd wordt een oranjebittertje en oranje aanlenglimonade (waarbij weer die kleine Ariana, stiekem  voor het eerste gaat). Een waar verjaardagsmenu!

20.00 uur : Spelletjesavond van ganzenbord tot twister, van jokeren tot karaoke, van een spelletje golf op de WIJ tot jeu de boules met bitterballen. Ondertussen kunnen de kijkers hun stem uitbrengen voor de meest onsportieve speler. Of hun eigen spelletje gaan doen.

23.00 uur : Terug in de Koninklijke slaapkamer. Op de achtergrond zien we Umberto Tan op tv. W.A. ligt languit op bed  en bekijkt  grinnikend de foto’s op zijn Ipad. Maxima is zich nog aan het afschminken. Dan doet zij een slaapmutsje passend bij haar nachtponnetje op en schuift naast haar man in de sponde ‘Heb jij één fijne verjaardag gehad lief?’ vraagt ze nog wat bezorgd. Maar de koning knikt en zegt ‘Ja! Het was zo lekker gewoon, dat is nog eens wat anders!’.

 

wim lex

De Passion

De uitvoering van de Passion begint al een jaarlijkse traditie te worden. En zoals dat met meer tradities gaat…er komen vragen los. Hoe moet je dit evenement nou eigenlijk zien? Is het godslastering? Is het een geloofsverspreiding? Of is het een ordinair gevalletje stadsmarketing? Is het een kans voor BN’ers eens in een andere rol in de spotlights te staan? Of is het makkelijk inspelen op de emotie van de kijker?

De eerste keer dat ik de Passion zag zapte ik toevallig langs en trof Syb van der Ploeg in de rol van Jezus. Ik kon niet meer doorzappen. Het raakte me dat het oude verhaal van het lijden en sterven van Jezus vlak voor mijn ogen zo springlevend werd, mede door de moderne muziek.

Gisteren vooral ook  genoten van de uitgezochte locaties! Jezus die met zijn discipelen, waarvan èèn in een rolstoel, een potje gaat bowlen. Het ‘laatste avondmaal’, vijf broden en twee vissen, werd afgehaald bij een eettentje. Een parkeergarage(!) vormde het decor voor de tuin van Gethsemané, modern maar net zo stil en verlaten.

En dan de teksten, die zijn af en toe zo meesterlijk gevonden. Jezus die de opdracht van Shaffy’s  ‘Lach, huil, bid, werk en bewonder, zonder mij’ geeft aan zijn vrienden. Judas zingt ‘Het leven leunt te ver voorover…ben ik gevallen of gevlogen?’ en hij vraagt zich daarin af of hij uit hebzucht, als een terrorist, handelt of is het zijn verdrietige lot om Jezus te verraden? Toen Maria zong ‘Waarom nou jij? Jouw hart klopte met het mijne…’ ging dat door (mijn)merg en been! Een moeder die intens lijdt.

Natuurlijk kun je vragen stellen bij de casting. Jan Dulles als Jezus: wat een prachtige stem maar geen acteur. Jamai als Judas: overtuigend in zang en spel. Simone Kleinsma als Maria: top, top, top! Volgens mij huilde zij echt bij ‘Waarom nou jij?!’, denkend aan haar eigen verloren kind. Stanley Burleson: zingt als de beste, neigt naar overacting, maar al snel heel veel beter dan de Petrus van vorig jaar…Frans Bauer.

Je kunt alle voors en tegens op een rijtje maar ik denk dat de juiste bewoording kwam van een Islamitische man die langs de kant van de route stond en zei ‘Centraal in alle geloven staat de naastenliefde’ en dat komt vooral tot uitdrukking gedurende dit spektakel.  Wie je ook bent en wat je er ook van vind, het blijft een persoonlijke beleving die je gezamenlijk meemaakt en dat dat kan is prima!

simone maria

Roeping

Roeping

Sommige mensen kiezen een vak vanuit een roeping en dat begrijp ik best. Die mensen voelen een drang, voelen zich geROEPen dat specifieke beROEP uit te oefenen. Maar soms begrijp ik er ook niets van. Neem nou een tandarts. Wie voelt zich nu geroepen om dagelijks in andermans mond te gaan zitten loeren?

Pang! Afgelopen week sprong er weer eens een stuk kies los en moest ik wel een bezoekje brengen aan de ‘tandenbeul’. Ik trof het ook nog eens dat ik naar een nieuwe en daardoor onbekende moest. Mijn trouwe kiezenloerder is met pensioen en vaart nu hoogstwaarschijnlijk kirrend op zijn jacht in de buurt van de Bahama’s. Mijn frequente consulten hebben daar ongetwijfeld een groot deel aan bijgedragen.

Op de site van De Nieuwe staan alle medewerkers afgebeeld; jonge frisse en vrolijke snuiten met puntgave gebitten. Dat er eentje een beetje loenst mag de pret niet drukken. Vol vertrouwen maak ik dan toch maar een afspraak en ben keurig op de afgesproken tijd aanwezig. In de wachtkamer, die vroeger vol hing met gezellige vakantiefoto’s die de tandarts zelf maakte gedurende zijn verre reizen naar prachtige oorden (waarschijnlijk ook door ons gefinancierd…), word ik geconfronteerd met melige ‘Mr. Bean bij de tandarts’ filmpjes, posters met uitgebreide flosinstructies en een borrelende watertap zodat ik nog maar eens naar de wc moet. De assistente zit verscholen achter een hoge balie patience te spelen.

Dan ben ik aan de beurt. Hij loenst een beetje…. Het angstzweet van de vorige bezoeker hangt nog rond te stoel. Ik mis de grapjes van mijn Oude: ‘Bouwval gezocht? Nou, hier gevonden hoor! Haha!’ Een half uur lang laat ik me van alles in mijn mond proppen, proef gruis, bloed en rubber, hoor piepjes, snerpende boren en op de achtergrond Pharrell Williams ‘I’m so happy, clap along if you feel like a room without a roof’…

Het begint te dagen; dit vak kies om je macht over iemand te hebben! Zonder enkele vorm van conversatie laat je iemand met een lubberende lip, schele hoofdpijn en een iets verhoogde bloeddruk betalen voor verleende diensten. En dan zeg ik ook nog eens ‘Bedankt hoor’ als ik weg ga! Roeping? Ik voel me geroepen dit met jullie te delen!

 

tandarts

Nestdrang

Het hebben van nestdrang is een eigenschap die doorgaans wordt toegedicht aan vogels en aan zwangere vrouwen. Het gaat immers om de drang een warm en behaaglijk nestje te willen klaarmaken voor de binnenkort arriverende kuikens. Nu ben ik geen van beiden maar ik heb toch ieder voorjaar last van een dergelijk gevoel; een frisse bezem door je huis, een veranderingetje hier, een ander kleurtje daar misschien. En volgens het grote aantal klanten in de woninginrichtingwinkel ben ik niet de enige. Ik verschans mij achter zo’n heerlijke stapel behangstalenboeken en vergaap mij aan de mooie patronen, bijpassende effen kleuren en bijpassende gordijnstoffen. Als ik dan ook nog zie hoe een dame zich op elegante wijze in bijpassende kleding op de bijpassende bank vlijt…kan ik alleen maar zuchten.

In de vloerenhoek is een stel al een tijdje bezig iets uit te zoeken. Zij wijst een voorkeur aan, hij sjouwt het vloerdeel onder het ‘juiste’ licht en springt er een paar keer flink op. Waarom doen mannen dat toch altijd? Kijken of ze sterker zijn? De gehorigheid testen? Maar springt hij thuis dan ook zo? De keuze is bepaald, het gewonnen vloerdeel wordt bij de gordijnstalen gelegd. Er wordt grootscheeps gerenoveerd daar. Beiden snuffelen tussen de rekken en tonen elkaar wat ze gevonden hebben. ‘Moet je wel even bij de vloer houden’ zegt zij en drapeert de stoffen bevallig over het nephout. Hij houdt zijn hoofd schuin en constateert dan veilig ‘Tja, dat kan’. Als hij zijn aanwinsten een voor een showt hoort hij ‘Onze bank is van een andere kleur groen hè’, ‘Denk jij dat die strepen het goed bij ons doen?’, ‘Vind je dit zelf ook niet een beetje opzichtig?’, ‘Hmmm, beetje saai.’, ‘Nee joh, veel te druk!’. Bij elke reactie hoor je het irritatieniveau oplopen.

Hij is duidelijk geërgerd maar heeft geen zin in ruzie dus zegt dapper ‘Oké, ik kijk nog even aan die kant van de winkel.’ Zij knikt, zichtbaar opgelucht. Ze maakt serieuze afwegingen tussen elke staal van haar voorkeur. Ze kijkt, vergelijkt, kijkt nog eens, vergelijkt nog eens en maakt een definitieve keuze. Dan realiseert zij zich opeens de afwezigheid van manlief en gaat op zoek, de winnende staal als een trofee mee dragend. ‘Kijk schat, dit wordt ‘m! Wat vind je…..wat doe jij nou?!’. ‘Niks’. ‘Sta jij nou te sms-en?!! Je zou toch helpen zoeken?!’ ‘Nee joh, ik dacht dat ik een bericht kreeg van werk’. ‘Je bent vrij vandaag! Of sta je soms lekker te CandyCrushen?!!’. ‘Neehee. Nou laat zien wat je hebt. O, die is mooi zeg!!!’

Ze laat zich inpakken en kiest voor de inrichting van hun nest, hij laat zich inpakken door haar beslissing over de keuzes voor hun nest. En ik? Ik ga tien liter verf halen in de kleur….. ‘Nest’.

nestdrang 2